Read Online - Novel - अद-भूत / Aghast CH 42 सहानुभूती / Sympathy (In Marathi, Hindi & English)

संध्याकाळची वेळ होती. पार्कमध्ये बसलेल्या प्रेमी जोडप्यांसोबत बागेतील फुलंही जणू थंड हवेच्या झुळकेबरोबर मस्तीत डोलत होते. त्या पार्कच्या एका कोपऱ्यात नॅन्सी खाली गवतावर एका मोठ्या झाडाच्या बुंध्याचा आधार घेवून, टेकून बसली होती. जॉन आपलं डोकं नॅन्सीच्या मांडीवर ठेवून खाली गवतावर पहुडला होता.

'' तुला माहित नाही मी तुझ्यावर किती प्रेम करते'' ती त्याच्या केसांतून हात फिरवीत त्याला गोंजारत म्हणाली.

त्याने एक प्रेमळ दृष्टीक्षेप तिच्याकडे टाकला.

काही वेळ दोघंही काहीच बोलले नाहीत. बराच वेळ नुसता शांततेत गेला. काही वेळाने अचानक जॉन उठून उभा राहाला आणि नॅन्सीला उठण्यासाठी हात देत म्हणाला, '' चल आता निघूया ... बराच वेळ झाला आहे''

त्याचा हात पकडून ती उठून उभी राहाली.

हातात हात घालून ते संथपणे चालत तिथून निघून गेले.

इतका वेळ एका झाडाच्या मागे दबा धरुन बसलेला ऍन्थोनी नॅन्सी आणि जॉन तिथून निघून जाताच बाहेर आला. त्याचा चेहरा रागाने लाल लाल झालेला होता....


... ऍन्थोनी वेअरहाउसमध्ये उभा राहून त्याची सगळी हकिकत सांगत होता. आणि त्याच्या भोवताली जमलेले सॅम आणि त्याची टीम सगळी हकिकत लक्ष देवून ऐकत होते. त्याला घातलेल्या बेड्यांना पकडून अजूनही दोन पुलिस त्याच्याजवळ उभे होते. डिटेक्टीव सॅमही त्याची हकीकत लक्ष देवून ऐकत होता.

'' मी तिच्यावर खुप... म्हणजे अगदी जिवापाड प्रेम केलं'' ऍंन्थोनी एक उसासा टाकत म्हणाला.

'' पण मला जेव्हा कळलं की ती माझ्यावर नसून जॉनवर प्रेम करते... मी खुप निराश, हताश झालो, मला तिचा रागही आला.. पण हळू हळू मी माझ्या मनाला समजावले की मी तिच्यावर प्रेम करतो म्हणून तिनेही माझ्यावर प्रेम करावे हे जरुरी नाही... ती कुणावरही प्रेम करण्यास मुक्त असायला हवी.'' ऍन्थोनी म्हणाला.

'' मग तु त्या चार लोकांना का मारलं?'' सॅमने मुळ मुद्द्याची गोष्ट विचारली.

'' कारण दुसरं कुणीही करु शकणार नाही एवढं प्रेम मी तिच्यावर केलं होतं..."" ऍंन्थोनी अभिमानाने म्हणाला.

'' जॉननेही तिच्यावर प्रेम केलं होतं...'' सॅमने त्याला अजुन डिवचण्याचा प्रयत्न केला.

'' तो भित्रा होता... नॅन्सीने त्याच्यावर प्रेम करावे अशी त्याची लायकी नव्हती'' ऍंन्थोनी तिरस्काराने म्हणाला, '' तुम्हाला माहित आहे?... जेव्हा तिच्यावर बलात्कार होवून तिचा खुन झाला तेव्हा त्याने मला एक पत्र लिहिले होते'' ऍंन्थोनी पुढे म्हणाला.

'' काय लिहिलं होतं त्यानं?'' सॅमने विचारले.

'' लिहिलं होतं की त्याला नॅन्सीवर झालेल्या बलात्काराचा आणि तिच्या खुनाचा बदला घ्यायचा आहे... आणि त्याने ते चार गुन्हेगार शोधले आहेत ... पण त्याची त्यांचा बदला घेण्याची हिंम्मत होत नाही आहे.. वैगेरे.. वैगेर .. असं त्यानं बरच काही लिहिलं होतं... मी मित्र या नात्याने त्याला चांगला ओळखत होतो.. पण तो एवढ्या भ्याड असेल अशी मला कल्पना नव्हती... मग अशा परिस्थीतीत तुम्हीच सांगा मी काय करावं असं अपेक्षीत होतं... जर तो बदला घेवू शकत नव्हता तर त्या चौघा दानवांचा बदला घेण्याची जबाबदारी माझी झाली होती... कारण तिने जरी माझ्यावर केलं नसलं तरी मी तिच्यावर खरं प्रेम केलं होतं...'' ऍंन्थोनी भावनावेगाने बोलत होता. तो इतका भराभर आणि उत्तेजीत होवून बोलत होता की त्याचा चेहरा लाल लाल झाला होता आणि त्याच्या श्वासांची गती वाढली होती. जेव्हा ऍंथोनी बोलायचं थांबला. त्याचं सर्वांग घामाने भिजून गेलं होतं. त्याला त्याचे हातपाय गळाल्यागत होत होतं. तो मटकन खाली जमिनीवर बसला, त्याने आपला चेहरा आपल्या दोन्ही गुडघ्यात लपविला आणि तो आता ओक्साबोक्शी रडू लागला होता. इतक्या वेळपासून तो रोखण्याचा प्रयत्न करीत होता तो बांध जणू तूटला होता.

त्याच्या भोवती जमा झालेले सगळेजण सहानुभूतीने त्याच्याकडे पाहत होते.


क्रमश:...