Marathi Novels - अद्-भूत / Aghast CH 40 खुन्याचा शोध ? / Killer found?

ज्या जागेवरून सिग्नल येत होते त्या जागेजवळ सॅम आणि त्याची टीम येवून पोहोचली. ते एक वेअर हाऊस होते. आणि वेअर हाऊसच्या समोर आणि आजुबाजुला मोठी मोकळी जागा होती.

'' कॉम्प्यूटर वर तर हीच जागा दाखवली गेली होती... म्हणजे इथे वेअर हाउसमध्येच तो खुनी दडला असावा'' सॅम आपल्या हातातील नकाशावर आणि त्या वेअर हाऊसच्या आजुबाजुचा परिसर पाहत म्हणाला.

ड्रायव्हरने सॅमकडे त्याच्या पुढच्या आदेशासाठी पाहाले.

'' गाडी वेअरहाऊसच्या कंपाऊंडमध्ये घे '' सॅमने ड्रायव्हरला आदेश दिला.

'' यस सर '' ड्रायव्हर म्हणाला आणि त्याने गाडी वेअर हाऊसच्या मोकळ्या मैदानात घुसविली.

त्यांच्या मागे येत असलेल्या गाड्याही त्यांच्या मागे मागे त्या वेअरहाऊसच्या मोकळ्या मैदानात घुसल्या.

सॅमच्या गाडीच्या मागे सगळ्या गाड्या वेअर हाऊससमोर थांबल्या. गाडी थांबल्याबरोबर सॅमने आपल्या वायरलेसचा ताबा घेतला.

'' ट्रूप2, ट्रूप3 ताबडतोब वेअरहाऊसला चारी बाजुने वेढा द्या'' गाडीतून उतरता उतरता सॅम वायरलेसवर आदेश देवू लागला.

त्याचे साथीदारही ताबडतोब गाड्यांतून उतरु लागले.

'' ट्रूप2 वेअरहाऊसच्या उजवीकडून जा आणि ट्रूप3 डावीकडून'' त्यांचा गोंधळ होवू नये म्हणून सॅमने आपला आदेश अगदी स्पष्ट करुन सांगीतला.

गाडीतून उतरल्याबरोबर ट्रूप2 वेअरहाउसच्या उजवीकडून तर ट्रूप3 डावीकडून जावून त्यांनी वेअर हाऊसला संपूर्णपणे घेरले. खुनी जर वेअरहाऊसमध्ये दडला असेल आणि त्याला पळून जायचे असेल तर त्याला हा कडा भेदून जावे लागणार होते. आणि ते जवळजवळ अशक्य होते.

आपल्या दोन तुकड्यांनी व्यवस्थीत पुर्णपणे वेअरहाऊसला घेरल्याची खात्री झाल्यानंतर सॅम आपल्या सोबतच्या तुकडीसोबत, ट्रूप1 सोबत, वेअरहाऊसच्या दरवाजाजवळ जवळ जवळ धावतच गेला.

'' ट्रूप1 वेअरहाऊसमध्ये घुसणार आहे... सगळेजण तयार रहा... आत कितीजण असावेत याचा आपल्याला अजुनतरी अंदाज नाही आहे'' सॅमने पुन्हा एकदा सगळ्यांना सतर्कतेचा इशारा दिला.

वेअरहाऊसमध्ये एकाजागी सुरु असलेल्या कॉम्प्यूटरचा चमकणारा मॉनिटर सोडल्यास सगळीकडे अंधार होता. त्या कॉम्प्यूटरच्या समोर एक पाठमोरी आकृती उभी होती आणि त्याची आपल्या बॅगमध्ये सामान भरण्याची गडबड चाललेली होती. सगळे खुन तर आटोपले होते. आता त्याची पळून जाण्याची तयारी दिसत होती. अचानक सामान भरता भरता तो थांबला. त्याला वेअरहाऊसच्या बाहेर किंवा आत कशाचा तरी आवाज, कशाची तरी चाहूल लागली असावी. तो तसाच पाठमोरा उभा राहून चाहूल घेवू लागला.

सगळं व्यवस्थीत पार पडलं आणि आता आपल्याला उगीच कसले तरी भास होत आहेत...

आता पर्यंत आपल्याला कुणी पकडू शकलं नाही ते आता काय पकडणार आहेत?...

तशी आपली योजना काही कमी फुलप्रुफ नव्हती...

त्याने आपल्या डोक्यातले विचार झटकले आणि पुन्हा सामान भरण्यात मग्न झाला.

अचानक त्याला मागुन आवाज आला, '' हॅन्डस अप.. यू आर अंडर अरेस्ट''

त्याने चपळाईने आपल्या बॅगमधून काहीतरी कदाचित एखादं हत्यार काढण्याचा प्रयत्न केला.

पण त्याच्यापेक्षा जास्त चपळाईने डिटेक्टीव्ह सॅमने त्याच्या भोवताली बंदूकीच्या गोळ्या झाडून जणू एक कडं तयार केलं.

'' मुर्खपणा करण्याचा प्रयत्न करु नकोस..'' सॅमने त्याला बजावले.

त्याच्या हातातून तो भरत होता ती बॅग गळून पडली आणि त्याने आता आपले दोन्ही हात वर केले. हळू हळू तो सॅमकडे वळू लागला.

तो जसा वळू लागला. सॅम मनातल्या मनात एक एक अंदाज बांधत होता.

तो कोण असावा?...

आणि हे सगळे खुन त्याने का केले असावेत?...

जसा तो पुर्णपणे सॅमकडे वळला, सुरु असलेल्या मॉनिटरच्या प्रकाशात त्याचा चेहरा दिसायला लागला.

डिटेक्टीव्ह सॅमच्या चेहऱ्यावर आश्चर्याच्या छटा उमटायला लागल्या.

तो दुसरा तिसरा कुणी नसून ऍन्थोनी होता, जॉन आणि नॅन्सीचा कॉलेजातला मित्र!

डिटेक्टीव्ह सॅमच्या एका प्रश्नाचे उत्तर मिळाले होते. पण त्याचा दुसरा प्रश्न 'हे सगळे खुन त्याने का केले असावेत?' अजुनही अनुत्तरीत होता.

डिटेक्टीव्ह सॅम आणि त्याचे साथीदार आता हळू हळू पुढे सरकु लागले. सॅमने वायरलेसवर खुनी सापडल्याची वार्ता त्याच्या सगळ्या टीमला कळविली. त्यांनी ऍंन्थोनीला चारही बाजुने घेरले.


क्रमश:...

Free ebooks - Novels - अद-भूत / Aghast CH-39 स्फोट / Explosion

डिटेक्टीव्ह सॅम आणि त्याच्या टिमच्या गाड्या भरदार वेगाने रस्त्यावरुन धावत होत्या. खुन्याचं ठिकाण तर त्यांना कळलं होतं पण आता लवकरात लवकर जावून तो तिथून पसार होण्याच्या आत त्याला पकडनं आवश्यक होतं. गाड्यांच्या वेगासोबत सॅमच्या डोक्यातले विचारसुध्दा धावायला लागले. तो मनातल्या मनात सगळ्या शक्यतेचा आणि परिस्थीतीचा आढावा घेत त्या पडताळून पाहत होता. आणि प्रत्येक परिस्थीतीत आपली काय स्ट्रॅटेजी असेल हे ठरवित होता. तेवढ्यात त्याच्या मोबाईलची बेल वाजली. त्याच्या विचारांची श्रुंखला तुटली.

त्याने मोबाईलच्या डिस्प्लेकडे बघितले आणि पटकन फोन अटेंड केला, '' हं बोल''

'' सर इथे एक सिरियस प्रॉब्लेम झाला आहे '' तिकडून इरिकचा आवाज आला.

सिरीयस प्रॉब्लेम म्हटल्याबरोबर सॅमला अवसान गळाल्यागत झाले. त्याच्या मनात पाल चूकचूकली.

'' काय? ... काय झालं?'' सॅमने उत्तेजित होवून उत्कंठेने विचारले.

'' सर त्या मांजरीचा इथे एखाद्या बॉंबप्रमाणे स्फोट झाला आहे'' इरिकने माहिती पुरवली.

'' काय?... स्फोट झाला?'' सॅमच्या तोंडातून आश्चर्याने निघाले.

त्याला एक एक आश्चर्याचे धक्के बसत होते.

'' पण कसा काय?'' सॅमने पुढे विचारले.

'' सर त्या मांजरीच्या गळ्यातल्या पट्यात प्लास्टीक एक्प्लोजीव बांधलेले असावे .. मला वाटतं की सिग्नल ब्लॉक होताच त्याच्या स्फोट व्हावा अश्याप्रकारे त्याला प्रोग्रॅम केलं असावं की जेणेकरुन खुन्याचे सावज कोणत्याही परिस्थीतीत त्याच्या तावडीतून सुटू नये '' इरिकने आपला अंदाज वर्तविला.

'' क्रिस्तोफर कसा आहे?... त्याला काही झालं तर नाही ना?'' बॉंब स्फोट आणि सावज म्हटल्याबरोबर पुढचा विचार सॅमच्या डोक्यात क्रिस्तोफरचा आला.

इतकं करुनही आपण त्याला वाचवू शकलोकी नाही हे जाणून घेण्याची त्याला घाई झाली होती.

'' नाही सर तो त्या स्फोटात जागच्या जागीच ठार झाला'' तिकडून इरिक म्हणाला.

'' शिट ...'' सॅमच्या तोंडून वैतागाने निघाले, '' आणि आपली लोक?... ती कशी आहेत?'' सॅमने पुढे विचारले.

तो गेला तर गेला ... आपल्या लोकांनातरी काही होता कामा नये...

त्याला मनोमन वाटत होते. तशीही एक सर्वसाधारण माणूस म्हणून त्याला त्याच्याबद्दल काहीही सहानूभूती नव्हती. एक पुलिस ऑफिसर म्हणून, एक कर्तव्य म्हणून त्याचा त्याला वाचविण्याचा इतका आटापिटा होता.

'' दोघंजण जखमी झाले आहेत, आम्ही त्यांना हॉस्पीटलमध्ये नेतो आहोत...'' इरिकने माहिती पुरवली.

'' कुणी सिरीयस जखमी तर नाही ना'' सॅमने पुन्हा खात्री करुन घेण्यासाठी विचारले.

'' नाही सर... जखमा तशा किरकोळच आहेत'' तिकडून आवाज आला.

'' हे बघ, तेथील पुर्ण जबाबदारी मी तुमच्यावर सोपवतो... आम्ही इकडे जिथून सिग्नल येत होते तिथे जवळपासच आहोत... थोड्याच वेळात आम्ही तिथे पोहोचू... तिकडचं तु आणि रिचर्ड दोघंजण व्यवस्थीत हॅन्डल करा''

'' यस सर...''

'' आपल्या लोकांची काळजी घ्या'' सॅम म्हणाला आणि त्याने फोन कट केला.

'' चला लवकर... आपल्याला घाई केली पाहिजे... तिकडे त्या क्रिस्तोफरला तर आपण वाचवू शकलो नाही... कमीत कमी या खुन्याला तरी पकडू शकलो पाहिजे...'' सॅम ड्रायव्हरला घाई करीत म्हणाला.


क्रमश:...

Horror Suspense Thriller - Novel - अद-भूत CH-38 सिग्नल ब्लॉकर / Signal blocker

We can't all be stars, but we can twincle - ANONYMOUS

---


क्रिस्तोफरच्या घराच्या शेजारच्या कॅबिनमध्ये इरिक अजुनही कॉम्प्यूटरसमोर बसला होता. तो कॉम्प्यूटरच्या किबोर्डची बटनं दाबून काहीतरी करीत होता.

रिचर्ड त्याच्याकडे पाहत म्हणाला, '' आश्चर्याची गोष्ट आहे!''

'' कोणती ?'' इरिकने विचारले.

'' की ... साहेब गेले तरी तु कॉम्प्यूटरवर सिरीयसली काम करतो आहेस'' रिचर्ड उपरोधाने म्हणाला.

'' अरे नाही ... मी हे सगळं बंद कसं पाडता येईल ते बघतो आहे... की जेणेकरुन इथून माझी सुटका तरी होईल '' इरिक म्हणाला.

रिचर्डने कीबोर्ड त्याच्याकडून हिसकाटून घेतला.

'' अरे ... नाही मी गंमत करीत होतो '' इरिकने स्पष्टीकरण देत म्हणाला.

अचानाक कन्ट्रोल बोर्डवर पुन्हा 'बिप' 'बिप' असा आवाज येवू लागला. दोघांनीही सुरवातीला कंट्रोल बोर्डकडे आणि नंतर टिव्ही स्क्रिनवर बघितले. मांजर बेडरुमजवळ पोहोचल्याची टिव्ही स्क्रिनवर दिसत होती.

'' मला वाटतं मांजर सिग्नल ब्लाकींग एरियाच्या आवाक्यात आलेली आहे'' रिचर्ड जणू स्वत:शीच बोलला.

आता 'बिप' 'बिप' आवाज अजुनच जोराने यायला लागला.

'' बघ ... बघ ... मांजर सिग्नल ब्लाकींग एरियात पोहोचलेलं आहे'' रिचर्डने पटकन वायरलेस उचलला आणि कन्ट्रोल पॅनलवर एका ब्लींक होणाऱ्या लाईटकडे इशारा करीत म्हटले.

रिचर्ड उत्तेजीत होवून आनंदाने आणि उत्साहाने वायरलेसवर बोलणार एवढ्यात इरिकने चपळाईने वायरलेस रिचर्डच्या हातातून हिसकून घेतला. रिचर्ड रागाने इरिककडे पाहत होता.

'' सर ... मांजर आता सिग्नल ब्लॉकींगच्या एरियात येवून पोहोचली आहे'' इरिकने सॅमला इन्फॉर्म केले.

'' अच्छा... तिच्यावर आता व्यवस्थीत लक्ष ठेवा'' तिकडून सॅमचा आवाज आला.

'' यस सर...'' इरिक म्हणाला.

'' मी इकडे खुन्याला पकडण्याचं बघतो आणि लक्षात ठेवा तिकडची पुर्ण जबाबदारी तुमची आहे'' सॅमने त्यांना बजावले.

'' यस सर..'' इरिक म्हणाला.

आणि तिकडून सॅमने फोन कट केला.

'' सिग्नल ब्लॉकरने सर्व सिग्नल ब्लाक केले आहेत आणि आता त्या खुन्याचा एकही आदेश त्या मांजरीपर्यंत पोहोचणार नाही'' रिचर्ड मॉनिटरकडे अणि टिव्ही मॉनिटरकडे बघत पुन्हा उत्तेजीत होत म्हणाला.

टिव्ही मॉनिटरवर आता ते मांजर गोंधळलेली दिसत होती. ती कधी पुढे जात होती तर कधी मागे. तिला कुठे जावं काही समजत नसावं असं वाटत होतं.

अचानक त्यांच्या समोर ठेवलेल्या सर्कीट टिव्हीवर दिसलं की त्या मांजरीचा एखाद्या बॉंबप्रमाणे एक मोठा स्फोट झाला. इतका मोठा की यांचं कॅबिन बरंच दूर असुनही तिथेसुद्धा हादरे बसले.

कॅबिनमधलं कॉम्प्यूटर आणि सर्कीट टिव्ही बंद पडले.

दोघांनाही हा अनपेक्षीत धक्का होता. त्यांना हे कसं काय घडलं काही कळत नव्हतं. ते गोंधळून इकडे तिकडे धावायला लागले.

'' हे असं काय झालं एकदम?'' इरिक घाबरुन म्हणाला.

तो एवढा घाबरला होता की त्याला धाप लागली होती.

'' टेररिस्ट अटॅक तर नाही?'' इरिक कसातरी आपल्या श्वासांवर नियंत्रण करण्याचा प्रयत्न करीत पुढे म्हणाला.

'' मुर्खासारखा काही बरळू नको.. बघितलं नाही का आता... त्या मांजरीचा स्फोट झाला आहे'' रिचर्ड म्हणाला.

रिचर्ड आता तिथून बाहेर पडण्यासाठी दरवाजाकडे धावला.

'' चल लवकर... तिकडे काय झालं ते आपल्याला बघावं लागेल'' धावता धावता तो इरिकला म्हणाला.

ते दोघे जेव्हा क्रिस्तोफरच्या बेडरुममध्ये पोहोचले. त्यांनी बघितलेकी स्फोटामुळे बेडरुम हे बेडरुम राहालं नव्हतं. तिथे फक्त विटा, सिमेंट, आणी मोडलेलं, तुटलेलं सामान इकडे तिकडे विखुरलेलं होतं. त्या ठिगाऱ्यात त्यांना क्रिस्तोफरच्या शरीराचा थोडा भाग दिसला. रिचर्ड आणि इरिक ताबडतोब तिथे पोहोचले. त्यांनी क्रिस्तोफरच्या बॉडीला सामान हटवून ढीगाऱ्यातून बाहेर काढलं. रिचर्डने त्याची नाडी तपासली. पण नाडी बंद होती. त्याचा जिव कदाचित स्फोट झाला तेव्हाच गेला होता.

आता रिचर्ड आणि इरिक बेडरुमकडून घरातल्या इतर भागांकडे वळले. जिथे जिथे त्यांचे साथीदार तैनात होते ते तिथे त्यांचा शोध घेवू लागले. काही जण जखमी अवस्थेत पडलेले होते तिथे ते त्यांच्या मदतीसाठी धावले.

एवढ्या गडबडीत इरिकने आपल्या खिशातून मोबाईल काढला आणि एक नंबर डायल केला.

क्रमश:...

Online Entertainment - Novel - अद-भूत / Aghast : CH-37 ऑपरेशन पार्ट 2 / Operation Part-II

The rest of your life begins right now - ANONYMOUS

---


रिचर्ड, इरिक आणि डिटेक्टीव्ह सॅम समोर ठेवलेल्या सर्कीट टिव्हीवर बघत होते. त्या टिव्हीवर मांजरीच्या सगळ्या हालचाली दिसत होत्या.

रिचर्ड काही दाखविण्याच्या आधीच इरिकने मधे घुसून कॉम्प्यूटरचा ताबा घेतला. रिचर्डला त्याच्या या वागण्याचा राग आला होता. पण काय करणार. चेहऱ्यावर काहीही भाव न येवू देता तो नुसता त्याच्याकडे पाहत राहाला.

कॉम्प्यूटरच्या मॉनीटरवर आता शहराचा नकाशा दिसू लागला. त्या नकाशात एका जागी एक लाल ठिपका सारखा चमकतांना दिसत होता.

इरिक त्या ठिपक्याकडे निर्देश करीत म्हणाला, '' त्या मांजरीला सगळे सिंग्नल्स आणि निर्देश हे इथून येत आहेत ""

'' जिथून सिग्नल येत आहेत ती जागा इथून किती दूर असेल.'' सॅमने विचारले.

इरिकने कॉम्प्यूटरवर इकडे तिकडे क्लिक करुन उत्तर मिळविण्याचा प्रयत्न केला. पण तोपर्यंत रिचर्डजवळ उत्तर तयार होते.

तो म्हणाला, '' सर, ती जागा आपल्या जागेपासून पुर्वेकडे साधारणत: पाच किलोमिटर असेल''

'' हो एखादा मिटर इकडे किंवा एखादा मिटर तिकडे '' मधेच इरिकने चोमड्यासारखे वाक्य जोडले.

रिचर्डने पुन्हा इरिककडे पाहाले. त्याला त्याच्या चोमडेपणाचा आणि पुढे पुढे करण्याचा अजुनच राग येत होता.

डिटेक्टीव्ह सॅम क्रिस्तोफरच्या घराच्या समोर उभा राहून वायरलेसवर आपल्या संपूर्ण टीमला आदेश आणि निर्देश देत होता,

'' मला वाटते सगळ्यांना आपापल्या पोजीशन्स समजलेल्या आहेत. आपल्याजवळ आता फक्त हाच एक मौका आहे. आता कोणत्याही परीस्थितीत खुनी आपल्या तावडीतून सुटता कामा नये... तर ज्यांना ज्यांना ज्या ज्या जागेवर तैनात केले आहे ते त्या जागा सोडू नका. आणि उगीच आतबाहेर करण्याची गरज नाही. म्हणूनच आतली आणि बाहेरची जबाबदारी वेगवेगळी वाटून दिली आहे... आणि बाकीचे उरलेले ताबडतोब इथे घराच्या समोर जिपजवळ येवून जमा व्हा...''

साधारणत: पंधरा विस टीम मेंबर्स जिपजवळ जमले. गाड्यांमधून निघण्याच्या आधी सॅमने त्यांना थोडक्यात ब्रिफ केले.

'' जिथून खुनी ऑपरेट करीत आहे ती जागा आपल्याला मिळाली आहे.. म्हणून मी आपल्या टीमला दोन भागात विभागले आहे... सात जण आधीच आपण इथे क्रिस्तोफरचं रक्षण करण्यास तैनात केले आहेत... आणि उरलेले अठरा.. म्हणजे तुम्ही आणि मी .. आपल्याला पुर्ण ऑपरेशनचा दुसरा भाग म्हणजे खुन्याला पकडण्याचे काम करायचे आहे.''

सॅम आता घाई घाई आपल्या गाडीकडे जायला लागला. गाडीकडे जाता जाता त्याने सगळ्यांना आदेश दिला, '' आता चला लवकरात लवकर आपापल्या गाडीत बसा ... आपण पोहोचेपर्यंत तो खुनी तिथून सटकता कामा नये. ''

सगळेजण भराभर आपापल्या गाडीत बसले. आणि सगळ्या गाड्या धुळ उडवित वेगात निघाल्या - खुनी ज्या जागेवरुन ऑपरेट करीत होता तिकडे. सगळ्या गाड्या जेव्हा निघून गेल्या तेव्हा कुठे उडालेल्या धुळीचा ढग हळू हळू खाली बसला.


क्रमश:...

Fiction Books - अद-भूत / Aghast : Ch-36 सिग्नलचा उगम / Origin of a Signal

Live life one day at a time --- ANONYMOUS


---


क्रिस्तोफरच्या घराला लागून एक गेस्टरुम होती. त्या खोलीत दोन पोलीस रिचर्ड आणि इरिक त्यांच्या समोर ठेवलेल्या सर्किट टिव्हीवर क्रिस्तोफरच्या बेडरुममधील सर्व हालचाली टिपत होते.

'' शेवटी आपल्याला कुत्रे आणि मांजराच्या हालचालीवर लक्ष ठेवण्याचं काम भेटलंच'' इरिक उपाहासाने म्हणाला.

'' तिन दिवसांपासून हेच काम आपण करीत आहोत ... बास... आता बास झालं... हे असं एका जागी बसून तीच ती बेडरुम बघायची'' इरिक चिडून म्हणाला.

'' आणि एक लक्षात ठेव मी पुलिस फोर्स एखाद्या रेपीस्ट आणि खुन्याचं संरक्षण करण्यासाठी नाही जॉईन केली '' इरिक अजूनही बडबड करीतच होता.

थोडा वेळ इरिक शांत राहाला आणि पुन्हा त्याची बडबड सुरु झाली.

'' साहेबांची ही कुत्र्यामांजराची थेअरी तर बरोबर वाटते... पण एक गोष्ट कळत नाही?'' इरिक म्हणाला.

इरिकने रिचर्डकडे तो '' कोणती?'' असं विचारेल या आशेने पाहाले. पण तो आपल्या कामात मग्न होता. तो काहीच बोलला नाही.

'' कोणती गोष्ट? विचार तर'' इरिकने रिचर्डच्या खांद्यावर हात ठेवून त्याला हलवित विचारले.

त्याने त्याच्याकडे नुसता एक दृष्टीक्षेप टाकला आणि पुन्हा तो आपल्या कामात मग्न झाला.

'' की खुनी कोण असावा?... जॉन म्हणावं तर तो तर मेला... जॉर्ज म्हणावं तर तो जेलमध्ये बंद आहे... मग खुनी कोण असावा?'' इरिकची नुसती बडबड सुरु होती.

रिचर्ड काहीही प्रतिक्रिया व्यक्त न करता नुसती त्याची बडबड ऐकत होता. रिचर्ड त्याच्या बोलण्यावर काहीच बोलत नाही आणि काहीही प्रतिक्रिया व्यक्त करीत नाही असे पाहून इरिक अजूनच चिडला

'' कारे तु घरी पण असाच गुमसूम असतो का?'' तो रिचर्डला म्हणाला.

रिचर्डने नुसते त्याच्याकडे बघितले.

'' तू जर घरी असाच असतोस ... तर मला या गोष्टीचं आश्चर्य वाटतं की तुला पोरं होतातच कशी'' इरिक आता त्याला चिडविण्याच्या आणि डीवचण्याच्या सुरात म्हणाला. इरिकला वाटत होते की तो अशाने तरी बोलेल. आणि त्याचा अंदाज खरा ठरला.

रिचर्डने त्याच्याकडे वळून प्रतिप्रश्न केला, '' पोरं होण्यासाठी काय बोलण्याची गरज असते? ''

'' हो बरोबर आहे तुझं ... तुझे शेजारी काही न बोलता आपलं काम आटोपून घेत असतील... नाही? '' इरिक अजुनच त्याला डीवचण्याच्या उद्देशाने त्याची गंमत करीत म्हणाला.

रिचर्डने वायरलेस फोन उचलून रागाने त्याच्यावर उगारला. इरिक उठला आणि मोठ्याने हसत इकडे तिकडे पळायला लागला.

अचानक कन्ट्रोल बोर्डवर 'बीप' वाजली.

'' ए बघ बरं...काहीतरी होते आहे'' रिचर्ड म्हणाला.

एका मॉनिटरवर काहीतरी हालचाल दिसली. एक काळी मांजर चालतांना दिसली.

'' पुन्हा मांजर '' इरिक म्हणाला.

'' बघ तिच्या गळ्यात पट्टा सुद्धा आहे'' रिचर्ड म्हणाला.

'' म्हणजे .. आपले साहेब म्हणतात त्याप्रमाणे त्या पट्ट्यात रिसीव्हर आहे वाटतं...'' ईरिक म्हणाला.

'' आणि तो रिसीव्हर डिटेक्ट झाला आहे बहूतेक ... त्याचीच तर बीप वाजली आहे...'' रिचर्ड म्हणाला.

इरिकने वायरलेस उचलला आणि तो वायरलेसवर बोलू लागला.

'' सर ... गळ्यात पट्टा असलेली मांजर घरात आली आहे'' इरिकने त्याच्या बॉसला, सॅमला कळविले.

'' गुड .... आता ते सिग्नल्स कुठून येत आहेत ते ट्रेस करण्याचा प्रयत्न करा'' सॅमने तिकडून बजावले.

तेवढ्यात त्यांनी घरात सिग्नल ट्रेसरची जी यंत्रणा बसवली होती तीनेही कॉम्प्यूटरवर सिग्नल ट्रेस झाल्याचे दर्शविले.

'' सर सिग्नलचा उगमही ट्रेस झाला आहे'' ईरिकने कॉम्प्यूटरकडे पाहत ताबडतोब सॅमला कळविले.

'' ग्रेट जॉब... मी निघालोच आहे... एक पाच मिनिटात पोहोचतो'' सॅम तिकडून म्हणाला आणि तिकडून फोन कट झाला.


क्रमश:...

Novels - अद्-भूत : Ch-35: सापळा

Imagination is important than knowledge --- ALBERT EINSTEIN

-------
डिटेक्टीव्ह सॅम कॉन्फरंन्स रुममध्ये पोडीयमवर डेस्कच्या मागे उभा होता. त्याच्या समोर क्रिस्तोफर, दुसरे पोलिस अधिकारी आणि त्याचा पार्टनर बसलेला होता.

'' आता मला कल्पना आलेली आहे की खुनी सगळे खुन कसा करीत असावा..'' डिटेक्टीव सॅमने एक पॉज घेतला आणि चहूवार आपली नजर फिरवीत तो बोलू लागला -

'' म्हणून मी एक प्लॅन बनविलेला आहे... ज्यानुसार आपल्याला खुन्याला तर पकडायचे आहेच सोबतच आपल्याला खुन्याचे पुढचे सावज, क्रिस्तोफरचे रक्षण करावयाचे आहे.... आता या प्लॅननुसार मला नाही वाटत की यावेळी खुनी आपल्या तावडीतून सुटून जावू शकेल...'' सॅम आत्मविश्वासाने बोलत होता.

'' मागच्या वेळीही तुम्ही अशीच शाश्वती दिली होती ... आणि तरीही खुनी रोनॉल्डला मारण्यात यशस्वी झाला '' क्रिस्तोफर कडवटपणे म्हणाला.

'' मि. क्रिस्तोफर अंडरसन मला वाटते तुम्ही आधी माझा प्लॅन ऐकून घ्यावा आणि मग त्यावर वाच्य करावे...'' सॅम क्रिस्तोफरला तसेच सडेतोड उत्तर देत म्हणाला.

सॅमने प्रोजेक्टर ऑन केला. समोर स्क्रिनवर एक आकृती अवतरली.

'' आत्तापर्यंत खुनी खुन करण्यासाठी एका मांजरीचा वापर करीत असावा असं वाटतं... म्हणजे मला तशी खात्री आहे'' सॅम म्हणाला.

सॅमने पुन्हा हातातल्या रिमोटचे एक बटन दाबले. स्क्रिनवर एक मांजरीचं चित्र आणि एक माणूस कॉम्प्यूटर काम करीत आहे असं चित्र अवतरलं.

'' आधीच्या खुनात आढळलेल्या काही बाबींवरुन मी या निष्कर्षाप्रत पोहोचलो आहे की आता खुन करण्याची ही एकच पध्दत अस्तित्वात असू शकते... त्यानुसार खुनी हा इथे कॉम्प्यूटरवर बसून मांजरीला सगळे आदेश देतो ... आणि ते सगळे आदेश वायरेलेस टेक्नॉलॉजी द्वारा या इथे मांजरीकडे पाठविले जातात.... हा इथे मांजरीच्या गळ्यात जो पट्टा आहे त्यात एक चिप, रिसीव्हर फिट केलेला आहे ... ते सगळे सिग्नल या रिसीव्हर द्वारा रिसीव्ह केले जातात ... नंतर ते सिग्नल्स या मांजरीच्या गळ्यातल्या पट्यातून मांजरीच्या मेंदूला पूरविले जातात ... आणि त्या सगळ्या सिग्नल्स द्वारा मिळालेल्या आदेशाचे पालन करुन ती मांजर आपल्या सावजावर हल्ला करते... आणि आत्तापर्यंत झालेले सगळे खुन याच पद्धतीचा वापर करुन केले असावेत याची मला पक्की खात्री आहे... ''

सॅमने पुन्हा आपल्या हातातल्या रिमोटचे एक बटन दाबले. समोरचा स्क्रिन ब्लॅंक झाला.

'' ही झाली खुन करण्याची पध्दत आणि आता आपल्या प्लॅनबद्दल...'' सॅम एक दिर्घ श्वास घेवून थोडा वेळ थांबला. त्याने त्याच्या हातातला रिमोट बाजूला ठेवून दिला.

'' आपला प्लॅन मी दोन भागात विभागला आहे... '' समोरच्या लोकांच्या प्रतिक्रियेचं निरिक्षण करीत सॅम पुढे बोलायला लागला, '' आपल्या प्लॅनचा पहिला भाग म्हणजे त्या मांजरीला डिटेक्ट करुन तिला सिग्नल कुठून देण्यात येतात हे ट्रेस करणे होय... याप्रकारे आपल्याला खुन्याचा अतापता मिळेल...'' सॅम पुन्हा एक क्षण थांबून पुढे म्हणाला, '' आणि प्लॅनचा दूसरा भाग म्हणजे त्या मांजरीला मिळणारे सगळे सिग्नलस् रोखने की जेणेकरुन आपण क्रिस्तोफरचं संरक्षण करु शकू ''

सॅमने पुन्हा बाजुला ठेवलेला रिमोट उचलून त्याचे एक बटन दाबले. समोर स्क्रिनवर एका घराचा नकाशा अवतरला.

'' हा क्रिस्तोफरच्या घराचा नकाशा... यालाही आपल्याला दोन भागात विभागायचे आहे....'' सॅमने नकाशातली दोन, एक लहान आणि एक मोठं अशी समकेंद्री वर्तूळं काढलेली होती ती रिमोटच्या लेजर बिमने निर्देशीत केली.

'' या आकृतीत दाखविल्याप्रमाणे हे जे पहिलं बाहेरचं वर्तूळ आहे तो आहे पहिला विभाग... आणि जे आतलं लहान वर्तूळ आहे तो आहे दुसरा भाग. '' सॅम आलटून पालटून दोन्ही वर्तूळांवर लेजर बिम टाकीत म्हणाला.

'' जेव्हा ती मांजर या बाहेरच्या भागात पोहोचेल, आपल्याला ती मांजर घरात आल्याचं कळेल कारण तिथे आपण सिग्नल ट्रकर्स आणि सिग्नल रिसीव्हर डीटेक्टर्स फिक्स केलेले आहेत..'' सॅम आपल्या हातातल्या रिमोटचा लेजर बीम बंद करीत म्हणाला.

'' सिग्नल ट्रकर्स त्या येणाऱ्या सिग्नल्सचा उगम शोधतील... आणि एकदा का आपल्याला त्या सिग्नल्सचा उगम माहित झाला की आपण त्या खुन्याला लोकेट करुन रेड हॅन्डेड पकडू शकतो...'' सॅमने लेजर बिम सुरु करुन बाहेरच्या वर्तूळाकडे निर्देश करीत म्हटले,

'' जेव्हा ती मांजर आतल्या वर्तुळात पोहोचेल, तिथे ठेवलेले सिग्नल ब्लाकर्स तिला खुन्याकडून मिळणारे सगळे सिग्नल्स आणि आदेश ब्लॉक करतील. म्हणजे नंतर त्याचे त्या मांजरीवर काहीही नियंत्रण राहणार नाही'' सॅम लेजर बिम आतल्या वर्तूळाकडे निर्देशीत करीत म्हणाला.

सॅमने आपली संपूर्ण योजना सगळ्यांना समजावून सांगितली आणि बोर्डरुममध्ये बसलेल्या सगळ्यांवर एक नजर फिरवली. समोर बसलेले सगळे ऑफिसर्स आणि पोलिस स्टाफ सॅमच्या या योजनेबद्दल समाधानी वाटत होते.

'' कुणाला काही शंका? '' सॅमने समोर बसलेल्यांना विषेशत: क्रिस्तोफरकडे पाहून विचारले.

'' बघूया..'' क्रिस्तोफर खांदे उडवित म्हणाला. तो या योजनेबद्दल तेवढा समाधानी भासत नव्हता.

खरं म्हणजे तो आतून एवढा हादरला होता की कोणतीही योजना समजुन घेण्याच्या मनस्थीतीत तो नव्हता. आणि ते वाजवीही होतं कारण त्याला स्पष्टपणे खुन्याच्या यादीत पुढचा नंबर त्याचा दिसत होता.

'' तर चला आता या योजनेनुसार आपआपल्या कामाला लागा... मी जेफकडे कुणाला काय काय करायचे आहे याची तपशीलवार यादी दिलेली आहे ... कुणाला काही शंका असेल तर मला विचारा''

सॅम आपल्या टीमकडे पाहून म्हणाला.

क्रमश:...

Ch-34: कोडं उलगडलं? (कादंबरी - अद्-भूत)

डिटेक्टीव्ह सॅम सकाळी सकाळी हॉलमध्ये बसून चहा पित टीव्ही बघत होता. एक एक घोट हळू हळू पित जणू तो चहाचा आनंद घेत होता. बघायला गेलं तर तो टीव्हीकडे बघत होता पण त्याच्या डोक्यात वेगळ्याच विचारांचं काहूर माजलेलं दिसत होतं. कदाचित तो त्या खुनाच्या केसबद्दलच विचार करीत असावा. जसे जसे त्याचे विचार धावत होते तसा तो रिमोटने पटापट टीव्हीवरचे चॅनल्स बदलत होता. शेवटी तो कार्टून चॅनल वर येवून थांबला. थोडावेळ कार्टून चॅनल पाहून त्याने कदाचित स्वत:ला सारखे टेन्शंन्स, सारखा दबाव यापासून दूर नेवून पुन्हा ताजे टवटवित केले असावे. पुन्हा त्याने चॅनल बदलला आणि आता तो डिस्कव्हरी चॅनल बघू लागला. कदाचित डिस्कव्हरी चॅनलवर सुरु असलेल्या प्रोग्रॅममध्ये त्याला इंटरेस्ट वाटत असावा. त्याने हातातले रिमोट बाजुला ठेवून दिले आणि तो प्रोग्रॅम तो लक्ष देवून पाहू लागला.


डिस्कव्हरी चॅनलवर सुरु असलेल्या प्रोग्रॅममध्ये एक उंदीर दाखविला होता. त्या उंदराच्या गळ्यात एक छोटा पट्टा दिसत होता आणि डोक्याला अगदी बारीक बारीक वायर्स लावलेले दिसत होते. त्यानंतर टीव्ही ऍन्कर बोलायला लागला -

'' जेव्हा एखादा जिवजंतू एखादी क्रिया करतो त्याला ती क्रिया करण्यासाठी त्याच्या मेंदूला एक सिग्नल गेलेला असतो. जर आपण अगदी तसाच सिग्नल त्याच्या मेंदूला बाहेरुन देण्यात यशस्वी झालो तर आपण त्या जिवजंतूला आपल्या कह्यात करुन, त्याला बाहेरुन सगळे सिग्नल्स देवून, त्याच्याकडून जे पाहिजे ती क्रिया करुन घेवू शकतो''

मग टिव्हीवर एक कॉम्प्यूटर दिसू लागला. कॉम्पूटरच्या समोर एक शास्त्रज्ञ बसला होता.

डिटेक्टीव्ह सॅम टिव्हीवरचा प्रोग्रॅम अगदी तन्मयतेने पाहू लागला.

तो कॉम्पूटर समोर बसलेला शास्रज्ञ बोलू लागला -

'' या कॉम्प्यूटर द्वारे आपण वेगवेगळे सिग्नल या चिपवर, जी की या उंदराच्या गळ्यातल्या पट्यात बांधलेली आहे, त्यावर ट्रान्समिट करु शकतो. या चिपद्वारे हे सिग्नल उंदराच्या मेंदूपर्यंत पोहोचतील. आणि मग जे जे सिग्नल आपण या कॉम्प्यूटरव्दारे देवू त्याप्रमाणे हा उंदीर वेगवेगळी कार्य करायला लागेल.''

मग टिव्हीवर तो उंदीर अगदी जवळून दाखविण्यात आला. एक बारीक चिप त्याच्या गळ्यात पट्टा बांधून त्यात लावलेली होती.

डिटेक्टीव्ह टिव्हीवरचा प्रोग्रॅम पाहत होता. त्याच्या चेहऱ्यावर आश्चर्यमिश्रीत उत्सुकतेचे भाव दिसत होते.

टिव्हीवरचा शास्त्रज्ञ पुन्हा पुढे बोलू लागला -

'' अश्या प्रकारे आपण वेगवेगळ्या प्रकारचे आदेश या सिग्नल ट्रान्समिशनद्वारे त्या उंदराला देवू शकतो. आता सध्या आम्ही काही तुरळकच आदेश देण्यात पुर्णपणे यशस्वी झालो आहोत. ''

मग कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरवर सुरु असलेल्या सॉफ्टवरवर त्या शास्त्रज्ञाने माउसच्या सहाय्याने 'राईट' हे बटन दाबले. आणि काय आश्चर्य तो उंदीर उजवीकडे वळून पळायला लागला.

कॉम्प्यूटरवर त्या शास्त्रज्ञाने 'स्टॉप ' हे बटण दाबले आणि तो उंदीर एकदम पळायचे थांबला.

मग त्याने 'लेफ्ट' हे बटन दाबले आणि तो उंदीर डावीकडे वळला आणि तिकडे पळायला लागला.

पुढे त्याने 'जम्प' हे बटण दाबले आणि त्या उंदीराने पळता पळता उडी मारली.

पुन्हा त्याने 'स्टॉप' बटण दाबले आणि तो उंदीर एका खाण्याच्या पदार्थासमोर पोहोचला होता त्या पदार्थासमोर थांबला.

शास्त्रज्ञाने 'ईट' बटन दाबले आणि तो उंदीर त्याच्या पुढ्यातला तो पदार्थ खावू लागला.

पुन्हा त्याने 'स्टॉप' बटन दाबले आणि त्या उंदराने खाण्याचे थांबविले.

आता शास्त्रज्ञाने 'अटॅक' बटन दाबले आणि तो उंदीर त्याच्या समोर ठेवलेले खान्याचे जिन्नस न खाता तोडून तोडून त्याचे तुकडे करायला लागला.

हे सगळं पाहत असतांना अचानक सॅमच्या डोक्यात एक विचार चमकला.

त्याला एक एक प्रसंग आठवायला लागला...


...दोन पुलिस टीमचे मेंबर रिचर्ड आणि इरीक रोनॉल्डच्या घराची सर्कीट टिव्हीवर निगराणी करीत असतांना एका मांजराने सर्कीट टीव्हीच्या ट्रान्समिटर युनिटवर उडी मारली होती. आणि त्यामुळे रोनॉल्डच्या बेडरुममधल्या हालचाली टिव्हीवर दिसने बंद झाले होते. आणि जोपर्यंत रिचर्ड आणि इरिक बेडरुममध्ये पोहोचत नाहीत तोवर खुन झालेला होता.


डिटेक्टीव्ह आपल्या विचारांच्या तंद्रीत टिव्हीसमोरुन उठला. त्याला पुढचा प्रसंग आठवला ...


... जेव्हा डिटेक्टीव्ह सॅम आणि त्याची टीम इन्व्हेस्टीगेशनसाठी रोनॉल्डच्या बेडरुममध्ये गेले होते आणि तपास करतांना सॅमने बेडखाली वाकून पाहाले होते. तेव्हा त्याला बेडखाली दोन चमकारे डोळे दिसले होते.

जेव्हा ते डोळे हळू हळू त्याच्याकडे येवून नंतर झडप घातल्यासारखे त्याच्या अंगावर झेपावले होते. त्याने स्वत:ला बाजूला सारून स्वत:चा बचाव केला होता. आणि नंतर बघितले तर ते एक काळं, गळ्यात बेल्ट बांधलेंलं मांजर होतं. जे दरवाजातून बाहेर पळालं होतं.


आता सॅमच्या डोक्यात एक एक कोडं अगदी स्पष्टपणे उलगडायला लागलं होतं.

आता आपल्याला वेळ वाया घालवून चालणार नाही ...

आपल्याला घाई केली पाहिजे...

विचार करीत डिटेक्टीव पुढच्या कारवाईसाठी घाईघाईने घराच्या बाहेर सुध्दा पडला होता.


क्रमश...
manoranjan, marathi bana, marathi books, marathi ebooks, marathi free books, marathi manoranjan, marathi manus, marathi mati, marathi sahitya, marathi vishwa, marathi world

Marathi Sahitya - अद्-भूत : Ch-33: आता तुमची बारी

तुरुंगात सगळीकडे अंधार पसरलेला होता. जॉर्ज त्याला कोंडलेल्या कोठडीत एका कोपऱ्यात विचारात गढून गेलेल्या स्थितीत बसला होता. अचानक तो उठून उभा राहाला आणि स्वत:च्या अंगावरचे कपडे फाडायला लागला. कपडे फाडून त्याने मग कोठडीत इकडे तिकडे पडलेल्या फाटलेल्या कापडाच्या चिंध्या जमा केल्या. त्या चिंध्याचं त्याने पुन्हा एक बाहुलं तयार केलं. बाहुलं तयार झाल्यानंतर त्याच्या चेहऱ्यावर एक रहस्यमय , भितीदायक हास्य पसरलं.

'' मि. ख्रिस्तोफर ऍन्डरसन... आता तुमची बारी आहे...बरं का'' तो वेड्यासारखा बरळायला लागला.

तिथे ड्यूटीवर असलेला पोलीस बऱ्याच वेळापासून जॉर्जच्या हालचाली टीपत होता. त्याने जसे जॉर्जचे बरळने ऐकले तो घाईघाईने उठून फोनजवळ गेला - त्याच्या वरिष्ठ अधिकाऱ्याला सुचना देण्यासाठी.


ख्रिस्तोफर त्याच्या घरी हॉलमध्ये पित बसला होता. सोबतच चिंतातूर अवस्थेत तो सिगारेटवर सिगारेट, एक संपलीकी दुसरी लागलीच पेटवून पित होता. थोड्या वेळाने तो उठून उभा राहाला आणि विचार करीत खोलीत हळू हळू येरझारा घालू लागला. त्याच्या हालचालींवरुन तो बराच थकलेला जाणवत होता. किंवा दारुच्या चढलेल्या नशेमुळे तसे जाणवत असावे. थोडावेळ येरझारा घालून मग पुन्हा तो खुर्चीवर बसला आणि आपल्या विचारांच्या तंद्रीत बुडून गेला. अचानक त्याला घरात किचनमध्ये कुणाची तरी उपस्थीती जाणवली. कुणीतरी किचनमध्ये भांडे हाताळीत असावा असा आवाज येत होता.

किचनमध्ये यावेळी कोण असावं?...

सगळी दारं खिडक्या तर बंद आहेत...

का हाही एक भास?...

अचानक एक मोठं भांड जमिनीवर पडल्याचा आवाज झाला. क्रिस्तोफर एकदम उठून उभाच राहाला.

काय झालं असावं.?

त्याला धडकी भरली होती.

उगाच घाबरतो आहे आपण ... मांजर वैगेरे असेल...

त्याने स्वत:ची समजूत घातली आणि हळू हळू चालत चाहूल घेत किचनकडे जावू लागला.

किचनमध्ये आता आवाज थांबला होता. काही चाहूलही येत नव्हती. तो किचनच्या दरवाजाजवळ गेला. हळूच किचनचा दरवाजा तिरका करुन त्याने आत डोकावून बघितले.

किचनमध्ये तर कुणीच दिसत नाही ....

तो किचनमधे शिरला. आत गेल्यानंतर इकडे तिकडे नजर फिरवून बघितले. चांगली किचनमध्ये एक संपूर्ण फेरी मारली.

कुठे काहीच तर नाही ...

का उगीच मला भास होताहेत...

पण जमिनीवर खाली एक भांडे पडलेले होते.

तो किचनमधून परतण्यासाठी वळला तसा त्याला हॉलमध्ये काहीतरी फुटण्याचा आवाज आला. ख्रिस्तोफर जवळ जवळ दचकलाच आणि धावतच हॉलमध्ये आला.

हॉलमध्ये त्याला त्याचा व्हिस्कीचा ग्लास खाली जमिनीवर पडून फुटलेला दिसला. व्हिस्की खाली सांडून सगळीकडे पसरलेली होती. त्याने आजुबाजुला बघितले. कुणीच नव्हते.

ख्रिस्तोफरची दारु पुर्णपणे उतरली होती.

सालं कुणीच तर नाही...

हे काय होत आहे मला? ...

ग्लास कसा काय पडला?...

तो विचार करीत पुन्हा खुर्चीवर बसला. आता त्याने पुर्ण बॉटलच तोंडाला लावली होती.


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-32: एक नवे वळण

सॅम आणि त्याचा पार्टनर ज्या पोलीस अधिकाऱ्याने जॉन कार्टरच्या मरणाची केस हाताळली होती त्या पोलीस अधिकाऱ्यासमोर, डिटेक्टीव टेम्पलटन समोर बसले होते.

डिटेक्टीव टेम्पलटनने जॉन कार्टरबद्दल माहिती पुरविली, '' मद्याच्या अतिसेवनामुळे त्याला ब्रॉंकायटीस होवून तो मेला..''

'' पण तुम्हाला त्याची ओळख कशी पटली? '' सॅमने विचारले.

'' ज्या खोलीत त्याचा मृतदेह सापडला त्या खोलीत काही त्याचे कागदपत्र सुध्दा आढळले ... त्यावरुन आम्हाला त्याची ओळख पटली... आणि त्याचा एक फोटो मि. बेकरने जसा सगळ्या पोलिस ठाण्यांवर पाठविला होता तसा आमच्याकडेही पाठवला होता...''

मि. टेम्पलटनने आपल्या ड्रावरमधून जॉनचा फोटो काढून सॅमसमोर ठेवला.

'' या फोटोमुळे आणि डिटेक्टीव बेकरने पाठविलेल्या माहितीमुळे आम्हाला त्याचा पत्ता आणि घर वैगेरे सापडण्यास मदत झाली'' टेम्पलटन म्हणाला.

'' तुम्ही त्याच्या घरच्यांशी संपर्क केला होता का?'' सॅमने विचारले.

'' हो... त्याच्या घरच्यांनाही इथे बोलावले होते... त्यांनीही बॉडी ताब्यात घेण्याच्या आधी जॉनची ओळख पक्की केली होती आणि पोस्टमार्टमध्येही त्याची ओळख जॉन कार्टर अशीच निश्चीत केली आहे '' टेम्पलटन म्हणाला.

'' तो कधी मेला असावा... म्हणजे शव सापडला तेव्हापासून किती दिवस आधी'' सॅमने विचारले.

'' पोस्टमार्टमनुसार मार्च महिण्याच्या सुरवातीच्या दोन तिन दिवसात त्याचा मृत्यू झाला असावा'' तो अधिकारी म्हणाला.

'' अर्ली मार्च... म्हणजे पहिला खून होण्याच्या कितीतरी आधी...'' सॅम विचार करीत म्हणाला.

'' याचा अर्थ आम्ही समजत होतो त्याप्रमाणे तो खुनी नाही आहे ...'' सॅम पुढे म्हणाला.

'' हो असं वाटतं तर'' टेम्पलटन म्हणाला.

बराच वेळ शांततेत निघून गेला.

म्हणजे मला जी शंका होती ती खरी ठरते तर...

सॅमला नॅन्सीचा मित्र जॉन कार्टरचा पत्ता लागल्याची बातमी त्याच्या पार्टनरकडून फोनवर कळताच तो एकदम हूरळून गेला होता....

त्याला वाटले होते चला एकदाची केस सुटली आणि खुनी आता थोड्याच वेळात त्यांच्या तावडीत येणार आहे.

पण इथे येवून पाहतो तर केसला अजुन एक वेगळंच वळण लागलं होतं....

जॉन कार्टरच्या मरणाची वेळ पाहता त्याचा खुनाशी संबंध असण्याची सुतराम शक्यता नव्हती...

'' जॉन कार्टर जर खुनी नाही ... तर मग खुनी कोण असावा?'' सॅमने जसा स्वत:लाच प्रश्न विचारला.

खोलीतले तिघेही जण नुसते एकमेकांकडे बघायला लागले. कारण त्या प्रश्नाचं उत्तर त्या तिघांजवळही नव्हतं.

तेवढ्यात टेम्पलटनने त्याच्या ड्रावरच्या खनातून अजून एक फोटो काढून सॅमसमोर ठेवला.

सॅमने तो फोटो उचलला आणि तो त्या फोटोकडे निरखून पाहू लागला. त्या फोटोत जॉन कार्टर जमिनीवर पडलेला दिसत होता आणि त्याच्या शेजारीच फरशीवर मोठ्या लाल अक्षरात लिहिलेले दिसत होते,

'' नॅन्सी मला माफ कर मी तुला वाचवू शकलो नाही... पण काळजी करु नको मी त्या एकएकांचा बदला घेईन...''

'' मी ऐकून ऐकून थकलो की या खुनात कुणी माणसाचा हात नसून काहीतरी अमानवी शक्तीचा हात आहे... हा फोटो दाखवून तुलाही तर असेच सुचवायचे नाही ना?'' सॅमने टेम्पलटनला विचारले.

डिटेक्टीव टेम्पलटनने आलटून पालटून सॅमच्या आणि सॅमच्या पार्टनरच्या चेहऱ्यांकडे पाहाले.

'' नाही मला काहीएक सुचवायचे नाही फक्त घडणाऱ्या घटना आणि जॉनने फरशीवर लिहिलेला मेसेज कसे अगदी तंतोतंत जुळतात हे मला तुमच्या निदर्शनात आणून द्यायचे आहे'' डिटेक्टीव टेम्पलटन शब्दांची व्यवस्थित आणि काळजीपूर्वक निवड करीत म्हणाला.


क्रमश:...

Marathi fiction books - अद्-भूत : Ch-31: जॉन कार्टर

डिटेक्टीव्ह सॅमने आपल्या वाजणाऱ्या मोबाईलचा डिस्प्ले बघितला. फोन त्याच्याच पार्टनरचा होता. एक बटन दाबून त्याने तो अटेंड केला,

'' यस''

'' सर आम्हाला नॅन्सीचा मित्र जॉन कार्टरचा पत्ता लागला आहे'' तिकडून त्याच्या पार्टनरचा आवाज आला.

'' गुड व्हेरी गुड'' सॅम उत्साहाने म्हणाला.

सॅमच्या पार्टनरने त्याला एक पत्ता दिला आणि ताबडतोब तिकडे निघून येण्यास सांगितले.


.... जॉन कार्टर बेडवर पडलेला होता आणि जोर जोरात खोकत होता. त्याची दाढी वाढलेली आणि डोक्याच्या वाढलेल्या जटा विस्कटलेल्या होत्या. कितीतरी दिवसांपासून तो असाच बेडला खिळून पडला असावा. त्याचं घरातून बाहेर जाणं येणंही बंद झालं होतं.

जेव्हा त्याच्या प्रिय नॅन्सीचा बलात्कार आणि खुन झाला होता तेव्हा तो इतका हतबल झाला होता की त्याला पुढे काय करावं काही कळत नव्हतं. त्या गुन्हेगारांना शिक्षा व्हावी अशी त्याची मनोमन इच्छा होती पण कशी ते काही कळत नव्हतं. अशा दु:खी आणि हतबल अवस्थेत तो शहारात रात्री अंधाऱ्या रस्त्यावर नुसता वेड्यासारखा फिरत असायचा. तर कधी संध्याकाळी बिचवर जावून मावळत्या सुर्याकडे नुसता बघत राहायचा. त्याला त्याची स्वत:ची अवस्थाही काहीशी त्या मावळत्या सुर्यासारखीच भासत असावी. दिवस रात्र वेड्यासारखं इकडे तिकडे फिरायचं आणि थकल्यानंतर बारमध्ये दारु पित बसायचं अशी त्याची दिनचर्या असायची. पण ते असं किती दिवस चालणार होतं. पुढे पुढे त्यांचं फिरणं कमी होवून पिणं वाढलं. एवढ वाढलं की आता त्याची तब्येत खराब होवून तो बेडला खिळून खितपत पडला होता. बेडवर खिळून पडलेल्या परिस्थीतीतही त्याचं दारुं घेणं सुरुच होतं. थोडीही दारुची नशा उतरली की त्याला ते भयानक बलात्काराचं आणि खुनाचं दृष्य आठवायचं आणि मग तो पुन्हा प्यायला लागायचा.

अचानक त्याला पुन्हा खोकल्याची उबळ आली. तो उठण्याचा प्रयत्न करु लागला. पण तो एवढा क्षीण आणि अशक्त झाला होता की त्याला उठताही येत नव्हतं. कसातरी आधार घेत तो बेडवरुन उठून उभा राहाला पण त्याचा तोल जावून तो जमिनीवर पडला. त्याचं खोकनं सारखं सुरुच होतं. खोकलता खोकलता अचानक त्याला एक मोठी उबळ आली आणि त्याच्या तोंडातून रक्त यायला लागलं. त्याने तोंडाला लागलेलं रक्त हाताला लावून बघितलं. रक्त दिसताच तो घाबरला.

उठून डॉक्टराकडे जायला हवं...

पण त्याला उठताही येईना.

ओरडून लोकांना जमा करायला हवं...

पण त्याच्यात तेवढी ओरडण्याचीसुध्दा शक्ती शिल्लक राहाली नव्हती.

काय करावं?...

शेवटी त्याने एक निर्णय मनाशी पक्का केला आणि तो त्याच्या हाताला लागलेल्या रक्ताने फरशीवर काहीतरी लिहायला लागला....


एक माणूस फोनवर बोलत होता, '' हॅलो पुलिस स्टेशन?''

तिकडून प्रतिक्रिया येण्यासाठी तो मधे थांबला.

'' साहेब ... आमच्या शेजारी कुणीतरी एक अज्ञात ईसम राहातो ... म्हणजे राहत होता .. त्याला आम्ही जवळपास सात-आठ दिवसांपासून बघितलं नाही... त्याचा दरवाजाही आतून बंद आहे... आम्ही त्याचा दरवाजा ठोठावूनसुध्दा बघितला पण आतून काहीच प्रतिक्रिया येत नाही... त्याच्या घरातून सारखा सडल्यासारखा खराब वास येतोय... मला वाटते तूमच्यापैकी कुणीतरी येवून बघितलं तर बरं होईल...''

पुन्हा तो तिकडच्या प्रतिसादासाठी थांबला आणि '' थॅंक यू ... '' म्हणून त्याने फोन खाली ठेवून दिला.

पोलिसांची एक तुकडी डिटेक्टीव्ह टेम्पलटनच्या नेतृत्वात त्या माणसाने फोनवर दिलेल्या माहितीप्रमाणे तिथ पोहोचली. तो माणूस त्यांची वाटच पाहत होता. ते तिथे पोहोचताच त्या माणसाने त्यांना एका प्लॅटच्या बंद दारासमोर नेले. तिथे पोहोचताच एका सडलेल्या वासाचा दर्प त्यांच्या नाकात शिरला. त्यांनी पटापट रुमाल काढून आपापल्या नाकाला लावला. त्यांनी त्या वासाचा उगम शोधण्याचा प्रयत्न केला तर तो सडल्यासारखा घाण वास त्या घरातूनच येत होता. त्यांनी दार ढकलून बघितलं. दार उघडत नव्हतं. कदाचीत दाराला आतून कडी घातलेली असावी. त्यांनी दार वाजविलं. आतून काहीच प्रतिक्रिया नव्हती. ज्याने फोनवर पुलिसांना वर्दी दिली होती तो माणूस पुन्हा पुन्हा तीच हकीकत पुलिसांना सांगत होता. शेवटी पुलिसांनी दार तोडलं. दार तोडल्यानंतर तर तो सडलेला वास अजूनच जास्त येवू लागला. तोंडावर आणि नाकावर घट्ट रुमाल पकडून ते हळू हळू आत जावू लागले.

पोलिसांची तुकडी जेव्हा बेडरुममध्ये पोहोचली तेव्हा त्यांना सडण्याची क्रिया सुरु झालेला जॉन कार्टरचा मृतदेह जमिनीवर पडलेला आढळला. नाक घट्ट पकडून ते त्या मृतदेहाजवळ गेले. तिथे जमिनीवर मरण्याच्या अगोदर त्याने रक्ताने काहीतरी लिहिले दिसत होते. त्यातल्या एका पुलिसाने ते जवळ जावून वाचले,

'' नॅन्सी मला माफ कर मी तुला वाचवू शकलो नाही... पण काळजी करु नको त्या एकएकांचा बदला घेतल्याशिवाय माझ्या आत्म्याला शांती मिळणार नाही ...''


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-30: भाडेकरु

पोलिसांची गाडी ट्रफिकमधून रस्ता काढीत सायरन वाजवित वेगात चालली होती. आणि त्या गाडीच्या मागे अजुन चारपाच गाड्यांचा ताफा चालला होता. सायरनच्या आवाजामुळे ट्रफिक आपोआपच विचलित होवून त्या गाड्यांना रस्ता देत होती. त्या आवाजामुळे आणि एवढामोठा पोलिसांच्या गाड्यांचा ताफा पाहून आजुबाजुच्या वातावरणात एक वेगळीच भितीयुक्त उत्सुकता पसरलेली होती. ट्रफिकमधून रस्ता काढीत आणि रस्त्याने वेडीवाकडी वळने घेत घेत शेवटी त्या गाड्या जॉर्जच्या घराच्या आसपास येवून थांबल्या. गाड्यांतून पोलिसांची फलटनच्या फलटन घाईघाईने पण एका शिस्तीत बाहेर पडली.

'' चला लवकर ... पुर्ण एरीयाला घेरुन टाका.... क्वीक... खुनी कोणत्याही परिस्थीतीत सटकता कामा नये....'' सॅमने फलटनीला आदेश दिला.

पोलिसांची ती फलटन एक एक करीत बरोबर शिस्तीत विखरुन त्यांनी शेवटी पुर्ण एरीयाला घेरले. एवढ्या मोठ्या पोलिसांच्या समुदायाच्या बुटांच्या आवाजामुळे पुर्ण परिसरात वातावरण तंग झाले होते. शेजार पाजारचे लोक कुणी खिडकीतून तर कुणी पडद्याच्या मागून बाहेर काय चालले आहे ते कुतुहलयुक्त भितीने पाहात होते.

दोन तिन पोलिसांना घेवून सॅम एका घराजवळ गेला. ज्या माणसाने पुर्वी जॉर्जची सर्व हकिकत सांगितली होती तो तिथेच गोंधळलेल्या मन:स्थीतीत उभा होता.

'' जरा सांगाबर कोणकोणत्या घरातून जॉर्जच्या घरातल्या सगळ्या हालचाली दिसतात आणि ऐकू येतात'' सॅमने त्या माणसाला विचारले.

त्या माणसाने सॅमला दोनतीन घरांकडे बोट दाखवून सांगितले.

'' ते दोन ... आणि माझं एक तिसरं''

'' आम्हाला हा एरीया संपुर्णपणे सील करावा लागेल'' सॅम आपल्या टीमला त्या घरांकडे घेवून जात म्हणाला.

सॅमने त्या तिन घरांच्या व्यतिरीक्त अजून दोन-चार घरं आपल्या कार्यक्षेत्रात घेतली. एकानंतर एक असा तो प्रत्येक घराकडे आपल्या दोन-तिन लोकांना घेवून जात होता. घर बंद असेल तर घर ठोठावत होता. काही लोक घर उघडून जेव्हा बाहेर येत तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य आणि भितीचे भाव असत. मध्येच सॅम आपल्या साथीदारांना वायरलेसवर दक्ष राहण्याचा इशारा देत होता. अशी एकेका घराची छानबिन करीत ते शेवटी एका घरा जवळ येवून पोहोचले. दरवाजा ठोठावला. बराच वेळ झाला तरी आतून काहीच प्रतिक्रिया दिसत नव्हती. सॅमच्या सोबतचे सगळेजण दक्ष झाले. आपापली पिस्तुल घेवून तयार झाले. पुन्हा त्याने दार ठोठावले, यावेळी जरा जोरानेच. तरीही काही प्रतिक्रिया नव्हती.

आतामात्र सॅमने आदेश दिला,

'' दार तोडा''

जेफ जो अशा कामात पटाईत होता, नेहमीच दार तोडण्याच्या कामात अग्रेसर राहात असे, त्याने आणि अजून दोघं तिघं मिळून धक्के देवून देवून दार तोडलं. दार तूटल्याबरोबर खबरदारी म्हणुन प्रथम सगळेजण मागे परत आले आणि मग हळू हळू सतर्कतेने ते घरात घुसले.

घरात कुणी असण्याची काहीच चिन्ह दिसत नव्हती. किचन, हॉल रिकामेच होते. हळू हळू आता ते बेडरुमकडे वळले. बेडरुमचं दार सताड उघडं होतं. त्यांनी आत डोकावून बघितलं. आत कुणीच नव्हतं, फक्त एक टेबल बेडरुममध्ये एका कोपऱ्यात ठेवलेला होता.

जसे सॅम आणि त्याच्यासोबत एक दोन पोलीस बेडरुममध्ये गेले सगळ्यांचे डोळे आश्चर्याने विस्फारले गेले आणि सगळ्यांची तोंडं उघडी ती उघडीच राहाली. त्या टेबलवर मांसाचे तूकडे आणि रक्त पसरलेलं होतं.

सगळेजण एकमेकांकडे एका भितीदायक आश्चर्याने पाहू लागले. सगळ्यांच्या मनात हजारो प्रश्न एकाच वेळी डोकावून गेले. पण कुणाची एकमेकालासुध्दा विचारण्याची हिंम्मत होत नव्हती. सॅमने बेडरुमच्या खिडकीकडे पाहाले. ती खिडकी सताड उघडी होती.

'' इथे कोण राहातं?... ते माहीत करा '' सॅमने आदेश दिला.

पोलिसांपैकी एकजण बाहेर गेला. आणि थोड्या वेळात माहिती घेवून परत आला.

'' सर मी या घराच्या मालकाशी आत्ताच संपर्क केला होता... तो आता थोड्या वेळातच इथे पोहोचेल... पण लोकांच्या म्हणण्यानुसार त्याने कुण्या एका इवेन फोस्टरला हे घर भाड्यानं दिलं आहे म्हणे...'' बाहेरुन माहीती काढून आलेला ऑफिसर म्हणाला.

'' तो आल्याबरोबर त्याची प्रथम माझ्याशी गाठ घालून द्या... फोरेन्सीकच्या लोकांना बोलवा..आणि या अपार्टमेंटमध्ये जोपर्यंत सर्व पुरावे गोळा केल्या जात नाहीत तोपर्यंत अजून कुणीही येणार नाही याची काळजी घ्या..'' सॅमने निर्देश दिले.

थोड्या वेळात बाहेर लोकांच्या जमलेल्या गर्दीत घरमालक आला आणि ' घरमालक आला ... घरमालक आला' अशी कुजबुज सुरु झाली.

'' कोण आहे घरमालक?'' सॅमने त्या गर्दीकडे जात विचारले.

एक वयस्कर माणूस समोर येत दबक्या आवाजात भितभितच म्हणाला, '' मी आहे''

'' तर तुमच्याजवळ तुमच्या या गुणी भाडेकरुचा पत्ता वैगेरे सगळी माहिती उपलब्ध असेलच'' सॅमने त्याला विचारले.

'' हो आहे... '' घरमालक एक कागद सॅमकडे देत म्हणाला.

सॅमने तो कागद घेतला. त्यावर इवेन फोस्टरची पत्ता, फोन वैगेरे सगळी माहिती घरमालकाने लिहून दिली होती

'' पण हे सगळं पाहून ती माहिती खोटी असावी असं वाटतं'' घरमालक भितभीतच सॅमला म्हणाला.

'' म्हणजे... तुम्ही त्याची सगळी माहिती पडताळून पाहिली नव्हती?'' सॅमने विचारले.

'' नाही .. म्हणजे ... ते मी एवढ्यात करणारच होतो'' पुन्हा घरमालक भितभित म्हणाला.


क्रमश:

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-29: स्पेशल मिशन

सॅम पोलिस स्टेशनमध्ये एक एका मुद्यावर विचार करीत होता आणि त्याच्या पार्टनर सोबत मधे मधे चर्चा करीत होता.

'' एक गोष्ट तुझ्या लक्षात आली का?'' सॅमने शुन्यात पाहत त्याच्या पार्टनरला विचारले.

'' कोणती?'' त्याच्या पार्टनरने विचारले.

'' आत्ता पर्यंत तिन खुन झाले...बरोबर''

'' हो... तर''

'' तिन्ही खुनाच्या आधी जॉर्जला हे माहित होते की पुढील खुन कुणाचा होणार आहे '' सॅम म्हणाला.

'' हो बरोबर आहे''

'' आणि तिसऱ्या खुनाच्यावेळी तर जॉर्ज कस्टडीमध्ये बंद होता'' सॅम म्हणाला.

'' हो बरोबर आहे'' पार्टनर म्हणाला.

'' याचा अर्थ काय?'' सॅमने जसा स्वत:लाच प्रश्न केला.

'' याचा एकच अर्थ होवू शकतो की त्याची काळी जादू जेलमधूनसुध्दा काम करु शकते '' पार्टनर जणू त्याला उत्तर सापडले अशा आनंदाने म्हणाला.

'' मुर्खासारखा काही बरळू नको...'' सॅम त्याच्यावर खेकसला.

'' तर्कसंगत बुध्दीला पटेल असं बोल...'' सॅम स्वत:चा राग काबूत करण्याचा प्रयत्न करीत त्याला पुढे म्हणाला. .

बिचाऱ्या सॅमच्या पार्टनरचा आंनदलेला चेहरा पुन्हा हिरमुसला होता.

बराच वेळ शांततेत गेला.

सॅम पुढे म्हणाला, '' हे बघ आपण जॉर्जच्या घरी गेलो होतो तेव्हा आपल्याला एक गोष्ट ठळकपणे जाणवली...''

''कोणती?''

'' की जॉर्जच्या घराला एवढ्या खिडक्या आहेत की त्याच्या शेजारी कुणीही राहात असेल तर त्याला त्याच्या घरात काय चालू आहे हे दिसू आणि ऐकू येवू शकते..'' सॅम म्हणाला.

'' हो बरोबर...'' त्याचा पार्टनर काही न समजून म्हणाला.

अचानक एक विचार सॅमच्या डोक्यात चमकला. तो एकदम उठून उभा राहाला. त्याच्या चेहऱ्यावर कोडं सुटल्याचा आनंद जणू ओसंडून वाहायला लागला.

त्याचा पार्टनरही काही न समजून त्याच्या सोबत उभा राहाला.

'' चल लवकर... '' सॅम घाई घाई दरवाजाकडे जात म्हणाला.

त्याचा पार्टनर गोंधळून नुसता त्याच्या मागे चालायला लागला.

एकदम ब्रेक लागल्यागत सॅम दरवाजात थांबला.

'' बरं तु एक काम कर ... आपल्या टीमला स्पेशल मिशनसाठी तयार रहाण्यासाठी सांग'' सॅमने त्याच्या पार्टनरला आदेश दिला.

त्याचा पार्टनर अगदी गोंधकळून गेला होता. आपल्या बॉसला अचानक काय झाले त्याला काही उमगत नव्हते.

स्पेशल मिशन...

म्हणजे खुनी सापडला की काय?...

पण त्यांनी जी आता चर्चा केली होती त्याचा आणि खुनी सापडण्याचा काहीएक संबंध दिसत नव्हता..

मग स्पशल मिशन कशासाठी...

सॅमचा पार्टनर विचार करु लागला. तो सॅमला काही विचारणार एवढ्यात सॅम दरवाजाच्या बाहेर जाता जाता पुन्हा थांबला आणि मागे वळून म्हणाला,

'' चल लवकर घाई कर...''

त्याचा पार्टनर ताबडतोब हालचाली करायला लागला.

जाऊदे आपल्याला काय करायचे...

स्पेशल मिशन तर स्पेशल मिशन..

सॅमच्या पार्टनरने प्रथम टेबलवरचा फोन उचलला आणि एक नंबर डायल करायला लागला.


क्रमश:...

Marathi online Novel - अद्-भूत : Ch-28: रोनॉल्ड

जसा इरिकचा फोन आला, ताबडतोब तयारी करुन डिटेक्टीव सॅम रोनॉल्डच्या घराकडे निघाला.

इतकी फुलप्रुफ व्यवस्था करुनही रोनॉल्डचा खुन होतो म्हणजे काय?...

आधीच पोलिसांची प्रतिमा जनमानसात डागळत चाललेली ...

आणि यावेळी आपल्याला पुर्ण विश्वास होता की खुनी आता या कॅमेराच्या तडाख्यातून सुटणं शक्य नव्हतं...

मग कुठे माशी शिंकली?...

कुणास ठाऊक?...

गाडी भरधाव चालविता चालविता सॅमचे विचारही भरधाव वेगाने धावत होते.

डिटेक्टीव सॅमने बेडरुममध्ये प्रवेश केला. बेडरुममध्ये रोनॉल्डची डेड बॉडी अस्तव्यस्त अवस्थेत बेडवर पडलेली होती. सगळीकडे रक्तच रक्त पसरलेलं दिसत होतं. सॅमने बॉडीची प्राथमीक पाहणी केली आणि मग खोलीत इकडे तिकडे बघितले. इरिक आणि रिचर्ड तिथे होतेच. अजुनही पोलिसांची इन्हेस्टीगेशन टीम तिथे येवून पोहोचली होती. इन्व्हेस्टीगेशन टीम आपल्या कामात मग्न होती.

'' मिळतं का काही?'' सॅमने त्यांना प्रश्न विचारला.

'' नाही सर .. अजून तरी काही नाही'' सॅमचा पार्टनर त्या टीमच्या वतीने बोलला.

सॅमने बेडरुममध्ये हळू हळू चालत आणि सर्व व्यवस्थीत काळजीपुर्वक न्याहाळत एक चक्कर मारली. चक्कर मारणं झाल्यावर सॅम पुन्हा बेडजवळ येवून उभा राहाला आणि त्याने बेडखाली वाकुन बघितलं.

बेडखालून दोन चमकणारे डोळे आपल्याकडे रोखुन पाहतांना सॅमला दिसले. एक क्षण का होईना सॅम दचकुन थोडा मागे सरला. ते चमकणारे डोळे मग हळू हळू त्याच्या दिशेने येवू लागले. आणि अचानक हल्ला करावा तसे ते डोळे त्याच्यावर झेपावले. तो चटकन बाजुला झाला. त्याला एक गळ्यात पट्टा बांधलेली काळी मांजर कॉटखालून बाहेर येवून दरवाजातून बेडरुमच्या बाहेर पळतांना दिसली. दरवाजातून बाहेर जाताच ती मांजर एकदम थांबली आणि तिने वळून मागे पाहाले. सगळ्या खोलीत एक अनाहूत शांतता पसरली होती. त्या मांजरीने एक दोन क्षण सॅमकडे बघितले आणि पुन्हा वळून ती तिथून पळून गेली. दोन तिन क्षण काहीही न बोलता निघून गेले.

'' हीच ती मांजर... सर'' रिचर्डने खोलीत पसरलेल्या शांततेचा भंग केला.

'' ट्रान्समिशन बॉक्स कुठ आहे?'' मांजरीवरुन सॅमला ट्रान्समीशन बॉक्सबद्दल आठवले.

'' सर इथे'' इरीकने एका जागी कोपऱ्यात निर्देश करीत म्हटले.

तो बॉक्स खाली जमिनीवर पडलेला होता. सॅम जवळ गेला आणि त्याने तो बॉक्स उचलला. तो तुटलेला होता. सॅमने तो बॉक्स उलट सुलट करुन न्याहाळला आणि परत जिथून उचलला होता तिथे ठेवून दिला. तेवढ्यात बेडरुमच्या दरवाजाकडे सॅमचं अनायसेच लक्ष गेलं. तो तिथे गेला. नेहमीप्रमाणे दार तोडलेलं होतं. पण यावेळी आतल्या कडीला चेन लावून कुलूप घातलेलं होतं.

''जेफ .. जरा इकडे ये'' सॅमने जेफला बोलावले.

जेफ त्याच्याजवळ गेला.

'' हे इकडे बघं ... आणि आता सांग तुझी थेअरी काय म्हणते ते... खुन केल्यानंतर दरवाजा बंद करुन आतुन चेन लावून त्याला कुलूप कसे घातले असेल?'' सॅमने त्या कडीला लावलेल्या चेन आणि कुलपाकडे निर्देश करुन म्हटले.

जेफने त्या चेन आणि कुलूप घातलेल्या कडीकडे लक्ष देवून बघत म्हटले, '' सर.. आता तर माझी पक्की खात्री होत चालली आहे ..''

'' कशाची?''

'' की खुनी हा कुणी माणूस नसून काहीतरी अमाणूश शक्ती असली पाहिजे'' जेफ वेड्यासारखा अधांतरी कुठेतरी शुन्यात पाहत म्हणाला.

सगळेजण गुढतेने एकमेकांकडे बघायला लागले.


क्रमश:...

Marathi Novel book - अद्-भूत : Ch-27: बेडरुमची निगराणी

रोनॉल्डचे घर पुर्णपणे रात्रीच्या अंधाराने घेरले गेले होते. बाहेर आजुबाजुला रातकिड्यांचा किर्र असा आवाज आणि दूर कुठेतरी कुत्र्यांच्या रडण्यासारखा आवाज येत होता. अचानक घराच्या बाजुच्या एका झाडावर विसावलेले पक्षी फडफड करीत उडू लागले.

दोन पोलिस टीमचे मेंबर्स रिचर्ड आणि इरीक टीव्हीच्या समोर बसून रोनॉल्डच्या घरातल्या सगळ्या हालचाली टीपत होते. रोनॉल्डच्या घराच्या शेजारीच एका गेस्टरुममध्ये त्यांना जागा देण्यात आली होती. रिचर्ड अंगाने चांगलाच जाड होता तर त्याच्या अगदी विरुध्द इरिक उंच आणि एकदम सडपातळ होता. त्यांच्या टीव्हीवर अस्वस्थतेने कड बदलणारा आणि झोपण्याचा प्रयत्न करणारा रोनॉल्ड दिसत होता.

'' यापेक्षा एखाद्या सेक्सी जोडप्याच्या बेडरुमची निगराणी करायला मला जास्त आवडलं असतं..'' इरीक गमतीने म्हणाला.

रिचर्डला इरीकच्या गमतीत बिलकुलच रस दिसत नव्हता.

'' नाही म्हणजे तु थोडा मोटा असला तरीही तुझ्या सारख्या लग्न झालेल्या जोडप्याच्या बेडरुमचीही निगराणी करायला मला चाललं असतं '' इरीक पुढे म्हणाला.

तरीही रिचर्डचा चेहरा मख्ख तो मख्खच होता.

तेवढ्यात अचानक एका मॉनीटरवर काहीतरी हालचाल दिसली. एक काळी मांजर खोलीतून ईकडून तिकडे धावत गेली होती.

'' ए बघ तिथे खोलीत एक मांजर आहे'' रिचर्ड म्हणाला.

'' इथे काय आपण कुत्र्यामांजराच्या हालचाली टिपण्यासाठी बसलो आहोत?.. माझ्या बापाला जर माहित असतं की एक दिवस असा मी कुत्र्या मांजरांच्या हालचाली बघत मॉनिटरसमोर बसणार आहे तर त्याने मला कधीच पोलिसात जावू दिलं नसतं'' इरीक उपरोधाने म्हणाला.

अचानक त्या मांजरीने कोपऱ्यात ठेवलेल्या एका चौकोनी डब्यावर उडी मारली ... आणि इकडे रिचर्ड आणि इरिकच्यासमोर ठेवलेले सगळे मॉनिटर्स ब्लॅंक झाले.

'' ए काय झाल?'' इरीक खुर्चीवरुन उठून उभं राहात म्हणाला.

रिचर्डही त्याच्या खुर्चीतून उठून उभा राहाला होता.

इरिकचा गमती करण्याचा मुड पुर्णपणे लोप पावला होता. त्याच्या चेहऱ्यावर आता चिंता, काळजी आणि गोंधळ हे भाव पसरले होते.

'' चल लवकर .. काय गडबड झाली ते बघून येवू'' रिचर्ड लगबगीने खोलीतून बाहेर जात म्हणाला.

इरीकही त्याच्या मागे मागे जावू लागला.


एक बेडरुम. बेडरुममध्ये पुर्णपणे अंधार होता आणि बेडवर कुणीतरी झोपलेली फक्त पुसटशी आकृती दिसत होती. अचानक बेडच्या बाजुला ठेवलेला टेलिफोन सारखा वाजायला लाग़ला. त्या बेडवर झोपलेल्या आकृतीने झोपेतच आपला हात लांबवून टेलिफोन उचलला.

'' यस...'' डिटेक्टीव्ह सॅमचा आवाज आला.

पलिकडून इरीकचा आवाज आला, '' सर रोनॉल्डचाही तशाच प्रकारे खुन झाला आहे''

'' काय?'' सॅम उठूनच बसला.

त्याने बेडच्या बाजुचं बटण दाबून बेडरुममधला लाईट लावला. त्याची झोप पार पळाली होती.

'' काय म्हणाला?'' सॅमला आपण काय ऐकतो त्यावर विश्वास बसत नव्हता.

'' सर रोनॉल्डचाही खुन झाला आहे'' तिकडून इरिक म्हणाला.

'' एवढे कॅमेरे लावून मॉनिटर लावून तुम्ही सारखी निगराणी करीत असतांना?.... तुम्ही तिथे निगराणी करीत होता की माशा मारीत होता?'' चिडून सॅम म्हणाला.

'' सर ते काय झालं... एका मांजरीनं ट्रान्समिटरवर उडी मारली आणि मॉनिटरवर काहीच दिसेनासं झालं ... तरी आम्ही रिपेअर करायला तिथे गेलो होतो.. आणि तिथे गेल्यानंतर बघतो तर तोपर्यंत खुन झालेला होता.'' इरिक आपली बाजू मांडण्याचा प्रयत्न करीत होता.


क्रमश:...

Marathi literature Novel - अद्-भूत : Ch-26: तुरुंगात

जॉर्जच्या घराच्या खिडकीतून आतलं सगळं दिसत होतं. आजही तो फायरप्लेसच्या समोर बसलेला होता. त्याने त्याच्या हातातलं बाहुलं बाजुला जमिनीवर ठेवलं आणि वाकुन त्या ज्वालेसमोर जमिनीवर आपलं डोकं घासायला लागला. हे सगळं करतांना त्याचं आपलं काहीतरी पुटपुटणं सुरुच होतं. थोड्या वेळाने तो उभा राहाला आणि एक विचित्र आवाज करीत किंचाळला. एवढा अचानक आणि जोरदार किंचाळला की बाहेर खिडकीतुन बघत असलेले डिटेक्टीव सॅम, सॅमचा पार्टनर आणि त्यांना सोबत घेवून आलेला तो माणूस सगळेजण दचकले. त्या किंकाळीनंतर वातावरणात एक भयानक शांतता पसरली.

'' मिस्टर रोनॉल्ड पार्कर आता तुझी पाळी आहे '' जॉर्ज ते खाली ठेवलेलं बाहुलं आपल्या हातात घेत म्हणाला.

पण तेवढ्यात दाराची बेल वाजली. जॉर्जने वळून दाराकडे बघितलं. बाहुल्याला पुन्हा खाली जमिनीवर ठेवलं आणि तो उठून समोरचं दार उघडायला आला.

दार उघडलं. समोर डिटेक्टीव सॅम आणि त्याचा पार्टनर होते. तो तिसरा माणूस कदाचित तिथून आधीच सटकला होता.

'' मिस्टर जॉर्ज कोलीन्स आम्ही तुम्हाला स्टीव्हन स्मीथ आणि पॉल रोबर्टस यांच्या खुनाचे संशयीत म्हणून अरेस्ट करायला आलो आहोत...तुम्हाला चूप राहण्याचा पुर्णपणे अधिकार आहे... आणि काही बोलायच्या आधी तुम्ही तुमच्या वकीलाशी संपर्क करु शकता... आणि तुम्ही जेही बोलाल ते कोर्टात तुमच्या विरोधात वापरण्यात येईल '' डिटेक्टीव सॅमने दार उघडल्याबरोबर जाहिर केले.

जॉर्ज कोलीन्सच्या चेहऱ्यावर कोणतेही भाव आले नव्हते. तो शांतपणे त्यांना सामोरा गेला.

त्याला अरेस्ट करण्यापूर्वी सॅमने काही प्रश्न विचारण्याचं ठरविलं.

'' इथे तुम्ही कोण कोण राहता?'' सॅमने पहिला प्रश्न विचारला.

'' मी एकटाच राहतो'' त्याने उत्तर दिलं.

'' आमच्या माहीती प्रमाणे तुमच्यासोबत तुमचे वडिलही राहत होते''

'' हो राहत होते... पण आता ते हयात नाहीत''

'' ओह ... सॉरी... ते कधी वारले?''

'' नॅन्सीबद्दलची वाईट बातमी कळाल्यानंतर ते काही दिवसातच वारले''

'' बरं तुम्ही स्टिव्हन आणि पॉलला ओळखत होता?''

'' हो त्या राक्षसांना मी चांगल्या तऱ्हेने ओळखतो''

स्टिव्हन आणि पॉलचं नाव काढल्याबरोबर सॅमने एक गोष्ट नोट केली की त्यांच्या बद्दलचा राग आणि द्वेश तो लपवू शकत नव्हता. किंवा त्याने तसा लपविण्याचा प्रयत्नही केलेला त्यांना जाणवला नाही.

आता सॅमने मुळ मुद्द्यालाच हात घालण्याचे ठरविले.

'' तु स्टिव्हन आणि पॉलचा खुन केला आहेस का?''

'' हो '' तो निर्विकारपणे म्हणाला.

सॅमला वाटलं तो आढेवेढे घेईल. पण त्याने आढेवेढे न घेता एकदम कबुलीच देवून टाकली होती.

'' कसा केला तु त्यांचा खुन?'' सॅमने पुढचा प्रश्न विचारला.

'' माझ्याजवळ असलेल्या काळ्या जादूने मी त्यांना मारले'' तो म्हणाला.

या त्याच्या उत्तरावरुन सॅमला तो माणूस विक्षीप्त तर दिसत होताच पण आता खात्री व्हायला लागली होती.

'' तुझ्या त्या काळ्या जादूने तु कुणालाही मारुन दाखवू शकतोस का?'' सॅमने उपरोधाने विचारले.

'' कुणालाही मी का म्हणून मारु?... ज्याचे माझ्याशी वैर आहे त्यालाच मी मारीन''

'' आता पुढे तु तुझ्या काळ्या जादूने कुणाला मारणार आहेस?''

'' आता रोनॉल्डचा नंबर आहे ''

'' आत्ता ईथे तु त्याला मारुन दाखवू शकतोस का?'' सॅमने त्याची काळी जादू आणि तो दोघांचेही खोटेपण उघडे पाडण्याच्या उद्देशाने विचारले.

'' आत्ता नाही ... त्याची वेळ आली म्हणजे मी त्याला मारेन'' तो म्हणाला.

त्याची ती उत्तरं ऐकून सॅमला आता एवढ्यात तरी त्याला अजुन प्रश्न विचारण्यात स्वारस्य वाटत नव्हते. ते दोघे जण जॉर्जला अरेस्ट करण्यासाठी हातकडी घेवून पुढे सरसावले. याही वेळी त्याने काहीही आढेवेढे न घेता त्यांचे पुर्णपणे सहकार्य केले.

सॅमला मनोमन वाटत होते की एकतर हा माणूस पागल असावा किंवा अती चालाक....

पण तो जे म्हणतो ते जर खरं असेल तर ?...

क्षणभर का होईना सॅमच्या डोक्यात विचार डोकावून गेला...

नाही ... असं कसं शक्य आहे?...

सॅमने आपल्या डोक्यात आलेला तो विचार झटकून टाकला.


डिटेक्टीव सॅमच्या पार्टनरने जॉर्जला तुरुंगात एका कोठडीमध्ये बंद केले आणि बाहेरुन कुलूप घातले. सॅम बाहेरच उभा होता. जसा सॅम आणि सॅमचा पार्टनर तिथून जावू लागले तसा जॉर्ज आवेशाने जोरात ओरडला-

'' तुम्ही लोक मुर्ख आहात... जरी तुम्ही मला तुरुंगात बंद केले तरीही माझी जादू इथूनही आपलं काम करेल''

सॅम आणि त्याचा पार्टनर थांबले आणि वळून जॉर्जकडे पाहू लागले.

सॅमला जॉर्जची आता किव येवू लागली होती.

बिचारा...

बहिणीचा असा वाईट तऱ्हेने खुन झाल्यामुळे त्याचं असं विक्षीप्तपणे वागणं साहजीक आहे...

सॅम विचार करीत करीत पुन्हा आपल्या साथीदारासमवेत पुढे चालू लागला. थोडं अंतर चालल्यानंतर पुन्हा त्याने वळून जॉर्जकडे बघितलं. तो आता खाली वाकुन जमिनीवर डोकं घासत होता आणि मंत्रासारखं काहीतरी बडबडत होता.

'' याच्यावर लक्ष ठेवा आणि याला कुणीही व्हिजीटरला भेटण्याची परवानगी देवू नका'' सॅमने निर्देश दिला.

'' यस सर'' सॅमचा पार्टनर आज्ञाधारकपणे म्हणाला.


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-25: जादूटोणा?

पोलिस स्टेशनमध्ये डिटेक्टीव्ह सॅमच्या रिकाम्या खुर्चीसमोर एक माणूस बसला होता. सॅम घाईघाईने आला आणि आपल्या खुर्चीवर बसला.

'' हं ... तर तुमच्याकडे या केसच्या संदर्भात माहिती आहे?...'' सॅमने विचारले.

'' होय साहेब ''

सॅमने एकदा त्या माणसाला नखशिखान्त न्याहाळले आणि तो काय सांगतो याची वाट पाहू लागले.

'' साहेब खरं म्हणजे... आमच्या शेजारी ती पोरगी नॅन्सी, जिचा खुन झाला म्हणतात, तिचा भाऊ राहातो...'' त्या माणसाने सुरवात केली आणि तो पुढे माहिती सांगु लागला ....


... एका चाळीत एक घर होतं. त्या घराला जिकडे तिकडे काचेच्या खिडक्याच खिडक्या होत्या. ऐवढ्याकी त्या घरात काय चाललं आहे हे शेजारच्याला कळावं. एका खिडकीतून हॉलमध्ये नॅन्सीचा भाऊ जॉर्ज बसलेला दिसत होता. आता आधीपेक्षा अजूनच तो विक्षीप्त आणि गबाळा दिसत होता. दाढी वाढलेली. केस विस्कटलेले. कपाळावर एक मोठा कशाचातरी टीळा लावलेला. तो फायरप्लेसच्या समोर हातात एक कापडाच बाहुलं घेवून बसला होता. कदाचित ते बाहुलं त्यानेच तयार केलं असावं. बाजुला ठेवलेल्या प्लेटमधून त्याने हातात काहीतरी उचलले आणि तो काहीतरी मंत्रासारखे शब्द उच्चारु लागला

'' ऍबस थी बा रास केतिन स्तता...''

त्याने ताटातून जे उचलेले होते ते समोरच्या ज्वालेत जोराने फेकल्यागत टाकले. मोठा भडका उडाला. पुन्हा तो तसाच काहीतरी विचित्र मंत्र उच्चारु लागला

'' कॅटसी... नतंदी.. वाशंर्पत... रेर्वरात स्तता...''

पुन्हा त्याने त्या ताटातले धान्यासारखे काहीतरी हातात मुठभर घेवून समोरच्या ज्वालेच्या स्वाधीन केले. यावेळी ज्वालेचा अजुनच मोठा भडका उडाला.

त्याने हातातलं बाहूलं बाजूला ठेवलं. ज्वालेच्या समोर वाकुन, जमिनीवर कपाळ घासलं.

एक माणूस शेजारुन जॉर्जच्या घरात कुतूहलाने डोकावून बघत होता.

कपाळ घासल्यानंतर जॉन उठून उभा राहाला आणि त्याने एक विचित्र चित्कार केला. जो शेजारुन डोकावत होता तो सुध्दा दचकला. जॉनने वाकुन त्याच्या बाजूला ठेवलेलं ते बाहूलं उचललं आणि पुन्हा एक जोरात विचित्र चित्कार केला. सगळीकडे एक अदभूत शांतता पसरली.

'' आता तू मरायला तयार हो स्टीव्हन..'' जॉर्ज त्या बाहूल्याला म्हणाला.

'' नाही .. नाही मला मरायचं नाही इतक्यात... जॉर्ज मी तुझी माफी मागतो... मला माफ कर.. आय ऍम सॉरी... मी जे काही केलं ते चूकीचं केलं आहे... मला आता जाणीव झाली आहे... मी तुझ्यासाठी तु म्हणशील ते करीन... पण मला माफ कर'' जॉर्ज जणू ते बाहूलं त्याची माफी मागत आहे असे त्या बाहूल्याचे संवाद बोलत होता.

'' तु माझ्यासाठी काहीही करु शकतोस? ... तु माझ्या बहिणीला परत आणू शकतोस का?'' जॉर्जने आता त्याचे स्वत:चे संवाद बोलत विचारले.

'' नाही ... मी ते कसे काय करु शकेन?... ते माझ्या हातात असतं तर नक्कीच केलं असतं... ते सोडून काहीही माग... मी तुझ्यासाठी करेन...'' जॉर्ज बाहूल्याचे संवाद बोलू लागला.

''असं.... तर मग आता ... मरण्यासाठी तयार हो...'' जॉर्ज त्या बाहुल्याला म्हणाला.

तो शेजारचा माणूस अजूनही जॉर्जच्या खिडकीतून लपून डोकावत होता.

मध्यरात्र होवून गेली. बाहेर रस्त्यावर कुणीही दिसत नव्हते. जॉर्ज हळूच त्याच्या घराच्या बाहेर आला. चहुकडे एक नजर फिरवली. त्याच्या हातात एक थैली होती त्यात त्याने ते बाहुलं कोंबलं. आणि दाराला कुलूप लावून बाहेर पडला. कंपाऊंडच्या बाहेर येतांना पुन्हा त्याने त्याची चौकस नजर चहुवार फिरवली. समोर रस्त्यावर जिकडे तिकडे अंधारच अंधार दिसत होता. आता तो रस्त्यावर पटापट आपले पावलं टाकीत चालायला लागला. त्या शेजारच्या माणसाने आपल्या खिडकीतून लपून जॉनला बाहेर जातांना बघितले. जसा जॉर्ज रस्त्यावर पुढे चालू लागला तो माणूस आपल्या घराच्या बाहेर आला. तो माणूस त्याला काही चाहूल लागू नये किंवा आपण त्याला दिसू नये याची काळजी घेत होता. जॉर्ज झपाझप आपले पावलं टाकीत पुढे जात होता. जॉर्ज बराच पुढे गेल्यावर तो माणूस त्याचा पाठलाग करीत त्याच्या मागे मागे जावू लागला.

तो माणूस जॉर्जचा पाठलाग करीत स्मशानाजवळ येवून पोहोचला. स्मशानाच्या आजुबाजुला दाट झाडी होती. कदाचित त्या झाडीत लपून घुबडं एखाद्या प्रेताची वाट पाहत बसत असावीत. दूर कुठेतरी कुत्र्यांचा विचित्र रडण्यासारखा आवाज येत होता. त्या माणसाला या सगळ्या वातावरणाची भिती वाटत होती. पण त्याला जॉर्ज इथे कशासाठी आला आहे हे पहायचे होते. जॉर्ज स्मशानात शिरला आणि तो माणूस बाहेरच कंपाऊंडच्या मागे लपून तो काय करीत आहे ते पाहू लागला. चंद्राच्या उजेडात त्या माणसाला जॉर्जची आकृती दिसत होती. जॉर्जने स्मशानात एक जागा निश्चित केली आणि तिथे तो खणू लागला. एक गड्डा खणल्यानंतर त्याने त्याच्या जवळच्या थैलीतून ते बाहुलं बाहेर काढलं. त्या बाहुल्याला त्याने जसे ते एखादे प्रेत असावे तसे त्या गड्ड्यात ठेवले आणि वरुन माती टाकु लागला. माती टाकतांनाही त्याचं आपलं मंत्रासारखं काहीतरी पुटपुटणं सुरुच होतं. त्या बाहुल्यावर माती टाकुन तो गड्डा जेव्हा भरला तेव्हा जॉर्ज त्या मातीवर उभं राहून पायाने ती माती सारखी करीत दाबु लागला....


... तो माणूस सांगत असलेली सर्व हकिकत डिटेक्टीव सॅम लक्ष देवून एकत होता. तो माणूस पुढे म्हणाला-

'' दुसऱ्या दिवशी जेव्हा मला कळले की स्टीव्हनचा खुन झालेला आहे तेव्हा माझा विश्वासच बसत नव्हता''

बराच वेळ कुणीही काही बोललं नाही. या प्रकरणाला आता हे नविनच वळण लागलं होतं.

सॅम विचार करु लागला.

'' तुला काय वाटतं जॉर्ज खुनी असावा?'' सॅमने आपल्या इन्व्हेस्टीगेशनच्या भूमीकेत शिरत विचारले.

'' नाही .. मला वाटते तो त्याची काळी जादू हे सगळे खुन करण्यासाठी वापरत असावा ... कारण ज्या दिवशी पॉलचा खुन झाला त्याच्या आधल्या रात्रीही जॉर्जने असेच एक बाहुले तयार करुन स्मशानात पुरले होते.'' तो माणूस म्हणाला.

'' तुझा या अशा गोष्टींवर विश्वास आहे?'' सॅमने थोडे उपरोधकच विचारले.

'' नाही .. माझा विश्वास नाही ... पण जे धडधड डोळ्यांनी दिसत आहे त्या गोष्टींवर शेवटी विश्वास ठेवावाच लागतो'' तो माणूस म्हणाला.

डिटेक्टीव्ह सॅमचा पार्टनर जो इतका वेळ दूर बसून सगळी हकिकत ऐकत होता, चालत त्यांच्या जवळ येत म्हणाला-

'' मला आधीपासूनच खात्री होती की खुनी हा माणूस नसुन काहीतरी अमानुश शक्ती आहे''

सगळ्यामध्ये एक अनैसर्गीक शांतता पसरली.

'' आता त्याने अजुन एक नविन बाहुलं बनविलं आहे'' तो माणूस म्हणाला


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-24: योजना

पोलिस स्टेशनच्या कॉन्फरंन्स रुममध्ये मिटींग चालली होती. समोर भिंतीवर टांगलेल्या पांढऱ्या पडद्यावर प्रोजेक्टरवरुन एक लेआऊट डायग्राम प्रोजेक्ट केली होती. त्या डायग्राममध्ये दोन घरांचे लेआऊट एका शेजारी एक असे काढलेले दिसत होते. लाल लेजर पॉईंटर वापरुन डिटक्टीव सॅम समोर बसलेल्यांना समजावून सांगत होता...


'' मि. क्रिस्तोफर ऍन्डरसन आणि मि. रोनॉल्ड पार्कर ...'' सॅमने सुरवात केली. समोर इतर पोलिसांसमवेत क्रिस्तोफर आणि रोनॉल्ड बसलेले होते. ते सॅम काय सांगतो ते लक्ष देवून एकत होते.

'' .. तुमच्या घरात या जागी आपण कॅमेरे बसविणार आहोत. बेडरुमध्ये तिन आणि घरात इतर जागी तिन असे एकूण सहा कॅमेरे एकएकाच्या घरात बसविले जातील. हे कॅमेरे सर्किट टिव्हीला जोडलेले असतील जिथे आमचे टेहळणी पथक सारखे घरातल्या सगळ्या हालचालींवर लक्ष ठेवून असेल.

'' तुला वाटते याने काही होणार आहे?'' क्रिस्तोफर रोनॉल्डच्या कानात व्यंगपूर्वक कुजबुजला.

रोनॉल्डने क्रिस्तोफरकडे पाहाले आणि काहीही प्रतिक्रिया व्यक्त न करता सॅमला विचारले, '' जर खुनी कॅमेऱ्यांपासून दूर राहाला तर?''

'' जन्टलमन आपण घरात मुव्हीग कॅमेरे लावतो आहोत .. ज्यामुळे तुमचं संपूर्ण घर कॅमेऱ्यांच्या क्षेत्रात राहणार आहे... आणि हो... मी तुम्हाला आश्वासन देतो की हा सगळ्यात चांगला आणि इफेक्टीव्ह उपाय आपण खुन्याला पकडण्यासाठी वापरत आहोत ... खुन्याने जर आत घूसण्याचा प्रयत्न केला तर तो कोणत्याही परिस्थीतीत सुटू शकणार नाही... अक्षरश: आमच्या तंत्रज्ञांनी रात्रंदिवस मेहनत घेवून हा ट्रॅप तयार केला आहे... ''

'' बरं ते ठिक आहे... आणि समजा एवढं करुन खुनी तुमच्या हाती लागला तर तुम्ही काय करणार आहात?'' क्रिस्तोफरने विचारले.

'' अर्थातच त्याला आम्ही कोर्टापुढे हजर करु...आणि कायद्यानुसार कोणती शिक्षा द्यायची ते कोर्ट ठरविल'' सॅम म्हणाला.

'' आणि जर तो सुटून पळून गेला तर?'' क्रिस्तोफरने पुढे विचारले.

"" जसे नॅन्सीचे खुनी तिचा खुन करुन पळून गेले तसे'' एक पोलीस उपाहासाने म्हणाला.

क्रिस्तोफर आणि रोनॉल्डने त्याच्याकडे रागाने पाहाले.

'' तुम्हाला आम्ही काय तीचे खुनी वाटतो? '' रोनॉल्डने त्या पोलिसाला रागाने प्रतिप्रश्न केला.

'' लक्षात ठेवा अजून आम्हाला कोर्ट खुनी ठरवू शकलेलं नाही '' क्रिस्तोफर रागाने चिडून म्हणाला.

'' मि. रोनॉल्ड पार्कर, मि. क्रिस्तोफर ऍन्डरसन ... इझी ... इझी ... मला वाटते आपण मुळ मुद्यापासून भटकत चाललो आहोत... सद्य:परिस्थीतीत मुळ मुद्दा आहे तुम्हाला कसे संरंक्षण देता येईल हा... तुम्ही नॅन्सीच्या खुनात गुन्हेगार आहात की नाही हा नंतरचा मुद्दा झाला..'' सॅम ने त्यांना शांत करण्याच्या उद्देशाने म्हटले.

'' तुम्हीही आधी आमच्या संरक्षणाचं बघा... बाकिच्या गोष्टी नंतरच्या नंतर बघता येतील.'' क्रिस्तोफर रुबाबात, विषेशत: त्या पोलिस अधिकाऱ्याकडे, ज्याने त्यांना डिवचलं होतं, त्याच्याकडे पाहत म्हणाला. त्या पोलिस अधिकाऱ्याला या दोन जणांचं सरंक्षण करणाऱ्या तुकडीत त्याचा समावेश केला होतं हे जिवावर आलं होतं. सॅमनेही त्या पोलिस अधिकाऱ्याला शांत राहण्याबद्दल खुनावले. तो पोलिस अधिकारी रागाने उठून तेथून बाहेर निघून गेला. वातावरण तेवढ्यापुरतं निवळलं आणि सॅम पुन्हा आपली योजना सर्वाना विस्तृत स्वरुपात समजावून देवू लागला.

क्रिस्तोफर आणि रोनॉल्ड पोलिस आपलं संरक्षण करु शकतील की नाही या बाबतीत अजूनही शाशंक होते. पण त्यांना त्यांच्या संरक्षणाची जबाबदारी पुर्णत: पोलीसांच्या हाती सोपविण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता.


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-23: जेफची ट्रीक

डिटेक्टीव्ह सॅम आपल्या ऑफिसमध्ये विचारांच्या तंद्रित बसला होता. जेफ त्याचा ज्यूनिअर टीम मेंबर तिथे आला.

'' सर माझ्या डोक्यात एक आयडीया आली आहे... की खुनी कसा खुनाच्या जागी घुसत असेल आणि मग बाहेर पडत असेल'' जेफ उत्साहाने म्हणाला.

सॅमने आपलं डोकं वर करुन त्याच्याकडे पाहालं.

जेफ दरवाजाच्या बाहेर गेला आणि त्याने दरवाजा बाहेरुन ओढून घेतला.

'' सर बघा आता'' तो तिकडून जोरात म्हणाला.

डिटेक्टीवने बघीतले की दाराची आतली कडी हळू हळू सरकत बंद झाली होती. सॅम आश्चर्याने बघत होता.

'' सर तुम्ही बघितलं का?'' तिकडून जेफचा आवाज आला.

मग हळू हळू दाराची कडी दूसऱ्या बाजूला सरकु लागली आणि थोड्या वेळातच कडी उघडल्या गेली.

सॅमला आश्चर्य वाटत होतं.

जेफ दरवाजा उघडून आत आला, त्याच्या हातात पाठीमागे काहीतरी लपविलेलं होतं.

'' तु कसं काय केलं? '' सॅमने आश्चर्याने त्याला विचारले.

जेफने एक मोठा मॅग्नेट आपल्या पाठीमागून काढला आणि सॅमच्या समोर धरला.

'' ही सगळी या चूंबकाची करामत आहे कारण ती कडी लोखंडाची बनलेली आहे'' जेफ म्हणाला.

'' जेफ फॉर यूवर काइंड इन्फॉर्मेशन... घटनास्थळी असलेल्या सगळ्या दाराच्या कड्या ऍल्यूमिनियमच्या होत्या'' सॅम उपरोधाने म्हणाला.

'' ओह... ऍल्यूमिनीयमच्या होत्या'' मग अजून काहीतरी डोक्यात आयडीया आल्यासारखा तो म्हणाला, '' काही हरकत नाही ... त्याचं पण सोल्यूशन आहे माझ्याजवळ''

सॅमने अविश्वासाने त्याच्याकडे बघीतले.

जेफने आपल्या गळ्यातला एक स्टोन्सचा नेकलेस काढून तोडला, सगळे स्टोन्स एका हातात घेवून त्यातला नायलॉन धागा दुसऱ्या हाताने ओढला. त्याने सगळे स्टोन्स खिशात ठेवले. आता त्याच्या दूसऱ्या हातात तो नॉयलॉनचा धागा होता.

डिटेक्टीव सॅम त्याच्याकडे तो काय करतो आहे हे गोंधळलेल्या स्थितीत पाहात होता.

'' आता बघा ही दूसरी आयडीया आहे.. तूम्ही फक्त माझ्यासोबत या'' जेफ म्हणाला.

सॅम त्याच्या मागे मागे गेला.

जेफ दरवाजाजवळ गेला. दरवाज्याच्या कडीत तो नॉयलॉन धागा त्याने अडकविला. धाग्याचे दोन्ही टोकं एका हातात पकडीत सॅमला म्हणाला, '' तुम्ही आता दरवाजाच्या बाहेर जा''

सॅम दरवाजाच्या बाहेर गेला. जेफही आता धाग्याचे दोन्ही टोकं एका हातात पकडून दरवाजाच्या बाहेर आला. आणि दार ओढून घेतलं.

दार बंद होतं पण तो धागा जो जेफच्या हातात होता दाराच्या फटीतून अजूनही आतल्या कडीला अडकविलेला होता. जेफने हळू हळू त्या धाग्याचे दोन्ही टोकं ओढले आणि मग धाग्याचं एक टोक सोडून दूसऱ्या टोकाने धागा ओढून घेतला. सगळा धागा आता जेफच्या हातात होता.

'' आता दार उघडून बघा'' जेफ सॅमला म्हणाला.

सॅमने दार ढकलून बघीतलं आणि काय आश्चर्य दार आतून बंद होतं.

सॅम अविश्वासाने जेफकडे पहायला लागला.

'' आता मला पुर्णपणे खात्री पटायला लागली आहे...'' सॅम म्हणाला.

'' कशाची?'' जेफने विचारले.

'' की या नोकरीच्या आधी तू कोणते धंधे करीत असला पाहिजेस..'' सॅम गमतीने म्हणाला.

दोघही एकमेकांकडे पाहून हसले.

'' पण मला एक सांग'' सॅम म्हणाला.

जेफने प्रश्नार्थक मुद्रेने सॅमकडे बघीतले.

'' की जर दाराला आतून कुलूप लावलेले असेल तर?'' सॅमने विचारले.

'' नाही...मग त्या स्थीतीत ...एकच शक्यता आहे'' जेफ म्हणाला.

'' कोणती?''

'' की ते दार उघडायला एखादी अघोरी शक्तीच लागेल'' जेफ म्हणाला


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-22: आता पुढे कोण?

रात्री रोनॉल्ड आणि क्रिस्तोफर हॉलमध्ये पीत बसले होते. एका मागे एक त्यांच्या दोन साथीदारांचा खुन झाला होता. सुरवातीला जेव्हा स्टिव्हनचा खुन झाला तेव्हाच त्यांना शंका आली होती की हे प्रकरण नक्कीच नॅन्सीच्या खुनाशी सबंधीत आहे. पण नंतर पॉलच्या खुनानंतर तर त्यांची खात्रीच झाली होती के हे सगळं नॅन्सीच्या खुनाचंच प्रकरण आहे. कितीही घाबरणार नाही म्हटलं तरी आता त्यांना पुढचा नंबर त्यांच्या दोघांपैकीच एकाचा दिसत होता. त्यामुळे त्यांच्या चेहऱ्यावरची भिती आणि चिंता हटायला तयार नव्हती. ते व्हिस्कीचे ग्लासवर ग्लास रिचवित होते आणि आपली भिती मिटविण्याचा प्रयत्न करीत होते.

'' मी म्हटलं नाही तुला ?'' किस्तोफर म्हणाला

रोनॉल्डने प्रश्नार्थक मुद्रेने त्याच्याकडे पाहाले.

'' त्या साल्याला जिवंत सोडू नको म्हणून... त्याचा काटा आपण तेव्हाच काढायला पाहिजे होता... त्या पोरीबरोबर..'' क्रिस्तोफर व्हिस्कीचा घोट घेत कडवट तोंड करीत म्हणाला.

त्यांना शंका ... नाही पक्की खात्री होती की जॉनचाच या दोन खुनांमध्ये हात असावा.

'' आपल्याला वाटलं नाही साला एवढा डेंजरस असेल म्हणू...'' रोनॉल्ड म्हणाला.

'' बदला ... बदला माणसाला डेंजरस बनवितो'' क्रिस्तोफर म्हणाला.

'' पण माझ्या एक गोष्ट लक्षात येत नाही की तो सारे खुन कशा प्रकारे करतो आहे... पोलिस तिथे पोहोचतात तेव्हा घर आतून बंद केलेलं असतं आणि बॉडी आत पडलेली असते... आणि तेच नाही तर पॉलच्या गळ्याचं तोडलेलं मांस माझ्या किचनमधे कसं काय आलं?.. आणि विशेष म्हणजे तेव्हाही माझं घर ...खिडक्या दारे सर्व मी व्यवस्थित बंद केलं होतं'' रोनॉल्ड आश्चर्य व्यक्त करीत म्हणाला.

रोनॉल्ड कुठेतरी अधांतरी विचार करीत पाहत म्हणाला,

'' हे सगळं पाहता मला एकच गोष्ट शक्य वाटते...''

'' कोणती?'' क्रिस्तोफरने व्हिस्कीचा रिकामा झालेला ग्लास भरीत विचारले.

'' तूझा भूतावर विश्वास आहे?'' रोनॉल्डने बोलावं की नाही बोलावं या व्दीधा मनस्थीतीत विचारले.

'' काहीतरी मुर्खासारखा बडबडू नकोस.... त्याच्याजवळ काहीतरी ट्रीक आहे की तो अशा तऱ्हेने खुन करीत असावा... '' क्रिस्तोफर म्हणाला.

'' मलाही तेच वाटतं... पण कधी कधी भलती सलती शंका येते '' रोनॉल्ड म्हणाला.

'' काळजी करु नको ... आपण तो आपल्याला गाठण्याच्या आधीच आपण त्याला गाठून त्याचा काटा काढू'' क्रिस्तोफर त्याला सांत्वना देण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

'' आपण पोलीसांचं प्रोटेक्शन घ्यायला पाहिजे'' रोनॉल्ड विचार करीत म्हणाला.

'' पोलिस प्रोटेक्शन? ... मुर्ख आहेस की काय?... आपण त्यांना काय सांगणार आहोत... की बाबांनो आम्ही त्या पोरीला मारलं... आमच्याच्याने चूक झाली ... सॉरी ... अशी चूक पुन्हा होणार नाही ... कृपा करुन आमचं रक्षण करा ..'' क्रिस्तोफर दारुच्या नशेत माफी मांगण्याचे हावभाव करुन बोलत होता.

'' तो नंतरचा प्रश्न झाला... आधी आपलं प्रोटेक्शन महत्वाचं... सर सलामत तो पगडी पचास'' रोनॉल्ड म्हणाला.

'' पण पोलीसांकडे जावून त्यांचं प्रोटेक्शन मागणं म्हणजे...''

पोलिस प्रोटेक्शनची कल्पना येताच नाही म्हटलं तरी रोनॉल्डला बरं वाटत होतं. त्याची भिती पुर्णपणे नाही तरी कमी नक्कीच झाली होती.

'' त्याची तु काळजी करु नकोस... ते सगळं माझ्यावर सोडून दे'' रोनॉल्ड त्याचं वाक्य अर्ध्यातच तोडत उत्साहाने आणि आत्मविश्वासाने म्हणाला.


क्रमश:...

Marathi Novel - अद्-भूत : Ch-21: मग जॉन कुठे गेला?

.... डिटेक्टीव्ह सॅम डिटेक्टीव बेकर समोर बसून ऐकत होता. त्याची सर्व हकीकत सांगून केव्हाच झाली होती. पण सगळी हकिकत एकून खोलीतले सगळे जण एवढे भारावून गेले होते की बराचवेळ कुणीच कुणाशी काही बोललं नाही. खोलीमध्ये एक अनैसर्गीक शांतता परसली होती.

एका उत्कट प्रेमकहानीचा असा अंत व्हावा?....

कॅबिनमधल्या सगळ्यांनाच ती हकीकत हुर हुर लावून गेली होती.

थोड्यावेळाने डिटेक्टीव सॅमने आपल्या भावनांना आवर घालीत विचारले,

'' जॉनने पुलिस स्टेशनला रिपोर्ट केला होता?"'

'' नाही ''

'' मग ... हे सगळ तुला कसं कळलं ?''

'' कारण नॅन्सीचा भाऊ... जॉर्ज कोलीन्सने रिपोर्ट केला होता''

'' पण त्याने रिपोर्ट कसा काय केला? ... म्हणजे त्याला हे सगळं कसं कळलं? ... जॉन त्याला भेटला होता की काय? '' सॅम एकावर एक प्रश्नांचा भडीमार करीत होता.

''नाही जॉन त्याला त्या घटनेनंतर कधीही भेटला नाही....'' बेकर म्हणाला.

'' मग त्याला खुनी कोण आहेत हे कसं कळलं?'' सॅमला आता त्याला पडलेल्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं मिळविण्याची घाई झाली होती.

'' काही महिन्यांपुर्वी जॉनने नॅन्सीच्या भावाला या घटनेबद्दल पत्र लिहिले होते... त्यात त्याने त्या चार जणांचे नावं पत्ते त्याला कळविले होते ...''

'' मग रिपोर्टचा काय निकाल लागला?'' सॅमने पुढचा प्रश्न विचारला.

''... या केसवर आम्हीच तपास केला होता पण नॅन्सीची डेड बॉडी मिळाली नव्हती की जॉन सापडला नाही ... जो की या घटनेचा एकुलता एक अतिशय महत्वाचा आय विटनेस होता... म्हणून केस तशीच खोळंबून राहाली... आणि अजुनही खोळंबून पडलेली आहे... ''

'' बरं जॉनचा काही पत्ता?'' सॅमने विचारले.

'' त्याच्याबद्दल कुणालाच काही माहित नाही ... त्या घटनेनंतर तो कधी त्याच्या स्वत:च्या घरी सुध्दा गेला नाही... तो जिवंत आहे का मेला आहे याचाही काही पत्ता लागला नाही ... त्याच्या जॉर्जला आलेल्या पत्रावरुन फक्त तो अजुनही जिवंत असावा असं वाटते... पण तो जर जिवंत असेल तर तो का लपतो आहे हेच कळत नाही...''

'' कारण सरळ आहे...'' इतका वेळ लक्ष देवून ऐकत असलेला सॅमचा साथीदार म्हणाला.

'' हो ....त्याचे एकच कारण असू शकते की आता एवढ्यात जे दोन खुन झाले आहेत त्यात जॉनचाच हात असू शकतो ... आणि म्हणूनच मी तुला मुद्दाम बोलावून घेवून ही माहिती दिली...'' बेकर म्हणाला.

'' बरोबर आहे तुझं ... या खुनांमध्ये जॉनचा हात आहे असं गृहीत धरण्यास पूरेपूर वाव आहे... पण मला एक गोष्ट समजत नाही ... की जेव्हा की ती खोली किंवा घर आतून आणि सर्व बाजूनी बंद असतं तेव्हा तो खुनाच्या जागी पोहोचतोच कसा? ... तो हे सगळे खुन कसे करतो आहे हे एक न उलगडणारं कोडं होवून बसलं आहे''

'' बरं नॅन्सीच्या भावाला जेव्हा ही घटना कळली तेव्हा त्याची प्रतिक्रीया काय होती? ... आणि निकालाला उशीर लागतो आहे या बाबतीत त्याची प्रतिक्रिया कशी आहे?''

'' त्या माणसाला तर वेड लागल्यागत झपाटलेला आहे तो... इथे नेहमी पोलिस स्टेशनला त्याची चक्कर असते आणि केसबाबत काय झालं हे नेहमी तो विचारत असतो... बरं तो फोन करुनसुद्धा विचारु शकतो.. पण नाही तो स्वत: इथे येवून विचारतो... मला तर त्याची खुप किव येते .. पण आपल्या हातात जेवढं आहे तेवढंच आपण करु शकतो''

'' म्हणजे एवढ्यात जे दोन खुन झाले आहेत त्याचा खुनी नॅन्सीचा भाऊ जॉर्जही असू शकतो.. '' सॅम म्हणाला.

'' तुम्ही त्याला एकदा बघायला हवं... त्याच्याकडे बघून तरी असं वाटत नाही'' बेकर म्हणाला.

'' पण आपल्याला ही शक्यताही नाकारुन चालणार नाही...'' सॅमने प्रतिवाद केला.

डिटेक्टीव बेकरने थोडा वेळ विचार केला आणि मग होकारार्थी मान हलविली.


क्रमश:...