Marathi Online Novel - Ad-Bhut CH 53 अश्रूचे दोन टपोरे थेंब (समाप्त)

आता थोड्याच वेळात ऍंथोनीला डेथ चेंबरमध्ये इलेक्ट्रीकच्या चेअरवर बसवून देहांताची शिक्षा देण्यात येणार होती. डिटेक्टीव सॅम, शिक्षा देणारा अधिकारी, एक डॉक्टर आणि अजून एकदोन ऑफिसर्स डेथ चेंबरच्या समोर उभे होते. तेवढ्यात दोन पोलिस अधिकारी बेड्या घातलेल्या अवस्थेत ऍंथोनीला तिथे घेवून आले. देहांताची शिक्षा देण्याची मुख्य जबाबदारी असलेल्या अधिकाऱ्याने आपल्या घड्याळाकडे बघितले आणि पोलिस अधिकाऱ्यांना खुनावले. पोलिस अधिकाऱ्यांनी ऍंथोनीला इलेक्ट्रीक चेअरकडे नेले.

'' ऑपेरटर कुठे आहे '' त्यातल्या एका अधिकाऱ्याने विचारले.

एक माणूस लगबगीने समोर आला. आणि इलेक्ट्रीक चेअर ऑपरेट करण्याच्या पॅनलजवळ गेला.

ज्या पोलिसांनी ऍंथोनीला इलेक्ट्रीक चेअरजवळ नेले होते त्यांनी त्याला आता त्या खुर्चीवर बसविले. काळ्या कापडाने त्याचा चेहरा झाकण्यात आला. मग ते पोलिस इलेक्ट्रीक चेअर चेंबरमधून बाहेर आले आणि त्यांनी चेंबर बंद करुन घेतले.

मुख्य अधिकाऱ्याने पॅनलजवळ उभ्या असलेल्या ऑपरेटरकडे बघितले. ऑपरेटर एकदम तयार असल्याच्या पावित्र्यात त्या पॅनलजवळ उभा होता. पुन्हा तो अधिकारी घड्याळाकडे पाहू लागला. कदाचीत त्याची उलटी गीणती सुरु असावी.

जरी त्या लोकांना हे नेहमीचं असलं तरी वातावरणात नाही म्हटलं तरी थोडा तणाव दिसायला लागला.

अचानक त्या अधिकाऱ्याने ऑपरेटरला इशारा केला.

ऑपरेटरने एका क्षणाचाही विलंब न लावता इलेक्ट्रीक चेअर पॅनलवरचे एक लाल बटन दाबले.

थोड्या वेळाने ऑपरेटरने 'काम तमाम झालं' या पावित्र्यात त्या अधिकाऱ्याकडे बघितलं.

'' डॉक्टर '' त्या अधिकाऱ्याने डॉक्टरच्या नावाचा पुकारा केला.

डॉक्टर लगबगीने इलेक्ट्रीक चेअर चेंबरजवळ गेला, चेंबर उघडलं आणि आत गेला.

'' सर ही इज डेड'' आतूनच डॉक्टरचा आवाज आला.

तो अधिकारी गर्रकन वळला आणि ती जागा सोडून चालता झाला. तो ऑपरेटर तिथेच बाजुला असलेल्या एका खोलीत गेला. तिथे बाजुलाच उभा असलेला एक स्टाफ मेंबर त्या चेंबरमध्ये, कदाचित चेंबर साफ करण्यासाठी शिरला. सगळं कसं एखाद्या कवायतीप्रमाणे सुरु होतं. त्या सगळ्यांना जरी ते नेहमीचंच असलं तरी जॉनसाठी काही तो नेहमी पार पडणारा सोहळा नव्हता. तो अजुनही तिथेच उभा राहून एक एक सोपस्कार न्याहाळून पाहत होता.

आता डॉक्टरही तिथून निघून गेला होता.

आता फक्त तिथे सॅम एकटाच उरला होता. तो अजुनही तिथे स्तब्ध उभा होता, त्याच्या डोक्यात कदाचित वेगळेच विचार सुरु असावेत.

अचानक कुणीतरी लगबगीने त्याच्या पाठीमागुन तिथे आला.

'' अच्छा झालं वाटते'' मागुन आवाज आला.

सॅमने वळून मागे पाहाले आणि सॅमला आश्चर्याचा धक्काच बसला. ऑपरेटर त्याच्या समोर उभा होता.

हा तर आत्ताच पॅनल ऑपरेट करुन त्या बाजुच्या खोलीत शिरला होता...

मग आत्ताच्या आत्ता हा इकडून कुठून आला...

'' मला काळजी होती की माझ्या अनुपस्थीतीत सगळं कस काय पार पडेल... '' तो ऑपरेटर म्हणाला.

'' बाय द वे कुणी ऑपरेट केलं पॅनल'' त्या ऑपरेटरने सॅमला विचारले.

सॅमला एकावर एक आश्चर्याचे धक्के बसत होते.

सॅमने बाजुच्या खोलीकडे बघितले.

'' कुणी ऑपरेट केला म्हणजे?... तुच तर ऑपरेट केला'' सॅम अविश्वासाने म्हणाला.

'' काय गोष्टी करता... मी तर हा आता इथे आलो..'' त्या ऑपरेटरने म्हटले.

सॅमने पुन्हा गोंधळून त्याच्याकडे आणि मग त्या बाजुच्या रुमकडे बघितले ज्यात तो मघा गेला होता.

'' ये माझ्या सोबत ये'' सॅम त्याला त्या बाजुच्या खोलीकडे घेवून गेला.

सॅमने त्या खोलीचं दार ढकललं. दार आतून बंद होतं. त्याने दारावर नॉक केलं. आतून काहीच प्रतिसाद नव्हता. सॅमने आता ते दार जोर जोराने बडविण्यास सुरवात केली. तरीही आतून काहीच प्रतिक्रिया नव्हती. सॅम आपल्या पुर्ण ताकदीनिशी त्या दाराला ढकलायला लागला. तो गोंधळलेला ऑपरेटरही आता त्याला ढकलण्यास मदत करु लागला.

जोर जोराने ढकलून आणि धक्के देवून शेवटी सॅमने आणि त्या ऑपरेटरने ते दार तोडले.

दार तुटताच सॅम आणि तो ऑपरेटर लगबगीने खोलीत शिरले. त्यांनी खोलीत चौफेर आपली नजर फिरवली. खोलीत कुणीच नव्हतं. त्यांनी एकमेकांकडे बघितलं. त्या ऑपरेटरच्या चेहऱ्यावर गोंधळलेले भाव होते तर सॅमच्या चेहऱ्यावर अगम्य असे भितीदायक भाव उमटले होते.

अचानक वरुन काहीतरी खाली पडलं. दोघांनी दचकुन बघितलं. ती एक काळी मांजर होती, जिने वरुन उडी मारली होती. ती मांजर आता सॅमच्या अगदी समोर उभी राहाली आणि एकटक सॅमकडे पहायला लागली. अचानक ते आश्चर्याने तोंड वासून त्या मांजरीकडे पाहू लागले. हळू हळू त्या काळ्या मांजराचं रुपांतर नॅन्सीच्या सडलेल्या मृतदेहात होवू लागलं. त्या ऑपरेटरचे तर हातपाय लट लट कापत होते. सॅमही थीजल्यागत, पुतळ्यासारखा स्थिर जे त्याच्यासमोर घडत होतं ते पाहत होता. हळू हळू त्या सडलेल्या मृतदेहाचं रुपांतर एका सुंदर अशा तरुण स्त्रीमध्ये झालं. हो, ती नॅन्सीच होती. आता तिच्या चेहऱ्यावर एक समाधान दिसत होतं. बघता बघता तिच्या डोळ्यांतून दोन मोठे टपोरे अश्रू घरंगळून तिच्या गालावर आले आणि हळू हळू ती तिथून अदृष्य होवून नाहीशी झाली.


- समाप्त -

कृपया या कादंबरीबद्दल आपल्या प्रतिक्रिया नोंदवा आणि ही कादंबरी आपल्या मीत्रांना ईमेल करा !