Ch-16: मधुर मिलन ... (शून्य- कादंबरी )

अँजेनी त्याला आधार देत देत त्याच्या क्वार्टरकडे नेऊ लागली.

" अच्छा, म्हणजे ...त्यांनी तुझ्यावर हल्ला केला होता... तू असं एकटं फिरणं आता धोकादायक आहे... तू स्वत:ची काळजी घ्यायला पाहिजे आणि नेहमी स्वत: बरोबर प्रोटेक्शन घ्यायला पाहिजे" अँजेनी त्याची सगळी हकिकत ऐकून निष्कर्षाप्रत पोहोचली.

" नाही... हल्ला नाही केला त्यांनी... जर त्यांनी ठरविलं असतं तर ते आज मला जीवे मारू शकले असते... पण त्यांनी नाही मारलं" तो तिचा आधार घेत म्हणाला.

" तुझ्यावर गोळ्या झाडल्या नं त्यांनी?" अँजेनीने त्याला पुन्हा विचारले.

" हो ... पण सगळ्या आजूबाजूला ... एकही गोळी माझ्या जवळून सुध्दा गेली नाही... ते त्यांच्या गाडीच्या खाली उतरूनसुध्दा माझ्यावर गोळ्या झाडू शकले असते" जॉन आपला तर्क सांगत होता.

" बरं जाऊ दे... तुला काही सिरीयस इजा तर झाली नाही ना... हे सगळ्यात महत्वाचं" ती त्याला दिलासा देत म्हणाली.

" त्यांनी फक्त मला चिथाविण्याचा प्रयत्न केला... असं दिसतं की ते या सिरीयल किलींगला जास्तीत जास्त प्रसिध्दी देवू इच्छितात..." जॉनने आपला अंदाज वर्तविला.

" पण त्याने काय होणार आहे?" अँजेनीने आश्चर्याने विचारले.

" तेच तर कोडं मला उलगडत नाही आहे.." जॉन चाबीने त्याचा फ्लॅट उघडण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

अँजेनीने त्याच्या हातातून चाबी घेतली आणि ती स्वत: त्याचा फ्लॅट उघडायला लागली.

जॉन उघडा बेडवर पडला होता. वरून वरून जरी वाटत नसले तरी त्याच्या शरीरावर बऱ्याच जागी मुक्या माराचे लाल व्रण होते. अँजेनीने त्याला जिथे जिथे लागले होते तिथे मलम लावून दिले आणि शेकण्यासाठी त्याला शेकायची रबराची पिशवी गरम पाण्याने भरून दिली.

"बराय आता मी निघते... तू आराम कर ... बराच उशीर झाला आहे" अँजेनीने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवीत म्हटले.

ती जाण्यासाठी वळायला लागली तेव्हा जॉनने त्याच्या खांद्यावर ठेवलेला तिचा हात पकडला. तिने वळून त्याच्याकडे बघितले. तिचा चेहरा लाजेने लाल लाल झाला होता. जॉन तिच्या डोळ्यास डोळे भिडवून बघायला लागला. तिचे पण डोळे त्याच्या डोळ्यातून हटायला तयार नव्हते. दोघांच्याही हृदयाची स्पंदनं वाढायला लागली. जॉनने तिला जवळ ओढून घेतले. आता दोघंही इतके जवळ आले होते की दोघांनाही एकमेकांचे गरम श्वास आणि हृदयाचे वाढलेले ठोके जाणवायला लागले होते. जॉनने हळूच तिच्या थरथरत्या ओठांवर आपले गरम ओठ टेकविले आणि करकचून तिला आपल्या बाहूपाशात बंद केले. जॉनला आठविले की तिला कृत्रिम श्वासोच्छवास देतांना त्याने असेच तिच्या ओठांवर ओठ टेकवीले होते. पण त्यावेळी आणि आता किती फरक होता. कृती तीच होती पण भावनेने तिला किती वेगळा अर्थ दिला होता. आवेगानं ते एकमेकांच्या चेहऱ्याचे, ओठांचे, मानेचे चुंबनं घ्यायला लागले. जॉन हळूवार तिच्या मोठमोठया श्वासांमुळे खालीवर होणाऱ्या उरोजांना स्पर्श करु लागला.

"अँजेनी... आय लव्ह यू सो मच" अनायास त्याच्या तोंडून निघाले.

"आय टू" म्हणत ती त्याला एखाद्या वेलीसारखी करकचून बिलगली.

" आं..ऊं" जॉन जोरात ओरडला.

"काय झालं?" पटकन ती त्याच्यापासून बाजूला होत म्हणाली.

" अगं काही नाही ... पाठीवर जिथं लागलं आहे तिथं थोडं दुखलं" तो म्हणाला.

" आय अॅम सॉरी" ती लाजून म्हणाली.

त्याने हसून तिला पुन्हा आपल्या बाहूपाशात ओढून घेतले. ती पण हसायला लागली. आणि मग केव्हा ते आपल्या प्रेममिश्रीत हळूवार प्रणयात मग्न झाले त्यांना कळलंच नाही.

... to be contd...