Ch-13: चित्र (शून्य- कादंबरी )

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English


Next post 'Chapter - 13' will be posted on 5 Jan 2008
रात्रीचा गडद अंधार आणि त्यात भर म्हणजे बोचणारी कडक थंडी. अशा थंडीत बरीच प्रेमी युगल जोडपे रस्त्याच्या कडेला फिरत होती. रस्त्याच्या कडेला पलिकडे एक आलीशान हॉटेल होतं. ही जागा शहराच्या इतर भागांपेक्षा उंच असल्यामुळे शहरातील लाईट्स् एखाद्या टिमटिमणाऱ्या चांदण्यांच्या समूहासारखे दिसत होते. रस्त्याच्या दुसऱ्या बाजूला खाली गोल तळ्याभोवतालचे लाईट्स् तर एखाद्या राणीच्या गळ्यातल्या हिऱ्याच्या नेकलेसप्रमाणे जाणवत होते. आणि तळ्यात पडलेल्या काही लाईट्स्च्या प्रतिबिंबामुळे त्या नेकलेसला एक वेगळीच शोभा आलेली दिसत होती. या सगळ्या वातावरणात एक विजोड जोडपं होतं. ते कमांड1 आणि कमांड2चं. तिकडे कोपऱ्यात एका बाजूला त्यांची काहीतरी चर्चा चालली होती. तेवढ्यात हॉटेलसमोर एक भलीमोठी आलीशान गाडी येऊन थांबली. गाडीतून जॉन आणि अँजेनी उतरले. त्यांना बघताच कमांड1 आणि कमांड2 ची चर्चा बंद झाली. ते दोघंही चोरून जॉन आणि अँजेनीकडे बघायला लागले.

अँजेनी आणि जॉन हॉटेलच्या प्रशस्त हॉलमध्ये एका कोपऱ्यात बसले.

बसल्यावर जॉन म्हणाला " काय घेणार? ... ड्रिंक्स?"

" नाही ... तुला घ्यायचं असेल तर तू घे" अँजेनी म्हणाली.

" नाही मग ... मी पण नाही घेणार ... बरं मग जेवणासाठी काय प्रीफर करणार" जॉन ने विचारले.

" काहीही ... तू म्हणशील ते" अँजेनी म्हणाली.

" चायनीज?" जॉन ने विचारले.

अँजेनीने मानेनेच होकार दिला.

"आधी सूप मागवू या ... कार्न सूप ?" जॉनने पुन्हा तिला विचारले.

तिने पुन्हा मानेनेच होकार दर्शविला. जॉनने त्याच्या हातातला मोबाईल समोर टेबलवर ठेवला आणि त्याची नजर आर्डर देण्यासाठी वेटरला शोधू लागली.

" असं दिसतं ...तू नेहमी इथे येत असतोस" अँजेनी काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलली.

" हो तसा नेहमीच येत असतो... पण एका स्त्रीसोबत पहिल्यांदाच आलो आहे" तो खट्याळपणे म्हणाला.

अँजेनीपण गालातल्या गालात हसली. तेवढ्यात वेटर तिथे आला. जॉनने सूपची आर्डर दिली.

"कशी आहे आता तुझी तब्येत ... एवढ्यात गेली होतीस का पुन्हा डॉक्टरकडे" जॉनने तिची चौकशी करीत विचारले.

"तशी तब्येत बरी आहे... कालच गेले होते डॉक्टरकडे ...पण ते तरी काय उपचार करणार... मला तर काहीच कळेनासं झालं आहे की या दु:खातून कसं बाहेर पडावं" अँजेनी म्हणाली.

तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा दु:खाची काळीमा पसरली होती.

" वेळ ... वेळ हेच दु:खासाठी औषध असतं... सांगणारे कितीही सांगतील ... पण ज्याच्यावर बेतते त्यालाच कळते." जॉनने तिच्या हातावर आपला हात ठेवत तिला दिलासा देत म्हटले.

"वेळ .... हो वेळ ... पण किती वेळ" अँजेनी उसासा टाकत म्हणाली.

" बरं तू कामावर जाणं सुरू केलंस की नाही अजून?" जॉनने विचारले.

" नाही, माझं कशातच लक्ष लागत नाही... अगदी कशातच नाही... मग तिथे जाऊन तरी काय करू?" ती म्हणाली.

" माझं ऐक... उद्यापासून कामावर जायला लाग ... कामात गुंतून राहाणं तुझ्यासाठी फार आवश्यक आहे...कामात गुंतून राहिलं की हळू हळू दु:खाचा विसर पडत जातो" जॉनने तिला सल्ला दिला.

" बघू या ... तू म्हणतोस तर तसंही करून बघते" ती म्हणाली.

जॉनने तिच्या हातावर ठेवलेला हात तिने आता हलकेच आपल्या हातात घेतला.

" या वाईट दिवसांत खरोखर तुझा मला पुष्कळ आधार लाभला" ती त्याचा हात अजून घट्ट पकडीत म्हणाली.

तेवढ्यात जॉनला खिडकीच्या काचेतून बाहेर रस्त्यावर एक गाडी जातांना दिसली. त्या गाडीच्या मागच्या काचेवर रक्ताने शून्य काढल्याचे चित्र चिकटविलेले होते. जॉन ताडकन उभा राहिला.

" तू इथेच थांब मी आत्ता येतो..." असं म्हणत जॉन धावतच हॉटेलच्या बाहेर पडला.

अँजेनी गोंधळून काय झालं ते बघायला लागली. ती खिडकीतून बाहेर बघेपर्यंत बाहेरची गाडी तिच्या नजरेआड झाली होती. ती पण उठून जॉनच्या मागे घाईघाईने जायला लागली. पण तोपर्यंत जॉनने आपली गाडी पार्किंगमधून काढून रस्त्यावर एका दिशेने भरधाव वेगात दौडविली होती. अँजेनी हॉटेलच्या पायऱ्यांवरच असमंजसपणे इकडे तिकडे पाहत उभी राहिली.

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

1 comment:

 RSS Feed

आपण या संकेतस्थळावर येणारे

वे आगंतूक आहात!

Marathi Subscribers

English Subscribers

Hindi Subscribers

Enter your email address to SUBSCRIBE the MARATHI NOVELS:

Social Network