Ch-60: रात्री बेरात्री (शून्य- कादंबरी )

रात्रीचे अडीच वाजले होते. शहराच्या भयाण शांततेतून एकटाच जॉन गाडीतून भरधाव वेगाने फिरत होता. आजकाल दंगे सुरू असल्याने रस्ते लवकरच स्मशानवत होत. अन आता तर रात्रीचे अडीच वाजल्यामुळे रस्त्यावर चिटपाखरूही दिसत नव्हते. आपल्याच धुंदीत एका चौकातून आपली गाडी भरधाव वेगाने नेत असता जॉनला मागून सायरनचा आवाज ऐकू आला. त्याने मिरर मध्ये बघितले. एक पोलिसांची गाडी त्याचा पाठलाग करीत होती. जॉनने -

गाडी थांबवावी की नाही?...

एक क्षण विचार केला आणि मग गाडीचा ब्रेक दाबला. त्याने आपली गाडी रस्त्याच्या एका कडेला लावली. मागून पोलिसांची गाडी येऊन त्याच्या गाडीच्या पुढे येऊन थांबली. प्रथम पोलिसांनी जॉनच्या गाडीकडे त्यांच्या गाडीतूनच डोकावून पाहिले. एव्हाना जॉन उतरून त्याच्या गाडीच्या बाहेर आला होता. दोन पोलीस उतरून त्याच्या जवळ चालत आले.

" इतक्या रात्री कुठे जात आहात आपण?" एक पोलिसाने जवळ येता येता दुरूनच विचारले.

जॉन काहीच बोलला नाही. दोघंही त्याच्या जवळ येऊन थांबले. त्यातला दुसरा जॉनकडे निरखून पाहू लागला.

" जॉन सर तुम्ही!" दुसरा एकदम जॉनला ओळखत म्हणाला.

जॉन त्याला ओळखत नव्हता पण कदाचित तो त्याला ओळखत असावा. नाही तरी शहरात सुरू असलेल्या खुनाच्या केसमुळे जॉन चांगलाच प्रकाश झोतात आला होता. तो बडतर्फ व्हायच्या आधी जवळ जवळ रोज त्याचा फोटो एकतर वर्तमान पत्रात यायचा किंवा टिव्हिवर त्याच्याबद्दल काहीतरी यायचेच.

" हो मी जॉन... झोप येत नव्हती म्हणून शहरात सहजच एक चक्कर मारत आहे" जॉन म्हणाला.

" नो प्रॉब्लेम सर... यू कॅरी ऑन प्लीज" तो विनम्रता दाखवित म्हणाला.

जॉन गाडीमध्ये बसला. ते दोघं तिथेच जॉनच्या गाडीची सुरू होण्याची वाट पाहत उभे राहिले . जॉनने गाडी सुरू केली आणि त्यांना हात दाखवून तो पुन्हा भरधाव वेगाने तिथून निघून गेला.

जॉनची गाडी एका निर्मनुष्य परिसरात एका घराजवळ येऊन थांबली. ते कमांड1 चे घर होते. तिसऱ्या खुनाच्या वेळी जेव्हा कमांड1चे बिल्डींगखाली पडलेले प्रेत सापडले होते तेव्हा त्यांनी या घरावरच धाड घालून कसून तलाशी घेतली होती. गाडी रस्त्याच्या कडेला लावून तो गाडीतून उतरला. प्रथम त्याने चहूबाजूंनी एक नजर फिरविली. चहूकडे एक भयाण शांतता पसरलेली होती. रात्रीची ती वेळ आणि शहरात दंग्यांचा हैदोस. तो चालत जावून बंगल्याच्या फाटकाजवळ गेला. गेटला कुलूप होतं आणि कुलुपावर पोलीस डिपार्टमेंटचं सिल लावलेलं होतं. त्याने एक चक्कर मारून बंगल्याच्या आवाराच्या भिंतीवरुने कुठून घुसण्याची शक्यता आहे का ते पडताळून पाहिले. आवाराच्या भिंतीवर काटेरी कुंपणासारखी एक तार लावलेली होती. त्याने बघितले की फाटकाच्या उजव्या बाजूला एका जागी वरचं काटेरी कुंपण तुटलेलं होतं. जॉनला तिथून आत जाणं शक्य वाटत होतं.

पण आत जावं का?...

आधीच आपल्याला बडतर्फ केलेलं. आणि अशा परिस्थितीत पोलिसांचं सिल असतांना आपण असे चोरून बंगल्यात गेल्याचं जर कळलं तर पोलिसांना वेगळीच शंका यायची...

काहीही झालं तरी चालेल...

अँजेनी गेल्यापासून तसंही जॉन स्वत:च्या जिवाबद्दल बेफिकीरच झाला होता. त्याचं विचारचक्र सुरू असतांनाच जॉन कंपाऊंड वॉलवर चढायला देखील लागला. चढणे कठीण जात होते. भिंत उंच होती आणि धरण्यासाठीसुध्दा काहीही नव्हते. जॉनने उडी मारून भिंतीच्या वर चाचपून बघितले - धरण्यासाठी काही सापडते का ते. त्याला भिंतीवर पकडण्यासाठी काहीतरी हातात आलं. त्यानं ते करकचून पकडून तो भिंतीवर चढला. पण चढत असतांनाच त्याला त्याच्या हातात तीव्र वेदना जाणवायला लागली. चढल्यानंतर त्यानं बघितलं तर त्यानं भिंतीच्यावर तुटलेली काटेरी तारच हातात पकडली होती . त्यानं पटकन ती तार हातातून सोडली. हाताकडे पाहिले तर हातातून घळाघळा रक्त वहायला लागलं होतं. तसाच हात पकडून त्याने भिंतीच्या दुसऱ्या बाजूला, कंपाऊंडच्या आतील बाजूस उडी मारली.

क्रमश:..

Ch-59: आर्यभट्ट (शून्य- कादंबरी )

कमांड2 निश्चिंत होऊन खुर्चीवर रेलून बसला होता. त्याच्यासमार टीव्ही सुरू होता. पण त्याचे लक्ष टीव्हीकडे कुठे होते? तो तर आपल्याच तंद्रीत होता. बॉसने आत्तापर्यंंत सांगितलेली सर्व कामे त्याने चोख बजावली होती. एकंदरीत बॉसही त्याच्यावर खुष वाटत होता. सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे कमांड1च्या खुनाची शंका बॉसला आली नव्हती. मजा म्हणून अधूून मधून तो टिव्हीवरचे चॅनल्स बदलून बातम्यांचे चॅनल्स बघत होता. त्या जाळपोळीच्या , लाठीमार, दगडफेक दंग्याच्या बातम्या पाहून त्याचे मन मोहरून जात होते. त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळेच स्मित पसरले होते. तो त्याच्या तंद्रीतून बाहेर आला. आणि अचानक तो उठून खुर्चीवर ताठ बसला.

असं सुस्त राहून चालणार नाही...

आपल्याला आता पुढच्या कारवाईच्या मागे लागले पाहिजे...

तो खुर्चीवरून उठला. त्याने तिथेच दोनचार येरझारा घातल्या आणि मग काहीतरी मनाशी निश्चित करून त्या खोलीत कोपऱ्यात ठेवलेल्या कपाटाजवळ गेला. कपाट उघडून त्याने कपाटाचे सगळ्यात खालचे ड्रावर उघडले. ड्रावरचा बॉक्स पूर्णपणे बाहेर काढून खाली त्याच्या पायाशेजारी ठेवला. ड्रावर काढल्यानंतर झालेल्या पोकळीत मग त्याने आतला चोरकप्पा उघडला. त्या कप्प्यातून चाचपडून त्याने काहीतरी काढून आपल्या पॅन्टच्या उजव्या खिशात कोंबले. नंतर त्याने तो चोरकप्पा व्यवस्थित बंद केला. पायाजवळचा ड्रावर उचलून त्याच्या पहिल्या जागी व्यवस्थित ठेवला आणि कपाट बंद करून तो कॉम्प्यूटरजवळ जावून उभा राहिला. कॉम्प्यूटर सुरू केले आणि कॉम्प्यूटर बूट होण्याची वाट पाहत तो खोलीत येरझारा घालू लागला.

पुढची कारवाई करण्याच्या आधी आपल्याला व्यवस्थित पूर्वतयारी केली पाहिजे...

आपलं उद्दिष्ट अजूनही अपूर्ण आहे...

ज्या उद्दिष्टासाठी आपण कमांड1चा खून करण्याची रिस्क घेतली होती, ते अजून तरी आपल्या दृष्टीक्षेपात आलेलं दिसत नव्हतं...

त्याने उजव्या पॅन्टच्या खिशातून आताच कपाटातून काढलेलं पेन ड्राईव्ह काढलं. पेनड्राईव्हकडे पाहत तो विचार करू लागला.

पूर्वतयारी म्हणून आपल्याला बॉसच्या बाबतीत जे मटेरीयल कमांड1च्या कॉम्प्यूटरवर मिळालंं त्याची पुन्हा एकदा व्यवस्थित उजळणी करायला पाहिजे...

अचानक कमांड2 येरझारा घालता घालता थांबला. त्याने कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघितले. कॉम्प्यूटर बूट झाला होता. कॉम्प्यूटरच्या जवळ जावून प्रथम त्याने पेन ड्राईव्ह कॉम्प्यूटरला लावले. खुर्ची ओढून कॉम्प्यूटरच्या समोर बसत एखाद्या जादूगाराने हातसफाई करून जादू करावी तसे तो कॉम्प्यूटरला कीबोर्ड आणि माऊसच्या द्वारे वेगवेगळे कमांड द्यायला लागला. त्याने पूर्वी कमांड1च्या मेलबॉक्समधून जी महत्वाची फाईल आपल्या पेन ड्राईव्हवर कॉपी करून घेतली होती ती उघडली. तो एक रिसर्च पेपर होता. पेपरचं टायटल होतं.

"आर्यभट्ट्ाचे साहित्य".

त्याचा अंदाज होता की या पेपरमध्ये दिलेल्या माहितीच्या आधारे त्याला भविष्यात अशी काही गोष्ट मिळणार होती की ज्याद्वारे त्याचा फायदाच फायदा होणार होता. कमांड1च्या ओठांवर एक स्मित तरळलं. कदाचित त्याला भविष्यामध्ये जो फायदा होणार होता त्याच्या नुसत्या कल्पनेने तो हुरळून गेला असावा. तो त्या पेपरमधले महत्वाचे मुद्दे् वाचू लागला...


...भारतीय गणित आणि खगोलशास्त्राची सुरवात कोणी केली हे सांगणं जरी कठीण असलं तरी भारतीय वेदात गणित आणि खगोलशास्त्राची सर्व माहिती उपलब्ध आहे. अनेक ऋषींनी पंचांगाचे नियम, नक्षत्र विभाजन वैदिक कार्यासाठी आवश्यक तिथी आणि मुहूर्त निर्धारित करणे, ग्रहण, अमावस्या इत्यादि माहिती देण्यासाठी सर्व पध्दती विकसित केल्या होत्या. काळाबरोबर पैतामह सिध्दांत, वासिष्ठ सिध्दांत, रोमक सिध्दांत, पौलिक सिध्दांत इत्यादि विकसित झाले. पण ते हळू हळू जुने होऊन त्यांचे अचूक परिणाम येत नव्हते. त्यामुळे त्याकाळी लोकांचा त्यावरचा विश्वास उडत चालला होता. पण कालांतराने आर्यभट नावाच्या एका विद्वानाने गणित आणि खगोलशास्त्राविषयीच्या ज्ञानातील त्रुटी दूर करून त्या ज्ञानाला नव्याने प्रस्तुत केले.

भारताच्या इतिहासात ज्याला 'गुप्तकाल' किंवा 'सुवर्णयुग' म्हणतात, त्या काळात भारताने साहित्य, कला आणि विज्ञान या क्षेत्रात अभूतपूर्व अशी प्रगती केली. विज्ञानाच्या क्षेत्रात गणित, रसायनशास्त्र आणि जोतिष्यशास्त्र या विषयात विशेष प्रगती झाली. त्या काळात आर्यभट नावाचे एक प्रसिध्द गणितज्ञ आणि जोतिष्यकार होऊन गेले. ते सध्याच्या बिहारराज्याची राजधानी पटना (त्यावेळचे पाटलीपुत्र) च्या जवळ कुसुमपुर या गावी राहत होते. त्यांचा जन्म 13 एप्रिल सन् 476 ला आणि मृत्यू सन् 520 ला झाला होता. त्यावेळी बौध्द धर्म आणि जैन धर्म खूप प्रचलित होता. पण ते सनातन धर्माचे अनुयायी होते. त्यांनी गणित आणि जोतिष्य या विषयात बरेच महत्वपूर्ण आणि त्या काळाच्या दृष्टीने विस्मयकारी संशोधन केले. त्यांनी आपले संशोधन ग्रंथरूपात शब्दबध्द करून पुढच्या पिढ्यांना ते प्राप्त व्हावे याची व्यवस्था करून ठेवली होती. त्यावेळी मगध स्थित नालंदा विश्वविद्याल हे ज्ञानदानाचे प्रमुख आणि प्रसिध्द केंद्र होते. तिथे देशातून आणि परदेशातून विद्यार्थी ज्ञानार्जन करण्यासाठी येत. तिथे खगोलशास्त्राच्या अध्ययनासाठी एक विशेष विभाग होता. एका प्राचीन श्लोकानुसार आर्यभटांनी नालंदा विश्वविद्यालयाचे कुलपतीपदसुध्दा भूषविले होते.

आर्यभटांनी लिहिलेल्या तीन ग्रंथाची माहिती सद्य:स्थितीत उपलब्ध आहे. दशगीतिका, आर्यभट्टीय आणि तंत्र. पण जाणकारांच्या मते त्यांनी अजून एक ग्रंथ लिहिलेला आहे. 'आर्यभट्ट सिध्दांत' पण त्याचे फक्त 34च श्लोक सध्या उपलब्ध आहेत. त्यांच्या या ग्रंथाचा सातव्या शतकात जास्त वापर होता. पण हा ग्रंथ बाकीच्या ग्रंथाप्रमाणेच वापरात असतांना त्याचाच फक्त असा का लोप पावावा? हे एक अनाकलनीय कोडे आहे.

आर्यभट हे पहिले आचार्य होते की ज्यांनी ज्योतिष गणितात अंकगणित, बीजगणित आणि रेखागणिताचा सामावेश केला आहे. 'आर्यभट्टीय' ग्रंथात त्यांनी ज्योतिष्यशास्त्राच्या मूलभूत सिध्दांताची ओळख करून दिली आहे. या ग्रंथात 121 श्लोक आहेत जे त्यांनी चार खंडात विभागित केले आहेत.

गीतपादीका नावाच्या पहिल्या खंडात ग्रहांचा परिभ्रमण काळ, राशी , आकाशातील ग्रहांच्या कक्षा या विषयांवर प्रकाश टाकला आहे.

गीतपाद नावाच्या दुसऱ्या खंडात त्यांनी गणिताचे

वर्गमूळ, घनमूळ, त्रिकोणाचे क्षेत्रफळ, ज्या (sine) इत्यादिंचे

विश्लेषन केले आहे.

त्यांनी वृताचे व्यास आणि परिधी यातील संबंध ज्याला आपण

पाई(Pi) म्हणतो त्यांनी तो 3.1416 एवढा, म्हणजे जवळ जवळ बरोबर असा काढला होता.

या ग्रंथात त्यांनी बीजगणितातले

(अ+ब)2 = (अ2+2अब+ब2)

चे सुध्दा विस्तृत विष्लेशण केले आहे.

या ग्रंथाच्या 'कालक्रिया' या तिसऱ्या खंडात

काळाचे वेगवेगळे भाग, ग्रहांचे परिभ्रमण , संवत्सर, अधिक मास, क्षय तिथी, वार ,सप्ताह

यांची गणना याचे विवेचन दिले आहे.

याच ग्रंथाच्या एका जागी त्यांनी संक्षिप्त स्वरूपात संख्या लिहिण्याची पध्दत सांगितलेली आहे.

तिसरा खंड 'गोलपाद' नावाने प्रचलित असून त्यात खगोल विज्ञानाची माहिती आहे.

सूर्य, चंद्र, राहू ,केतू आणि इतर ग्रहांची दृष्यादृष्य परिस्थिती , दिवस आणि रात्रीची कारणे, राशींचा उदय, ग्रहणाची कारणे इत्यादि विवरणही या खंडात आढळते.

आजच्या काळातले मोठमोठे वैज्ञानिक अजूनही अचंब्याने तोंडात बोट घालतात की त्या काळात आर्यभटाने पाई (Pi) ची किंमत, वृत्ताचे क्षेत्रफळ , ज्या (sine) इत्यादिंचे विश्लेषन कसे केले असावे.

आर्यभट हे युगप्रवर्तक होते. त्यांनी आपल्या वेळच्या प्रचलित अंधश्रध्दांना खतपाणी न घालता खोडून काढले. त्यांनी जगाला सांगितले की पृथ्वी चंद्र आणि अन्य ग्रहांना स्वत:चा प्रकाश नसतो आणि ते सूर्यामुळे प्रकाशित होतात. पृथ्वीच्या ज्या भागावर सूर्यप्रकाश पडतो तिथे दिवस आणि जिथे सूर्यप्रकाश पडत नाही तिथे रात्र असेही त्यांनी सांगितले होते. पृथ्वीवरील वेगवेगळ्या शहरातील सूर्य उगविण्याची आणि सूर्य मावळण्याची वेळ यात का फरक असतो याच्या कारणांचे विश्लेषनही त्यांनी विस्तृतरित्या केले आहे. त्यांनी हे पण जाहिर केले की पृथ्वी गोल आहे आणि ती स्वत:च्या आसाभोवती फिरते. त्यांनी या मान्यतेला तोडले की पृथ्वी ही ब्रह्मांडाचा केंद्र आहे आणि सूर्य आणि अन्य ग्रह त्याला प्रदक्षिणा घालतात. त्यांनी पृथ्वीचा आकार, गती, आणि परिधीचा अंदाज बांधला होता आणि सूर्यग्रहण आणि चंद्रग्रहणाच्या बाबतीत संशोधन केले होते.

त्यांनी त्रेचाळीस लाख वीस हजार वर्षाचे एक महायुग सांगितले आणि एका महायुगाला चार भागात

सत्ययुग, त्रेतायुग, द्वापारयुग आणि कलियुग

असे विभागले. या चारही युगाचा काळ त्यांनी दहा लाख ऐंशी हजार वर्ष एवढा सांगितला आहे.

भविष्यात चंद्र आणि सूर्य ग्रहणे केव्हा केव्हा होतील हे काढण्यासाठी त्यांनी एका सूत्राचा विकास केला आणि त्या सूत्रानुसार त्यांची भविष्यवाणी कधीच चुकीची ठरली नाही.

ज्योतिष्याच्या व्यतिरिक्त गणितशास्त्रातसुध्दा आर्यभटांनी नवीन नवीन सिंध्दांतांचा शोध लावला. भारतात सर्वप्रथम त्यांनी बीजगणिताच्या ज्ञानाचा विस्ताराने प्रचार केला. शून्य सिध्दांत आणि दशमलव संख्याप्रणालीचा आविश्कार भारतात सर्वप्रथम कोणी केला हे सांगणे जरी कठीण असले तरी आर्यभटांनी त्यांचा प्रयोग आपल्या ग्रंथात कुशलतेने केलेला आढळतो. त्यांचे यश भारतातच नव्हे तर बाहेर विदेशातसुध्दा पसरले होते. अरब विद्वानांना त्यांच्या जोतिष्य ज्ञानाचा खूप अभिमान होता आणि ते त्यांना 'अरजभट' नावाने ओळखीत.

तर असे हे आर्यभट ज्यांनी बीजगणिताचा विकास केला होता आणि ज्योतिष गणितात अंकगणित, बीजगणित आणि रेखागणिताचा सामावेश केला आहे, त्यांना भारतीय गणितात आणि जोतिष्यशास्त्रात मैलाचा दगड म्हणून उल्लेखले तर वावगे होवू नये . त्या काळी जवळ जवळ सर्व ग्रंथ श्लोकांच्या स्वरूपात असत आणि त्यांना मुख्यत्वे पाठांतर करून एका पिढीतून दुसऱ्या पिढीकडे सोपविले जात असे. त्यांचा 'आर्यभट्ट सिंध्दांत' हा ग्रंथ सातव्या शतकात मोठया प्रमाणात उपयोगात असूनही तो पुढे लोप पावावा ही गोष्ट त्या ग्रंथातल्या विद्येविषयी एक गूढ कुतूहल जागृत करते. त्यांचा अचूक निकष असलेल्या गणित या विषयाशी आणि त्यांनी जे ज्ञान त्यांच्या ग्रंथात दिले ते अचूक असल्याची ग्वाही पाहता त्यांचा जो ग्रंथ लोप पावला त्यात जोतिष्यविद्येविषयी असे काही ज्ञान असावे की जे गुप्त ठेवण्याचा कुणालाही मोह व्हावा असे वाटते. असेही असू शकते की ते ज्ञान चुकीच्या हातात सापडल्यास विघातक होवू शकले असते...


कमांड2ने जरी हा रिसर्च पेपर आधीही वाचला होता. तरीही कमांड2चं रक्त सळसळायला लागलं. बॉसची शून्याची, वेदकालीन गणिताची आणि जोतिष्याशास्त्राची आवड पाहता आणि त्यांचं अचूक योग्य वेळ ठरविण्याचं कौशल्य पाहता त्याला जवळजवळ खात्रीच झाली होती की बॉसला 'आर्यभट्ट सिंध्दांत' हा ग्रंथ सापडला असला पाहिजे. कमांड2चं आता जवळ जवळ अर्ध , काम झालं होतं पण अर्ध, जे अत्यंत महत्वाचं होतं तेच राहिलं होतं. त्याला सगळ्यात प्रथम बॉसचा पत्ता लागणं फार आवश्यक वाटत होतं. मागे एकदा बॉसचा फोन आला होता तेव्हा त्याचा नंबर त्याच्या फोनवर आला नव्हता. बॉसने ही करामत कशी केली होती कोण जाणे. पण तरीही त्याने बॉसला शोधण्याचा चंगच बांधला होता. त्याने टेलीफोन कंपनीत जावून बॉसला ट्रेस करण्याचा प्रयत्न केला होता. टेलिफोन कंपनीवाले त्याला विशेष काही मदत करू शकले नव्हते पण टेलिफोन कंपनीला एक वेगळाच शोध लागला होता. त्यांची फ्रिक्वेन्सी कोणीतरी चोरून वापरीत आहे याचा. त्याच्या व्यतिरिक्त फोन ढोबळमानाने कोणत्या भागातून आला होता ते एवढच सांगू शकले होते. जो एरिया त्यांनी सांगितला होता तो बराच मोठा होता. आणि बॉसचं न नाव न चेहरा कमांड2ला काहीच माहित नसल्याने बॉसला शोधणंं कठीण होऊन बसलं होतं. तरीही जवळपास रोजच कमांड2 त्या एरियात वेड्यासारखा फिरायचा. आणि जेव्हा फिरून फिरून थकून जायचा तेव्हाच घरी परत यायचा. पण बॉसचा पत्ता लागण्याचे काही चिन्ह दिसत नव्हते. कदाचित इतके वेळा तो त्या एरियात वेड्यासारखा फिरला, न जानो बॉस त्याच्या समोरूनसुध्दा गेला असावा. पण त्याला तो ओळखणार तरी कसा होता?


क्रमश:...

Ch-58: आठवणी (शून्य- कादंबरी )

रात्रीचा 1 वाजला होता. आज किमान तीनचार दिवस तरी झाले असतील जॉनने स्वत:ला घरात कोंडून घेतले होते. वेळेचं, दिवसाचं त्याला काहीच भान राहिलं नव्हतं. आज पण त्याला भान आलं होतं ते त्याच्याजवळचा मद्याचा स्टॉक संपल्यामुळे. जसं भान आलं तशा त्याच्या सर्व संवेदना जागृत व्हायला लागल्या. त्याला अँजनीबरोबरचा एक एक प्रसंग आठवायला लागला.
तिला त्याने कृत्रिम श्वास देऊन जणू तिच्या श्वासांशी जुळलेले त्याचे नाते...
तिच्या भेटीसाठी नेहमी अधीर असलेले त्याचे मन...
कटाक्षाने टाळण्याचा प्रयत्न करूनही आपसूकच तिच्या घराकडे वळणारी त्याची पावले...
तिच्याशी त्याची प्रथम डेट....
त्याचा तिच्याशी तो उत्स्फूर्त, पवित्र प्रथम प्रणय...
तिच्या श्वासांची उब...
तिच्या प्रेमाचा वर्षाव आणि ओलावा...
तिच्यासोबत घालविलेले ते सुटीचे दिवस...
तिच्या चेहऱ्याच्या त्या अवखळ, खट्याळ छटा...
रातोरात एंगेजमेंट रिंग आणून तिला त्याने प्रपोज केले तो क्षण ...
तिचा तो एखाद्या वेलीप्रमाणे बिलगून दिलेला होकार ...
त्याला निराशेच्या गर्तेतून काढणारे तिचे ते प्रोत्साहन...
आणि...
आणि ... तिचा तो निर्घृण खून....
त्याचे डोळे आसवांनी डबडबले...
अश्रू ओघळून गालावरून घरंगळायला लागले...
त्याला स्वत:चीच चीड यायला लागली होती.
जेव्हा खुनाचे रहस्य उलगडले होते, तेव्हाच त्याच्या का लक्षात आले नाही की पाचव्या खुनानंतर सहावा खून त्याच्या आवडत्या अँजीचाच होणार होता....
त्याच्या ते लक्षात यायला हवे होते...
पण पाचवा खून टाळण्याच्या नादात तो पाचव्या खुनाच्या शोधातच एवढा गुरफटून गेला की त्याला सहाव्या खुनाचा विचारसुध्दा शिवला नाही....
त्याने मनगटाने दोन्ही डोळ्यातले अश्रू पुसले. त्याला अजूनही विश्वासच होत नव्हता की ती अशी त्याला एकाकी टाकून गेली आहे. त्याने घरात चहूकडे एक नजर फिरविली.
घर कसं भयाण वाटत होतं....
घर भयाण झालं होतं की त्याचे विचार तसे झाले होते....
त्याने समोरच्या दाराकडे बघितलं. पेपरवाल्याने दाराखालून ढकललेले तीन चार न्यूज पेपर जसेच्या तसे पडले होते. त्याला असं वाटत होतं की ते न्यूजपेपरसुध्दा दाराच्या खालून डोकावून जणू त्याला चिडवित आहेत. तो उठला. दरवाज्याजवळ गेला. एक क्षण त्याला दरवाजा उघडून थोडी बाहेरची मोकळी हवा घ्यावी असं वाटलं. पण नको, आता या एकांतातच बरं वाटायला लागलं होतं. त्याने दरवाज्याखालचे न्यूज पेपर आत ओढले. तिथेच उभं राहून त्याने ते चाळले. सगळीकडे दंगा, जाळपोळ, लाठीमार याच्याच बातम्या होत्या. एवढंच नाही तर भारतातही प्रतिक्रिया उमटायला लागल्या होत्या. बऱ्याच ठिकाणी भारतातही दंगे पेटले होते. म्हणजे वातावरण अजूनही निवळलं नव्हतं. अमेरिकन लोकांनी तर जसा भारतीयच नाही तर जे कुणी इतर दुसऱ्या कोणत्याही देशातील असतील त्यांना हाकलून लावण्याचा चंगच बांधला होता. आणि भारतात भारतीय लोकांनी मल्टीनॅशनल कंपन्या तिथून हाकलून लावण्यासाठी धरणे धरायला सुरवात केली होती. त्याने न राहवून ते न्यूज पेपर कोपऱ्यात एका जागी टाकले आणि पुन्हा जिथून उठून गेला होता तिथे जावून बसला. समोर टी पॉयवर मद्याच्या रिकाम्या बाटल्यांचा ढीग जमा झाला होता आणि बाजूला त्याचा रिकामा ग्लास निवांत पहुडला होता. त्याने मग समोरच्या टी पॉयवरून रिमोट घेऊन टी. व्ही. सुरू केला. एक एक चॅनल तो समोर जाऊ लागला. कोणत्याही एका चॅनलवर थांबण्याची त्याला इच्छा होईनाशी झाली. सगळीकडे त्याच त्या बातम्या जाळपोळ, दंगे लाठीमार, अश्रूधूर. त्याला कंटाळा आला. त्याने रिमोटचे बटण कचकन दाबून टिव्ही बंद केला. आणि रिमोट बाजूच्या सोफ्यावर फेकून दिला.
त्याला जाणवत होते की आपल्याला या नैराश्यातून आता बाहेर पडायला हवे...
पण कसे ?...
तेच त्याला कळत नव्हते...
जर आपण आपल्याला एखाद्या कामात गुंतवून घेतले तर?...
हो हा यातून निघण्याचा मार्ग चांगला आहे...
पण डिपार्टमेंटनेही त्याच्याकडे पाठ फिरवली होती. अजूनही त्याला कामावर रूजू होण्याची परवानगी नव्हती ...
आणि ती हे सगळं निवळल्याशिवाय मिळण्याची शक्यताही नव्हती...
तो उठून उभा राहिला. आणि हॉलमध्ये येरझारा घालू लागला.
अजूनही जर आपण खुन्याला पकडू शकलो तर?...
कमीत कमी हे बाहेर बिघडलेलं वातावरण निवळण्यास तरी मदत होईल. पण खुनी हा एक नसून एक संघटनाच असण्याची जास्त शक्यता होती. संघटना असली म्हणून काय झालं?...
त्या संघटनेतला एक जरी सदस्य आपल्या हातात आला तर एक महत्वाचा दुवा मिळविल्यासारखे होईल...
नाही, आपल्याला काही तरी केलेच पाहिजे...
तो खिडकीजवळ उभा राहून बाहेर अंधारात पाहू लागला. नुसता शून्यात. त्याच्या मुठी आवळू लागल्या.
अँजेनीच्या आत्म्याला शांती लाभण्यासाठी तरी आपल्याला काहीतरी केलेच पाहिजे...
पण कुठून सुरवात करायची?..
जंगलातलं एखादं झाड जर पेटलं तर ते विझवणं सोपं असतं पण इथं तर हा वणवाच लागलेला आहे...
मग त्याने पुन्हा येरझारा मारत केस पहिल्यापासून पुन्हा आठवणं सुरू केलं.
न जाणो कुठे एखादा मुद्दा सुटला असला तर?...
पहिला खून ...
दुसरा खून ....
तिसरा खून ....
एकदम त्याच्या डोक्यात आले की-
तिसऱ्या खुनाच्या वेळी जे प्रेत आपल्याला बिल्डींगच्या खाली सापडले, त्याचा नक्कीच खुनाशी काहीतरी गहन संबंध असावा...
नंतर आपण ज्याचे प्रेत सापडले त्याच्या घरावर धाड घातली होती... तिथे एकही फिंगरप्रिन्ट आढळू नये!...
तिथल्या कॉम्प्यूटरची हार्ड डिस्कसुध्दा गायब झाली होती...
याचा अर्थ त्याचा खुनाशी नक्कीच काहीतरी दाट संबंध होता...
तो बंगला अजूनही पोलिसांच्या ताब्यात होता. त्याच्यावर कुणीच आपला हक्क सांगितलेला नव्हता.
इथेच आपल्याला काहीतरी साखळीतील एखादी सुटलेली कडी सापडू शकते...
जॉनला एकदम उत्साह वाटू लागला. करण्यासारखे काहीतरी त्याला सापडले होते.
त्या बंगल्याची पुन्हा एकदा व्यवस्थित पाहणी केली तर?...
पण चाव्या तर पोलिसांजवळ होत्या...
चला आता प्रथम इथून बाहेर पडायला पाहिजे...
तिथे गेल्यावर पुढे काय करायचे ते बघू...
त्याने स्वत:चे सर्व निराशायुक्त विचार झटकून टाकले आणि एका मजबूत निश्चयाने तो घराच्या बाहेर पडला.
क्रमश:...

Ch-57: जशास तसे (शून्य- कादंबरी )

रात्रीची वेळ होती. डॅनने आपल्या घराचा दरवाजा तिरका करून बाहेर डोकावून बघितले. चहूकडे गडद अंधार होता. तो हळूच घरातून बाहेर पडला. बाहेर आल्यावर त्याने सभोवार नजर फिरवून आपणास कोणी बघत तर नाही ना याची खात्री केली. कुणी बघत नसल्याची खात्री होताच तो घराच्या कंपाऊंडच्या बाहेर आला. पुन्हा रस्त्यावर त्याने चहूकदे एकदा आपली नजर फिरविली. रस्त्यावर सामसूम होती. आता तो उजवीकडे वळून चालू लागला. अंधारात झपाझप पाऊले टाकीत. त्याच्या चालण्याच्या वेगाबरोबरच त्याच्या विचारांनीही वेग धरला. मागच्या वेळी आपल्याला खुन्याने भरपूर बक्षिसी देऊन खुश केले होते. याही वेळी जॉन, सॅम आणि बॉसला पुढचा खून कुणाचा होणार आहे याची माहिती मिळाल्याचे त्याने खुन्याला ताबडतोब कळविले होते. खुनी त्याच्यावर खूप खुश झाला होता. फिदाच झाला होता. खुन्याने त्याला एक जागा सांगून तिथे तो कल्पनाही करू शकणार नाही एवढी रक्कम ठेवण्याचे कबूल केले होते. आता तो तिथे ते पैसेच घेण्यासाठी निघाला होता. पैशाचा विचार येताच त्याचे मन हुरळून गेले. मागच्या वेळी मिळालेले पैसे दहा पटीने त्याच्या डोळ्यासमोर तरळू लागले. आनंदाने त्याचे अंग शहारून गेले. चालण्याचा वेग मंदावला आणि त्याच्या चालण्यात आता एक प्रकारची मस्ती जाणवू लागली होती.

झालं आता हे शेवटचं...

यानंतर अशी बेइमानी करायची नाही...

किंबहुना येवढे पैसे मिळाल्यावर आपल्याला अशी बेइमानी करण्याची पुन्हा वेळसुध्दा येणार नाही....

पैसे मिळाल्याबरोबर नोकरी एकदम सोडायची नाही. नाहीतर कुणाला शंका येईल....

नोकरी टाईमपास म्हणून करायची आणि योग्य वेळ येताच नोकरी सोडून एखादा धंदा टाकायचा....

नाहीतर प्रथम धंदा टाकायचा आणि त्यात जम बसल्यावर नोकरी सोडायची....

डॅनचे विचारचक्र सुरू होते. अचानक त्याला जाणवले की ज्या जागी खुन्याने पैसे ठेवल्याचे आपल्याला सांगितले होते ते ठिकाण आता जवळ आले होते. तो एक क्षण थांबला. पुन्हा सभोवार पाहून तो जिथे पैसे ठेवले होते त्या ठिकाणाकडे निघाला. त्याच्या चेहऱ्यावर आता स्मित तरळत होते. स्थान एकदम निर्जन होते. सगळीकडे अंधार पसरलेला होता. अधून मधून कुत्र्यांचा विचित्र आवाज येत होता. स्थान कुणालाही भीती वाटण्यासारखेच होते. पण पैशाच्या लालचीने डॅनची सगळी भीती जणू पळून गेली होती. समोर एक मोठे झाड होते.

हेच ते झाड ज्याच्या बुंध्याशी खुन्याने पैसे ठेवले होते...

आता डॅनला त्याच्या शरीरात एकप्रकारची शिरशिरी भरल्यासारखी जाणवत होती. आता काही क्षणच! काही क्षणातच आपण एका मोठया संपत्तीचे मालक होणार. तो उतावीळपणे झाडाच्या बुंध्याशी गेला. तिथे एक मोठा दगड ठेवलेला होता. डॅनने एका क्षणाचीही उसंत न घेता तो दगड तिथून हलविला. जसा डॅनने तो दगड तिथून हलविला एक मोठा स्फोट झाला आणि डॅनचा हात छिन्नविच्छिन्न झाला. त्याच्या शरीरातसुध्दा दगडाचे अणकुचीदार तुकडे घुसले आणि रक्तबंबाळ अवस्थेत तो मृत्यूमुखी पडला. त्याला पटले होते की त्याने ठरविल्याप्रमाणे ही त्याची शेवटचीच बेइमानी होती.

क्रमश:...

Ch-56: शेवटचे सावज (शून्य- कादंबरी )

जॉनने धडधडत्या हृदयाने फ्लॅटचा दरवाजा ढकलला. दार उघडंच होतं. आतलं दृष्य पाहून जॉनच्या हृदयाचा ठोका चुकला. त्याच्या समोर हॉलमध्ये त्याची प्रिय अँजेनी रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेली होती. आणि समोर भिंतीवर रक्ताने एक मोठे शून्य काढलेले होते. जॉन तिच्याजवळ गेला. त्याला जाणवले की त्याच्या पायातली पूर्ण शक्ती क्षीण झालेली आहे. तो मटकन खालीच बसला. कसेबसे सावरून त्याने अँजेनीची नाडी बघितली आणि तो तिच्या हातांत आपले तोंड खुपसून ओक्साबोक्शी रडू लागला.

अँजेनीचे प्राणपाखरू उडून गेले होते...

सॅमला काय करावे काही सुचत नव्हते. त्याने धीराचा एक हात जॉनच्या खांद्यावर ठेवला. त्याच्या हाताला जॉनच्या हुंदक्याचे धक्के एखाद्या धरणीकंपाच्या भयानक धक्याप्रमाणे जाणवत होते. सॅम जॉनच्या शेजारी गुडघ्यावर बसला.

खुन्याने आपले शेवटचे सावजसुध्दा बरोबर हेरले होते.

सॅमला " शून्य जिथून सुरू होते तिथेच संपते" या गूढ वाक्याचा अर्थ लागला होता.

आणि 'शून्य' या शब्दाच्या शेवटच्या अक्षराची महतीसुध्दा त्याला कळली होती.

अँजेनी - अँजेनीचे नावसुध्दा 'ए' या अक्षरानेच सुरू होत होते...

जॉनला आपले कर्तव्य पुकारत होते.

खुनी एवढ्यातच खून करून पसार झालेला होता...

म्हणजे तो एवढ्यातच कुठेतरी असला पाहिजे....

काहीतरी करायला पाहिजे....

पण जॉनचे हातपाय पूर्णपणे गळून गेले होते. त्याच्यात उठण्याची शक्तीच शिल्लक राहिली नव्हती.

" खुनी अजून जास्त दूर गेलेला नसावा" कसाबसा जॉन सॅमला म्हणाला.

सॅमने स्वत:ला सावरले आणि खाडकन उभा राहून तो आपल्या कामाला लागला.

क्रमश:...

Ch-55: भिंतीवरचा शेवटचा मेसेज (शून्य- कादंबरी )

सायरन वाजणारी पोलिसांची गाडी एका अपार्टमेंटच्या समोर रस्त्याच्या कडेला येऊन थांबली. गाडीतून घाईघाईने जॉन आणि सॅम उतरले. अजून प्रेसवाले लोक घटनास्थळी येऊन थडकले नव्हते. तेवढंच जॉनला बरं वाटलं. उतरल्याबरोबर जवळजवळ धावतच ते लिफ्टजवळ पोहोचले. दोन्हीही लिफ्ट एंंगेज पाहून जॉनने लिफ्टचं बटन दोन तीन वेळा दाबून रागाने लिफ्टच्या दरवाज्याला एक लाथ मारली. यावेळीसुध्दा खून दहाव्या मजल्यावरच झाला होता. एका क्षणापुरता जॉनने जिन्याने जाण्याचा विचार केला. पण दहाव्या मजल्यावर जिन्याने जाण्यापेक्षा थोडा वेळ वाट पाहणं केव्हाही शहाणपणाचं होतं. वारंवार आपल्या डाव्या हाताच्या तळहातावर उजव्या हाताची मूठ आपटून जॉन लिफ्टची वाट पाहू लागला. सॅमसुध्दा अधीर होऊन येरझारा घालू लागला. मधूनच तो कधी एका लिफ्टसमोर उभा राहत होता तर कधी दुसऱ्या लिफ्टसमोर उभा राहून उगीचच लिफ्टचं बटण दाबत होता. तेवढ्यात एकदाची डाव्या बाजूची पहिली लिफ्ट उघडली. दोघंही घाईघाईने आत घुसले. आत जाताच सॅमनं 10 नंबरचं बटन दाबलं. लिफ्टचं दार बंद झालं आणि लिफ्टच्या डिस्प्लेवर फ्लोअर दर्शविणारा नंबर 1... 2... 3... 4... असा दिसू लागला.

लिफ्टचे दार उघडता क्षणीच दोघंही बाहेर येऊन इकडे तिकडे गोंधळून बघू लागले. इमारतीचा नकाशा जरा किचकटच होता. जॉनने लिफ्टमधे घुसणाऱ्या एका माणसाला विचारले,

"फ्लॅट नं. 15 कुठे आहे"

तो माणूस नुसताच उजवीकडे हाताने इशारा करीत लिफ्टमध्ये घुसला. सॅम अजून काही विचारणार तेवढ्यात लिफ्टचे दार बंदसुध्दा झाले. तो माणूस लिफ्टमध्ये गुडूप झाला होता. दोघांनी अजून कुणी विचारण्यासाठी सापडतो का ते बघितले. जवळपास कुणीच दिसत नव्हतं. त्यांनी एक क्षण विचार केला आणि ते दोघंही उजवीकडे निघाले.

जॉनने फ्लॅटच्या दारावर बघितले. 1015 नंबर लिहिलेला होता. दोघांनीही एकमेकांकडे पाहून संमतीदर्शक इशारा केला. दोघंही सतर्क झाले. सॅमने आपली बंदूक काढली आणि समोर जावून हळूच दार ढकलले. दार उघडेच होते. सॅम आणि जॉन सावधपणे आत घुसले. आत सर्वत्र पसारा पडलेला होता. आणि सर्व पसाऱ्याच्या मध्ये हॉलमध्येच रक्ताच्या थारोळ्यात एक शरीर पडलेले होते.

" माय गॉड" सॅमच्या तोंडून निघाले.

" लेट मी चेक हिज बीट "

जॉनने खाली पडलेल्या शरीराची नाडी बघितली.

जॉनने सॅमकडे बघितले.

सॅमने जॉनला इशाऱ्यानेच विचारले.

" ही ईज डेड" जॉन निराशेने म्हणाला.

सॅमने निराशेने एक सुस्कारा सोडला. आणि मग तो सर्व फ्लॅट धुंडाळू लागला.

जॉनने अपेक्षेप्रमाणे समोर भिंतीवर बघितले. यावेळीही रक्ताचे शून्य काढण्यास खुनी चुकला नव्हता. शून्याच्या मधे रक्ताने लिहिण्यासही तो विसरला नव्हता. दुरून खुन्याने काय लिहिले होते ते ओळखू येत नव्हते. म्हणून जॉन भिंतीच्या जवळ जावून बघू लागला.

" शून्य जिथून सुरू होते तिथेच ते संपते " भिंतीवर लिहिलेले होते.

भिंतीवरच्या त्या मेसेजकडे बघून जॉन विचार करू लागला. तिकडे आत सॅमच्या हुडकण्याचा आवाज येत होता.

विचार करता करता अचानक जॉनच्या चेहऱ्यावर भीतीची सावली पसरली.

"सॅम..." जॉनने सॅमला थरथरतच मोठयाने आवाज दिला.

सॅम चटकन आपलं काम सोडून धावतच बाहेर आला.

" काय झालं?" सॅम जॉनच्या भीतीने काळवंडलेल्या चेहऱ्याकडे पाहत म्हणाला.

एव्हाना जॉनने दरवाज्याकडे धाव घेतली होती आणि सॅम काही समजण्याच्या आतच जॉन दरवाज्याच्या बाहेर सॅमच्या नजरेआड झाला होता.

दरवाज्याच्या बाहेरून जॉनचा आवाज आला,

" चल लवकर चल आपल्याला घाई केली पाहिजे"

" कुठे?" सॅमने दरवाजाच्या बाहेर जात विचारले.

बाहेर व्हरंड्यात जॉन लिफ्टकडे धावत सुटला होता. सॅमला जॉन का धावतो आहे, काहीच कळत नव्हते. फक्त त्याला जॉनच्या हालचालींवरून काहीतरी विपरीत घडल्याची किंवा घडण्याची शक्यता असल्याची चाहूल लागली होती.

गोंधळून सॅमसुध्दा त्याच्या मागे धावायला लागला.

लिफ्टजवळ पोहचून जॉनने लिफ्टचं बटण दाबलं. संयोगाने लिफ्ट जवळच होती. लिफ्टचं दार उघडलं.

जॉनने सॅमकडे बघत म्हटले, " चल लवकर ... आपल्याला ताबडतोब निघालं पाहिजे"

जॉन सॅमसाठी न थांबता लिफ्टमध्ये घुसला. सॅमने अजून जोराने धावत लिफ्टचा दरवाजा बंद व्हायच्या आत लिफ्ट गाठली. तोसुध्दा त्याच्या मागे लिफ्टमध्ये घुसायला लागला.

आत जाता जाता सॅमने पुन्हा विचारले, " पण ... कुठं जायचं आहे आपल्याला?"

" सांगतो" जॉन आपल्याला लागलेली धाप व्यवस्थित करण्याच्या प्रयत्नात म्हणाला.

सॅम लिफ्टमध्ये घुसून जॉनकडे आश्चर्याने पाहत त्याच्या शेजारी जावून उभा राहिला आणि हळू हळू लिफ्टचा दरवाजा बंद झाला.

क्रमश:...

Ch-54: हिलव्ह्यू अपार्टमेंट (शून्य- कादंबरी )

जॉन आणि सॅम कार्पोरेशन आफिसमधून बाहेर येत होते. बाहेर येतांना लोकांची गर्दी, इकडून तिकडे फाईल्स घेऊन जाण्याऱ्या ऑफीस बॉयची वर्दळ त्यांना मधे येत होती. त्या गर्दीतून वाट काढत ते ऑफिसच्या बाहेर पटांगणात आले. पटांगणात आल्यावर कुठे त्यांना हायसं वाटलं.

" सर , आता काय करायचं ?" सॅमने जॉनसोबत चालता चालता म्हटले.

तसे पाहिले तर आता केसचा पूर्णपणे चार्ज ऑफीशियली सॅमच्या हातात होता. तरीेपण तो त्याच्या बडतर्फ बॉस जॉनचा मोठेपणा विसरला नव्हता.

" मला वाटते बॉसने आपल्यासोबत जे दोनजण दिले आहेत त्यांना आपण आधी या दोन पत्यावर तैनात करूया ..."

" हं ... मला वाटतं यू आर राईट" सॅम आपल्या खिशातला मोबाईल काढत म्हणाला.

सॅमने एक नंबर डायल केला.

" हॅलो ... अँथानी ... हे बघ ... आम्ही पाचव्या खुनाचे तीन पॉसीबल अॅड्रेसेस मिळविले आहेत ... त्यातला एक अॅड्रेस मी तुला सांगतो ... तिथे तू लगेच तैनात व्हायचं आहे ...हं अॅड्रेस लिहून घे..."

सॅमने एका रहिवाश्याचे नाव आणि अॅड्रेस अँथनीला व्यवस्थित सांगितला.

तो पुढे म्हणाला , "... आणि ताबडतोब तिकडे जा ... त्याच्या जिवाला धोका आहे.."

सॅमने फोन कट केला. मग त्याने अजून एक नंबर डायल केला. त्याच्यासोबत दिलेल्या दुसऱ्या पोलिसालासुध्दा दुसऱ्या एका अॅड्रेसवर ताबडतोब तैनात होण्यास सांगितले.

" आता या तिसऱ्या अॅड्रेसचं काय करायचं?...बॉसनं तर आपल्यासोबत दोघंच दिले होते..." जॉननं सॅमला विचारलं.

" आपण बॉसला फोन करून आपला आतापर्यंंतचा प्रोग्रेस कळवू आणि अजून एका जणाला मागून घेवू ...म्हणजे त्याला आपण या तिसऱ्या पत्यावर तैनात करू शकतो"

" बॉस अजून एकाला आपल्याबरोबर देईल? ... मला तर शंका वाटते" जॉनने आपली शंका व्यक्त केली.

" बघूया तर खरं..."

सॅम बॉसचा फोन डायल करू लागला. तेवढ्यात सॅमचा फोन वाजला. जॉनने त्याच्या मोबाईलच्या डिस्प्लेकडे बघितले. फोन बॉसचाच होता. सॅमने ताबडतोब फोन अटेंड केला.

"एक अॅड्रेस सांगतो लिहून घ्या..." तिकडून बॉस म्हणाला.

" यस सर ....प्लीज" प्रथम बॉस काय म्हणतो ते ऐकून घ्यावं आणि मग आपली प्रगति त्याला सांगावी असा विचार करीत सॅम म्हणाला.

सॅमने जॉनच्या खिशातलाच पेन आणि एक कागद अॅड्रेस लिहिण्यासाठी घेतला.

" याहोता क्राफ्ट, बी-1011 हिलव्ह्यू अपार्टमेंटस, केटी लेन-3" तिकडून बॉसने एक अॅड्रेस सांगितला.

हा तर त्यांच्याजवळ असलेला तिसरा अॅड्रेस होता...

पण बॉसला कसा काय कळला हा अॅड्रेस?...

आपण तर सांगितलेला नाही....

" ...तिथे तुम्ही ताबडतोब जा... पाचवा खूनसुध्दा झालेला आहे" बॉस पुढे म्हणाला.

तिकडून फोन कट झाला. बॉसला हा अॅड्रेस कसा कळला हे कोडे सॅमला उलगडले होते.

" आपल्याला उशीर झाला" हताश होऊन सॅम जॉनला म्हणाला.

" काय झालं?" जॉननं आश्चर्याने विचारले.

" पाचवा खूनसुध्दा झालेला आहे ... याहोता क्राफ्टचा"

क्रमश:...

Ch-53: वाय स्टार (शून्य- कादंबरी )

जॉन आणि सॅम कॉर्पोरेशन ऑफीसमध्ये बसले होते. जॉनने आपल्या हातातल्या नकाशाची पुंगळी एका ऑफिसरच्या पुढ्यात उघडून नकाशा टेबलवर पसरविला. तो शहराचा नकाशा होता आणि त्यावर पाच फुल्या काढून त्यातून एक वर्तुळ काढलेले होते. जॉन पाचव्या फुलीकडे निर्देश करून ऑफीसरला म्हणाला,

" मि. पिटरसन आम्हाला या एरियात राहणाऱ्या आणि ज्यांची नावं 'वाय' (Y) या अक्षरानं सुरू होतात अशा लोकांची यादी हवी आहे "

" या एरियातले आणि 'वाय' (Y) या अक्षराने सुरू होणारे रहिवासी? मला वाटतं आपल्याला त्यासाठी कॉम्प्यूटरची मदत घ्यावी लागेल"

मग पीटरसन उभा राहत म्हणाला,

" चला या माझ्यासोबत"

पिटरसनने त्यांना एका कॉम्प्यूटर सेंटरमध्ये नेले. आत चार पाच क्यूबीकल्स होते. आणि क्यूबीकल्समध्ये कॉम्प्यूटरवर काम करीत मग्न असलेला स्टाफ बसलेला होता. कॉम्प्यूटरवर काम करीत असलेला स्टाफ म्हणजे मुख्यत्वे मुलीच होत्या. पिटरसनने त्यांना एका क्यूबीकलजवळ नेले. तिथे एक बॉबकट असलेली तरुण मुलगी कॉम्प्यूटरवर बसलेली होती. ती आपल्या कामात मग्न होती. तिच्या डोळ्यावर चष्मा होता.

पिटरसन त्या मुलीला उद्देशून म्हणाला,

" मेरी, या लोकांना काही रहिवाश्यांची यादी पाहिजे आहे"

जॉनने आपल्या हातातल्या नकाशाची पुंगळी पुन्हा उलगडून तिच्या पुढ्यात ठेवली आणि म्हणाला,

" या एरियात राहणारे..." जॉन नकाशावरच्या फुल्यांकडे निर्देश करीत म्हणाला.

"... आणि ज्यांची नावं 'वाय' या अक्षराने सुरू होतात अशी "

त्या मुलीने आधी जॉन आणि मग सॅमकडे एक दृष्टीक्षेप टाकला. नकाशात निर्देशीत केलेल्या जागी पाहत ती म्हणाली,

" शुअर सर... जस्ट अ मिनट"

तिने त्या फुल्यांकडे बघत तिनचार कॉलनीज्ची नावं तिच्या समोर असलेल्या कागदावर लिहिली. मग तिने कॉम्प्यूटरच्या डेस्कटॉपवर एक आयकॉन डबल क्लीक केला.

समोर एक सॉफ्टवेअर ओपन झाले. त्यात वेगवेगळे मेनू आणि त्या मेनूत वेगवेगळी आप्शन्स दिसत होती. डोळे बारीक करीत तिने एका मेनूच्या खाली असलेला एक ऑप्शन सिलेक्ट केला.

समोर टेक्स्ट बॉक्समध्ये तिने 'वाय स्टार' (Y*) टाईप केले आणि दुसऱ्या सिलेक्शन बॉक्समध्ये तिने कागदावर लिहिलेल्या सगळ्या कॉलनी आणि एरियाची नावं मध्ये कॉमा देऊन एकामागे एक अशी ओळीने लिहिली.

ती काय टाईप करीत आहे किंवा कुठे कुठे माऊस क्लीक करीत आहे हे पाहण्यापेक्षा तिच्या सफाईदार हातांच्या आणि बोटांच्या हालचाली मजेदार वाटत होत्या...

बस आता एक बटण क्लीक करण्याचाच अवकाश!..

शेवटी तिने 'फाईन्ड' बटणवर माऊस क्लीक केला.

मॉनिटरवर 'फाईन्डीग' असा मेसेज अवतरला.

जर कॉम्प्यूटरची सोय नसती तर ही सगळी माहिती शोधणंं म्हणजे फार अवघड काम होतं....

जॉन विचार करीत होता.

आणि कॉम्प्यूटर म्हणजे तरी काय सगळा 'शून्य' आणि 'एक' चा खेळ. हा 'शून्य' इथेही आलाच!...

एकदम मॉनिटरवर 29 रहिवाश्यांची नावं त्यांच्या पत्यांसकट अवतरली.

" एकोणतीस नावं!" सॅमच्या तोंडातून निघाले.

" बरं यातले कोण कोण दहाव्या मजल्यावर राहतात ते कळेल काय?" जॉनने मेरीला विचारले.

" दहाव्या मजल्यावरचे? कॉम्प्यूटरच्या साहय्याने कळू शकते... पण मला वाटतं त्यापेक्षा आपण त्यांचे अॅड्रेस वाचून माहित केलेलं सोपं राहील." मेरी म्हणाली.

तिनं तिच्या बोटांच्या आणि हाताच्या सफाईदार हालचालीने प्रिंट कमांड देऊन त्या एकोणतीस जणांचा नाव, पत्यासहित बाजूच्याच प्रिंटरवर एक प्रिंट घेतला.

मेरीने तो प्रिंट हातात घेताच सॅम आणि जॉन आपलं डोकं खुपसून त्या प्रिंटकडे पाहत होते. ते त्या प्रिंटमधील त्या रहिवाश्यांच्या अॅड्रेसच्या रकान्यातून आपली नजर फिरवू लागले. अॅड्रेसमध्ये कुठे मजल्याचा उल्लेख फ्लॅटच्या नंबर मध्ये होता तर कुठे वेगळा आणि कुठे कुठे तर रोमन आकड्यात उल्लेख केलेला होता. त्यांच्या लक्षात आलं होतं की दहाव्या मजल्यावरचे रहिवासी कॉम्प्यूटरच्या सहाय्याने शोधणंं खरोखर कठीण गेलं असतं.

जॉनने ती प्रिंट आपल्या हातात घेऊन त्यातल्या तीन नावांवर 'टीक' केले.

जॉनने मेरीशी आणि पिटरसनशी हात मिळविला

" थँक यू मेरी... थँक यू पिटरसन... यू हॅव रिअली मेड अवर जॉब इझी... थँकस्"

" यू आर वेलकम"

जॉन आणि सॅम प्रिंट घेऊन तिथून घाईघाईने निघून गेले.

क्रमश:...

Ch-52: ब्रम्ह हे परीपूर्ण (शून्य- कादंबरी )

हिमालयातील डोंगराच्या पायथ्याशी नदीच्या काठावर असलेल्या गुहेत ध्यानमग्न बसलेला ऋषी, अचानक दचकून उठला. त्याचे डोळे लाल होते आणि चेहऱ्यावर काहीतरी सापडल्याचा गूढ आनंद ओसंडत होता. त्याच्या चेहऱ्यावर एक रहस्यमय स्मित पसरले. हळू हळू आपसूकच त्याचे डोळे पुन्हा मिटले. पुन्हा त्याच्या जाणीवेच्या कक्षा स्थल, काळ आणि वेळेच्या मर्यादा ओलांडून मुक्तपणे विचरण करू लागल्या.

जंगलात पर्णकुटीच्या जवळ तिघेजण आपाआपसात काहीतरी चर्चा करीत होते. तेवढ्यात त्यांच्यामागून तो ऋषी आला. त्याची चाहूल लागताच ते सर्वजण मागे वळून त्याच्याकडे बघू लागले.

हा तर तोच ऋषी....

जो त्यांना पूर्वी एकदा होता....

त्यांना त्याचे शब्द आठवले-

" काळजी करू नका. मी तुम्हाला तुमच्या विवंचनेतून लवकरच सोडवीन "

ते मोठ्या आशेने त्याच्याकडे पहायला लागले.

ऋषीच्या चेहऱ्यावर एक गूढ हास्य तरळले.

" तुमची विवंचना संपलीच म्हणून समजा" ऋषी गूढपणे म्हणाला.

" काय ? ... आमची विवंचना संपली?" तिघांच्याही तोंडातून आनंदोद्गार निघाले.

ऋषीने गूढपणे एका संस्कृत श्लोकाचे मोठयाने उच्चारण केले


ॐ पूर्णं अद: पूर्णं इदं, पूर्णात् पूर्णं उदच्यते ।

पूर्णस्य पूर्णं आदाय, पूर्णं एवाव शिष्यते ॥


"अर्थात जेव्हा पूर्ण पूर्णाशी मिळविले असता किंवा पूर्णातून पूर्ण काढले असता शेवटी शिल्लक पूर्णच राहते. ब्रह्म हे परिपूर्ण आहे. म्हणून ब्रह्म बह्मात मिळविले असता किंवा ब्रह्मातून ब्रह्म काढले असता शेवटी शिल्लक ब्रह्मच राहते.

इथे पूर्ण आणि ब्रह्म म्हणजे अगणित असू शकते...जसा दिवस असतो तिथे रात्र ही आलीच, उजेड आला तिथे त्याच्या विरुध्द अंधार आलाच तसं जिथे पूर्ण म्हणजे अगणित असेल तिथे पूर्णाच्या विरुध्द रिक्तता म्हणजे शून्य हा आलाच."

समोरच्या नदीकडे बोट दाखवून ऋषी पुढे म्हणाला, " त्या पाण्यातल्या बुडबुड्यांकडे पहा ते कसे तयार होतात आणि नष्ट होतात "

" अशी एक गोष्ट आहे की ती कधी काहीच नाही आणि कधी कधी ती सर्व काही आहे. ती जिथून सुरू होते तिथेच संपते. ती अशी गोष्ट आहे की जिच्यापासून हे ब्रह्मांड, तुम्ही आणि मी तयार झालो आहोत. ती अशी गोष्ट आहे की ज्यात आपल्या सर्वांंना एक दिवस विलीन व्हायचे आहे"

बोलता बोलता ऋषी त्या तिघांच्या भोवती गोल गोल फिरत होता.

"ऋषीवर, आम्ही गणितावर संशोधन करीत आहोत आणि आम्हाला आमच्या कोड्याचे गणिती उत्तर हवे आहे; आध्यात्मिक नाही" त्यातला एकजण म्हणाला.

" हो, तुमचे संशोधन तुम्हाला अपूर्ण ज्याच्यामुळे वाटत आहे ते तुमच्या कोड्याचे उत्तर गणिती तर आहेच आणि तेवढेच आध्यात्मिकसुध्दा आहे"

मग ऋषीने सगळ्यांना उठवून एका बाजूला यायला सांगितले आणि गोल गोल चालून त्याच्या पावलांच्या ठश्यांमुळे जे वर्तुळ झाले होते त्याकडे निर्देश करीत तो म्हणाला ,

" तुम्हाला तुमचे संशोधन पूर्ण करण्यासाठी ज्या गोष्टीची गरज आहे ते आहे शून्य"

तिघांच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसंडून वाहत होता.

ऋषी म्हणाला " शून्य हा जिथे सुरू होते तिथेच संपते"

एका जणाने एक वर्तुळ काढले.

ऋषी म्हणाला " कधी शून्य हे काहीच नाही"

एका जणाने 0 अधिक 6 बरोबर 6 असे लिहिले.

ऋषी पुढे म्हणाला " कधी शून्य हे सर्वकाही म्हणजे सर्वसमावेशक आहे"

दुसऱ्याने 0 वेळा 6 बरोबर 0 असे लिहिले.

त्या तिघांच्याही संशोधन कार्याला आता गती लाभली होती. ते तिघेही त्यांच्या कार्यात मग्न झाले. जेव्हा ते भानावर आले तेव्हा त्यांनी आजूबाजूला बघितले. तो ऋषी तिथे नव्हता.

त्यांच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य दिसत होते.

कुठे गेला होता ऋषी?...

कदाचित तो शून्यात विलीन झाला होता...

क्रमश:...

Ch-51: वनवा (शून्य- कादंबरी )

बॉस आणि इतर पोलीस टीव्हीच्या समोर उभे राहून संपूर्ण अमेरिकेत एखाद्या वणव्यासारख्या पसरलेल्या दंग्याच्या बातम्या पाहत होते. मधून मधून फोन वाजत होता. तो एक पोलीस अधिकारी मदतनीस अटेंड करीत होती. बॉसने दुसरा न्यूज चॅनल लावला. तिथेही तेच. सगळ्या न्यूज चॅनल्सवरती त्याच जाळपोळ, लाठीचार्ज , अश्रूधूर सगळ्या दंग्याच्याच बातम्या.
तेवढ्यात जॉन आवेशानं आत आला. त्याच्याकडे सॅमने सहानुभूतीपूर्वक पाहिले. बॉसने पाहून न पाहिल्यासारखे केले आणि बाकीचे आपण आपापल्या कामात मग्न आहोत असा आव आणित होते. बॉसने असं दुर्लक्ष करावं हे त्याला आवडलं नाही. तो न राहवून जवळजवळ ओरडूनच म्हणाला,
" सर, पाचवा खून जर आपण रोखू शकलो नाही तर हेच जाळपोळ करणारे लोक हिंसक होतील. मग मात्र त्यांना रोखणं कठीणच नाही तर जवळ जवळ अशक्य होऊन जाईल ... कसंही करून आपल्याला हा खून रोखलाच पाहिजे."
बॉसनं एक कटाक्ष जॉनकडे टाकला. मग काहीतरी विचार केल्यासारखे केले. आणि सॅमकडे बघत तो म्हणाला,
" सॅम मला वाटतं जॉनचं म्हणणं बरोबर आहे. तू आणि अजून दोघं त्याच्यासोबत जा आणि काही करण्यासारखं असेल तर बघा. "
मग बॉस जॉनकडे वळला.
" आय अॅम सॉरी जॉन पण मी एवढंच करू शकतो"
जॉनला बॉसच्या बोलण्यातली खोच लक्षात आली. तो त्याचे साधे कपडे पाहून चेष्टेने म्हणाला होता.
जॉन काही बोलणार त्याआधीच सावरुन घेत बॉस म्हणाला,
" कारण कॅनॉट प्लेसला जाळपोळ सुरू झाली आहे... मला तिकडे सुध्दा लोक लागतील आणि अजून बऱ्याच जागी दंगे भडकू शकतात "
जॉन बॉॅसला काही म्हणणार एवढ्यात बॉससाठी अजून एक फोन आला.
बॉस फोन अटेंड करण्याच्या आधी जॉन आणि सॅमला म्हणाला,
"तुम्ही जा लवकर. वेळ वाया घालवू नका "
जॉन आणि सॅम लगबगीने बाहेर पडले.
क्रमश:...

Ch-50: ऑडीओ (शून्य- कादंबरी )

जॉन, सॅम आणि बाकीचे पोलीस अधिकारी पाचव्या खुनाच्यावेळी कसा फास लावून खुन्याला पकडायचे याची चर्चा करू लागले. जॉनने प्रथम प्रत्येकाची आयडीया नीट ऐकून घेतली. आणि मग सर्व आयडीयांचा सारांश एक आयडीया ठरवून ती चर्चेसाठी घेतली. चर्चेसाठीही त्याने सगळ्यांना सारखे प्राधान्य दिले होते. ही चर्चेची तऱ्हा प्रत्येकासाठी जरा नवीनच होती. कारण बॉसची तऱ्हा वेगळीच असायची. तो डिक्टेटरशीप ने वागायचा. ही डेमोक्रॅटीक तऱ्हा सर्वांंना आवडत होती असं दिसत होतं. प्रत्येकाचा सहभाग आणि यामुळे प्रत्येकाच्या डोक्याला चालना मिळत होती. पण त्यांना काळजी होती की नेमका बॉस तिथे यायचा आणि सर्व विचका करून टाकायचा. आणि नेमके तसेच झाले. त्यांची चर्चा अर्ध्यावर असतांना अचानक घाईघाईने बॉस तिथे आला. त्याच्या चेहऱ्यावर घाम फुटला होता. त्याची ती दशा पाहून सर्वजण शांत झाले. नक्कीच काहीतरी अघटित झाले होते. त्याच्या मागोमाग एक शिपाई लॅपटॉप घेऊन आला.

" एक गडबड झाली आहे" बॉस आत आल्या आल्या म्हणाला.

सर्वजण स्तब्ध होऊन बॉस काय म्हणतो ते ऐकू लागले.

" हा खुनी कोणी एकटा दुकटा नसावा. ती एक मोठी संघटना असावी ...कदाचित अतिरेकी संघटना"

" अतिरेकी संघटना?" बरेच आश्चर्योद्गार निघाले.

कारण ही तेथील प्रत्येकांसाठी नवीन माहिती होती. कुणीही या घटनेचा त्या अंगाने विचारच केला नव्हता.

" प्रेसचा फोन होता सगळीकडे धुमाकूळ माजला आहे या लोकांनी इंटरनेटवर एक ऑडीओ रिलीज केली आहे " बॉसने एका श्वासात सांगितले.

नंतर बॉसने डॅनला लॅपटॉप सुरू करण्याचा आदेश दिला. डॅन लॅपटॉप सुरू करू लागला तसा बॉस पुढे बोलू लागला,

" मी अजून ऑडीओ ऐकला नाही. मला वाटते प्रथम तो आपल्याला ऐकला पाहिजे" बास लॅपटॉपच्या समोर बसत म्हणाला.

तोपर्यंंत डॅनने लॅपटॉप सुरू करून गुगल सर्च इंजीन सुरू केलं होतं. डॅनला बॉसच्या बोलण्यावरून कल्पना आली होती की प्रथम ती ऑडीओ फाईल इंटरनेटवर शोधावी लागेल.

डॅनने सर्च स्ट्रींग टाईप करण्याच्या आधी 'काय सर्च स्ट्रींग देवू' या आविर्भावाने बॉसकडे पाहिले.

तसं बॉसचं आणि डॅनचं टयूनिंग चांगलं होतं. कोणाच्या मनात काय घोळत आहे हे त्यांना एकमेकांसोबतच्या अनुभवावरून आधीच कळायचे.

" झीरो मिस्ट्री" बॉस म्हणाला.

डॅन ने ' झीरो मिस्ट्री' सर्च स्ट्रींग देऊन सर्च बटन क्लीक केलं. क्षणार्धात शंभर एक निळ्या रंगाच्या लिंक्स कॉम्पूटरच्या ब्राउजरवर अवतरल्या.

सगळे जण आपलं डोकं शक्य होईल तितकं घुसवून मॉनिटरकडे पहायला लागले.

" ती चौथी लिंक " बॉस म्हणाला.

सॅमने ती चौथी लिंक क्लीक केली. एक साईट ओपन झाली. त्यावर एक ऑडीओ फाईलची लिंक होती. प्ले आणि डाऊनलोड असे दोन ऑप्शन्स होते.

"प्ले इट डायरेक्टली" बॉस ने आदेश दिला.

सॅमने प्ले बटनवर क्लीक केले. सुरवातीला ऑडीओवर एखाद्या वादळापूर्वी जशी शांतता असावी तशी शांतता होती. नंतर एक धीरगंभीर आवाज घुमायला लागला. सगळे जण एकदम शांत होऊन स्तब्धतेन ऐकायला लागले.


" मेरे हिंदूस्थानी भाईयों और बहनो..."

मधे एक लांब पॉज होता.

बोर्डरूममधल्या सर्वांंनी एकमेकांकडे एका प्रश्नार्थक नेत्रकटाक्षाची अदलाबदल केली.

ऑडीओमधला आवाज पुन्हा बोर्डरूममध्ये घुमायला लागला.

" किसी ना किसी तरह कोई हमपर आजतक राज करते आया है. हमे जैसे गुलामी की आदत सी हो गई है. इससे पहले 150 साल तक हमपर ब्रिटीश लोगोंने राज किया ... और बुरी तरह... किसी जानवरो की तरह हमसे बर्ताव किया. यह लोगोंका हमपर राज करने का सिलसिला अभीभी जारी है. अभीभी हमपर कोई राज कर रहा है. यह सुनकर आपको आश्चर्य हो रहा होगा. लेकिन यह सच है और यह आश्चर्य की नही शर्म की बात है. हमारे गुजरे हूए कल पर थोडी नजर डाली जाएँ तो यह जो आजका प्रगत विज्ञान है. इसकी नींव हमने रची हुई है. लेकिन उसे कोई मानने को तैयार नही. वह विज्ञान इन प्रगत देशोंने या तो हमसे चुराया है या अपने ताकद की जोर पर जबरदस्ती हमसे हथीया लिया है. उदाहरण के तौरपर है शून्य. शून्य का शोध हमने लगाया है. लेकिन यह कोई मानने के लिए तैयार नही. पायथॅगोरस थेरम उसका शोध हमारे पूर्वज वैज्ञानिक आर्यभट्टने लगाया. लेकिन आज वह किसी और के नाम से प्रचलित है ज्या (sine) का शोधभी आर्यभटने लगाया है. ये होगए गणिती क्षेत्र के शोध और संशोधन. स्वास्थविज्ञानमें विविध जडीबूटीयाँ, उनके औषधीय उपयोग. इन सबको अनदेखा करते हूए अमेरिकाका हल्दीका पेटेंट अपने झोलीमें डालनेका प्रयास किसीको नागवार गुजरा नही क्योंकी वह एक शक्तीशाली देश है. अपने शक्तीके जोर पर वे कुछ भी करने की क्षमता रखते है. अपने शक्ती के जोर पर वे किसी झूठ को सच का सुनहरी मुलामा देकर मिडीया का सहारा लेकर सारे विश्वपर थोपते है. ऎैसे बहुत सारे शोध है जो हमने लगाये हूए है लेकिन वह आज कोई दुसरे लोगोंने चुराकर अपने नाम पर कर लिए है या फिर वे अपने ताकत के जोरो पर उसको वे अपना संशोधन या शोध बताते है. इससे एक बात साबीत होती है की हम दिमागी तौर पर ना कभी कीसी देशसे कम थे ना है. हाँ आज भी नही है. आज इस वक्त अमेरिका, युरोप मे हमारा ब्रेन ड्रेन हो चूका है. यह बात यह साबीत करती है की आज भी दिमागी तौर पर हम किसीसे कम नही है. हमारे पास दिमाग होते हूए भी यह सब क्यो हो रहा है? उसके लिये हमारी सोई हूई राष्ट्रीयता और इन प्रगत देशोंकी हमारे प्रति नीतीयाँ और उनका हमारे अंदरूनी मामलेमें हस्तक्षेप है.

उन लोगोंका हमारे प्रती ध्यान खिंचकर उन्हे झिंजोरने के लिए और अपने हिंदू लोगोंका सोया हूवा धर्माभीमान , अभिमान और राष्ट्रीयता जगाने के लिए हमने यह 'झीरो मिस्ट्री' हत्या श्रृंखला अभियान चलाया है. क्योंकी सोये को जगाया जा सकता है लेकीन सोनेका ढोंग करने वाले को जगाने के लिए किसी बडे धमाको की जरूरत होती है. हाँ इस वक्त हमें बडे धमाके की जरूरत है. क्योंकी हमेशा हमारे अहिंसा और शांतीप्रीय भाव को लोगोंने गलत तरीके से लिया है और उसकी वजहसे वे हमे कमजोर समझते है. यह तो सिर्फ पहला कदम है. हमें अपना खोया हूवा वैभव पाने के लिए और बहुत कुछ करना बाकी है. मुझे आशाही नही बल्की विश्वास है की आप सब हिंदू लोग इस अभियान मे हमारा तहे दिलसे साथ देंगे. हिंदूज आर मच मोर कॅपॅबल बी रेडी फॉर रूलींग द र्वल्ड ...

... जय हिंद! "


मेसेज हिंदीत होता. बोर्डरूमधल्या कुणालाच हिंन्दी येत नव्हती. पण बोर्डरुमधे भारतीय मूळ असलेल्या एका पोलीस अधिकाऱ्यामुळे बाकींच्यांना समजण्यास ते कठीण गेले नाही. मेसेज ऐकत असतांनाच मधे मधे तो त्याच्या सहकाऱ्यांना इंग्लीशमधे भाषांतर करून सांगत होता.

बोर्डरूममध्ये एक गूढ शांतता पसरली होती.

" माय गॉड" बॉसच्या तोंडून निघाले.

" इट इज अ टेररीझम" सॅम म्हणाला.

" नो. नॉट सिप्ली टेररीझम इट्स हिंदू टेररीझम... अर्लीयर वुई वेअर व्हीक्टीम ऑफ मुस्लीम टेररीझम. नाऊ इटस् हिंदू टेररीझम आल्सो इन द लिस्ट" बॉस म्हणाला.

" सर मला वाटते आपण आता पुढचा खून टाळण्यासाठी कसोशीने प्रयत्न केला पाहिजे" जॉन म्हणाला.

" मि. जॉन आता हे प्रकरण निव्वळ एक सिरीयल मर्डर केस राहिलेलं नाही ... नाऊ इट हॅज बिकम अ फेनॉमेनॉन" बॉस म्हणाला.

" पण हा पुढचा खून जर आपण टाळू शकलो... आणि खुन्याला जर पकडू शकलो ... तर यावर नक्कीच काही तरी नियंत्रण येईल " जॉनने आपले मत व्यक्त केले.

" आता काय काय टाळणार आहोत आपण... ऑलरेडी संपूर्ण अमेरिकेत भारतीय अमेरिकन आणि अमेरिकन लोकांत दंगे सुरू झालेले आहेत . आणि खुनी हा एक नसून ती एक आतंकवादी संघटना आहे. हिंदू आतंकवादी संघटना "

" पण दंगे इतक्या लवकर आणि एकदम असे कसे सुरू झाले? " सॅमने आश्चर्य व्यक्त करीत म्हटले..

" 9/11 च्या दरम्यान लोकांचा राग एका सीमेपर्यंंत म्हणजे त्याच्या थ्रेशोल्ड लेव्हलपर्यंंत पोहोचला होता... आणि आता हे अजून एक टेररीझम ऐकून त्यांचा राग आऊट र्बस्ट झालेला आहे." बॉसने लोकांच्या वागण्याचे विश्लेशण करून सांगितले. तसा मॉब बिहेवीयर आणि मॉब टेन्डंसीबद्दलचा बॉसचा अभ्यास दांडगा होता.

पुन्हा शिपाई आत आला.

" साहेब, मेयरचा फोन" शिपाई बॉसच्या कानाजवळ अदबीने वाकून म्हणाला.

बॉस उठून उभा राहिला.

" चला उठा. आता आपल्याला हे दंगे हाताळायला पाहिजेत."

बॉस बाहेर जाऊ लागला. जॉन सोडून सगळे जण उठून बॉसच्या मागे मागे जाऊ लागले. निराशेने जॉन जाणाऱ्या सगळ्यांच्या पाठमोऱ्या आकृतींकडे पाहत उभा राहिला.

क्रमश:..

Ch-49: मिटींग (शून्य- कादंबरी )

बोर्ड रूममध्ये बॉस, सॅम, डॅन आणि इतर बरेच पोलीस अधिकारी जमले होते. जॉन सगळ्यांच्या समोर एका जागी बसला होता. सगळे जण आता तो काय सांगतो हे ऐकण्यासाठी उत्सुक होते. बॉसला तो काय सांगतो ते एकण्यात विशेष स्वारस्य दिसत नव्हते.

जॉनने सुरवात केली.

" हा जो खुनी आहे तो सिरीयल किलर आहे यात कुणालाच शंका नसावी"

जॉनने सर्वांंवर एक नजर फिरविली.

" मला वाटतं आपण सरळ मूळ मुद्द्यालाच हात घातल्यास बरं होईल" बॉसने टोमणा मारला.

जॉनला बॉसचं असं मध्ये बोलणं आवडलेलं नव्हतं. त्याला त्याचा राग आला होता. पण आपला राग गिळून चेहऱ्यावर तसे काहीही न दाखविता जॉनने फक्त एक नेत्रकटाक्ष बॉसकडे टाकला.

" हे बघा, खुन्यानं पहिला खून केला त्या इसमाचं नाव होतं सानी , दुसरीच हुयाना, तिसरीचं उटीना आणि आता चवथा ज्याचा खून झाला त्याचं नाव होतं नियोल"

जॉनने पुन्हा एकवार बॉसला टाळून सर्वांंवर नजर फिरविली.

" आणि आता पाचवा खून ज्याचा होणार आहे त्याचं नाव 'वाय' या अक्षराने सुरू होणारं आहे." जॉन एखादा सस्पेन्स उघड करावा या आविर्भावाने म्हणाला.

बॉसची उत्सुकता चाळवली गेली होती पण त्याने उघड आपल्या चेहऱ्यावर कोणताही भाव येऊ दिला नाही.

" हे तू कसं काय सांगू शकतोस?" कुणीतरी मुद्दा उपस्थित केला.

" सांगतो" जॉन एक दीर्र्घ श्वास घेत म्हणाला.

आता सर्व जण अजून एकाग्र होऊन लक्ष एकवटून एकू लागले.

" प्रत्येक खुनाच्या वेळी खुन्यानं आपल्याला 'क्लू' देण्याचा प्रयत्न केला होता. त्या सगळ्या क्लू मध्ये एक कॉमन मुद्दा होता तो म्हणजे झीरो आणि आता चवथ्या खुनाच्या वेळी त्याने भिंतीवर लिहिलेले होते

'झीरोचा शोध कुणी लावला?'

...आणि यातच पुढच्या खुनाचं रहस्य दडलेलं आहे तसा झीरोचा शोध कुणी लावला हा वादग्रस्त मुद्दा आहे..."

जॉन झीरोच्या शोधाबद्दल बोर्डरूममध्ये जमलेल्या सर्वांंना यथोचित माहिती देत होता. आणि सर्वजण लक्ष देऊन एकत होते. त्यातच डॅनची चुळबूळ सुरू झाली होती. तो बोर्डरूममधून बाहेर जाण्याच्या संधीची वाट पाहू लागला...


...जगाच्या इतिहासात शून्याच्या शोधाला फार महत्व आहे. शून्याच्या शोधाने गणिताला एक परिपूर्णता दिली होती. शून्याला एक आकडा म्हणूनच नाही तर एक कॉन्सेप्ट म्हणूनही फार महत्व आहे. आताही विज्ञानात अशी बरीच कोडी आहेत की ती शून्याच्या अभावी आणि परिणामी 'अगणित' (infinity) या संज्ञेच्या अभावी सोडवली गेलीच नसती. शून्याचा शोध कुणी लावला यावर बराच संभ्रम आणि वाद अस्तित्वात आहे. पण हेही तेवढेच सत्य आहे की अमेरिका आणि युरोप सारख्या ज्या भागाला आजच्या परिस्थितीत जगात सर्वात प्रगत भाग समजले जाते तिथे शून्याच्या शोध लागला नव्हता. तिथे बाकीच्या शोधांप्रमाणेच शून्याला सुध्दा सोईस्कररित्या 'इंम्पोर्ट' केले गेले होते. एवढेच नाही तर युरोप आणि अमेरिकेमध्ये जी रोमन अंकपध्दती सुरवातीला वापरली जात होती ती फारच अपरिपूर्ण आणि तोकडी होती. कारण त्या पध्दतीमध्ये अंकाला त्याच्या जागेप्रमाणे महत्व किंवा व्हॅल्यू नसल्यामुळे त्या अंक पध्दतीमध्ये गणितातले बेसीक बेरीज, वजाबाकी, भागाकार, गुणाकार सुध्दा व्यवस्थित आणि जलद केले जाऊ शकत नाहीत.

आता शून्याच्याच बाबतीत बोलायचे झाल्यास एक मान्यता अशी आहे की शून्याचा शोध सर्वप्रथम भारतामध्ये लागला. 1 ही प्राकृतिक पहिली संख्या आहे. 1 नंतर क्रमाने येणाऱ्या प्राकृतिक संख्या या.. 2,3,4,5,6 ... इत्यादि आहेत. या संख्यांना काही अंत नाही. 1 मध्ये 1 चा योग केल्यास 2 येते. 2 मध्ये 1 चा योग केल्यास 3 येते. 3 मध्ये 1 चा आणि 4 मध्ये 1 चा योग केल्यास क्रमश: 4 आणि 5 येते. अशाच प्रकारे 6,7,8... इत्यादि संख्या येतील. योग या क्रियेच्या विरुध्द क्रियेस व्यवकलन म्हणतात. 5 मधून 1 चे व्यवकलन केल्यास 4 प्राप्त होतो, 4 मधून 1, 3 मधून 1 आणि 2 मधून 1 चे व्यवकलन केल्यास 3,2,1 असे क्रमश: प्राप्त होतात. पण आता प्रश्न पडतो की 1 मधून 1 चे व्यवलोकन केल्यास काय प्राप्त होईल? हा प्रश्न सर्व प्रथम भारतीय ऋषींच्या डोक्यात आला. 1 मधून 1 चे व्यवलोकन केल्यास रिक्तता उत्पन्न होते, आणि त्याला 0 च्या स्वरूपात लिहिले जाते. शून्याचा संख्येच्या स्वरूपात कोणी उपयोग केला हे सांगणे जरी कठीण असले तरी एवढी माहिती मिळते की ई.पू. दुसऱ्या शताब्दीत यूनानचे जोतिषी शून्यासाठी 0 चा उपयोग करायचे. परंतू ते लोकसुध्दा त्याच अर्थाने त्याचा उपयोग करायचे ज्या अर्थाने बॅबीलॉनीयन लोक उपयोग करायचे. 200 ई.पू. आचार्य पिंगल यांच्या छन्द: सूत्रात शून्याचा वापर सापडतो. भक्षाली पाण्डूलिपित (300 ई.) शून्य चिन्हाचा (0) प्रयोग करून संख्या लिहिलेल्या सापडतात. या ग्रंथाच्या 22व्या पानावर शून्य चिन्ह (0) आढळते. शून्याचे सर्वात प्राचीन चिन्ह आहे (.).

शून्याचा शोधच नाही तर एकूण बीजगणित, भूमिती या सगळ्यांवर आर्यभट्ट् नावाच्या गणितशास्त्रज्ञाच्या काळामध्ये बरंच कार्य झालं. पण ते सर्व कार्य संस्कृतात सूत्राच्या स्वरूपात लेखनबध्द झाल्यामुळे ज्यांना संस्कृत येत नाही त्यांना ते कळू शकलं नाही. कालांतराने भारतातच ते पाठांतराद्वारे पिढ्या दर पिढ्या जोपासलं गेलं. शून्याच्या शोधाचं मूळ भारतीय इतिहासातल्या वैदिक काळात वेगवेगळ्या स्वरूपात आढळतं. सगळ्यात पहिला कुणीही नाकारू शकणार नाही असा पुरावा म्हणजे ग्वाल्हेरला एका जागी संवत 933 मध्ये कोरलेल्या काही संख्या सापडल्या. तिथे एका जागी 50 हारांचा उल्लेख आहे आणि 270 ही संख्या हिंदी अंकाचा उपयोग करून लिहिलेली आहे. इथे शून्याचा संख्याच नाही तर प्लेस होल्डर म्हणून सुध्दा उपयोग केला आहे.

जगाच्या इतिहासात बह्मगुप्त हे पहिले गणिततज्ञ आहेत की ज्यांनी नॅचरल नंबर्स आणि झीरोवर वेगवेगळ्या गणित प्रक्रिया करण्याचा प्रयत्न केला होता. आणखी काही संस्कृतींनी उदा. बॅबीलॉनीयन लोकांनीसुध्दा एक चिन्ह शून्यासाठी प्लेसहोल्डर आणि एक संख्या म्हणून वापरले होते. पण एका विचारप्रवाहाच्या मानण्याप्रमाणे जगाच्या इतिहासात भारतीय संस्कृतीमध्येच सर्वात प्रथम झीरोचा एक संख्या, एक प्लेस होल्डर आणि एक संकल्पना म्हणून वापर झालेला होता. त्या अंकाचा , त्या प्लेस होल्डरचा आणि संकल्पनेचा उल्लेख भारतीय वेदीक साहित्यात 'शून्य' असा आढळतो...


....जॉनने बोर्डरूममधल्या सगळ्यांना झीरोच्या शोधाचा थोडक्यात आढावा आणि इतिहास सांगितला.

" आणि या झीरोतच खुनाचं रहस्य दडलेलं आहे. भारतीय इतिहासात जागोजागी झीरोचा उल्लेख 'शून्य' असा केलेला आढळतो"

जॉनने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पुढे बोलायला लागला.

" पहिला खून झाला त्याचं नाव सानी म्हणजे ते 'एस' (S) य्ाा अक्षराने सुरू होते. दुसरा खून झाला तिचं नाव हूयाना म्हणजे ते 'एच' (H) या अक्षराने सुरू होते. तिसरा खून झाला तिचं नाव उटीना जे 'यू' (U) या अक्षराने सुरू होते आणि शेवटचा ज्याचा खून झाला त्याचं नाव नियोल जे 'एन' (N) या अक्षराने सुरू होते म्हणजे 'एस् एच् यू एन वाय ए' (SHUNYA) 'शून्य' म्हणजे आता जो खून होणार आहे त्याचं नाव 'वाय' (Y) या अक्षरानेच सुरू होणार यात वादच नाही"

जॉनने केलेल्या अचूक विश्लेषणामूळे सगळे जण त्याच्याकडे कौतुकाने बघायला लागले. अगदी बॉससुध्दा.

" पण या शहरात ज्यांचं नाव 'वाय' (Y) या अक्षराने सुरू होते असे हजारो किंबहुना लाखो लोक असतील. आता काय आपण त्या सगळ्यांना प्रोटेक्शन देणार?" बॉसने आपली शंका व्यक्त केली.

" इतक्या लोकांना संरक्षण देणे म्हणजे जवळ जवळ अशक्य !" सॅम म्हणाला.

" नाही अजून एक गोष्ट मला या सगळ्या प्रकरणात प्रकर्षाने जाणवली आहे... त्यामुळं आपला लोकांचा आवाका नॅरो डाऊन होणार आहे" जॉन म्हणाला.

अजून एक आशेचा किरण दिसल्यासारखे सगळे जण उत्सुकतेने जॉनकडे बघायला लागले. मग जॉन आपल्या खुर्चीवरून उठला आणि समोर भिंतीवर टांगलेल्या शहराच्या नकाशाजवळ गेला. त्याने आपल्यासमोरील काही कागद सुध्दा सोबत नेले होते. मग जवळच्या कागदाकडे बघत त्याने समोरच्या नकाशावर लाल स्केच पेनने एक फुली मारली.

" पहिला खून झालेल्या सानीचे घर शहरात जवळपास इथे आहे"

सगळे जण जॉनला काय म्हणायचे आहे ते समजून घेण्याचा प्रयत्न करू लागले.

जॉनने आपल्याजवळच्या कागदाचा आणि समोरच्या नकाशाचा ताळमेळ बसवीत अजून एक लाल फुली नकाशावर मारली.

" दुसरा खून झालेल्या हूयानेचे घर हे इथे कुठेतरी आहे"

त्याने अजून एक लाल फुली नकाशावर मारीत म्हटले,

" तिसरा खून उटिनाचा झाला आणि तिचे घर या इथे आहे"

" आणि शेवटचा खून नियोल त्याचं घर"

जॉनने पुन्हा एकदा आपल्याजवळच्या कागदांचा आणि नकाशाचा तालमेळ बसवित अजून एक लाल फुली मारली आणि म्हटले , " हे इथं आहे "

सगळ्यांच्या चेहऱ्यांवर अजूनही प्रश्नचिन्हच होती.

" पण याने काय सिध्द होणार?" सॅमने प्रश्न उपस्थित केला.

" म्हणजे .....तुला काय म्हणायचे आहे हे एकतर तुलाच कळत नाही ... किंवा आमच्या पूर्णपणे डोक्यावरून जात आहे " बॉस म्हणाला.

" जरा लक्षपूर्वक बघा .... विचार करा... तुमच्या काही लक्षात येते का ते ?"

जॉनने एकदा बोर्डरूममधल्या सगळ्यांकडे एक दृष्टीक्षेप टाकला.

बराच वेळ शांतता होती. सगळे जण त्यातून काही सिध्द होते का ते पाहू लागले.

मग जॉनने समोरच्या नकाशावर हिरवे ठिपके ठिपके देत सगळ्या लाल फुल्यावरून जाणारी एक वक्र रेषा काढली. ती वक्र रेषा जिथून काढली होती मग तिथे नेवून पुन्हा जोडली. मग त्या ठिपक्यांवरून त्याने एक व्यवस्थित हिरवी ठळक रेषा काढली. आणि काय आश्चर्य त्या नकाशावर तंतोतंत एक वर्तुळ दिसू लागले.

"हे बघा हे काय निघाले"

" वर्तुळ" एकजण म्हणाला.

" वर्तुळ नाही... हे शून्य आहे" जॉन गूढार्थाने म्हणाला.

समोरच्या सगळ्याजणांच्या चेहऱ्यावर सगळं काही उलगडल्याचे आनंदयुक्त आणि उत्साहपूर्ण भाव पसरले.

" यस्स... यू आर जिनीयस जॉन" सॅमच्या तोंडातून उत्साहाने निघाले.

बॉसने नाराजीने सॅमकडे बघितले.

" पहिली फुली इथे , दुसरी इथे , तिसरी ही आणि चौथी ही ."

जॉन नकाशावरच्या फुल्यांकडे निर्देश करीत म्हणाला.

" म्हणजे पाचवी फुली जवळपास इथे कुठंतरी असायला पाहिजे"

जॉनने वर्तूळावर चौथ्या आणि पहिल्या फुलीच्या मध्ये जी रिकामी जागा होती तिथेे एक पाचवी लाल फुली काढली.

" या पाचव्या फुलीच्या एरियातच खुन्याचा पुढचा व्हीक्टीम दडलेला आहे आणि त्याचे नाव 'वाय'(Y) या अक्षरापासून सुरू होते. या दोन माहिती तंतोतंत जुळणारे साधारण तीन किंवा चार घरं असतील आणि ती सुध्दा पॉसीब्ली दहाव्या माळ्यावर ... कारण प्रत्येक खुनाच्या वेळी खुन्याने दहावा माळाच निवडला आहे"

" यस ....या घरांवर जर पाळत ठेवली तर खुन्याला आपण निश्चित पकडू शकू" उत्साहाने सॅम म्हणाला.

तेवढ्यात शिपाई आत येऊन बॉसच्या कानाशी म्हणाला,

" साहेब , तुमचा अर्जंंट फोन आहे"

बॉस खुर्चीवरून उठला.

" यू कॅरी ऑन. आय वील बॅक सून" बॉस जॉनला आणि बाकी जणांना म्हणत खाड खाड बुटांचा आवाज करीत बोर्डरूममधून बाहेर निघून गेला.

क्रमश:...

Ch-48: ओ के देन कॉल द मिटींग (शून्य- कादंबरी )

बॉसच्या समोर सॅम बसला होता. तो केसबद्द्ल बॉसला ब्रीफींग देत होता. बॉसने जॉनकडील सर्व जबाबदारी त्याला दिली होती. बॉस नेहमीप्रमाणे खुर्चीवर शांतपणे सिगारचे झुरके घेत होता.

तेवढ्यात शिपाई आत आला.

बॉसच्या पुढ्यात एक चिठ्ठी ठेवत म्हणाला,

" साहेब, जॉनसाहेब आलेले आहेत "

" जॉन....साहेब ..."

'साहेब' या शब्दावर वाजवीपक्षा जरा जास्तच जोर दिल्यामुळे बॉसच्या शब्दातला उपरोधकपणा स्पष्ट जाणवत होता.

बॉसने चिठ्ठी उघडली.

चिठ्ठीत लिहिले होते -

"खुनाच्या केसची अंत्यत महत्वाची माहिती माझ्या हाती लागली आहे त्यासाठी तुम्हाला तातडीने भेटायचे आहे"

बॉसने चिठ्ठीवरून निर्वीकारपणे एक नजर फिरविली.

सॅमपुढे चिठ्ठी सरकवित बॉस म्हणाले,

" जेव्हा दिवे लावायचे होते तेव्हा नाही लावले ... आता हे काय उजेड पाडणार आहेत ते देव जाणे?"

सॅमने चिठ्ठीवरून एक नजर फिरविली.

अचानक खुर्चीवर सरळ बसत बॉसने शिपायाला फर्मान सोडले ,

" सेंड हिम इन"

शिपाई लगबगीने बाहेर गेला आणि त्यापाठोपाठ जॉन आत आला.

" हॅलो जॉन, हाऊ आर यू?" बॉस त्याला समोर खुर्चीवर बसण्याचा निर्देश देत म्हणाला.

जॉन काहीच न बोलता समोरच्या खुर्चीवर बसला.

" हॅलो जॉन"

" हॅलो सॅम"

जॉन आणि सॅममधे अगदी मोजकाच संवाद झाला. दोघांनाही अवघडल्यासारखं वाटत होतं.

" यस ... व्हाट कॅन वुई डू फॉर यू?"

बॉस एकदमच तिऱ्हाइतासारखे त्याच्या सोबत बोलत होते.

" सर, आय हॅव अॅन इंपॉर्टंंट इनफॉरमेशन रिगाडीर्ंंग नेक्स्ट पॉसिबल मर्डर"

" बट अॅज ऑल नो यू आर राईट नाऊ डिस्मीस्ड "

जॉन काहीच बोलला नाही.

" देन व्हाय शुड यू शेअर द इंन्फारमेशन विथ अस"

" हे बघा सर, ही जी माहिती आहे याचा तुमच्या डिपार्टमेंटल पॉलिटीक्सशी काहीही संबंध नाही. इथे पब्लीकच्या जीवना मरणाचा प्रश्न आहे. मी जर या माहितीच्या आधारे एकटा काही करू शकलो असतो तर तुमच्याकडे तोंड वेंगाडायला कधीच आलो नसतो"

जॉनच्या शब्दात त्याचा बॉसवरचा राग स्पष्ट जाणवत होता.

बॉसने समोरच्या अॅश ट्रेमध्ये सिगार चुरगाळली आणि हसत म्हणाले , " याला म्हणतात दोर जळाला पण पीळ नाही गेला. ऐनीवे काय माहिती आहे तुझ्याजवळ?"

" पुढचा खून कोणाचा होणार याची पॉसीब्लीटी आहे माझ्याजवळ" जॉन म्हणाला.

सॅम गप्पच होता कधी तो जॉनच्या तर कधी बॉसच्या तोंडाकडे बघत होता.

बॉस जोरजोराने हसायला लागला.

" पॉसीब्लीटी!"

" सर धीस इज नॉट सम काइन्ड ऑफ अ जोक"

बॉस हसायचं थांबला.

" हे बघ, या शहरात जवळपास 75 हजार घरं आहेत त्यातल्याच कुठल्यातरी एका घरात पुढचा खून होणार आहे ही पॉसीब्लीटी सांगायला एखादा मूर्ख मनुष्यसुध्दा पुरेसा आहे"

" पुढचा ज्याचा खून होणार आहे त्याचं नाव 'वाय' (Y) या अक्षराने सुरू होणार आहे"

बॉस पुन्हा हसायला लागला.

" इज धीस सम काईन्ड ऑफ वर्ड पझल"

इतक्या वेळचा गप्प असलेला सॅम कशीतरी हिम्मत करून बोलला.

"सर मला वाटते... वुई शुड लिसन थरोली व्हाट हि वांट टू से"

सॅम मधे बोललेला बॉसला आवडलेलं दिसत नव्हतं.

" ओ... हो... सॉरी ... मी तर पुर्णपणे विसरलोच की आता ही केस तू हॅन्डल करीत आहेस..." बॉस सॅमला टोमणा मारत म्हणाला.

" सर, तसं नाही ... शेवटी तुम्हीच आमचे बॉस आहात... मी फक्त तसं सुचविलं ...शेवटी काय डीसीजन घ्यायचं आहे तो अधिकार तुमचाच आहे..." सॅम ओशाळल्यागत म्हणाला.

बॉसचा 'इगो' सॅटिसफाय झालेला दिसत होता.

बॉस एकदम सिरीयस झाला. कॅबीनमध्ये शांतता पसरली. बॉसने नवीन सिगार पेटविली आणि खुर्चीला मागे शांतपणे रेलून म्हणाला ,

" ओ के देन कॉल द मिटींग"

... to be contd..

Ch-47: यस्स (शून्य- कादंबरी )

अँजेनी कॉफी घेऊन आली. जॉन अजूनही काम्प्यूटरवर गढून गेलेला होता. तिने एक कॉफीचा कप हळूच त्याला डिस्टर्ब न करता त्याच्या पुढ्यात ठेवला.

तिच्या हातातल्या कपातून एक घोट घेत ती म्हणाली , " काय काही मिळतय का? "

तिचा त्याला बोलण्यात दुहेरी उद्देश होता. एक तर त्याच्या पुढ्यात ठेवलेल्या कॉफीच्या कपाकडे त्याचं लक्ष आकर्षित करणे आणि दुसरा खरोखरच त्याला काही मिळालं का हे विचारणे.

जॉनने अँजेनीकडे आणि मग कॉफीच्या कपाकडे एक ओझरता दृष्टीक्षेप टाकला. आणि आजूबाजूला काहीतरी शोधल्यासारखं बघू लागला.

" काय पाहिजे? " अँजेनीने विचारले.

" एखादा कागद, वही किंवा काहीतरी लिहायला आहे का? "

अँजेनी हॉलमध्ये गेली. जॉनने त्याच्या पुढ्यात ठेवलेल्या कॉफीचा एक घोट घेतला आणि कॉफीचा कप पुन्हा तिथेच परत ठेवून दिला. तो पुन्हा आपल्या कामात मग्न झाला. तेवढ्यात अँजेनी एक डायरी घेऊन आली. तिने ती डायरी उघडून जॉनच्या पुढ्यात ठेवली आणि पेन त्याच्या पुढ्यात धरला. डायरी ठेवण्याची चाहूल लागताच तो पुन्हा कामातून भानावर आला. अँजेनीजवळचे पेन घेऊन तो डायरीवर काहीतरी आकडेमोड केल्यासारखी असंबंधित अक्षरं लिहू लागला.

अँजेनी कॉफीचे घोट घेत आश्चर्याने त्याच्या खांद्यावरून वाकून तो काय करतो आहे हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करू लागली.

अचानक जॉनने आपल्या उजव्या हाताची मूठ आवळून विजयोद्गार काढले-

"यस्स्"

तो ताडकन खुर्चीवरून उठून उभा राहिला होता. त्याला कदाचित खुनाबद््दल किंवा खुन्याबद्दल काहीतरी माहिती मिळाली असावी.

" काय? काही समजलं?"

अँजेनीचा चेहरा उजळला होता.

" हे बघ, त्या सिरीयल किलरने प्रथम सानीचा खून केला"

सानीचं नाव एकून अँजेनीचा उत्साहाने उजळलेला चेहरा दु:खाने म्लान झाल्यासारखा झाला.

" दुसरा त्यानं खून केला तिचं नाव होतं हुयाना"

अँजेनी त्याला काय म्हणायचे ते समजून घेण्याचा प्रयत्न करण्यासाठी कधी तो काय म्हणतो ते ऐकत होती तर कधी त्याच्या समोर ठेवलेल्या डायरीवर काय लिहिले आहे हे वाचायचा प्रयत्न करीत होती.

" तिसरा खून झालेल्या व्यक्तीचं नाव होतं उटीना आणि आता हल्ली चौथा ज्याचा खून झाला त्याचं नाव होतं नियोल "

" मग? " प्रश्नार्थक मुद्रा करीत अँजेनीच्या उघड्या तोंडून निघाले.

" आणि आता पाचवा खून ज्याचा होणार आहे त्याचं नाव 'वाय' (Y) या अक्षराने सुरू होणारं आहे."

" हे तू कसं काय सांगू शकतोस? "

मग जॉन समोरची डायरी आणि इंटरनेटवरची माहिती अँजेनीला दाखवून तिच्यासमोर खुनाचं एक एक रहस्य उलगडायला लागला. जसं जसं एक एक रहस्य उलगडत होतं तसे तसे तिचे डोळे आश्चर्याने विस्फारत होते.

क्रमश:...

Ch-46: गुगल सर्च (शून्य- कादंबरी )

एकदम हताश, निराश, म्लान चेहऱ्याने जॉन अॅँजेलीच्या समोर बसला होता.

" साला ब्लडी बॉस. त्यानं मला दगा दिला" जॉन रागाने टेबलावर आपली आवळलेली बंद मूठ आपटत म्हणाला.

अॅँजेली उठून जॉनच्या जवळ गेली आणि प्रेमाने ती त्याच्या केसातून आपला हात फिरवू लागली.

" असं वाटलं बंदूक सरेंडर करण्याच्या अगोदर बंदुकीची नळी त्याच्या कानशिलात ठेवावी आणि सगळ्याच्या सगळ्या गोळ्या द्याव्या उतरवून त्याच्या मस्तकात" जॉन पुन्हा रागाने म्हणाला.

अॅँजेलीने त्याच्या डोक्यातून आपला हात काढून घेतला.

ती त्याच्या समोर उभी राहून समजावण्याच्या सुरात म्हणाली,

" हे बघ जॉन, बॉसवर चिडून काही उपयोग होणार आहे का? बॉसनं जे काही केलं ते आपली चमडी वाचवण्यासाठी. त्याच्या जागी दुसरं कुणीही असतं तरी कदाचित त्यानंही असंच काहीतरी केलं असतं"

" नाही ... त्याचा आधीपासूनच माझ्यावर राग होता. तो कधी ना कधी मला असा दगा देणारच होता" जॉन तिचे बोलणे तोडत म्हणाला.

" पण बॉसनं आपल्याला दगा दिला आणि त्यासाठी आपल्याला काय करायला पाहिजे हा मुद्दा आता तितकासा महत्वाचा नाहीये"

जॉननं तिच्याकडे प्रश्नार्थक मुद्रेनं पाहिलं.

" तू तुझ्यावर लादलेले आरोप कसे धूवून काढू शकतोस हे सध्या जास्त महत्वाचं आहे"

" माझ्यावर लादलेले आरोप मी कसे धूवून काढणार ?" जॉन निराशेने म्हणाला.

" तुझ्यावर लादलेलेे आरोप खोडून काढण्याचा एकच मार्ग आहे"

जॉननं पुन्हा तिच्याकडे प्रश्नार्थक मुद्रेनं पाहिलं.

" ... आणि तो म्हणजे त्या खुन्याला पकडणे" तिने त्याला आशेचा किरण दाखविण्याचा प्रयत्न करीत म्हटले.

" पण ते आता कसं शक्य आहे ? माझ्याकडचे सगळे अधिकार , शस्त्र त्यांनी काढून घेतलेले आहेत. आता जरी मी प्रयत्न केला तरीही तो एखाद्या पंख कापलेल्या पक्षाने आकाशांत उंच भरारी घेण्याच्या निरर्थक प्रयत्नासारखे होईल "

" नाही. असं एकदम हताश होऊन चालणार नाही. आता काम मोठं जोखमीचं झालं आहे खरं पण तुझ्याजवळही जोखिम पत्करण्यावाचून दुसरा मार्ग नाही"

जॉन खुर्चीतून उठला. तो खिडकीजवळ जाऊन उभा राहिला. त्याला खिडकीबाहेरचे रात्रीच्या अंधारात आजूबाजूच्या लाईट्समुळे चमकणारे गोल तळ्यातले पाणी दिसले.

अगदी शांत. ना प्रवाह ना खळखळ...

अगदी गुदमरल्यासारखे वाटत होते ते पाणी...

कसे त्या पाण्याला तळ्याने चहू बाजूने बंदिस्त केले होते...

त्याला जाणवत होते की कदाचित त्याचीही अवस्था त्या तळ्यातल्या पाण्यासारखीच झाली होती...

तो गोल तळ्याचा बंदिस्त काठ पाहून पुन्हा त्याला झीरोची आठवण आली. तो स्तब्ध बराच वेळ त्या तळ्याकडे निरखून पाहत उभा राहिला. मग शांतपणे वळून हळूच तो अँजेनीजवळ येऊन उभा राहिला. बराच वेळ तसाच शांततेत निघून गेल्यावर त्याने अँजेनीला एक प्रश्न विचारला,

" झीरोचा शोध कुणी लावला हे तुला माहित आहे का?"

या असंबंध अचानक प्रश्नाने अँजेनी गोंधळून म्हणाली " नाही... पण का?"

जॉन परत खिडकीच्या जवळ गेला. विचारात गढून जावून पुन्हा तो खिडकीच्या बाहेर बघू लागला. मग बेचैन होऊन तो खोलीत येरझारा घालू लागला.

अँजेनी त्याच्या डोक्यात काय चालले असावे हे समजण्याचा प्रयत्न करीत त्याच्याकडे पाहू लागली. पण अँजेनीला त्याच्या विचाराचा काहीही थांगपत्ता लागत नव्हता.

अचानक थांबून कॉम्प्यूटरकडे निर्देश करीत तो म्हणाला,

"अँजी, जरा तो कॉम्प्यूटर सुरू करतेस का?"

" कॉम्प्यूटर कशाला?" अँजेनीने विचारले.

तो काहीच बोलला नाही. पुन्हा बेचैनीने खोलीत येरझारा घालायला लागला. अँजेनी कॉम्प्यूटरपाशी गेली आणि तिने कॉम्प्यूटर सुरू केला.

जॉन आपल्या येरझारा थांबवून तिच्याजवळ येऊन कॉम्प्यूटरसमोर बसला आणि कॉम्प्यूटर बूट होण्याची वाट पाहू लागला. अँजेनी मॉनिटरकडे पाहत कॉम्प्यूटर बूट होण्याची वाट पाहू लागली.

कॉम्प्यूटर बूट होताच एकदम शांत असलेला जॉन अचानक क्रियाशील झाला. जॉन पटापट कीबोर्डची बटनं आणि माऊसची बटनं दाबू लागला. अँजेनी त्याच्याशी काहीही न बोलता शांत राहणंच योग्य आहे हे समजली. ती कॉम्प्यूटरच्या स्क्रीनवर तो काय करीत आहे हे पहायला लागली.

जॉनने आधी इंटरनेट कनेक्ट केलं. मग ब्राऊजरवर डबल क्लीक केलं.

ब्राऊजर ओपन होताच त्याने ब्राऊजरच्या 'अॅडेस' च्या जागी टाईप केले

"गुगल डॉट कॉम"

गुगल सर्च इंजीनची साईट ओपन झाली.

गुगलला त्याने सर्च स्ट्रींग टाईप केली

"झीरो इन्व्हेन्शन"

अँजेनीला जॉनच्या डोक्यात काय चालले होते त्याची आता पुरेपूर कल्पना यायला लागली होती.

" हं, मलाही वाटते.... शून्याचा शोध कुणी लावला? या प्रश्नातच खुनी कोण आहे? आणि तो खून का करतो आहे? याचं उत्तर दडलं असावं ं " अँजेनी उत्साहानं म्हणाली.

जॉनचं भराभर की बोर्ड आणि माऊसची बटनं दाबणं सुरूच होतं. की बोर्डच्या आणि माऊसच्या बटनांच्या आवाजानं तिला उचंबळून आलं. नेहमी सानी असा कॉम्प्यूटरवर बसून काम करत असला आणि असाच की बोर्डचा आणि माऊसचा आवाज येत असला तर तिचं ऊर प्रेमाने भरून यायचं...

तशाच भावना तिला जॉनबद्दलसुध्दा वाटायला लागल्या होत्या...

चला एक तरी बरं झालं. जॉन नवीन उत्साहानं कामाला लागला...

तिला फार बरं वाटत होतं.

" तू तुझं चालू दे. मी मस्तपैकी गरमागरम कॉफी घेऊन येते" असं म्हणत अँजेनी किचनमध्ये गेली.

क्रमश:...

Ch-45: आय ऍम सॉरी (शून्य- कादंबरी )

बॉस पत्रकारांच्या गोतावळ्यातून जो सुटला तो खाड खाड बुटांचा आवाज करीत आपल्या कॅबीनकडे निघाला. जॉनही पत्रकारांना टाळत गर्दीतून बाहेर आला आणि बॉसच्या मागे निघाला.

बॉस असा कसा विश्वासघात करू शकतो...

मागेसुध्दा एकदा सगळं बॉसनंच पत्रकारांसमोर जाहिर केलं होतं. त्यात जॉनचा काडीचाही हात नव्हता...

किंबहुना बॉसनंच जॉनला जवळ जवळ जबरदस्ती सुटीवर पाठविलं होतं...

जॉनला बॉसचा राग आला होता.

प्रत्येक वेळी बॉसनं डिक्टेटरशीपने वागायचं आणि काही चुकलंच तर कुणाला तरी बळीचा बकरा बनवायचं...

जॉनलाच काय हे कुणालाही पटण्यासारखं नव्हतं. जॉन घाईघाईने बॉसच्या मागे जायला लागला. त्याला बॉसला जाब विचारायचा होता.

बॉस त्याच्या कॅबिनजवळ येऊन पोहोचला. जॉन बॉसच्या मागेच होता. बॉसला जॉनची चाहूल लागली असावी किंवा त्याने जॉन त्याच्या मागे येईल हे गृहीत धरले असावे. कॅबिनमध्ये घुसायच्या आधी अचानक ब्रेक लागल्यागत बॉस एकदम थांबला. त्याच्या मागे जॉनसुध्दा थांबला. बॉस मागे वळून हळू हळू जॉनजवळ येऊ लागला. जॉनच्या अगदी पुढ्यात येऊन तो थांबला. आता तो जॉनसमोर कडकपणे उभा राहून त्याच्या डोळ्यांशी डोळे भिडवून पाहू लागला. जॉन अजूनही रागातच होता. तो सुध्दा रागाने बॉसच्या डोळ्यांशी डोळे भिडवीत उभा राहिला.

" असा काय उध्दटपणे पाहतोस? मला काय खाणार आहेस की काय?" बॉस जॉनवर ओरडला.

बॉस आपली नेहमीची ट्रीक आजमावत होता. पण यावेळी जॉन हादरला नव्हता.

मग अगदीच शेळी होऊन बॉसनं जॉनच्या खांद्यावर आपला धीराचा हात ठेवला.

" आय अॅम सॉरी जॉन. वेळच अशी होती की माझा काहीच इलाज चालला नाही"

यावेळी जॉन गोंधळलासुध्दा नाही. तो अजूनही बॉसच्या डोळ्यांशी डोळे भिडवून एकटक पाहत होता. बॉसला आपली ट्रीक वाया गेलेली दिसत होती.

" आय अॅम रिअली सॉरी " बासॅनं जॉनच्या खांद्यावर थोपटत हात मागे घेतला.

बॉस एकदम गर्रकन वळून पुन्हा खाट खाट असा बुटांचा आवाज करीत कॅबिनमध्ये घुसला. बॉसनं एका दगडात दोन पक्षी मारले होते. पोलीस खात्याची पत वाचविली होती आणि जॉनचा काटाही काढला होता.

क्रमश:...

Ch-44: एका दगडात दोन पक्षी (शून्य- कादंबरी )

जॉनचा बॉस आणि जॉन पत्रकारांना सामोरे गेले, तोच पत्रकारांची झुंबड च्या झुंबड त्यांच्या दिशेनं आली.

विजा चमकल्यासारखे कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश त्यांच्या चेहऱ्यावर पडू लागले. तिथे तैनात असलेल्या पोलिसांना हाताचं कड करून पत्रकारांना थोपविण्याचं काम करावं लागत होतं. तरीही मागे सगळीकडे गोंधळ चालू होता.

" क्वायट प्लीज" बॉसचा करडा आवाज घुमला.

सगळीकडे शांतता पसरली. तरीही काही पत्रकारांची समोर घुसण्यासाठी चुळबूळ सुरू होतीच. बॉसने आत्मविश्वासाने सभोवार एक नजर फिरविली.

" यस्स" बासने पत्रकारांना प्रश्न विचारण्यासाठी इशारा केला.

समोर असलेल्या पत्रकारांची एकच झुंबड उडाली. बॉसला नुसता गोंगाट झाल्यासारखा आवाज आला. कोण काय विचारत होतं काहीच कळत नव्हतं.

" आय वुईल इन्शोर दॅट दी लास्ट पर्सन इज ऑल्सो अॅन्सर्ड... वन बाय वन प्लीज" बॉस शांततेने म्हणाला.

जॉनने आश्चर्याने बॉसकडे पाहिले. त्याला त्याच्या निर्धास्ततेचं आश्चर्य वाटत होतं.

" तुमचा तो खुनी मेला होता ना, मग आता काय पुन्हा जिवंत झाला?" एक पत्रकाराने आवेशाने आणि तिरस्काराने विचारले.

" पोलीस खातं इतकी घोर जनतेची दिशाभूल करील अशी अपेक्षा नव्हती" दुसरा म्हणाला.

"एवढं होऊनही बेशरमासारखी जनतेला तोंड देण्याची बरी तुमची हिम्मत होते" तिसरा अगदीच चिडून म्हणाला.

" माईंंड यूवर लँगवेज" बॉस कडाडला.

बॉसनं एकदम पावित्रा बदलला होता. जॉनसुध्दा एक क्षण दचकलाच. पोलिसांची पडती बाजू असूनही बॉस असा कसा वागू शकतो याचं जॉनला आश्चर्य वाटत होतं.

सगळीकडे शांतता पसरली.

" हे बघा, मागे आमची चूक झाली मी मान्य करतो. खुनी एकापेक्षा जास्त असू शकतात हे आम्ही गृहीतच धरलं नाही" बॉस एकदमच हीन दीन होऊन बोलू लागला.

बॉसची ही स्टाईलच होती. प्रथम एकदमच अंगावर चढायचं आणि दुसऱ्याच क्षणी एकदम शेळी होऊन मान टाकायची. त्यामुळं आधी तर समोरचा माणूस हादरून जातो आणि नंतर गोंधळून जातो. तसंच झालं. सुरवातीला सगळे पत्रकार हादरून एकदम शांत झाले आणि दुसऱ्या क्षणीच गोंधळून गेले. इतके की त्यांना बॉसची दया आणि कीव यायला लागली. पण ते शेवटी हाडाचे पत्रकार होते. बॉसच्या डिपार्टमेंटचे कुणी त्यांच्या हाताखालचे मिंधे पदाधिकारी नव्हते. लवकरच ते सावरले आणि त्यांनी बॉसवर पुन्हा हल्ला चढवला.

" तुम्ही जनतेचे रक्षक, जनतेचे कैवारी. तुमच्यावर जनतेची जबाबदारी. तुम्ही माफी मागून असे हात झटकून मोकळे होवू शकत नाही"

" आणि आता तरी केसची काय प्रगती आहे? की जिथून सुरू झाली होती तिथंच" कुणीतरी बोललं.

" शून्य गोल असल्यासारखी" कुणीतरी शेपूट जोडली.

थोडी टवाळी टिंगल केल्यासारखी खसखस पिकली.

" तुम्हाला असं माफी मागून गप्प बसता येणार नाही. तुम्हाला काहीतरी अॅक्शन घ्यायलाच पाहिजे"

बॉसला बोलण्यासाठी कुणी चान्सच देत नव्हता.

" ती पण आत्ता या सगळ्यांच्या समोर तुम्हाला जाहिर करायला पाहिजे"

" हो हो आत्ता या सगळ्यांसमोर" बरेचजण एकसुरात बोलले.

आता मात्र बॉसला घाम फुटला. समोरचे पत्रकार हातघाईवर आले होते. बॉसची ट्रीक काही चालली नव्हती. किंबहुना तितक्याच जोरात त्यांच्या अंगावर बूमरँगसारखी उलटली होती.

" जस्ट अ मिनिट प्लीज" बॉसनं हात वर करून लोकांना शांत व्हायला सांगितलं.

पत्रकार थोडे शांत झाले.

" मी माझा अॅक्शन प्लॅन तुमच्या समोर जाहिर करणार आहे"

बॉसला अर्ध्यात तोडून काही जण ओरडले.

" आत्ता इथे आधीसारखी चालढकल चालणार नाही"

बॉसची आता चक्रव्यूहात अडकलेल्या अभिमन्यूसारखी गत झाली होती.

" हो... हो आत्ता इथेच मी माझा अॅक्शन प्लॅन सांगणार आहे " बॉस नरमलेल्या आवाजात आपल्या चेहऱ्यावरचा घाम पुसत म्हणाला.

मग मात्र समोरचे पत्रकार एकदम शांत झाले - बॉसचा अॅक्शन प्लॅन आहे तरी काय हे ऐकण्यासाठी. सगळ्या पत्रकारांनी आपले मायक्रोफोन्स शक्य होतील तेवढे समोर घुसविले.

" नंबर एक. पोलीस हे जनतेचे कैवारी असतात आणि जनतेचा त्यांच्यावर पूर्णत: विश्वास असतो. जनतेच्या त्यांच्यावरच्या विश्वासावर तडा जाता कामा नये म्हणून पोलिसांना नुसती चूक झाली असं कबूल करून चालणार नाही. त्यासाठी त्यांना मोठयात मोठी सजा ही मिळालीच पाहिजे की जेणेकरून ते अशी चूक पुन्हा करण्याची गफलत आणि हिम्मत करणार नाहीत"

जॉनने गोंधळून बॉसकडे पाहिले. बॉस पोलिसांच्याच विरोधात बोलत होता.

आपली ऐकण्यात काही चूक तर होत नाही ना...

किंवा बॉसची बोलण्यात काहीतरी चूक होत असली पाहिजे...

" आणि म्हणूनच मी या क्षणी एक महत्वाचा निर्णय घेतला आहे"

आपला निर्णय सांगण्यापूर्वी बॉसने मुद्दाम एक मोठा पॉज घेतला की जेणेकरून त्याच्या निर्णयाने त्याला जो परिणाम साधायचा होता तो साधला गेला पाहिजे. सगळीकडे शांतता पसरली.

" आणि माझा निर्णय हा आहे की ज्यांच्यामुळे चूक झाली आहे त्यांना ताबडतोब सजा देण्यात यावी. त्यासाठी प्रथम एक समिती बसविण्यात येणार आहे. ती समिती या सगळ्या गफलतींचा कसून तपास करील आणि ज्यांच्यामुळे ही चूक झाली त्या ऑफीसरला या समितीचा निकाल येईर्यंंत बडतर्फ केल्याचं मी जाहिर करीत आहे"

जॉनला उभ्या उभ्या धरणीकंपाचा धक्का बसल्यासारखं झालं. जॉन आश्चर्याने त्याच्या बॉसकडे पाहू लागला. पण बॉसचं लक्ष त्याच्याकडे नव्हतंच!

" आणि त्या ऑफीसरच्या जागी तोपर्यंंत तपासासाठी ताबडतोब मी दुसरा योग्य अधिकारी नेमत आहे"

जॉन त्याच्या बॉसचं हे रूप प्रथमच पाहत होता. तो अजूनही आश्चर्याने बॉसकडेच बघत होता. अचानक जॉनच्या आश्चर्याने बॉसकडे पाहणाऱ्या चेहऱ्यावर कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश चमकायला लागले. आता पत्रकारांचा मोर्चा जॉनकडे वळला होता. बॉसने या संधीचा फायदा घेतला. पत्रकारांचं लक्ष जॉनवर केंद्रीत झाल्याचं पाहून त्याने हळूच तिथून काढता पाय घेतला.

क्रमश:...

Ch-43: पुन्हा प्रेस कॉन्फरन्स (शून्य- कादंबरी )

जॉन त्याच्या बॉसच्या कॅबिनमध्ये त्याच्या समोर बसला होता. कॅबिनमध्ये ते दोघेच होते. बराच वेळ दोघांच्या मध्ये एक अनैसर्गिक शांतता पसरली होती.

"अलेक्सचा पण पोस्टमार्टम रिपोर्ट आला आहे" जॉन एका फाईलमधले काही कागद काढत म्हणाला.

जॉनचा बॉस मागे खुर्चीवर रेलून सिगार पीत शांतपणे जॉनचं म्हणणं ऐकून घेत होता.

" मृत्यूचं काहीही कारण दिसत नाही" जॉन म्हणाला.

त्याच्या बॉसनं तोंडातली सिगार काढून तिची राख अॅश ट्रे मध्ये झटकली.

" पण मला खात्री आहे की त्याला इन्शुलिनचा ओवरडोज देऊन मारलं असावं... इन्शुलीनच्या ओवरडोजनं असंच होतं. पोस्टमार्टममध्ये मृत्यूचं काहीच कारण सापडत नाही आणि सिध्दही करता येत नाही... कधी कधी तर तो खून आहे की नैसर्गिक मृत्यू अशीही शंका यायला लागते" जॉन म्हणाला.

जॉनचा बॉस खुर्चीवरून उठला आणि पाठमोरा सिगार पीत खिडकीतून बाहेर पाहू लागला. मग मागं वळून तो जॉनला म्हणाला,

" हे बघ जॉन आपण इथे नियोलच्या खुनासंदर्भात चर्चा करायला बसलो आहोत. तू मधेच हे उपटसुंभ अलेक्सचं काय घेऊन बसलास "

" कारण त्याचासुध्दा या खुनाशी संबंध आहे" जॉन खंबीरतेने म्हणाला.

" त्याचा या खुनाशी संबंध? तुला वेडबिड लागलं की काय? तो अॅलेक्स साला कशानं मेला काहीच पत्ता नाही... अन तू याचा अन त्याचा संबंध जोडतोस" बॉस चिडून म्हणाला.

" संबंध आहे म्हणून जोडतो आहे" जॉन आवाज चढवून म्हणाला

" अॅलेक्सला बहुतेक त्या खुन्याचा पत्ता लागला होता... म्हणून त्या खुन्यानं अलेक्सलाच खतम करून टाकलं"

तेवढ्यात आत एक शिपाई आला. शिपायाच्या चाहूलीने दोघांमधील संवाद भंग पावला. दोघांनीही त्या शिपायाकडे बघितलं. शिपायाने बॉसच्या कानाशी वाकून सांगितलं,

" साहेब , बाहेर पत्रकारांनी गर्दी केली आहे"

शिपायानं निरोप दिला आणि तो बाहेर निघून गेला.

" पत्रकार यावेळी ? यांचं काय डोकं बिकं फिरलं की काय?.." जॉनचा बॉस आश्चर्यानं म्हणाला.

" साले जिथं पहा तिथं जमा होतात...यांना फक्त बातम्या हव्या असतात...कोण मेलं कशानं मेलं ... कशाचं काही सोयरसुतक नसतं यांना" बॉस चिडून म्हणाला.

" मीच संध्याकाळी पत्रकार परिषद आहे असं जाहिर केलं होतं" जॉन म्हणाला.

" पत्रकार परिषद? तू जाहिर केलंस ?...आता हे म्हणजे स्वत:च्या पायावर धोंडा पाडून घेण्यासारखं आहे. आधीच सगळे लोक आणि सगळी मिडीया खवळलेली आहे. आता ते आपल्याला कच्चे चावून खातील. तुला कुणी सांगितलं होतं हा शहाणपणा करायला?"

आता मात्र बॉस जॉनवर जाम भडकला होता.

" सर सकाळी त्यांना टाळण्यासाठी माझ्या तोंडून निघालं" जॉन कसाबसा सावरत म्हणाला.

" तोंडून निघालं? म्हणजे चुका तुम्ही करत जा आणि निस्तरत मात्र आम्ही बसायचं" बॉस कडाडला.

" सर ...मागे मी म्हणालो होतो तसं जर तुम्ही ऐकलं असतंत तर ही वेळ आपल्यावर आलीच नसती..." आता मात्र जॉनचं धैर्य सुटायला लागलं होतं.

" तुला काय वाटतं? मागे तुझं जर ऐकलं असतं तर...तर ही वेळ जी आता आली आहे ती तेव्हाच आली असती. तू तपासात ऐवढा विलंब लावला होतास त्यावर मी पांघरूण घालायचा प्रयत्न केला. तुला मी ऑप्शन दिलं होतं. लवकरात लवकर तपास लावा किंवा होत नाही असं सांगून दुसऱ्याला तरी करू द्या."

जॉनला काय बोलावं काही सुचेनासं झालं.

जॉन थोडा नरम होऊन म्हणाला " पण आता यांना काय सांगायचं?"

" त्याची तू काळजी करू नकोस. सगळं मी सांभाळून घेईन" बॉसनं सुध्दा सरड्यासारखं रंग बदलून जॉनला धीर देण्याच्या आविर्भावात म्हटले.

जॉनला त्यातल्या त्यात बरं वाटलं.

बॉसने सिगार समोरच्या अॅश ट्रेमध्ये चुरगाळून विझवली आणि खुर्चीवरून उठत म्हणाला "चल"

बॉस उठून उघड्या दरवाज्यातून 'खाट खाट' बुटाचे आवाज करीत बाहेर पडला आणि त्याच्या मागे जॉन चूपचाप चालायला लागला.


क्रमश:

Ch-42:शून्याचा शोध कुणी लावला?(शून्य- कादंबरी )

लिफ्टमधून बाहेर येऊन जॉन फ्लॅट क्रमांक 3 कडे जाऊ लागला. फ्लॅटच्या उघड्या दाराभोवती बघ्यांची गर्दी जमली होती. काही रिपोर्टरसुध्दा तिथे मधे मधे करत होते. तिथे बाहेर दरवाजाजवळ उभे असलेले पोलीस आळसावलेले दिसत होते. जॉनला बघताच ते आळसावलेले पोलीस सतर्क झाले. ते उगीच बघ्यांच्या गर्दीला आणि तिथे घुसलेल्या रिपोर्टरांना रागावून तिथून हाकलून देवू लागले. जॉनला बघताच ते रिपोर्टर जॉनला सामोरे येऊन त्याला अडवून उभे राहिले. तिथे उभ्या असलेल्या आणि जॉनच्या मागे मागे आलेल्या पोलिसांनी त्यांना जवळजवळ पकडूनच बाजूला केले. जॉन तडक आत गेला.

आत हॉलमध्ये तपासपथक आपल्या कामात मग्न होतं. जॉन त्यांना डिस्टर्ब होणार नाही याची काळजी घेत बेडरूमकडे वळला. बेडरूममध्ये सॅम होता. जॉनला बघताच तो जॉनच्या पुढ्यात आला.

" साला काहीच पत्ता लागत नाहीये " सॅम जॉनला काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलला.

" आपल्या डिपार्टमध्येच तडा गेलेला असेल तर काय पत्ता लागणार आहे" जॉनने रागाने टोमणा हाणला.

जॉनचा मूड पाहून सॅमने चूप राहणेच योग्य समजले.

बेडरूममध्ये फरशीवर रक्ताच्या थारोळ्यात नियोल वॅग्नरचा देह पडलेला होता. नियोल पंचविशीतला चांगला भारदस्त व्यक्तीमत्व असलेला तरुण होता. तो फ्लॅटमध्ये एकटाच राहत असावा. म्हणजे फ्लॅटमधल्या सामानावरून आणि अजून त्याची दखल घ्यायला कोणी आले नव्हते, त्यावरून तरी तसेच वाटत होते. नियोलच्या पोटावरून ओघळून फरशीवर रक्ताचा डोह साचून थिजला होता. पलीकडून पाठीखालून एक रक्ताचा ओघळ बाहेर आला होता. नियोलच्या शरीरावर बंदुकीच्या गोळीची निशाणी तर होतीच सोबत त्याला चाकूने चांगलेच जबर जागोजागी भोसकलेले होते. नियोलचे तोंड अर्धवट उघड्या स्थितीत, मान एकीकडे वाकडी झालेल्या स्थितीत पडलेले होते. जीव जाण्याच्या आधी त्याने प्राणांतिक तडफड केली असावी. त्याच्या अंगात नेहमीचेच बाहेर किंवा ऑफीसमध्ये जायचेच कपडे होते.

खुनी त्याच्या मागोमाग घरात घुसला असावा...

असावा म्हणजे ह्या सगळ्या शक्यताच!...

खोलीतलं, नियोलच्या अंगावरचं, खिशातलं सगळं सामान जसंच्या तसं होतं.

सगळं म्हणजे जे किमती होतं ते तरी....

बाकीचं काही खुन्यानं नेलं असावं की नसावं याचा काहीच पत्ता लागत नव्हता. जॉनला आत्तापर्यंंतच्या अनुभवावरून समजलं होतं की काही काही खुनी सगळ्याच किमती वस्तू नेत नाहीत. काही किमती वस्तू मुद्दाम पोलिसांची दिशाभूल व्हावी म्हणून तशाच ठेवतात. त्यातल्या त्यात नियोल एकटाच असल्यामुळं खुन्याने काय नेलं अन काय ठेवलं समजायला काही मार्ग नव्हता.

नियोलवरून हटून जॉनची नजर समोर रक्ताने भरलेल्या ...नव्हे भरविलेल्या भिंतीकडे गेली.

पुन्हा तेच...

रक्ताने काढलेले एक मोठे शून्य... शून्यच ते...

आणि त्या शून्यात तो खुनी दडलेला होता...

पण शून्य म्हणजे तर काहीच नाही ...

मग त्यात तो कसा दडलेला असेल?...

शून्याच्या मध्ये रक्ताने लिहिलेले होते

" शून्याचा शोध कुणी लावला?"

मग या प्रश्नात नक्कीच खुनी दडलेला असावा...

जॉन विचार करू लागला.

जॉनला आता हा गुंता सोडवण्याची फारच निकड भासू लागली.

तो बोलून तर बसला होता की 'संध्याकाळी प्रेस कॉन्फरंसमध्ये तो सगळं सांगेन' म्हणून.

पण सध्यातरी त्याच्याजवळ सांगण्यासारखे काहीच नव्हते. म्हणजे संध्याकाळपर्यंंत तरी खुन्याचा शोध लागायलाच हवा होता.

क्रमश:...

Ch-41:अचानक मेडीयाशी सामना (शून्य- कादंबरी )

जॉन नार्थ स्ट्रीटला नियोलच्या अपार्टमेंटमध्ये जाण्यासाठी आपल्या गाडीतून उतरला, तोच त्याला चारही बाजूने प्रेसने घेरले.

" मि. जॉन.... तुम्ही तर म्हणाला होता की खुनी मेला आहे ...आणि केस संपलेली आहे."

एक पत्रकार गर्दीतून आपला कॅमेरा सांभाळत अचानक जॉनच्या पुढे येऊन ठाकला. गर्दीतून वाट काढून जॉनच्या समोर पोहोचेपर्यंंत त्याचे सगळे कपडे आणि केस विस्कटलेले होते.

जॉनच्या मागे आणि बाजूला बाकीचे पत्रकार घेराव करून उभे होते. तो एकदम समोर येऊन ठाकल्यामुळे जॉनला समोर जाण्याचा रस्ता सुध्दा बंद झाला होता. आता त्या पत्रकाराला काहीतरी उत्तर देऊन त्याची कशीतरी बोळवण करणे भाग होते. काय बोलावे जॉनला काही सुचत नव्हते.

" लेट मी र्फस्ट इनव्हेस्टीगेट द केस ..." असं म्हणज जॉनने त्याला बाजूला सारले आणि पुढे जाऊ लागला.

मागून तो पत्रकार ओरडला -

" सर यू कान्ट जस्ट इग्नोर अस धिस वे"

" यू हॅव टू अॅन्सर अस" दुसरा एकजण ओरडला.

" यस ... यस" बाकीचे पत्रकारसुध्दा ओरडून साथ देत होते.

त्याच्या मागे सर्व पत्रकार संतापाने ओरडून गोंधळ घालत होते. जॉन ब्रेक लागल्यागत थांबला. त्याने वळून बघितले. त्याला सगळे पत्रकार जणू खायला टपले होते असे वाटत होते. जॉनचा चेहरा पडला. त्याला कळत होते की चूक पोलीसांची होती.

आता यांना काहीतरी बोलून समजावणे आवश्यक आहे...

कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश त्याच्यावर चमकत होते. कॅमेऱ्यांच्या फ्लॅशमुळे तो अजूनच गोंधळला. बाकीचे पोलीस मोठया मुश्कीलीने त्या पत्रकारांना मागे थोपवून साखळी करून उभे होते.

" या इनव्हेस्टीगेशननंतर संध्याकाळी मी प्रेस कॉन्फरंस घेणार आहे ... त्यात मी सविस्तर सगळं काही सांगेन" जॉन कसाबसा बोलला आणि वळून वेगाने चालत अपार्टमेंटमध्ये शिरला.

पत्रकार तेवढ्या वेळेपुरते तरी शांत झाले होते. जॉनला स्वत:चेच आश्चर्य वाटत होते.

तो कसा बोलला त्याचे त्यालाच कळत नव्हते...

तो प्रेस कॉन्फरंसबद्दल बोलला खरा पण प्रेस कॉन्फरंसमध्ये तो काय बोलणार होता?...

चला आता तर ब्यॅद टळली. संध्याकाळचे संध्याकाळी बघू...

असा विचार करून तो लिफ्टमध्ये चढला. लिफ्ट बंद झाली. त्याने लिफ्टमध्ये रांगेत असलेल्या बटनांपैकी शोधून 10 नंबरचे बटन दाबले.

... to be contd...

Ch-40: ठोका चूकला (शून्य- कादंबरी )

जॉनने डिटेक्टीव अॅलेक्सच्या दाराची बेल वाजवली. आतून पुसटसा आवाज आला-

'डिंग डाँग'

जॉन दार उघडण्याची वाट पाहत उभा राहिला. जॉनने वेळ घालविण्यासाठी सभोवार एक नजर फिरविली.

....अॅलेक्स घरी एकटाच राहत होता. जॉनची आणि अॅलेक्सची मैत्री बरीच जुनी होती. घरासमोरील बागेची अॅलेक्स विशेष काळजी घेत नसावा असं जाणवत होतं. जेव्हा अॅलेक्सची बायको हयात होती तेव्हा तिनेच ही बाग मोठया हौसेने आणि मेहनीतीने जोपासली होती. जवळपास पाच वर्षापूर्वी अॅलेक्सच्या बायकोचा मृत्यू एका दुर्घटनेत झाला होता. तेव्हापासून समोरच्या बागेची काळजी कुणीही घेत नव्हतं. अधून मधून तिथला चौकीदारच मजूरांना लावून त्या बागेला थोडंफार व्यवस्थित करण्याचा प्रयत्न करीत असे. पण ते काही नियमित होत नसे. त्यामुळे ती बाग भयाण आणि रूक्ष अशी दिसत होती. अगदी अॅलेक्ससारखी...

बेल वाजवून बराच वेळ झाला होता. तरी अजूनही अॅलेक्सनं दार कसं उघडलं नाही ?...

जॉननं पुन्हा एकदा दोनदा बेल वाजवली. दार जोरजोराने ठोठावलं आणि पुन्हा दार उघडण्याची वाट पाहू लागला.

...अॅलेक्सच्या पत्नीच्या मृत्यूनंतर याच्या व्यक्तीमत्वातसुध्दा खूपच बदल झाला होता. तेव्हापासून अॅलेक्सचं मित्रांसोबत हसणं खिदळणं जवळजवळ एकदम बंदच झालं होतं. अचानक त्याच्यात प्रौढत्व आणि पोक्तपणा आल्यासारखा वाटत होता. स्वभावानेसुध्दा तो एकलकोंडा झाला होता. त्यातच आई वडील आणि मूलबाळही नसल्यामुळे तो अजूनच बेफिकीर झाला होता. त्याची बायको होती तीच त्याची सर्वस्व होती आणि ती गेल्यापासून तो जो एकटा झाला तो अजूनही एकटंच राहणं त्याला आवडत होतं. त्याचं कामही तसं रात्रीच्या अंधाराशी जास्तीत जास्त संबंधित होतं. पण आता त्याची त्या अंधाराशी घट्ट मैत्री झाली होती. त्याचं जीवन तेव्हापासून जे नीरस झालं होतं ते त्याच्या जीवनात कुण्याही स्त्रीला येण्यासाठी त्याने काही वावच ठेवला नव्हता...

अजूनही अॅलेक्सच्या घराचं दार उघडलं नव्हतं...

आता मात्र जॉनला काळजी वाटायला लागली होती. त्याने पुन्हा जोरजोराने दार ठोठावलं.

" अॅलेक्स" जॉनने जोरात हाक दिली.

आतून काहीच प्रतिक्रिया नव्हती.

जॉन आता अॅलेक्सच्या घराच्या बाजूने मागे जायला लागला. मागे जाता जाता त्याने बाजूच्या खिडकीतूनही डोकावून आणि ठोठावून पाहिले. पण काहीच प्रतिसाद नव्हता. तो घराच्या मागे जावून पोहोचला. मागचं दार सताड उघडं होतं. जॉननं पुन्हा अॅलेक्सला उघड्या दारातून हाक दिली. तरीही काहीच प्रतिसाद नव्हता. आवज फक्त घरात घुमला. आत पूर्णपणे अंधार होता. जॉन हळू हळू आत जायला लागला. आता मात्र जॉनच्या डोक्यात वेगवेगळ्या शंका घर करायला लागल्या होत्या.

काय झालं असेल?...

काही दगा फटका तर नाही झाला ना?...

त्याच्या श्वासांची गती विचलित व्हायला लागली होती. नकळत त्याचा हात त्याच्या कंबरेला लावलेल्या बंदुकीकडे गेला. त्याने बंदूक काढली. बंदूक इकडे तिकडे रोखत तो परिस्थितीचा कानोसा घेत आत जाऊ लागला. घरात सगळीकडे वस्तू इतस्तत: पडलेल्या होत्या.

तशीही अॅलेक्सला वस्तू व्यवस्थित ठेवण्याची सवय नव्हती...

कशीतरी त्याला रागावून, दाटून त्याची बायको त्याला व्यवस्थितपणा शिकविण्याचा प्रयत्न करायची...

पण अॅलेक्सची बायको गेल्यापासून घराची रयाच गेली होती...

बेडरूमध्ये जाताच जॉनच्या हृदयाचा ठोका चुकला. बेडरूममध्ये अॅलेक्स बेडवर आडवा पडलेला होता. घाईघाईने जॉन त्याच्या जवळ गेला.

" अलेक्स..." त्याने त्याला हलवून बघितले.

शरीरात काहीच हालचाल नव्हती. त्याने त्याची नाडी तपासून बघितली. त्याची नाडी केव्हाच बंद पडलेली होती. जॉनने घाईघाईने आपला मोबाईल काढण्यासाठी खिशात हात घातला. पण व्हायब्रेट होणारा मोबाईल त्याच्या हातात आला. त्याने मोबाईलच्या डिस्प्लेकडे बघितले. त्याला त्याचा सहकारी सॅमचा फोन आला होता. त्याने मोबाईलचे एक बटन दाबून तो अटेंड केला.

" हं सॅम"

"सर एक वाईट बातमी आहे ...सर खुन्याने चौथासुध्दा खून केलेला आहे..." तिकडून सॅम म्हणाला.

" काय ?" अनायसेच जॉनच्या तोंडून निघाले.

" नियोल वॅग्नर .. नॉर्थ स्ट्रीट, 2024.... याचा पण तशाच तऱ्हेने खून झाला आहे" सॅमने माहिती दिली.


क्रमश:...

Ch-39: सुटीत व्यत्यय (शून्य- कादंबरी )

जॉन गाडी चालवित होता आणि त्याच्या शेजारी अँजेनी बसलेली होती. दोघंही समोर सरळ रस्त्यावर बघत होती. अगदी शांत.

बऱ्याच वेळची त्यांच्यामध्ये असलेली एक अनैसर्गिक शांतता तोडत जॉन म्हणाला,

" मी म्हटलं नाही तुला, हे खुनाचं प्रकरण अजूनही मिटलेलं नाही"

अँजेनीने त्याच्याकडे बघितले.

" खुनी अजूनही मोकळा फिरतो आहे" जॉन पुढे म्हणाला.

" मग जो मेला तो कोण असावा? " अँजेनीने विचारले.

"बऱ्याच शक्यता आहेत" जॉन अँजेनीकडे बघत म्हणाला.

अँजेनीने त्याच्याकडे फक्त प्रश्नार्थक मुद्रेने बघितले.

" एक तर त्याचा खुनाशी काहीही संबंध नसावा ... किंवा तो खुन्याचा साथीदार असावा ... किंवा खुनांशी संबंधित असलेल्या टोळीचा तो एक क्षुद्र मेंबर असावा" जॉन म्हणाला.

" पण अॅलेक्सला असं काय महत्वाचं सांगायचं असावं? " अँजेनीने प्रश्न उपस्थित केला.

जॉन काहीतरी लक्षात आल्यासारखा तिला म्हणाला,

" बघ बरं ...माझ्या मोबाईलचा सिग्नल आला का? "

" तुझा मोबाईल?" प्रश्नार्थक मुद्रेने अँजेनीने विचारले.

जॉनने डोळ्याने इशारा करून अँजेनीच्या पलिकडे सिटवर ठेवलेला त्याचा ओवरकोट दाखविला. अँजेनीने ओवरकोट उचलून आपल्या हातात घेतला. ओवरकोटच्या खिशातला मोबाईल काढून तिने त्याचा डिस्प्ले बघितला. मोबाईलचा सिग्नल अगदी पूर्णपणे आला होता.

" सिग्नल तर आला आहे... थांब मी त्याला ट्राय करते"

अँजेनी अॅलेक्सचा फोन ट्राय करू लागली. तिने आपल्या चवळीच्या शेंगासारख्या नाजूक बोटांनी काही बटनं दाबून मोबाईल आपल्या कानाला लावला. जॉन उत्कंठतेने मधेच एखादी नजर तिच्यावर फिरवीत होता.

तिने कानाला लावलेला मोबाईल काढून रिडायल केले.

" काय झालं?" जॉनने उत्कंठतेने विचारले.

" मोबाईल स्वीच ऑफ केलेला आहे असा मेसेज येतोय " तिने पुन्हा मोबाईल कानाला लावत म्हटले.

थोड्या वेळाने तिने पुन्हा रिडायल केले पण तोच मेसेज पुन्हा पुन्हा येत होता.

" त्याने मोबाईल बंद केलेला दिसतो" मोबाईल जॉनजवळ देत ती म्हणाली.

जॉननेसुध्दा एकदादोनदा प्रयत्न करून बघितला. पण व्यर्थ.

" मला वाटते त्याने मोबाईल मुद्दामच बंद करून ठेवला असावा" जॉन मोबाईल त्याच्या खिशात ठेवत म्हणाला.

" मुद्दाम, पण का? " अँजेनीने उत्सुकतेने विचारले.

" मोबाईल संभाषण टॅप होण्याची कदाचित त्याला भीती असावी " जॉनने शक्यता वर्तवली.

" आता त्याला भेटल्याशिवाय खरं काय ते कळणार नाही असं दिसतं " अँजेनी म्हणाली.

जॉन काहीही न बोलता पुन्हा सरळ समोर रस्त्यावर बघून ड्रायव्हींग करू लागला. अँजेनीसुध्दा समोर बघता बघता तिच्या विचारात पुन्हा गढून गेली.

क्रमश:...

Ch-38: डिटेक्टव्हचा फोन (शून्य- कादंबरी )

थंडीपासून एकमेकांचे रक्षण करण्यासाठी अगदी घट्ट बिलगून जॉन आणि अँजेनी टेरेसवरच झोपले होते. सकाळच्या पक्षांच्या किलकिलाटामुळे अँजेनीला जाग आली. तिने अतीव समाधानाने गाढ झोप लागलेल्या स्थितीतून आपले जड डोळे उघडण्याचा प्रयत्न केला. तिला डोळे उघडावेसे वाटत नव्हते. तिला तसेच जॉनच्या मिठीत जन्मभर पडून राहावे असे वाटत होते . तशाच अवस्थेत तिने हलकेच डोळे उघडून पाहिले. पूर्वेकडे तांबडे फुटले होते. सकाळ झाली तेव्हा उठायलाच हवे होते. तिने आपले कपडे घालीत जॉनला हळुवारपणे हलविले.

" जॉन ऊठ, बघ सकाळ झाली."

"उं..." जॉनने आळस दिला आणि तिला पुन्हा आपल्या मिठीत ओढून घेतले.

तिने स्वत:ला सोडवित आपले कपडे घातले आणि पुन्हा जॉनला हलविले. तो उठला. बारीक डोळ्यांनी इकडे तिकडे बघितले. आणि पुन्हा तिच्या मांडीवर डोके ठेवून झोपला. त्याच्या केसांतून हात फिरवीत ती गालातल्या गालात हसू लागली. तेवढ्यात त्यांना जाणवले की खाली रूममध्ये कदाचित जॉनचा मोबाईल वाजत आहे.

" जॉन बघ बरं, तुझा मोबाईल वाजत आहे"

इथे आल्यानंतर प्रथमच जॉनचा मोबाईल वाजला होता. तो खाडकन उठला. तो आपले कपडे घालीत घाईघाईने खाली जाऊ लागला. तीही त्याच्यासोबत खाली जाऊ लागली.

हो जॉनचाच मोबाईल वाजत होता...

मोबाईल उचलून जॉनने डिस्प्लेकडे बघितले. डिटेक्टीव्ह अॅलेक्सचा फोन होता.

इतक्या सकाळी अॅलेक्सचा फोन ?...

नक्कीच काहीतरी महत्वाचे असावे...

पटकन जॉनने बटन दाबून मोबाईल कानाला लावला.

" हं बोल अॅलेक्स " जॉन म्हणाला.

" जॉन एक महत्वाची बातमी आहे " तिकडून आवाज आला.

अचानक मोबाईलच्या सिग्नलमध्ये काहीतरी डिस्टर्बन्स येऊ लागला. काहीच एकू येत नव्हते.

" हॅलो हॅलो " जॉन ट्राय करू लागला.

" हॅलो" तिकडून प्रतिसाद आला.

" हं, बोल काय बातमी आहे ?" जॉन म्हणाला.

" खुन्याच्या ठिकाणाचा पत्ता लागलेला आहे. तू लवकरात लवकर... " तिकडून वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच काहीतरी न समजणारे बोलण्यासारखा आवाज आला आणि पुन्हा आवाज पूर्णपणे गेला.

" हॅलो हॅलो" जॉनने बोलण्याचा प्रयत्न केला.

त्याने त्याच्या मोबाईलच्या डिस्प्लेकडे बघितले. त्याच्या मोबाईलचा सिग्नल गेला होता.

कदाचित शहरापासून दूर अशा निर्गम डोंगराळ भागात सिग्नल व्यवस्थित येत नसावा...

" काय झालं ? कुणाचा फोन आहे?" अँजेनीने विचारले.

तो फोन घेऊन बाल्कनीत गेला. पण त्याच्या मोबाईलचा सिग्नल यायला तयार नव्हता.

" अँजी लवकर तयारी कर. आपल्याला आता इथून ताबडतोब निघायला पाहिजे " म्हणत जॉन बाल्कनीतून जिन्याकडे घाईघाईने गेला.

जिन्यावरून धावतच तो टेरेसवर गेला. काही न समजून अँजेनीसुध्दा त्याच्या मागे मागे टेरेसवर गेली. टेरेसवर सुध्दा त्याच्या मोबाईलचा सिग्नल आला नव्हता.

"अॅलेक्सचा फोन होता... खुन्याबद्द्ल काहीतरी महत्वाची माहिती मिळाली आहे त्याला बहुतेक.... पण मध्येच सिग्नल गेला" मोबाईलचा डिस्प्ले अँजेनीला दाखवित जॉन म्हणाला.

क्रमश:...

Ch-37: चांदन्या रात्री (शून्य- कादंबरी )

मध्यरात्र उलटून गेली होती. बाहेर पौर्णिमेच्या चंद्राचा स्वच्छ उजेड पडला होता. वाहत्या जलप्रवाहाचा खळखळणारा आवाज आणि चंद्राचा प्रकाश कॉटेजमध्ये येत होता. बेडवर पडल्या पडल्या जॉनची बोटं अँजेनीच्या शरीराशी खेळत होती. त्याचा हात तिच्या शरीराशी खेळता खेळता हळू हळू खाली सरकायला लागला.

" रिंग आणायची एवढी काय घाई होती? " अँजेनीने एक मंद स्मित देत त्याच्या खाली सरकणाऱ्या हाताला आपल्या हातात पकडून विचारले.

" जाण्याऱ्या वेळेला मी थांबवू शकत तर नाही. पण तो वेळ वाया जाऊ नये याची खबरदारी मी घेतलीच पाहिजे" तिला जवळ ओढून करकचून आवळत तो म्हणाला.

" अच्छा" तिने खट्याळपणे हसत त्याला दूर ढकलले.

तो तिला पुन्हा पकडण्यासाठी सरसावला. ती त्याच्या तावडीतून सुटण्यासाठी बेडवरून उतरली तसा जॉन तिला पकडण्यासाठी अजूनच धडपडू लागला. ती इकडे तिकडे धावत त्याच्या पोहोचण्याच्या आवाक्यापासून दूर दूर जात होती. आता जॉनसुध्दा जिद्दीला पेटला. तो बेडवरून खाली उतरून तिच्याकडे सरसावला. ती हसत खिदळत जिन्याकडे धावली. तोसुध्दा तिचा पाठलाग करू लागला.

जिन्यातून धावत धावत शेवटी अँजेनी टेरेसवर येऊन पोहोचली. जॉनसुध्दा तिच्या मागे मागे टेरेसवर येऊन पोहोचला. वर टेरेसवर खुले आकाश, आकाशात चमकणाऱ्या चांदण्या आणि चंद्राचा पांढरा शुभ्र प्रकाश जास्तच लोभनीय दिसत होता. त्यातच भर म्हणजे वरून वाहते खळखळणारे आणि चंद्रप्रकाशात चमकणारे पाणी विशेष विलोभनीय दिसत होते. ती त्या वाहत्या जलौघाच्या सुंदरतेकडे पाहून मंत्रमुग्ध झाली.

" बघ बघ किती सुंदर दिसते ते चमकणारे पाणी" ती म्हणाली.

एव्हाना जॉनने मागून येऊन तिला आपल्या मिठीत ओढले होते.

" पण या चंद्रप्रकाशात चमकणाऱ्या तुझ्या चेहऱ्यापेक्षा नक्कीच सुंदर नाही" तो म्हणाला.

तो भावनाविवश होऊन तिच्या उघड्या बाकदार मानेशी आपल्या व्याकुळ ओठांनी खेळायला लागला.

तिच्या अंगातसुध्दा आता शिरशिरी संचारू लागली.

त्याने तिला फिरवून तिचा चेहरा आपल्या चेहऱ्यासमोर आणला. आणि आपली पकड अजूनच घट्ट करीत त्याने आपले गरम ओठ तिच्या ओठांवर ठेवले.

तीही त्याच्या चुंबनास आवेगाने प्रतिसाद देवू लागली.

त्याने तिच्या पाठीवर रूळणाऱ्या लांब तांबुस काळसर केसांना एका हाताने बाजूला केले. आणि तो तिच्या टॉपची पाठीवर बांधलेली लेस सोडू लागला.

अँजेनी त्याच्या छातीवरच्या केसांशी खेळत खेळत त्याच्या शर्टची बटनं काढू लागली.

एव्हाना त्यांना एकमेकांच्या श्वासातील आर्द्रता आणि उष्णता जाणवत होती.

" जॉन आय लव्ह यू व्हेरी मच" तिच्या तोंडातून आपसूकच निघाले.

" आय टू" म्हणत त्याने टेरेसच्या उघड्या फ्लोवरवर आपले आणि तिचे काढलेले कपडे टाकून त्यावर तिला अलगद फुलासारखे आडवे झोपवले.

आता दोघेही उघड्या गच्चीवर अगदी विवस्त्र होऊन भावनावेगाने एकमेकांना बिलगले होते.

चंद्राच्या शुभ्र प्रकाशात, खळखळत्या जलाच्या मधुर धुंद संगीतात एकमेकांच्या उत्कट भावनांना साद घालीत त्या अंधाऱ्या रात्रीत ते आपल्या प्रणयाचे रंग हळूवारपणे भरू लागले.

क्रमश:...