Ch-22: डिटेक्टीव्ह ... (शून्य- कादंबरी )

रात्रीच्या गर्द अंधारात वसाहतीपासून दूर एका निर्जन, निर्मनुष्य ठिकाणी एक गाडी येऊन थांबली. गाडीतून ओवरकोट घातलेली एक आकृती बाहेर आली. आपल्या गाडीच्या शेजारी अंगाला झोंबणाऱ्या थंडीत ती आकृती गाडीच्या बाजूला उभी राहिली. बेचैन होऊन ती इकडे तिकडे बघत येरझारा घालत होती. मधून मधून आपल्या घड्याळाकडेसुध्दा पाहत होती. स्पष्ट होते की ती कुणाची तरी वाट पाहत होती. तेवढ्यात समोर अंधारात दोन दिवे तिला तिच्या दिशेने येतांना दिसले. तिचे येरझारा घालणे थांबले. एक गाडी जवळ आली. त्या गाडीच्या हेडलाईटस्चा प्रकाश त्या आकृतीच्या चेहऱ्यावर पडला. ती आकृती म्हणजे दुसरे तिसरे कोणीही नसून जॉन होता. ती गाडी त्याच्या गाडीच्या शेजारी येऊन उभी राहिली. जॉन त्या गाडीजवळ गेला. त्या गाडीतून एक काळा कोट आणि काळी हॅट घातलेली एक उंचपुरी व्यक्ती उतरली.

उतरताच तिने जॉनशी हस्तांदोलन केले " हाय जॉन"

" हाय अलेक्स" जॉनने त्याचा हात आपल्या हातात घेत म्हटले.

" बोल काय म्हणतोस? इतक्या निर्जन जागी, इतक्या रात्री तू मला कशाला बोलावलेस?" अलेक्सने विचारले.

" गोष्टच तशी आहे. तुला माहित असेलच की डिपार्टमेंटचाच एक आमचा साथीदार खुन्याला फितुर झाला आहे अशी आम्हाला शंका आहे. आता अशी परिस्थिती झाली आहे की मी कोणत्याही माझ्या सहकाऱ्यावर जरासुध्दा विश्वास ठेवू शकत नाही. त्यामुळे मी तुला इथे इतक्या रात्री बोलावले आहे" जॉन म्हणाला.

" अच्छा तर त्या कल्प्रीटला शोधायचे आहे" अलेक्स म्हणाला.

" मला माहित आहे की या कामासाठी तुझ्यापेक्षा दुसरा कोणी सक्षम डिटेक्टीव असूच शकत नाही" जॉन त्याची स्तुती करीत म्हणाला.

" एकदा का काम तू माझ्यावर सोपविलेस की ते माझे झाले. तू काही काळजी करू नकोस. लवकरात लवकर मी त्याचा शोध लावीन" अलेक्स विश्वासाने म्हणाला.

" या खुन्यापर्यंत पोहोचायला आम्हाला दुसरा तरी काही मार्ग दिसत नाही. बघूया अशा तऱ्हेने काही फायदा होतो का ते" जॉन म्हणाला.

" म्हणजे सुतावरून स्वर्ग गाठायचा म्हण ना!" अलेक्स गमतीने म्हणाला.

" स्वर्ग कसला... नर्क म्हण" जॉन ने दुरूस्ती केली.

" हो नर्कच म्हणावं लागेल" अलेक्स म्हणाला.

... to be contd...