सॅम आणि त्याचे साथीदार अजुनही ऍन्थोनीच्या अवतीभोवती उभे होते. ऍन्थोनीचा प्रतिकार आता पुर्णपणे संपला होता. एव्हाना सॅमच्या दोन साथीदारांनी त्याला हातात बेड्या घालून ताब्यात घेतले होते. सॅमने तिथेच त्याच्यावर प्रश्नांचा भडीमार केला होता. शेवटी एक प्रश्न जाणून घेण्यास सगळे जणच उत्सुक होते. सॅमलाही वाटत होते नंतरची चौकशी जेव्हा व्हायची तेव्हा होऊ देत. कमीत कमी आता त्याला बऱ्याच दिवासापासून सतावणाऱ्या त्या एका प्रश्नाचे उत्तर हवे होते. की का? का ऍन्थोनीने त्या चार झणांना जिवे मारावे?
ऍन्थोनीच्याही आता पुर्णपणे लक्षात आले होते की आपल्याला बोलण्याशिवाय काही पर्याय नाही. तो सगळं काही एखाद्या पोपटासारखं सांगु लागला ....
.... ते जुने जॉन, नॅन्सी आणि ऍन्थोनीचे कॉलेजचे दिवस होते. वर्गात शिक्षक शिकवित होते आणि विद्यार्थांमध्ये जॉन, नॅन्सी आणि ऍंथोनी वर्गात वेगवेगळ्या जागेंवर बसलेले होते. ऍथोनीने समोर पहाता पहाता जेव्हा शिक्षकाचे लक्ष आपल्याकडे नाही असे पाहून चोरुन एक कटाक्ष नॅन्सीकडे टाकला. पण हे काय? ती त्याच्याकडे न पाहता चोरुन जॉनकडे पाहत होती. त्याचा तिळपापड होत होता.
आपण वर्गातले एक हुशार विद्यार्थी...
एकसे एक पोरी आपल्यावर मरायला तयार ...
पण जिच्यावर आपला जिव जडला ती आपल्याला जुमानत नाही ? ...
त्याचा अहंकार दुखावल्या जात होता.
नाही हे होणं शक्य नाही...
कदाचित तिला आपला जिव तिच्यावर जडला आहे हे माहित नसावे...
तिला हे माहीत होणे आवश्यक आहे...
तिला हे माहित झाल्यावर ती आपोआपच आपल्यावर प्रेम करायला लागेल...
विचार करता करता त्याने मनोमनी एक निर्णय घेतला.
दुपारची वेळ होती. कॉलेज नुकतच सुटलं होतं आणि नॅन्सी आपल्या घरी परतत होती. घाई घाईने ऍंथोनी तिचा पाठलाग करीत तिला गाठण्याचा प्रयत्न करीत होता. तो तिच्या जवळ पोहोचताच त्याने मागून तिला आवाज दिला, '' नॅन्सी''
मागून आलेला आवाज ऐकताच ती थांबली आणि वळून मागे पाहू लागली. ऍन्थोनी जॉगींग केल्यागत पटकन तिच्या जवळ जावून पोहोचला.
'' काय... ऍन्थोनी'' तिने आश्चर्याने त्याला विचारले.
कारण तो सहसा कुणाशी बोलत नसे. आणि आज असा मागे मागे धावून आपल्याशी बोलतोय. तो वर्गात टॉप असल्यामुळे तिला त्याच्याबद्दल एक आदर होता. तिलाच काय वर्गातल्या सर्व मुला मुलींना त्याच्या बद्दल आदर होता.
'' नाही ... म्हणजे... तुझ्यासोबत मला एक महत्वाचं बोलायचं होतं'' तो म्हणाला.
नॅन्सीने त्याच्या चेहऱ्याकडे निरखुन बघितले आणि ती त्याला काय बोलायचे असेल हे समजुन घेण्याचा प्रयत्न करु लागली. एव्हाना ते दोघं सोबत सोबत चालायला लागले होते.
'' नाही ... म्हणजे... ऍक्चूअली..'' तो शब्दांची जुळवाजुळव करीत म्हणाला, '' म्हणजे...मला तुला प्रपोज करायचं होतं... विल यू मॅरी मी'' त्याने भराभर महत्वाचे शब्द निवडले आणि त्याला जे बोलायचे होते ते बोलून तो मोकळा झाला.
अचानक तो असं काही बोलेल अशी नॅन्सीला अपेक्षा नव्हती.
तो गंमत तर करीत नसावा ? ...
तिने त्याच्या चेहऱ्याकडे निरखुन बघितले आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव समजून घेण्याचा प्रयत्न केला.
त्याच्या चेहऱ्यावरुन तरी तो गंमत करीत असावा असं वाटत नव्हतं...
'' आय ऍम सिरीयस '' तो तिचा उडलेला गोंधळ पाहून म्हणाला.
पुन्हा तिने त्याचे भाव ताडण्याचा प्रयत्न केला. ती त्याला ते एकाच वर्गात शिकत असल्यामुळे जाणत होती. तिला त्याचा स्वभाव चांगला ठाऊक होता. अश्या प्रकारची गंमत करणे त्याचा स्वभावात नव्हतं. आणि नॅन्सीच्या स्वभावात भिडस्तपणा आणि स्पष्टवक्तेपणा होता. त्यामुळे पटकन ती त्याच्याबद्दल तिच्या ज्या भावना होत्या त्या बोलून मोकळी झाली. शेवटी ती जॉनवर प्रेम करीत होती.
'' ऍन्थोनी... आय ऍम सॉरी बट आय कांन्ट'' ती म्हणाली.
ऍन्थोनीला हे अपेक्षीत नव्हतं. तो आश्चर्याने तिच्या चेहऱ्याकडे पाहू लागला.
ती इतक्या सहजासहजी आपल्याला कशी धुडकावून लावू शकते?...
त्याचा अहंकार दुखावल्या जात होता.
'' पण का?'' तो आता पुरता चिडला होता.
ती भराभर पुढे चालत होती आणि तोही भराभर चालत तिच्यासोबत चालण्याचा प्रयत्न करीत होता.
'' बघ मी वर्गात टॉपर आहे... पुढे कॉलेज संपल्यावर न्यूरॉलाजीमध्ये रिसर्च करण्याचा माझा प्लॅन आहे... माझ्या समोर एक उज्वल भविष्य आहे... आणि मला खात्री आहे की मला जर तुझ्यासारख्या सुंदर मुलीची साथ मिळाल्यास जिवनात मी अजुनही बरचं काही मिळवू शकतो'' तो तिला समजावण्याचा प्रयत्न करीत होता.
'' ऍंथोनी.. तु एक चांगला मुलगा आहेस, हूशार आहेस... यात वादच नाही .. पण मी तुझ्यासोबत लग्नाचा विचार करु शकत नाही'' तीही आता त्याला समजावण्याचा प्रयत्न करु लागली.
'' पण का? '' तो रागाने म्हणाला.
'' तुला माहित आहे?... मी तुझ्यावर प्रेम करतो...'' तो आता गिडगीडायला लागला होता.
'' कारण मी दुसऱ्याच कुणावर तरी प्रेम करते... '' ती म्हणाली.
ती पुढे चालतच होती. ऍंथोनी आता थांबला होता. तो तिच्या जाणाऱ्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे निराशेने पाहत होता.
क्रमश:...
1 comments: