अजूनही अँजेनी जेवणाच्या टेबलसमोर बसलेली होती. टेबलवर लावलेल्या मेणबत्या शेवटी विझून गेल्या होत्या. टेबलवर फक्त शिल्लक राहिलं होतं इकडे तिकडे पसरलेलं मेण. तिच्या हृदयाचीसुध्दा अवस्था काहीशी त्या मेणासारखीच होती. जळून जळून थिजल्यासारखी. टेबलवर जेवण जसंच्या तसं ठेवलेलं होतं. वाट पाहून पाहून कंटाळल्यानंतर ती खुर्चीवरून उठली. तेवढ्यात घड्याळाचा गजर वाजला. बारा ठोके. तिला ते तिच्या हृदयावर कुणीतर घणाघण घाव घातल्यासारखे वाटले. रात्रीचे बारा वाजले होते.
तो बरोबर आठ वाजता इथून निघाला होता...
म्हणजे बरोबर चार तास झाले होते...
तो कदाचित कॉटेजजवळ आला असेल...
ती खिडकीजवळ जाऊन खिडकीतून डोकावून बाहेर बघू लागली. कॉटेजकडे येणारा रस्ता एकदम शांत होता. एकदम निर्मनुष्य. ना कुणाची चाहूल ना कोणत्या वाहनाचे दिवे. ती बराच वेळ त्या रस्त्याकडे डोळे लावून बसली. अचानक तिला दोन दिवे रस्त्यावर पुढे येतांना दिसले. ते तिच्याकडेच येत होते. तिचा चेहरा आनंदाने उजळला.
तोच असावा...
नक्कीच जॉन असावा...
ती दूर रस्त्यावर समोर समोर सरकत्या गाडीच्या दिव्यांकडे पहायला लागली. जसे जसे गाडीचे दिवे जवळ जवळ यायला लागले तिच्या हृदयात उचंबळून यायला लागले.
जॉनबद्दल आपण उगीच शंका घेतली...
तिला अपराध्यासारखे वाटायला लागले होते. गाडी आता समोरच्या फाट्याजवळ आली होती.
गाडी एक वळण घेईल आणि मग आपल्या कॉटेजकडे यायला लागेल. वळणाच्या नंतर रस्ता समोर पुढे कुठेतरी जात असावा...
पण हे काय?...
गाडी वळणावर कॉटेजकडे न वळता सरळ समोर निघून गेली...
पुन्हा निराशा तिच्या चेहऱ्यावर पसरली. आपल्या मनाची विषण्णता घालविण्यासाठी ती आता खोलीत येरझारा घालायला लागली. अधून मधून ती खिडकीतून बाहेर डोकावत होती. समोरचा रस्ता पुन्हा पूर्ववत रिता दिसायला लागला होता. येरझारा मारता मारता पुन्हा तिने एकदा भिंतीवर लावलेल्या घड्याळाकडे पाहिले. साडे बारा वाजून गेले होते. अजून जॉनचा पत्ता नव्हता. तिला आता एकांताची भीती वाटायला लागली होती. तिने पुन्हा एकदा खिडकीतून बाहेर बघितले. तिची आशा पुन्हा बळावू लागली. पुन्हा गाडीचे दोन दिवे तिला रस्त्यावरून सरकतांना दिसले.
आता नक्की तोच असावा...
ती पुन्हा खिडकीजवळ उभी राहून त्या दिव्यांकडे एकटक बघायला लागली.
ही गाडी जॉनची असूही शकते आणि नसूही शकते...
पण आशा किती खूळी असते...
अचानक वळणाजवळ आल्यानंतर गाडीचे दिवे दिसेनासे झाले.
काय झाले?..
गाडी तिथे थांबली की काय?...
की गाडी येत आहे हा नुसता आपल्याला झालेला भास होता?...
ती खिडकीतून बाजूला होऊन पुन्हा खोलीत येरझारा मारू लागली. अचानक तिला खाली गाडीच्या हॉर्नचा आवाज आला. ती खिडकीकडे धावली. तिने बाहेर डोकावून बघितले. जॉन गाडीतून उतरत होता. तिच्या जिवात जीव आला. ती दरवाज्याकडे धावत गेली. दरवाजा उघडून जॉनकडे जवळ जवळ धावतच गेली. समोरून जॉनसुध्दा धावत येत होता. ती धावतच जॉनच्या मिठीत शिरली.
" किती वेळ लावलास ? ..." ती जॉनच्या छातीवर हलकेच गुद्दे मारत म्हणाली.
" किती घाबरले होते मी ... मला वाटलं तू मला आता इथेच सोडून जाणार" त्याच्या डोळ्यात बघत ती म्हणाली.
" वेडी आहेस ... असे कधी होणे शक्य आहे का ?" तो तिच्या खांद्यावर हात टाकून तिला कॉटेजमध्ये आणत म्हणाला.
दोघेही एकमेकांच्या कंबरेत हात घालून पायऱ्या चढू लागले.
" आता सांग ... कुठे गेला होतास?" तिने विचारले.
" सांगतो ... सांगतो ... जरा धीर धरशील" तो म्हणाला.
एव्हाना दोघेही कॉटेजमध्ये शिरले होते. अँजेनीने आत येताच समोरचे दार लावून घेतले. आणि तो काय सांगतो या उत्सुकतेने ती त्याच्या मागे मागे घोटाळू लागली. तो सरळ आत जाऊन जेवणाच्या टेबलजवळ गेला. ती पण त्याच्या मागे मागे त्याच्यासोबत गेली. त्याने पुन्हा जेवणाच्या टेबलवर मेणबत्या लावल्या. घरातले सगळे लाईट घालविले. अँजेनी गोंधळून फक्त त्याच्या मागे मागे फिरत होती. त्याने तिच्या खांद्याला धरून तिला त्याच्या समोर खुर्चीवर बसविले.
" बस बस ... तुला सांगतो मी कुठे गेलो होतो ते" तो तिला म्हणाला.
तोसुध्दा तिच्या समोर बसला. थोडा वेळ दोघंही स्तब्धच होती. मग जॉनने तिच्या डोळ्यात बघत तिचे मुलायम हात आपल्या हातात घेतले. मेणबत्यांच्या उजेडात तिची कांती अजूनच उजळून दिसत होती. जॉनचा आल्या आल्या हा चाललेला प्रकार पाहून तिने गोंधळून त्याच्याकडे बघितले.
" अँजेनी तू माझ्याशी लग्न करशील का?" त्याने तिच्या डोळ्यात रोखून पाहत तिला प्रपोज केले.
अँजेनीला एकदम गहिवरून आले.
पण स्वत:ला सावरून ती म्हणाली, " इज धीस सम काईंंड ऑफ जोक?"
" नाही नाही ... मी सिरीयस आहे" तो म्हणाला.
" हे बघ जॉन आधीच तू इतका वेळ नव्हतास तर मला हुरहूर वाटत होती... कमीत कमी अशा वेळी तरी अशा फालतू गमती करू नकोस" ती त्याला म्हणाली
" नाही अँजी ... मी गंमत करीत नाहीये" तो तिला विश्वास देण्याचा प्रयत्न करू लागला.
जॉनने तिला प्रथमच 'अँजी' अशा प्रेमळ नावाने हाक मारली होती. ती त्याच्या डोळ्यांना डोळे भिडवीत त्याच्या डोळ्यातले भाव समजण्याचा प्रयत्न करू लागली.
" तुला खरं नाही वाटत नं ..."
त्याने त्याच्या कोटाच्या खिशातून एक लाल डबी काढीत म्हटले,
" हे बघ मी तुझ्यासाठी काय आणले आहे..."
" काय आहे?" तिने प्रश्नार्थक मुद्रेने विचारले.
त्याने डबी उघडून तिच्यासमोर धरीत म्हटले,
" एंंगेजमेंट रिंग ... ऑफ कोर्स इफ यू अॅग्री.."
त्याने पुन्हा तिला एकदा विचारले, " विल यू मॅरी मी प्लीज"
अँजेनीच्या डोळ्यात अश्रू तरळले.
" याच्यासाठी गेला होतास का तू शहरात?" तिने दाटल्या गळ्याने विचारले.
त्याने तिच्या डोळ्यात प्रेमाने बघत होकारार्थी मान हलविली.
ती खुर्चीवरून उठून उभी राहिली. तोही त्याच्या खुर्चीवरून उठला. ती आवेगाने त्याच्या मिठीत शिरली.
" यस आय विल" तिच्या दाटल्या गळ्यातून शब्द फुटले.
त्याच्या चेहऱ्यावर आनंदाच्या छटा पसरल्या. तो अत्यानंदाने तिला उचलून तिचे चुंबनं घेवू लागला. त्याने मग हळूच तिला खाली उतरवून डबीतली अंगठी काढून हातात घेतली आणि हळूच तिच्या अनामिकेत सरकवली.
क्रमश:...
