Ch-17: बॉसचा फोन... (शून्य- कादंबरी )

कमांड1 काम्प्यूटरवर काहीतरी करीत होता. कमांड2 त्याच्या बाजूला हातात व्हिस्कीचा ग्लास घेऊन ऐटीत बसला होता.

" साल्याला कुचलायलाच पाहिजे होतं " कमांड2 आपला व्हिस्कीचा ग्लास रिचवित म्हणाला.

" अरे नाही. त्याला जिवंत ठेवणं फार आवश्यक आहे " कमांड1 काम्प्यूटरवरच्या की बोर्डवर पटापट कमांडस् टाईप करीत म्हणाला.

तेवढ्यात बाजूला ठेवलेल्या फोनची घंटी वाजली.

कमांड1 ने फोन उचलला.

काम्प्यूटरवरचे आपले काम सुरू ठेवीतच तो फोनवर म्हणाला ,

" हॅलो"

तिकडून काहीच प्रतिसाद आला नाही.

" हॅलो ... कोण बोलतय?"

कमांड1ने फोनच्या डिस्प्लेवर तिकडच्या फोनचा नंबर पाहण्यासाठी बघितले. डिस्प्लेवर काहीच नंबर नव्हता. आता मात्र कमांड1 चे धाबे दणाणले.

तो आपले काम्प्यूटरवरचे काम सोडून पुन्हा फोनमध्ये म्हणाला,

" हॅलो..."

" मी बॉस बोलतोय " कमांड1चे बोलणे तोडीत तिकडून आवाज आला.

"ब.. ब... बबॉस ? ... यस बॉस " कमांड1च्या तोंडून कसेबसे शब्द बाहेर पडले.

कमांड1 ताडकन खुर्चीतून उठून उभा राहिला. त्याचे हात थरथरायला लागले. त्याच्या पूर्ण चेहऱ्यावर घाम फुटला होता. एक घामाचा ओघळ त्याच्या कानामागून घरंगळत खाली आला.

कमांड2 अचंब्यात पडला

कमांड2ने कमांड1ला इतकं घाबरलेल्या स्थितीत पूर्वी कधीच पाहिले नव्हते...

कमांड1ची ही स्थिती पाहून कमांड2ने आपला व्हिस्कीचा ग्लास बाजूला ठेवला आणि तो सुध्दा खुर्चीवरून उठून उभा राहिला.

बॉसने यापूर्वी कधी फोन केल्याचं त्याच्या ऐकीवात नव्हतं...

बॉस त्याचे पूर्ण आदेश इंटरनेटद्वाराच द्यायचा...

मग त्याला आज अचानक फोन करण्याची काय गरज पडली?...

" तुम्हाला जॉनला धडकावण्याचा शहाणपणा कोणी करायला सांगितला होता?" तिकडून कणखर आणि गंभीर आवाज आला.

आवाज इलेक्ट्रॉनिक उपकरणातून फिल्टर केल्यासारखा जाणवत होता.

"बबबॉस ... आम्ही त्याच्या गाडीला त्याला मारण्याच्या उद्देशाने धडक दिली नव्हती " कमांड1 कसाबसा आपली बाजू मांडण्याचा प्रयत्न करू लागला.

" चूप. मूर्ख.... तुम्हाला माहित आहे ... स्वत:चा शहाणपणा करणाऱ्यांसाठी या संघटनेत काही स्थान नाही " तिकडून बॉसचा रागीट स्वर ऐकायला आला.

" स सॉरी बॉस... चुकलो.... पुन्हा नाही होणार अशी चूक " कमांड1 पुन्हा क्षमायाचना करू लागला.

" तुम्हाला माहित आहे?... ती घडी सुदैवाने तुमच्यासाठी चांगली होती म्हणून तुम्ही वाचलात... तुम्ही 45 मिनिट अलिकडे किंवा पलिकडे असतात तर त्यावेळी तुम्हाला कोणीही वाचवू शकले नसते " बॉसचा करडा स्वर कमांड1च्या कानात घुमत होता.

एव्हाना कमांड2 कमाड1च्या जवळ येऊन फोनच्या स्पीकरजवळ आपलं डोकं घुसवून बॉस काय बोलतो आहे हे ऐकण्याचा प्रयत्न करीत होता.

" आय अॅम रिअली सॉरी बॉस " कमांड1 पुन्हा गयावया करू लागला.

" ही तुमची पहिली चूक आहे... आणि ही चूक तुमची शेवटची राहिली पाहिजे.... समजलं? " तिकडून बॉसने इशारा दिला.

"हो सर; यस...."

कमांड1ने आपले बोलणे पूर्ण करण्याच्या आतच तिकडून खाडकन फोन आपटण्याचा आवाज आला.

कमांड1ने आपल्या चेहऱ्यावरचा घाम पुसत फोन क्रेडलवर ठेवून दिला. तो आपल्या चेहऱ्यावरचे भीतीचे भाव व्यवस्थित करण्याचा प्रयत्न करू लागला.

" बॉसला आवडलेलं दिसत नाही" कमांड2 म्हणाला.

" आपण आपल्या मनाचा कारभार करायला नको होता " कमांड1 म्हणाला.

" जे झालं ते झालं. पुन्हा आपण काळजी घेवू " कमांड2 त्याला दिलासा देत म्हणाला.

" हा पहिल्यांदा बॉसने फोन केला.... त्याचा फोन आला तेव्हाच मला वाटलं काहीतरी सिरीयस झालं आहे म्हणून. " कमांड1 ने त्याचा व्हिस्कीचा ग्लास भरीत म्हटले.

कमांड2नेसुध्दा आपला बाजूला ठेवलेला व्हिस्कीचा ग्लास उचलला आणि तो कमांड1च्या समोर बसला. कमांड1 गटागट व्हिस्कीच्या ग्लाससोबत आपला अपमान गिळण्याचा प्रयत्न करीत होता.

... to be contd..