Genre:- Horror, Mystery, Suspense
Logline:- Following the mysterious disappearance of her husband, Stella Fernandez is led by a supposed friend of her missing husband's into a mysterious world of interconnecting portals which turn out to be black holes that transcend time and reality.
The novel would be based on my screenplay 'Black Hole' registered with FWA Mumbai.
 The horror, suspense, thriller online Marathi Novel based on my english screenplay 'Latched' registered with FWA. वाचा काही निवडक प्रतिक्रिया - प्रतिक्रिया English Version-> [Aghast] Email this Novel to your friends using following controls! -समाप्त- |
डिटेक्टीव सॅम कारागृहात ऍंथोनीच्या समोर बसला होता. डिटेक्टिव सॅमला कशी सुरवात करावी काही कळत नव्हतं. शेवटी तो म्हणाला, '' मला इतके दिवसांचा प्रश्न पडला होता की ते सगळं नॅन्सीने मला का सांगावं?''
'' नॅन्सी? ... तुम्ही काय बोलत आहात... ती तर मेली''
'' ही जरा विचित्र आणि अद्भूत गोष्ट आहे ... पण तिचा आत्मा अजुन जिवंत आहे'' सॅम म्हणाला.
'' डिटेक्टीव सॅम ... तुम्ही हे काय बोलताय... तुम्ही माझी गंमत करताय?''
'' नाही मी जे काही बोलतो जे काय सांगतो आहे ते मी सगळं अनुभवलेलं आहे... तुझा विश्वास न बसनं साहजीक आहे... माझाही सुरवातीला विश्वास बसला नव्हता'' सॅम म्हणाला.
सॅम इतक्या गंभीरतेने बोलतो आहे हे पाहून ऍंथोनीने तो काय बोलतो आहे हे आधी ऐकून घ्यायचं ठरविलं.
'' तुला जेव्हा कोर्टात जजने शिक्षा सुनावली तेव्हा मला कळलं की नॅन्सीने ते सगळं सांगण्यासाठी माझी निवड का केली?'' सॅम म्हणाला.
'' काय सांगण्यासाठी?'' ऍंथोनीने विचारले.
'' की तुच त्या चार जणांना नॅन्सीचा आणि जॉनचा पत्ता दिला होता''
'' नाही मी नाही दिला'' ऍंथोनीने आपला बचाव करण्याचा प्रयत्न केला.
'' खोटं बोलू नकोस'' सॅम आवाज चढवून म्हणाला.
ऍंथोनीने मान खाली घातली.
आता लपविण्यात काय अर्थ आहे?...
सजा तर आपल्याला झालीच आहे...
'' पण हे तुम्हाला कसं कळलं?'' ऍंथोनीने विचारले.
'' मला नॅन्सीनं सांगितलं'' सॅम म्हणाला.
'' पण ती तर मेली'' ऍंथोनी आश्चर्याने म्हणाला.
'' तिच्या आत्मानं ... तिच्या भूतानं सांगितलं मला'' सॅम म्हणाला.
ऍंथोनी त्याच्याकडे अविश्वासाने पाहत होता.
'' तिने मला यासाठी सांगितलं की माझ्यामार्फत तुला हे सगळं कळावं की जेही सगळे खुन झाले होते... ते प्रत्यक्षात तिने केले होते... आणि ते तु केलेले आहेत असा फक्त तिने भास निर्माण केला होता... आणि त्या खुनांबद्दल तुला जी सजा होत आहे ... ही तिचीच इच्छा असून अशा तऱ्हेने तिने तिचा तुझ्यावरचा बदला घेतला आहे''
'' अहो ... ते सगळे खुन मी माझ्या मांजरीच्या सहाय्याने ... .ते सगळं इलेक्टॉनिक्स, वायरलेस ट्रान्समिशन वैगेरे मी सगळं तयार केलं होतं...'' ऍंथोनी पोट तिडकीने म्हणाला.
'' पण जेव्हा मी तुझं ते इलेक्टॉनिक्स, वायरलेस ट्रॉन्समिशन तपासलं तेव्हा ते वेअरहाऊसच्या दरवाजाच्या बाहेर सुध्दा काम करत नव्हतं... तर मग त्या चौघांच्या घरापर्यंत ते सिग्नल पोहोचण्याचा प्रश्नच उद्भवत नाही'' सॅम म्हणाला.
'' एवढंच नाही तर तिने मला अशा काही गोष्टी सांगितल्या की त्या तुझ्या व्यतिरिक्त कुणालाही माहीत माहीत नाहीत ...' सॅम म्हणाला
'' जश्या?'' ऍंन्थोनीने विचारले.
'' जसं ... नॅन्सी आणि जॉनने, जेव्हा ते चौघंजण त्यांच्या मागावर होते आणि ते ड्रेनेज पाईपमध्ये लपले होते तेव्हा त्यांनी तुला केलेला फोन.... नंतर तु त्यांना एखादी टॅक्सी थांबवून हिल्टन हॉटेलला जाण्याचे सांगितलेले... आणि तु त्यांचा केलेला विश्वासघात... दोन दोन हजार डॉलर्स प्रत्येकाकडून घेण्याच्या बदल्यात तु त्यांना दिलेला त्यांचा पत्ता...आणि तु जेव्हा पैसे घेण्यासाठी गेला होता तेव्हा त्यांनी तुलाही या केसमध्ये अडकविण्याची दिलेली धमकी...'' सॅम एक एक करुन सगळं सांगत होता.
आता मात्र ऍंथोनी आ वासून सॅमकडे भितीमिश्रीत आश्चर्याने पाहत होता. एका मागे एक आश्चर्याचे धक्के त्याला बसत होते. तो विचार करायला लागला.
ही जी सगळी माहिती त्याने सांगितली होती ती त्याच्याव्यतिरिक्त अजुन कुणाला माहित होण्याचा प्रश्नच उद्भवत नव्हता...
मग ह्या गोष्टी सॅम ला कशा कळल्या ?..
दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे फोनने त्या चार जणांना नॅन्सी आणि जॉनचा पत्ता कळविण्याची गोष्ट सॅमला कशी कळली ...
आणि आता तो म्हणतो सिग्नल ट्रान्समिशन दरवाजाच्या बाहेर सुध्दा पोहोचत नव्हतं...
ऍंथोनी आता गहन विचारात पडला होता.
त्याला सॅम म्हणतो त्यात तथ्य वाटायला लागलं होतं...
पण हे कसं शक्य आहे? ...
ऍंथोनीचा भूतावर आणि आत्म्यावर कधीच विश्वास नव्हता.
त्याला जाणवत होतं की कळत नकळत त्याच्या शरीरात कंप सुटतो आहे.
'' तुम्ही म्हणता हे जर खरं मानलं... तर तिने डायरेक्ट त्या चार जणांना आणि मग मला असं का मारलं नाही.. हा सगळा खेळ करण्याची काय गरज होती...'' अजुनही ऍंथोनीची खुमखुमी शिल्लक होती.
'' तिनं असं का केलं? हे तिचं तिला माहित... पण तिनेच त्या चार जणांना मारुन तुला त्यांच्या खुनांच्या आरोपात अडकविलं आहे एवढं मात्र खरं...'' सॅम म्हणाला.
ऍंथोनी आता अगदी गंभीर झाला होता. खुनाचा एक एक प्रसंग त्याच्या डोळ्यासमोरुन जात होता. आणि प्रत्येक प्रसंगात आता त्याला नॅन्सीची अदृष्य उपस्थीती जाणवायला लागली होती.
'' पण मला एक कळत नाही... की तु कोर्टात तिचा बदला घेण्यासाठी त्यांना मारलं असं खोटं का सांगितलं?'' सॅमने शेवटी त्याच्या मर्मावर हात ठेवला होता.
ऍंथोनी गंभीर होता तो अजून गंभीर झाला. आता त्याचे डोळे हळू हळू पाणावू लागले होते.
त्याने सॅमचा हात आपल्या हातात घेतला आणि त्याचा संयमाचा बांध तुटला. तो त्याच्या हातात आपलं डोकं खुपसून ओक्साबोक्शी रडू लागला.
'' तिचा खुन व्हावा अशी माही बिलकूल इच्छा नव्हती... पण त्या हरामखोरांनी तिला मारुन टाकलं... मी तिला प्रपोज केले आणि तिने मला नकार दिला होता... म्हणून तिचा गरुर तोडण्याची खुमखुमी माझ्या मनात बऱ्याच दिवसांची घर करुन होती होती ... आणि त्या दिवशी जॉनचा फोन आला आणि तो चान्स मला मिळाला... तिचा फक्त बलात्कार व्हावा आणि तिचा गर्व तुटावा एवढीच माझी इच्छा होती... पण नंतर वेगळ्याच गोष्टी होत गेल्या... तिचा खुन झाला... त्या चौंघांनी मलाही त्यात गोवण्याची धमकी दिली ... म्हणून मी त्या चौघांचा काटा काढण्याचं ठरविलं... आणि मग मी त्यांचा एक एक करुन खुन केला.... '' ऍंथोनी रडता रडता सगळं सांगु लागला होता.
सॅमला काय बोलावं काही कळत नव्हतं.
थोड्या वेळाने ऍंथोनी शांत झाला.
तेव्हा पुन्हा सॅमने विचारले, '' पण तु कोर्टात तिचा बदला घेण्यासाठी त्यांना मारलं असं खोटं का सांगितलं?''
पुन्हा रडकुंडी येवून ऍंथोनी म्हणाला, '' सांगतो ... पण प्लीज ते तुमच्यात आणि माझ्यातच ठेवा.. बाकी कुणाला कळता कामा नये''
'' ठिक आहे मी कुणालाच सांगणार नाही'' सॅमने आश्वासन दिले.
'' मी नॅन्सीसोबत जे केलं ते जर माझ्या घरच्यांना आणि साऱ्या जगाला कळलं तर त्यांच्यासमोर माझी काय इज्जत राहील... आता मला फाशी होत आहे... ती मी माझ्या प्रेमीकेचा बदला म्हणून केलेल्या खुनांबद्दल होत आहे असं चूकीचं समजून का होईना कमीत कमी त्यांच्या मनात माझ्याबद्दल एक आदर आणि इज्जत आहे... ती इज्जत मी मरेपर्यंत तरी कृपा करुन तशीच राहू द्या ...'' ऍंथोनीने आता सॅमचे पाय धरले होते.
सॅमला त्याची ही अशी अगतिक परीस्थिती पाहून त्याची किवही येत होती. त्याला काय करावे काही सुचत नव्हते.
पण नाही ... काहीही झालं तरी ऍंथोनीने केलेला गुन्हा हा क्षम्य नाही ....
त्याच्या डोक्यावर ठेवण्यासाठी पुढे केलेला हात त्याने तसाच मागे ओढून घेतला. ऍंथोनीने पकडलेले पायही त्याने मागे खेचून घेतले. तो उठला आणि जड पावलाने बाहेर जाण्यासाठी दरवाजाकडे गेला. चालता चालता दरवाजापाशी थांबला आणि मागे वळून ऍंन्थोनीला म्हणाला, "" नॅन्सीची तुला एक गोष्ट सांगण्याची इच्छा आहे''
'' कोणती?'' ऍंन्थोनीने आपले डोळे पुसत जड आवाजात विचारले.
'' की ती तुला कधीही माफ करु शकणार नाही''
सॅम तिथून भराभर मोठमोठे पावलं टाकीत निघून गेला होता आणि ऍंन्थोनी भितीने काळवंडलेल्या, रडवेल्या चेहऱ्याने त्याच्या जाणाऱ्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत होता.
क्रमश:...
डिटेक्टिव्ह सॅम वेअरहाऊसमध्ये अजूनही जमिनीवर पडलेला होता. पण आता तो त्या ट्रान्स स्टेट मधून बाहेर आला होता. त्याने पटकन कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघितलं. आता कॉम्प्यूटर बंद होता. त्याने वेअरहाउसमध्ये आजुबाजुला बघितलं. आता बाहेर चागलं उजाडून सकाळ झाली होती त्यामुळं वेअर हाऊसमध्ये प्रकाश होता. मघाच्या वादळासारख्या हवेचे झोतही थांबले होते. तो आता उठून उभा राहाला आणि विचार करु लागला. तेवढ्यात त्याचं लक्ष खाली पडलेल्या मघा तुटलेल्या फोटो फ्रेमकडे गेलं. त्याने ती फ्रेम उचलली आणि सुलटी करुन बघितली. तो एक ग्रुप फोटो होता. ऍंथोनी आणि त्या चार खुन्यांचा.
त्याला आता एक एक गोष्ट एकदम स्पष्टपणे उलगडली होती. तो खाली पडलेला असतांना त्याच्या समोरुन जे एक एक दृष्य गेलं होतं ते सगळं कदाचित नॅन्सीच्या अदृष्य अतृप्त आत्माला त्याला सांगायचं होतं. पण तिला ते त्याला सांगायची जरुरत का पडावी? तिने त्याला न सांगताही तिला जे पाहिजे ते ते होत होतं. आणि पुढेही होणार होतं.
मग तिने हे त्याला का सांगाव?...
नक्कीच काहीतरी कारण असावं?...
नक्कीच तिचा काहीतरी उद्देश असावा...
ऍंथोनीच्या केसची बऱ्याच दिवसापासून कोर्ट मध्ये सुनावनी सुरु झाली होती. प्रत्येक वेळी सॅम कोर्टमध्ये बसून केसची कारवाई ऐकायचा. इकडे केसची कारवाई सुरु असायची आणि त्याच्या डोक्यात तो एकच प्रश्न घोळत असायचा की नॅन्सीने ते सगळं सांगण्यासाठी त्याची निवड का केली असावी? आणि तिने ते सगळं त्याला सांगण्याचं कारण काय असावं?
की ते सगळं त्याने कोर्टमध्ये सांगावं असं तर तिला वाटत नसावं?...
पण जर ते सगळं कोर्टमध्ये सांगितलं तर त्यावर कुणाचा विश्वास बसणार होता?...
उलट एका जिम्मेदार डिटेक्टीव्हच्या तोंडून अशा अंधश्रध्देच्या गोष्टी ऐकून लोकांनी त्याला खुळ्यात काढलं असतं...
खुळ्यातच नाही तर त्याच्या पुढील संपूर्ण करियरवर एक मोठं प्रश्नचिन्ह निर्माण झालं असतं...
तो विचार करीत होता. पण आज त्याला विचारात गुरफटायचं नव्हतं. आज त्याला कोर्टची कारवाई पुर्णपणे लक्ष देवून ऐकायची होती. कारण आज केसचा निकाल लागणार होता.
शेवटी इतक्या दिवसांपासून खोळंबलेल्या केसचे सर्व जाब जबाब झाले. सॅमचाही जाब झाला होता. त्याने जे पुराव्याने सिध्द होवू शकत होतं ते सगळं सांगितलं होतं.
शेवटी ती वेळ आली. ती घटका आली जिची सर्वजण मोठ्या आतूरतेने वाट पाहत होते - केसच्या निर्णयाची. सॅम आपल्या खुर्चीवर बसून जज काय निर्णय देतो हे एकण्यासाठी जजकडे पाहू लागला. तसे त्याच्या चेहऱ्यावर कोणत्याही प्रकारचे भाव नव्हते. कोर्टरुमधील बाकी सर्व लोक श्वास रोखुन जजचा शेवटचा निर्णय ऐकण्यास उत्सुक होते.
जजने निर्णय सांगण्यास सुरवात केली -
'' सगळे पुरावे , सगळे जाबजवाब, आणि स्वत: मि. ऍंथोनी क्लार्कचं दिलेलं स्टेटमेंट लक्षात घेता कोर्ट या निश्कर्षापर्यंत पोहोचलं आहे की मि. ऍंथोनी क्लार्क हा मि. स्टिव्हन स्मिथ, मि. पॉल रोबर्टस, मि. रोनाल्ड पार्कर आणि मि. क्रिस्तोफर अंडरसन या चारही खुनांत दोषी आढळला आहे. त्याने हे चारही खुन जाणुन बुजून आणि योजनाबध्द रितीने अंमलात आणले होते.''
निर्णयावर शिक्कामोर्तब करण्या आधी जज ने एक मोठा पॉज घेतला. कोर्टमध्ये बसलेल्या लोकांवरुन आपली नजर फिरवली आणि मग पुढे आपला अंतिम निर्णय सुणावला -
'' ...म्हणून कोर्ट आरोपी ऍंथोनी क्लार्कला देहांताची शिक्षा सुनावीत आहे ''
जजने निर्णयावर शिक्कामोर्तब केले होते. या निर्णयावर जे चार खुन झाले होते त्यांचे नातेवाईक उपस्थीत होते त्यांनी टाळ्या वाजवून स्वागत केले तर बऱ्याच जणांना हा निर्णय आवडलेला नव्हता. नॅन्सीचा भाऊ जॉर्ज तर नाराजगी व्यक्त करीत कोर्टातून उठून गेला होता. पण डिटेक्टीव सॅमच्या चेहऱ्यावर कोणतेही भाव उमटले नव्हते. ना आनंदाचे ना दु:खाचे. पण निर्णय सुनावल्याबरोबर सॅमला बऱ्याच दिवसापासून सतावित असलेले कोडे उलगडले होते.
क्रमश:...
ऍंथोनीने या प्रकरणाचा संपूर्ण निकाल लावण्याचं आता मनावर घेतलं होतं. शेवटी त्याला त्याची चमडी वाचवणं आवश्यक होतं. काय करायचं हे आता त्याने मनाशी पक्क करुन ठेवलं होतं. पण त्या आधी एकदा नॅन्सीच्या भावाला जावून भेटायचं असं त्याने ठरविलं. तशी नॅन्सीचा वर्गमित्र या नात्याने त्याची जॉर्जशी ओळख होतीच. जॉर्जला पुर्ण प्रकरणाची कितपत माहिती आहे आणि त्याला माहिती कुठून मिळाली हे त्याला बघायचं होतं. आणि महत्वाचं म्हणजे जॉर्जला त्याच्यावर काही संशय तर नाही हे त्याला बघायचं होतं.
ऍंथोनी जॉर्जच्या दरवाजासमोर येवून उभा राहाला. तो आता बेल दाबणार तेवढ्यात त्याला एका मोठी कर्कश्य विचित्र किंकाळी ऐकू आली. एक क्षण तर तो दचकलाच... की काय झालं. त्याचा बेल दाबणारा हात भितीमुळे मागे खेचल्या गेला.
प्रकरण काहीतरी गंभीर दिसते...
म्हणून तो दाराची बेल न दाबता जॉर्जच्या घराच्या खिडकीजवळ गेला. त्याने आत डोकावून बघितले....
... आत जॉर्जने त्याच्या एका हातात एक बाहुलं पकडलेलं होतं. त्या बाहुल्याकडे द्वेशाने आणि रागाने पाहून पुन्हा त्याने एक विचित्र कर्कश्य किकांळी फोडली. ऍंथोनीला त्या किंकाळी नंतर झालेली शांतता एक वेगळीच, गुढ आणि भयानक शांतता वाटत होती.
ऍंथोनी अजूनही खिडकीतून हा काय प्रकार आहे हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न करीत होता. आत चाललेल्या सगळ्या प्रकारावरुन त्याला तो जादूटोण्याचा काहीतरी प्रकार असावा असं वाटत होतं. पण त्याचा जादूटोण्यावर विश्वास नव्हता. तो आतली एक एक गोष्ट निरखून पाहू लागला...
... आत आता जॉर्ज त्या बाहुल्याशी बोलू लागला, '' स्टिव्हन... आता तू मरण्यास तयार हो''
अचानक जॉर्जने आवाज बदलला आणि जणू तो त्या बाहुल्याच्या तोंडची वाक्य, ज्याला की तो स्टिव्हन समजत होता, बोलू लागला, '' नाही... मला मरायचं नाही आहे... जॉर्ज मी तुझी पाया पडून माफी मागतो... मला माफ कर... तु जे सांगशील ते मी करण्यास तयार आहे.. फक्त मला माफ कर...''
जॉर्ज पुन्हा पुर्ववत त्याच्या आवाजात त्याची वाक्य बोलू लागला, '' तु माझ्यासाठी काहीही करु शकतोस? ... तू माझ्या बहिणीला, नॅन्सीला परत आणू शकतोस काय?''
'' नाही ... ते मी कसे काय करु शकेन... ते माझ्या आवाक्याबाहेरचे आहे... ते सोडून तू काहीही सांग... मी तुला वचन देतो मी ते तुझ्यासाठी करीन... '' पुन्हा जॉर्ज आवाज बदलून त्या बाहुल्याच्या म्हणजे स्टिव्हनच्या तोंडची वाक्य बोलू लागला.
'' तू माझ्यासाठी काहीही करु शकतोस नं... तर मग तयार हो... मला तुझा जिव हवाय...'' जॉर्ज पुन्हा आवाज बदलून त्याची स्वत:ची वाक्य बोलू लागला..
खिडकीतून हा सगळा प्रकार ऍंथोनी बराच वेळ पाहत होता. ते बघता बघता अचानक त्याच्या डोक्यात एक कल्पना आली. त्याच्या चेहऱ्यावर आता एक आनंदाची अघोरी चूणूक दिसू लागली. तो खिडकीतून बाजूला झाला. दरवाजाजवळ गेला. त्याने काहीतरी विचार केल्यासारखे केले आणि तो तसाच जॉर्जच्या दरवाजाची बेल न वाजवताच परत फिरला.
क्रमश:...
ऍंथोनी कॉम्प्यूटरवर बसला होता. आणि एक काळी मांजर जिच्या गळ्यात काळा पट्टा बांधला होता ती त्याच्या आजुबाजुला खेळत होती. ज्या टबलवर कॉम्प्यूटर ठेवला होता त्या टेबलवर वायरचे तूकडे, मांजरीचे पट्टे, आणि काही इलेक्ट्रनिक्सचे छोटे छोटे उपकरणं इकडे तिकडे विखूरलेले होते. ऍंथोनीचं ज्या भिंतिकडे तोंड होतं त्या भिंतीवर न्यूरॉलॉजीच्या आणि ब्रेनच्या वेगवेगळ्या आकृत्या चिटकविलेल्या होत्या.
ऍंथोनीने विजेच्या चपळाईने कीबोर्डची आणि माऊसची काही बटनं दाबली आणि त्याच्या कॉम्प्यूटर स्क्रिनवर एक सॉफ्टवेअर ओपन झालं. त्या सॉफ्टवेअरचेही वेगवेगळे मेनु, वेगवेगळे बटन्स आणि टेक्स्ट बॉक्सेस दिसू लागले. त्या सॉफ्टवेअरच्या वेगवेगळ्या बटनांपैकी एका बटनवर ऍंथोनीने माऊसने क्लीक केलं. त्या बटनावर 'अटॅक' असं लिहिलं होतं. अचानक त्याच्या आजुबाजुला एका टेडीबिअरसोबत खेळणाऱ्या त्या मांजरीने उग्र रुप धारण केले आणि ती त्या टेडी बिअरवर तूटन पडली. इतक्या क्रुरतेने त्या मांजरीने त्या टेडी बिअरवर हल्ला केला की काही क्षणातच तिने त्या टेडी बिअरचे दाताने फाडून तोडून छोटे छोटे तूकडे केले. मांजर त्या टेडी बिअरवर हमला करीत असतांना ऍंथोनी मोठ्या कुतुहलाने त्या मांजरीकडे पाहत होता. जेव्हा शेवटी त्या मांजरीने त्या टेडी बिअरचा फज्जा पाडला, एक विजयी हास्य ऍंथोनीच्या चेहऱ्यावर पसरले.
तेवढ्यात अचानक ऍंथोनीला समोरच्या दाराजवळ कशाचा तरी आवाज झाल्याची चाहूल लागली. ऍंथोनी सगळं जसं च्या तसं सोडून समोरच्या दाराकडे गेला. दार उघडलं तर दारात अपेक्षेप्रमाने त्याला वर्तमानपत्र पडलेलं दिसलं. त्याने ते उचललं, ते वर्तमानपत्र चाळत घरात परत आला आणि ते वर्तमान पत्र चाळतच त्याने दार लावून घेतलं. अचानक वर्तमानपत्रातल्या एका बातमीने त्याचं लक्ष आकर्षीत केलं. तो ती बातमी गंभीरतेने वाचत त्याच्या कॉम्प्यूटर जवळ आला. तो खुर्चीवर बसला आणि ती बातमी काळजीपुर्वक वाचू लागला.
तो जी बातमी वाचत होता तीचं हेडींग होतं ' नॅन्सीच्या भावाने 'त्या' चौंघावर खटला भरला'.
आणि त्या हेडींगच्या खालीच क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल आणि स्टिव्हनचे फोटो होते. त्याने तो पेपर समोर टेबलवर कॉम्प्यूटरच्या शेजारी ठेवला आणि तो विचार करु लागला. नॅन्सीला त्या चौघांनी बलात्कार करुन मारल्यानंतर जेव्हा तो त्यांच्याकडे पैसे मागण्यासाठी गेला होता तेव्हाचा संवाद त्याला आठवला ....
'' तुम्ही त्या पोरीचा खुन केला की काय?'' ऍंथोनी कसाबसा बोलला.
'' तुम्ही नाही ... आपण ... आपण सगळ्यांनी '' क्रिस्तोफरने त्याची दूरुस्ती केली.
'' एक मिनीट... एक मिनीट... तुम्ही त्या पोरीला जर मारले असेल ,,, तर इथे कुठे माझा संबंध येतोय'' ऍंथोनी आपला बचाव करीत म्हणाला.
'' हे बघ.. जर पोलिसांनी आम्हाला पकडले... तर ते आम्हाला विचारतील ... की तुम्हाला पोरीचा पत्ता कुणी दिला?..'' रोनॉल्ड म्हणाला.
''... तर आम्ही काहीही न सांगण्याचं जरी ठरवलं तरी आम्हाला सांगावच लागणार...'' पॉलने उरलेलं वाक्य पुर्ण केलं.
'' ... की आम्हाला आमचा जिगरी मित्र ऍंथोनीने मदत केली'' पॉल दारुच्या नशेत बरळला.
'' हे बघा... तुम्ही मला विनाकारण अडकवित आहात'' ऍंथोनीने आता बचावाचा पावित्रा घेतला होता.
'' पण दोस्तहो... एक गंमत मात्र होणार आहे'' क्रिस्तोफर गालातल्या गालात हसत म्हणाला.
'' कोणती?'' रोनॉल्डने विचारले.
'' की पोलिसांनी आपल्याला पकडले आणि नंतर आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफरने मधे थांबून त्याच्या दोस्ताकडे पाहाले. ते एकदम सिरीयस झाले होते.
'' अबे ... लेकहो ... समजा आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफर स्टिव्हनच्या पाठीवर थाप देवून म्हणाला.
पॉलने दारुचा ग्लास डोक्यावर ठेवला आणि उठून उभा राहत एक गिरकी घेतली. पुन्हा एक गिरकी घेत हसत तो म्हणाला, '' हं ... हं समजा''
सगळेजण, फक्त ऍंन्थोनीला सोडून त्याच्यासोबत हसायला लागले.
पुन्हा खोलीतलं वातावरण पुर्ववत खेळीमेळीचं झालं.
'' हं तर समजा आपल्याला फाशी झाली ... तर आपल्याला त्याबद्दल काही खंत राहणार नाही... शेवटी आपण मिठाई खाल्लेली आहे... पण या बिचाऱ्या ऍंथोनीला मिठाईची साधी चवसुध्दा मिळाली नाही ... अन फुकटचच फासावर लटकावं लागणार...'' क्रिस्तोफर म्हणाला.
खोलीतले सगळेजण, फक्त एक ऍंन्थोनी सोडून जोर जोराने हसायला लागले.
..... ऍंथोनी आपल्या विचारांच्या तंद्रीतून भानावर आला.
आता ही केस जर अशीच पुढे चालली तर केव्हा ना केव्हा क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल आणि स्टिव्हन आपलं नाव घेतील...
मग आपणही या केसमधे अडकल्या जावू....
नाही असं होता कामा नये....
आपल्याला यातून काही तरी मार्ग काढायलाच पाहिजे...
विचार करता करता ऍंथोनी त्याच्या आजुबाजुला खेळणाऱ्या मांजरीकडे पाहत होता. अचानक एक विचार त्याच्या डोक्यात चमकून गेला आणि त्याच्या चेहऱ्यावर एक गुढ हास्य दिसायला लागलं.
आपण या चौघांचाही काटा काढला तर?...
ना रहेगा बास न बजेगी बांसुरी...
क्रमश:...
क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल, स्टिव्हन आणि ऍंथोनी टेबलभोवती बसून व्हिस्कीचे ग्लासवर ग्लास रिचवित होते. क्रिस्तोफर आणि त्याचे तिन दोस्त पिऊन टून्न झाले होते. ऍंथोनी आपला जपूनच पित होता.
'' मग ऍंथोनी ... इतक्या रात्री इकडे कुठे फिरतोय'' स्टिव्हन ऍंथोनीच्या पाठीवर थाप देवून म्हणाला.
त्याला चांगलीच चढलेली दिसत होती.
'' खरं म्हणजे मी तुमच्याकडे त्या ट्रीटच्या संदर्भात आलो होतो'' ऍंथोनी संधी साधून मुळ मुद्यावर आला.
'' कोणती ट्रीट?'' पॉल म्हणाला.
एक तर त्याच्या लक्षात आले नव्हते किंवा तो तसं भासवित असावा.
'' अबे येड्या... तो त्या पोरीबद्दल बोलतोय'' ऍंथोनी स्पष्ट करण्याच्या आधीच रोनॉल्ड मध्ये बोलला.
'' बाय द वे... ट्रीटची तुम्हाला मजा आली की नाही'' ऍंथोनीने विचारले.
सगळेजण एकदम स्तब्ध, शांत आणि सिरीयस झाले. ऍंथोनी गोंधळून त्यांच्या चेहऱ्याकडे बघायला लागला.
'' हे बघ... तुझी ट्रीट सुरवातीला चांगली होती... पण नंतर शेवटी...''
'' ते होतं ना एखाद्या वेळेस की सुप सुरवातीला चांगलं लागतं पण शेवटी बुडात साठलेल्या मिठामुळं त्याच्या चवीचा मजा किरकीरा होतो...'' रोनॉल्ड क्रिस्तोफरचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच म्हणाला.
'' तुम्ही लोक काय बोलता आहात मला काही समजत नाही आहे'' ऍंथोनी त्यांच्या चेहऱ्याकडे गोंधळून पाहात म्हणाला.
स्टिव्हनने क्रिस्तोफरकडे पाहत विचारले, '' सांगायचं का याला?''
'' अरे का नाही... त्याला माहित करुन घ्यायचा हक्क आहे... शेवटी त्या कृत्यात तो आपला पार्टनर होता..'' क्रिस्तोफर म्हणाला.
'' कृत्य ? ... कसलं कृत्य?'' ऍंथोनीने न राहवून विचारले.
'' खुन'' रोनॉल्ड थंडपणे म्हणाला.
'' ए त्याला खुन नको म्हणू .. तो एक ऍक्सीडेंट होता'' पॉल मधेच बोलला.
ऍंथोनीचा चेहरा भितीने पांढरा फटक पडला.
'' तुम्ही त्या पोरीचा खुन केला की काय?'' ऍंथोनी कसाबसा बोलला.
'' तुम्ही नाही ... आपण ... आपण सगळ्यांनी '' क्रिस्तोफरने त्याची दूरुस्ती केली.
'' एक मिनीट... एक मिनीट... तुम्ही त्या पोरीला जर मारले असेल ,,, तर इथे कुठे माझा संबंध येतोय'' ऍंथोनी आपला बचाव करीत म्हणाला.
'' हे बघ.. जर पोलिसांनी आम्हाला पकडले... तर ते आम्हाला विचारतील ... की तुम्हाला पोरीचा पत्ता कुणी दिला?..'' रोनॉल्ड म्हणाला.
''... तर आम्ही काहीही न सांगण्याचं जरी ठरवलं तरी आम्हाला सांगावच लागणार...'' पॉलने उरलेलं वाक्य पुर्ण केलं.
'' ... की आम्हाला आमचा जिगरी मित्र ऍंथोनीने मदत केली'' पॉल दारुच्या नशेत बरळला.
'' हे बघा... तुम्ही मला विनाकारण अडकवित आहात'' ऍंथोनीने आता बचावाचा पावित्रा घेतला होता.
'' पण दोस्तहो... एक गंमत मात्र होणार आहे'' क्रिस्तोफर गालातल्या गालात हसत म्हणाला.
'' कोणती?'' रोनॉल्डने विचारले.
'' की पोलिसांनी आपल्याला पकडले आणि नंतर आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफरने मधे थांबून त्याच्या दोस्ताकडे पाहाले. ते एकदम सिरीयस झाले होते.
'' अबे ... लेकहो ... समजा आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफर स्टिव्हनच्या पाठीवर थाप देवून म्हणाला.
पॉलने दारुचा ग्लास डोक्यावर ठेवला आणि उठून उभा राहत एक गिरकी घेतली. पुन्हा एक गिरकी घेत हसत तो म्हणाला, '' हं ... हं समजा''
सगळेजण, फक्त ऍंन्थोनीला सोडून त्याच्यासोबत हसायला लागले.
पुन्हा खोलीतलं वातावरण पुर्ववत खेळीमेळीचं झालं.
'' हं तर समजा आपल्याला फाशी झाली ... तर आपल्याला त्याबद्दल काही खंत राहणार नाही... शेवटी आपण मिठाई खाल्लेली आहे... पण या बिचाऱ्या ऍंथोनीला मिठाईची साधी चवसुध्दा मिळाली नाही ... अन फुकटचच फासावर लटकावं लागणार...'' क्रिस्तोफर म्हणाला.
खोलीतले सगळेजण, फक्त एक ऍंन्थोनी सोडून जोर जोराने हसायला लागले.
'' खरं म्हणजे मी इथे तुमच्या प्रत्येकाकडून दोन दोन हजार डॉलर्स घ्यायला आलो होतो'' ऍंथोनी म्हणाला.
'' दोन दोन हजार डॉलर्स ? ... मित्रा आता ते सगळं विसर... '' रोनॉल्ड म्हणाला.
ऍंथोनी त्याच्याकडे रागाने बघायला लागला.
'' हे बघ जर सगळं काही व्यवस्थीत झालं असतं तर आम्ही तुला स्वखुशीने पैसे दिले असते.. पण आता परिस्थीती वेगळी आहे... ती पोरगी मारल्या गेली आहे..'' रोनॉल्ड त्याला समजावल्यागत म्हणाला.
'' .. म्हणजे अपघातात..'' स्टिव्हनने मधेच जोडले.
'' तर आता ते सगळं निपटविण्यासाठी पैसा लागणार...'' रोनॉल्ड म्हणाला.
'' खरं म्हणजे... आम्हीच तुझ्याजवळ ते सगळं निपटविण्यासाठी आता पैसे मागणार होतो'' पॉल म्हणाला.
पुन्हा सगळेजण, ऍंथोनीला सोडून, जोर जोराने हसायला लागले. आधीच त्यांना चढली होती आणि ते आता त्याची उडवल्यागत हसत होते.
ऍंथोनीचे जबडे आवळल्या गेले. रागाने तो उठून उभा राहाला आणि तरातरा पाय आपटत तिथून निघून गेला. दरवाजातून बाहेर पडल्यावर त्याने दार रागाने जोरात आपटत ओढून घेतले होते.
क्रमश:...
क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल आणि स्टीव्हन एका जुनाट घरात एका टेबलभोवती बसले होते. त्यांच्या हातात अर्धे अर्धे रिचविलेले व्हिस्कीचे ग्लासेस होते. चौघंही आपआपल्यातच गुंग विचार करीत व्हिस्की पित होते. त्यांच्यात एक तणावपुर्ण शांतता पसरलेली होती.
'' तिला तु का मारलं?'' रोनॉल्डने शांततेचा भंग करीत क्रिस्तोफरला प्रश्न विचारला.
तशी चौघांपैकी कुणाचीच क्रिस्तोफरला जाब विचारण्याची छाती नव्हती. पण वेळच तशी आली होती. आणि पिल्यामुळे त्याला तेवढी हिंम्मतही आली होती.
'' ए मुर्खासारखा बरळू नकोस... मी काही तिला मारलं नाही... ती अपघाताने मेली'' क्रिस्तोफर बेफिकीरपणे खांदे उडवून म्हणाला.
'' अपघाताने?''
क्रिस्तोफर जरी आपण त्याबाबतीत बेफिकीर आहे असं दाखवित असला तरी तोही आतून अस्वस्थ होता.
आपली अस्वस्थता लपविण्यासाठी त्याने व्हिस्कीचा एक मोठा घोट घेतला, '' हे बघा ती जरा जास्तच आवाज करीत होती म्हणून मी तिचं तोंड दाबलं आणि मला माहितच नव्हतं की त्यात तिचं नाक सुध्दा दाबलं गेलं आहे म्हणून''
'' मग आता आपण काय करायचं?'' स्टिव्हनने विचारले.
त्या चौघांमध्ये स्टिव्हन आणि पॉल सगळ्यात जास्त भ्यालेले दिसत होते.
'' आणि पोलिसांनी जर आपल्याला पकडलं तर?'' पॉलने आपली भिती व्यक्त केली.
'' हे बघा काहीही झालं नाही असं वागा... आणि कुणी काही विचारलंच तर लक्षात ठेवा आपण इथेच काल रात्रीपासून पत्ते खेळत आहोत ... आणि तरीही जर काही भानगड झाली तर आपण त्यातूनही काहीतरी मार्ग काढू... अन ही काय माझी पहिली वेळ नाही ...की मी कुणाला मारलं आहे'' क्रिस्तोफर आत्मविश्वासाचा आव आणीत म्हणाला.
'' पण ते तू मारलं आहेस ... आणि तेव्हा तुला त्यांना मारायचं होतं'' रोनॉल्ड म्हणाला.
'' त्याने काय फरक पडतो... मारणं आणि अपघाताने मरणं... शेवटी मरण ते मरणच'' क्रिस्तोफर म्हणाला.
तेवढ्यात दरवाजावर कुणाचीतरी चाहूल लागली; कुणीतरी हळूच नॉक केलं.
सगळे बोलण्याचं आणि पिण्याचं थांबवून एकदम स्तब्ध झाले.
त्यांनी एकमेकांकडे बघितलं.
कोण असेल?...
पोलिस तर नसावे?...
खोलीत एकदम शांतता पसरली होती.
क्रिस्तोफरने स्टीव्हनला कोण आहे हे बघण्यासाठी खुणावले.
स्टीव्हन हळूच पावलांचा आवाज न होवू देता दरवाजाजवळ गेला. बाहेर कोण आहे याचा अंदाज घेतला आणि हळूच दरवाजा उघडून बाहेर डोकावून बघू लागला. समोर ऍंथोनी होता. स्टिव्हनने त्याला आत येण्यास खुणावून आत घेतले. जसा ऍंथोनी आत आला त्याने पुन्हा दरवाजा लावून घेतला.
रोनॉल्डने अजुन एक व्हिस्कीचा ग्लास भरीत म्हटले, '' अरे.. ये बस... जॉइन अवर कंपनी''
ऍंथोनी रोनॉल्डने ऑफर केलेला ग्लास घेत त्यांच्यासोबत टेबलभोवती बसला.
'' चिअर्स'' रोनॉल्ड त्याच्या ग्लासला आपला ग्लास अलगद लावित म्हणाला.
'' चिअर्स'', ऍंन्थोनीने तो ग्लास आपल्या तोंडाला लावला आणि तोही त्यांच्या कंपनीत सामिल झाला.
क्रमश:...
क्रिस्तोफर आणि त्याचे तिन मित्र अजुनही वेड्यासारखे त्यांना शोधत होते. शेवटी शोधून शोधून थकल्यावर पुन्हा त्यांनी ज्या चौकातून त्यांना शोधण्याची सुरवात केली होती त्या चौकात क्रिस्तोफर आणि स्टिव्हन परत आले. त्यांच्या मागोमाग दम लागल्यामुळे मोठमोठे श्वास घेत रोनॉल्ड आला.
'' काय मिळाली? '' स्टीव्हनने विचारले.
रोनॉल्डने फक्त 'नाही' असं डोकं हलवलं.
'' साले कुठं मसनात गायब झाले?'' क्रिस्तोफर चिडून म्हणाला.
तेवढ्यात त्यांना दुरवर पॉल त्यांच्याकडे येतांना दिसला. त्यांनी आशेने त्याच्याकडे पाहाले. पण त्याने दूरुनच आपला अंगठा खाली करुन ते सापडले नसल्याचा इशारा केला.
'' लेकहो... वर तोंड करुन परत काय आलास... जा तिला शोधा... आणि जोपर्यंत ती सापडत नाही तो पर्यंत परत येवू नका'' क्रिस्तोफर त्यांच्यावर खेकसला.
तेवढ्यात क्रिस्तोफरच्या फोनची रिंग वाजली.
किस्तोफरने फोन उचलला आणि, '' हॅलो '' तो अनिच्छेनेच फोनमध्ये बोलला.
'' हे... मी ऍंथोनी बोलतोय... '' तिकडून नॅन्सी आणि जॉनचा वर्गमित्र ऍंथोनी बोलत होता.
'' हं बोल ऍंथोनी'' क्रिस्तोफर सपाट आवाजात म्हणाला. त्याच्या आवाजात त्याचा फोन आल्याचा आनंद तर नक्कीच नव्हता.
'' एक आनंदाची गोष्ट आहे... मी तुमच्यासाठी एक ट्रीट अरेंज केली आहे'' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.
'' हे बघ ऍंथोनी ... सध्या आमचा काही मुड ठिक नाही... आणि तुझी ट्रीट अटेंड करण्याइतका तर नक्कीच नाही'' क्रिस्तोफर म्हणाला.
'' अरे मग तर ही ट्रीट तुमचा मुड नक्कीच ठिक करेल ... ऐका तर खरं... एक नविन पाखरु आपल्या गावात आलं आहे... सध्याचं मी त्याला खास तुमच्यासाठी हिल्टन हॉटेलला पाठविलं आहे...'' ऍंथोनी तिकडून उत्साहाने म्हणाला.
'' पाखरु?... या गावात नविन... एक मिनीट ... एक मिनीट... ती तिच्या बॉयफ्रेंडसोबत आहे का?'' क्रिस्तोफरने विचारले.
'' हो '' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.
'' तिच्या गालावर हसली म्हणजे खळी उमटते ?'' क्रिस्तोफरने विचारले.
'' हो'' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.
'' तिच्या उजव्या हातावर वाघाचा टॅटूसुद्धा आहे.. बरोबर'' क्रिस्तोफरच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरायला लागला होता.
'' हो .. पण हे सगळं तुला कसं काय माहित?'' तिकडून ऍंथोनीने आश्चर्याने विचारले.
'' अरे तिच तर ती पोरगी आहे... रोनॉल्ड, पॉल, स्टीव आणि मी सकाळपासून तिच्या मागावर होतो... अन आत्ताच थोड्यावेळापूर्वी ती आम्हाला गुंगारा देवून सटकली आहे ... पण साली आमच्या नशिबातच दिसते''
सगळ्यांचे चेहरे एकदम आनंदाने उजळले होते. स्टीव्ह आणि पॉलच्या चेहऱ्यावर तर आनंद मावता मावत नव्हता.
'' खरंच?'' तिकडून ऍंथोनीसुध्दा आश्चर्याने म्हणाला.
'' दोस्ता ऍंथोनी... तु फार चांगलं काम केलंस लेका.. याला म्हणतात खरा दोस्त'' क्रिस्तोफरही आनंदाच्या भरात अनावर होवून बोलत होता.
'' अरे आत्ताच आम्ही तिला शोध शोध शोधत होतो... कुठाय ती?... तुला खरं सांगु आम्ही तुला तिच्या बदल्यात तुला जे पाहिजे ते देवू...'' क्रिस्तोफरने आनंदाच्या भरात त्याला शब्द दिला.
'' पहा बरं नंतर तु मुकरशील'' ऍंथोनी अविश्वासाने म्हणाला.
'' अरे नाही ... इट्स जेन्टलमन्स प्रामीस'' क्रिस्तोफर एखादा राजा जसा खुश होतो तसा खुश होवून म्हणाला.
'' दोन हजार डॉलर्स ... प्रत्येकाकडून... मंजूर'' ऍंथोनीनेही वेळेचा फायदा घ्यायचं ठरविलं.
'' मंजूर'' क्रिस्तोफर बेफिकीरपणे म्हणाला.
क्रमश:...
वेअरहाऊसमध्ये मॉनिटरच्या समोर खाली अचेतन अवस्थेत पडलेल्या सॅमच्या समोरुन जणू एक एक प्रसंग फ्लॅशबॅकप्रमाणे जावू लागला....
.... नॅन्सी आणि जॉन एका रस्त्याचा बाजूला पडलेल्या ड्रेनेज पाईपमध्ये लपले होते. तेवढ्यात अचानक त्यांना त्यांच्याकडे धावत येणारा पावलांचा आवाज आला. ते आता तिथून हलूही शकत नव्हते. ते जर सापडले तर पुर्णपणे त्यांच्या तावडीत आयतेच सापडणार होते. त्यांनी मांजरासारखे घट्ट डोळे मिटून जेवढं शक्य होईल तेवढं बारीक होण्याचा प्रयत्न केला. त्याव्यतिरिक्त ते करु तरी काय शकत होते?
अचानक त्यांच्या लक्षात आलं की त्या पाठलाग करणाऱ्यांपैकीच एक जण धावत येवून अगदी पाईप जवळ पोहोचला होता. तो जवळ येताच जॉन आणि नॅन्सी अगदी शांत जवळ जवळ श्वास रोखून काहीही हालचाल न करता तसेच बसून लपून राहाले. तो आता अगदी पाईपजवळ पोहोचला होता.
तो त्या चौघांपैकी स्टीव्हन होता. त्याने आजूबाजूला बघितले.
'' साले कुठं गायब झालेत?'' तो स्वत:शीच चिडून म्हणाला.
तेवढ्यात स्टीव्हनचं पाईपकडे लक्ष गेलं.
नक्कीच साले या पाईपमध्ये लपले असतील...
त्याने विचार केला. तो पाईपच्या अजून जवळ गेला. तो आता वाकुन पाईपमध्ये पाहणार तेवढ्यात...
'' स्टीव... लवकर इकडे ये'' तिकडून क्रिस्तोफरने त्याला आवाज दिला.
स्टीव्हन पाईपमध्ये वाकुन पाहता पाहता थांबला, त्याने आवाज आला त्या दिशेला बघितले आणि वळून तो धावतच त्या दिशेला निघाला.
जाणाऱ्या पावलांचा आवाज येताच नॅन्सी आणि जॉनने सुटकेचा श्वास सोडला.
स्टीव्हन जाताच जॉनने आपल्या खिशातून मोबाईल काढला. त्याने कुणी त्याला ट्रेस करु नये म्हणून फोन स्वीच ऑफ करुन ठेवलेला होता. त्याने तो स्वीच ऑन केला आणि एक नंबर डायल केला.
'' कुणाला फोन करतोस?'' नॅन्सीने दबक्या आवाजात विचारले.
'' आपला क्लासमेट ऍंन्थोनी... तो इथलाच राहणारा आहे''
तेवढ्यात फोन लागला, '' हॅलो''
'' अरे काय जॉन कुठून बोलतोस... सालेहो तुम्ही कुठं गायब झालां... इथं केवढी बोंबाबोंब झाली आहे...'' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.
जॉनने त्याला थोडक्यात सगळं सांगितलं आणि मग म्हणाला, '' अरे आम्ही इथे एका जागी अडकलो आहोत...''
'' अडकले? कुठं.?'' ऍंन्थोनीने विचारले.
'' अरे काही गुंड आमचा पाठलाग करीत आहेत... आम्ही आता कुठं आहो हे मला सांगता येणार नाही...'' जॉन सांगु लागला. तेवढ्यात नॅन्सीने त्याला खुणवून घड्याळ्याच्या टॉवरकडे इशारा केला.
'' ... हं इथून एक घड्याळाचा टॉवर दिसतो आहे...त्याच्याच जवळपास आम्ही आहोत'' जॉनने त्याला माहिती पुरवलीं.
'' अच्छा... अच्छा... काळजी करु नका, आधी आपलं डोकं शांत करा... आणि एवढ्या मोठ्या शहरात ते गुंड तुम्हाला काही करु शकतील ही भीती मनातून काढून टाका... हं काढली भिती"' तिकडून ऍंन्थोनी म्हणाला.
'' हो...'' जॉन म्हणाला.
'' हं गुड... आता एखादी टॅक्सी पकडा आणि त्याला हिल्टन हॉटेल असं सांगा... ते तिथेच जवळपास त्याच एरियात आहे...''
तेवढ्यात त्यांना इतका वेळपासून एक वाहन दिसलं नव्हतं, सुदैवाने एक टॅक्सी त्यांच्याकडे येतांना दिसली.
'' टॅक्सी आली आहे... बरं तुला मी नंतर फोन करतो... '' जॉनने घाईने फोन कट केला.
ते दोघंही घाईघाईने पाईपच्या बाहेर आले आणि जॉनने टॅक्सीला हात केला. टॅक्सी थांबली तशी ते दोघंही टॅक्सीत घुसले.
'' हॉटेल हिल्टन'' जॉन म्हणाला तशी टॅक्सी पुन्हा धावू लागली.
टॅक्सी निघाली तसं दोघांनाही हायसं वाटलं. त्यांनी सुटकेचा श्वास सोडला.
क्रमश:...
गोंधळलेल्या डिटेक्टिव सॅमने हळू हळू वेअरहाऊसमध्ये प्रवेश केला. आत आल्यावर इकडे तिकडे बघत तो त्या मांजरीचा शोध घेवू लागला. आधीच अंधार आणि वर ती मांजर काळ्या रंगाची. सापडणं कठिण होतं. त्याने पुर्ण वेअरहाऊसमध्ये आपली भिरभिरती नजर फिरविली. आता बाहेर उजेडायला आलं होतं त्यामुळे वेअरहाऊसमध्ये थोडा थोडा उजेड आला होता. एका जागी त्याला एक फाईलचा गठ्ठा धूळ खात पडलेला दिसला. तो त्या फाइल्सच्या गठ्ठ्याजवळ गेला. त्या फाईल्स थोड्या उंचावर एका फळीवर ठेवल्या होत्या. त्याची उत्सुकता चाळवली गेली होती.
कशाच्या असतील त्या फाईल्स...
नक्कीच अजून केसच्या संदर्भात महत्वाचं काहीतरी आपल्याला त्या फाईल्समध्ये सापडू शकते..
तो पाय उंच करुन त्या फाईल्सच्या गठ्ठ्यापर्यंत आपला हात पोहोचविण्याचा प्रयत्न करु लागला. तरीही त्याचा हात पुरत नव्हता. म्हणून आता तो उडी मारून फाईल्स पर्यंत पोहोचण्याचा प्रयत्न करु लागला. त्या फाईल्सपर्यंत पोहोचण्याच्या प्रयत्नात त्याचा धक्का लागून फळीवरुन काहीतरी खाली पडले. काच फुटण्यासारखा आवाज झाला. त्याने खाली वाकुन पाहाले तर काचाचे तूकडे सगळीकडे विखूरले होते. आणि खाली फोटोची एक फ्रेम उलटी पडलेली होती. त्याने ती उचलली आणि सरळ करुन बघितली. तो एक ग्रुप फोटो होता पण तिथे उजेड फारच अंधूक असल्यामुळे काही व्यवस्थीत दिसत नव्हते. तो फोटो घेवून तो कॉम्प्यूटरजवळ गेला. काम्प्यूटरचा मानिटर अजूनही सुरु होता आणि चमकत होता. त्यामुळे त्या उजेडात तो फोटो व्यवस्थीत पाहाणं शक्य होतं. मॉनिटरच्या उजेडात त्याने तो ग्रुप फोटो पाहाला आणि त्याला आश्चर्याचा धक्का बसला. तो आ वासून आश्चर्याने त्या फोटोकडे पाहत होता.
तो त्या धक्यातून सावरतो न सावरतो तोच त्याच्या समोर सुरु असलेलं कॉम्प्यूटरचं मॉनिटर बंद सुरु होवू लागलं.
काहीतरी इलेक्ट्रीक प्रॉब्लेम दिसतो...
म्हणून तो कॉम्प्यूटरचा पॉवर स्वीच आणि प्लग चेक करायला गेला.
त्याने पॉवर प्लगकडे बघितले आणि दचकून भ्यालेल्या स्थितीत तो मागेच सरला. त्याला आश्चर्याचा दूसरा धक्का बसला होता.
कॉम्प्यूटरचं पॉवर केबल पॉवर बोर्डला न लावता तिथेच बाजूला काढून ठेवलेलं होतं.
तरीही कॉम्प्यूटर सुरु कसा? ...
ही काहीतरी ट्रीक असावी...
किंवा हे पॉवर केबल दुसरंच कशाचं तरी असावं...
त्याने ते पावर केबल उचलून एका टोकापासून दूसऱ्या टोकापर्यंत चाचपडून पाहालं. ते कॉम्प्यूटरचंच पॉवर केबल होतं.
आता मात्र त्याचे हातपाय कापायला लागले होते.
तो जे पाहत होता तसे त्याने त्याच्या उभ्या आयुष्यात कधीही पाहाले नव्हते.
अचानक कॉम्प्यूटरचा मॉनिटर बंद चालू होण्याचे थांबले. त्याने मॉनिटरकडे पाहाले. त्याच्या चेहऱ्यावर अजूनही भितीमिश्रीत आश्चर्य होतं.
अचानक एक मोठा वाऱ्याची झोत झपाटल्यासारखा वेअरहाऊसमध्ये वाहू लागला. एवढा वाऱ्याचा झोत वाहत होता आणि सॅमच्या सर्वांगाला दरदरुन घाम फुटला होता.
आणि आता अचानक मॉनिटरवर चित्र विचित्र वेगवेगळ्या भयानक आकृत्या अवतरायला लागल्या.
डिटेक्टीवला काही एक समजत नव्हतं की काय होत आहे. जे काही घडत होतं ते त्याच्या अवकलन शक्तीच्या आवाक्या बाहेरचं होतं. शेवटी एक सुंदर स्रिची आकृती मॉनिटरवर अवतरली. ती आकृती जरी सुंदर आणि मोहक होती तरी सॅमच्या शरीरात एक भितीची लहर पसरली. ती सुंदर आकृती आता एका भयानक आकृतीत परिवर्तीत झाली. पुन्हा हवेचा एक मोठा झोत आला. यावेळी त्या हवेची तिव्रता फारच जास्त होती. एवढी की त्या हवेच्या माऱ्याने अक्षरश: सॅम खाली पडला. तसे त्याचे हातपाय आधीच गळून गेले होते. त्या हवेच्या माऱ्याचा प्रतिकार करण्याची शक्ती त्याच्यात उरली नव्हती. खाली पडल्या पडल्या त्याच्या लक्षात आले की हळू हळू त्याची शुद्ध हरपत आहे. मात्र त्याची शुध्द पुर्णपणे हरविण्याच्या आधी त्याने मॉनिटरवरच्या त्या स्त्रीच्या डोळ्यातून दोन मोठमोठे अश्रु ओघळतांना पाहाले.
क्रमश:...
This is a Horror Suspense Thriller Novel based on my original English Screenplay 'Latched'. The screenplay is registered with Film Writters Association Mumbai.
बेड्या घातलेला ऍंथोनी पोलिसांच्या गराड्यात वेअरहाऊसमधून बाहेर पडला. त्याच्यासोबतचे सगळे हत्यारबंद पोलिस होते कारण तो कुणी साधासुधा गुन्हेगार नसून एका पाठोपाठ एक असे चार खुन केलेला सिरियल किलर होता. पोलिसांनी ऍन्थोनीला त्यांच्या एका गाडीत बसविले. डिटेक्टीव्ह सॅम वेअरहाऊसच्या दरवाजाजवळ मागेच थांबला. सॅमने आत्तापर्यंन कितीतरी खुनाच्या केसेस हाताळल्या असतील पण तो या घटनेमुळे विचलीत झालेला दिसत होता. खुन्याला पकडण्याचे महत्वाचे काम तर आता पार पडले होते. त्यामुळे आता त्यांच्यासोबत गाडीत बसून जाणे त्याला आवश्यक वाटत नव्हते. तो काही काळ तरी एकट्यात घालू इच्छीत होता. आणि त्याला मागे थांबून एकदा या वेअरहाऊसचीही कसून तपासणी करायची होती. त्याने त्याच्या एका साथीदाराला इशारा केला,
'' तुम्ही याला घेवून समोर व्हा ... मी थोड्याच वेळात तिथे पोहोचतो'' सॅम म्हणाला.
ज्या गाडीत ऍंन्थोनीला बसविले होते ती गाडी सुरु झाली. तिच्या मागे पोलिसांच्या इतर गाड्याही सुरु झाल्या, आणि ऍंन्थोनी ज्या गाडीत बसला होता तिच्या मागे वेगात धावू लागल्या. एक मोठा धुळीचा लोट उठला. त्या गाड्या निघून गेल्या तरी तो धूळीचा लोट अजूनही हवेत पसरलेला होता. सॅम गंभीर चेहऱ्याने त्या धुळीच्या ढगाला हळू हळू विरतांना आणि खाली बसतांना पाहत होता.
जशा सगळ्या गाड्या तिथून निघून गेल्या आणि वातावरण शांत झालं सॅमने वेअरहाऊसच्या भोवती एक चक्कर मारली. चालता चालता त्याने आकाशाकडे बघितले. आकाशात तांबडं फुटलं होतं आणि आता थोड्याच वेळात सुर्य उगवणार होता. तो एक चक्कर मारुन दरवाजाजवळ आला आणि शिथील चालीने वेअरहाऊसच्या आत गेला.
आत वेअरहाऊसमध्ये अजूनही अंधारच होता. त्याने कॉम्प्यूटरच्या चमकणाऱ्या मॉनिटरच्या प्रकाशात वेअरहाऊसमध्ये एक चक्कर मारली आणि मग त्या कॉम्प्यूटरजवळ जावून उभा राहाला. सॅमने बघितलेकी कॉम्प्यूटरवर एक सॉफ्टवेअर अजूनही ओपन केलेले होते. त्याने सॉफ्टवेअरच्या वेगवेगळ्या ऑपशन्सवर माऊस क्लिक करुन बघितले. एका बटनवर क्लिक करताच कॉम्प्यूटरच्या बाजुला ठेवलेल्या एका उपकरणाचा लाईट ब्लींक होवू लागला. त्याने ते उपकरण हातात घेवून न्याहाळून पाहाले. ते एक सिग्नल रिसिव्हर होते, ज्यावर एक डिस्प्ले होता. त्या डिस्प्लेवर एक मेसेच चमकायला लागला. लिहिलेलं होतं ' इन सिग्नल रेंज / इन्स्ट्रक्शन = लेफ्ट'. त्याने ते उपकरण परत ठेवून दिलं. त्याने अजुन एक सॉफ्टवेअरचं बटन दाबलं, ज्यावर 'राईट' असं लिहिलं होतं.
पुन्हा सिग्नल रिसीव्हर ब्लींक झाला आणि त्यावर मेसेज आला ' इन सिग्नल रेंज / इन्स्ट्रक्शन = राईट'. पुढे त्याने ' अटॅक' बटन दाबलं. पुन्हा सिग्नल रिसीव्हर ब्लींक झाला आणि त्यावर मेसेज आला होता ' इन सिग्नल रेंज / इन्स्ट्रक्शन = अटॅक'. सॅमने ते उपकरण पुन्हा हातात घेतले आणि आता तो ते काळजीपुर्वक न्याहाळू लागला. तेवढ्यात त्याला वेअरहाऊसच्या बाहेर कशाचा तरी आवाज आला. ते उपकरण तसंच हातात घेवून तो बाहेर गेला.
वेअरहाऊसच्या बाहेर जावून त्याने आजुबाजूला बघितले.
इथे तर कुणीच नाही...
मग कशाचा आवाज झाला होता...
असेल काहीतरी जावूद्या ...
जेव्हा तो पुन्हा परत वेअरहाऊसमध्ये येण्यासाठी वळला तेव्हा अनायसेच त्याचं लक्ष त्याच्या हातातल्या ब्लींक होणाऱ्या उपकरणाकडे गेलं. अचानक त्याचा चेहऱ्यावर आश्चर्याचे भाव उमटले. त्या सिग्नल रिसीव्हरवर ' आऊट ऑफ रेंज / इन्स्ट्रक्शन = निल' असा मेसेज आला होता. तो आश्चर्याने त्या उपकरणाकडे पाहत होता. त्यांच तोंड उघडं ते उघडंच राहालं होतं. त्याच्या डोक्यांत वेगवेगळ्या प्रश्नांनी गर्दी केली होती.
अचानक आजुबाजुला कुणाच्या तरी उपस्थीतीने तो जवळ जवळ दचकलाच. पाहतो तर ती एक काळी मांजर होती आणि त्याच्या समोरुन पळत वेअरहाऊसमध्ये गेली होती. एकदा त्याने आपल्या हातातल्या उपकरणाकडे पाहाले आणि नंतर त्या वेअर हाऊसच्या उघड्या दाराकडे बघितले. ज्यातून आताच एक काळी मांजर आत गेली होती.
हळू हळू काळजीपूर्वक त्या मांजरीचा पाठलाग करीत तो आता आत वेअर हाऊसमध्ये जावू लागला.
जाता जाता त्यांच्या डोक्यात एक विचार सारखा घोंगावत होता की 'जर वेअरहाऊसच्या बाहेरपर्यंतसुध्दा सिग्नल जाऊ शकत नसेल तर मग ज्या चार जणांचे खुन झाले त्यांच्या घरापर्यंत सिग्नल पोहोचलाच कसा ?'
क्रमश:...
The Novel is published simultaneously on internet Online in 3 languages - English, Hindi and Marathi.
संध्याकाळची वेळ होती. पार्कमध्ये बसलेल्या प्रेमी जोडप्यांसोबत बागेतील फुलंही जणू थंड हवेच्या झुळकेबरोबर मस्तीत डोलत होते. त्या पार्कच्या एका कोपऱ्यात नॅन्सी खाली गवतावर एका मोठ्या झाडाच्या बुंध्याचा आधार घेवून, टेकून बसली होती. जॉन आपलं डोकं नॅन्सीच्या मांडीवर ठेवून खाली गवतावर पहुडला होता.
'' तुला माहित नाही मी तुझ्यावर किती प्रेम करते'' ती त्याच्या केसांतून हात फिरवीत त्याला गोंजारत म्हणाली.
त्याने एक प्रेमळ दृष्टीक्षेप तिच्याकडे टाकला.
काही वेळ दोघंही काहीच बोलले नाहीत. बराच वेळ नुसता शांततेत गेला. काही वेळाने अचानक जॉन उठून उभा राहाला आणि नॅन्सीला उठण्यासाठी हात देत म्हणाला, '' चल आता निघूया ... बराच वेळ झाला आहे''
त्याचा हात पकडून ती उठून उभी राहाली.
हातात हात घालून ते संथपणे चालत तिथून निघून गेले.
इतका वेळ एका झाडाच्या मागे दबा धरुन बसलेला ऍन्थोनी नॅन्सी आणि जॉन तिथून निघून जाताच बाहेर आला. त्याचा चेहरा रागाने लाल लाल झालेला होता....
... ऍन्थोनी वेअरहाउसमध्ये उभा राहून त्याची सगळी हकिकत सांगत होता. आणि त्याच्या भोवताली जमलेले सॅम आणि त्याची टीम सगळी हकिकत लक्ष देवून ऐकत होते. त्याला घातलेल्या बेड्यांना पकडून अजूनही दोन पुलिस त्याच्याजवळ उभे होते. डिटेक्टीव सॅमही त्याची हकीकत लक्ष देवून ऐकत होता.
'' मी तिच्यावर खुप... म्हणजे अगदी जिवापाड प्रेम केलं'' ऍंन्थोनी एक उसासा टाकत म्हणाला.
'' पण मला जेव्हा कळलं की ती माझ्यावर नसून जॉनवर प्रेम करते... मी खुप निराश, हताश झालो, मला तिचा रागही आला.. पण हळू हळू मी माझ्या मनाला समजावले की मी तिच्यावर प्रेम करतो म्हणून तिनेही माझ्यावर प्रेम करावे हे जरुरी नाही... ती कुणावरही प्रेम करण्यास मुक्त असायला हवी.'' ऍन्थोनी म्हणाला.
'' मग तु त्या चार लोकांना का मारलं?'' सॅमने मुळ मुद्द्याची गोष्ट विचारली.
'' कारण दुसरं कुणीही करु शकणार नाही एवढं प्रेम मी तिच्यावर केलं होतं..."" ऍंन्थोनी अभिमानाने म्हणाला.
'' जॉननेही तिच्यावर प्रेम केलं होतं...'' सॅमने त्याला अजुन डिवचण्याचा प्रयत्न केला.
'' तो भित्रा होता... नॅन्सीने त्याच्यावर प्रेम करावे अशी त्याची लायकी नव्हती'' ऍंन्थोनी तिरस्काराने म्हणाला, '' तुम्हाला माहित आहे?... जेव्हा तिच्यावर बलात्कार होवून तिचा खुन झाला तेव्हा त्याने मला एक पत्र लिहिले होते'' ऍंन्थोनी पुढे म्हणाला.
'' काय लिहिलं होतं त्यानं?'' सॅमने विचारले.
'' लिहिलं होतं की त्याला नॅन्सीवर झालेल्या बलात्काराचा आणि तिच्या खुनाचा बदला घ्यायचा आहे... आणि त्याने ते चार गुन्हेगार शोधले आहेत ... पण त्याची त्यांचा बदला घेण्याची हिंम्मत होत नाही आहे.. वैगेरे.. वैगेर .. असं त्यानं बरच काही लिहिलं होतं... मी मित्र या नात्याने त्याला चांगला ओळखत होतो.. पण तो एवढ्या भ्याड असेल अशी मला कल्पना नव्हती... मग अशा परिस्थीतीत तुम्हीच सांगा मी काय करावं असं अपेक्षीत होतं... जर तो बदला घेवू शकत नव्हता तर त्या चौघा दानवांचा बदला घेण्याची जबाबदारी माझी झाली होती... कारण तिने जरी माझ्यावर केलं नसलं तरी मी तिच्यावर खरं प्रेम केलं होतं...'' ऍंन्थोनी भावनावेगाने बोलत होता. तो इतका भराभर आणि उत्तेजीत होवून बोलत होता की त्याचा चेहरा लाल लाल झाला होता आणि त्याच्या श्वासांची गती वाढली होती. जेव्हा ऍंथोनी बोलायचं थांबला. त्याचं सर्वांग घामाने भिजून गेलं होतं. त्याला त्याचे हातपाय गळाल्यागत होत होतं. तो मटकन खाली जमिनीवर बसला, त्याने आपला चेहरा आपल्या दोन्ही गुडघ्यात लपविला आणि तो आता ओक्साबोक्शी रडू लागला होता. इतक्या वेळपासून तो रोखण्याचा प्रयत्न करीत होता तो बांध जणू तूटला होता.
त्याच्या भोवती जमा झालेले सगळेजण सहानुभूतीने त्याच्याकडे पाहत होते.
क्रमश:...
सॅम आणि त्याचे साथीदार अजुनही ऍन्थोनीच्या अवतीभोवती उभे होते. ऍन्थोनीचा प्रतिकार आता पुर्णपणे संपला होता. एव्हाना सॅमच्या दोन साथीदारांनी त्याला हातात बेड्या घालून ताब्यात घेतले होते. सॅमने तिथेच त्याच्यावर प्रश्नांचा भडीमार केला होता. शेवटी एक प्रश्न जाणून घेण्यास सगळे जणच उत्सुक होते. सॅमलाही वाटत होते नंतरची चौकशी जेव्हा व्हायची तेव्हा होऊ देत. कमीत कमी आता त्याला बऱ्याच दिवासापासून सतावणाऱ्या त्या एका प्रश्नाचे उत्तर हवे होते. की का? का ऍन्थोनीने त्या चार झणांना जिवे मारावे?
ऍन्थोनीच्याही आता पुर्णपणे लक्षात आले होते की आपल्याला बोलण्याशिवाय काही पर्याय नाही. तो सगळं काही एखाद्या पोपटासारखं सांगु लागला ....
.... ते जुने जॉन, नॅन्सी आणि ऍन्थोनीचे कॉलेजचे दिवस होते. वर्गात शिक्षक शिकवित होते आणि विद्यार्थांमध्ये जॉन, नॅन्सी आणि ऍंथोनी वर्गात वेगवेगळ्या जागेंवर बसलेले होते. ऍथोनीने समोर पहाता पहाता जेव्हा शिक्षकाचे लक्ष आपल्याकडे नाही असे पाहून चोरुन एक कटाक्ष नॅन्सीकडे टाकला. पण हे काय? ती त्याच्याकडे न पाहता चोरुन जॉनकडे पाहत होती. त्याचा तिळपापड होत होता.
आपण वर्गातले एक हुशार विद्यार्थी...
एकसे एक पोरी आपल्यावर मरायला तयार ...
पण जिच्यावर आपला जिव जडला ती आपल्याला जुमानत नाही ? ...
त्याचा अहंकार दुखावल्या जात होता.
नाही हे होणं शक्य नाही...
कदाचित तिला आपला जिव तिच्यावर जडला आहे हे माहित नसावे...
तिला हे माहीत होणे आवश्यक आहे...
तिला हे माहित झाल्यावर ती आपोआपच आपल्यावर प्रेम करायला लागेल...
विचार करता करता त्याने मनोमनी एक निर्णय घेतला.
दुपारची वेळ होती. कॉलेज नुकतच सुटलं होतं आणि नॅन्सी आपल्या घरी परतत होती. घाई घाईने ऍंथोनी तिचा पाठलाग करीत तिला गाठण्याचा प्रयत्न करीत होता. तो तिच्या जवळ पोहोचताच त्याने मागून तिला आवाज दिला, '' नॅन्सी''
मागून आलेला आवाज ऐकताच ती थांबली आणि वळून मागे पाहू लागली. ऍन्थोनी जॉगींग केल्यागत पटकन तिच्या जवळ जावून पोहोचला.
'' काय... ऍन्थोनी'' तिने आश्चर्याने त्याला विचारले.
कारण तो सहसा कुणाशी बोलत नसे. आणि आज असा मागे मागे धावून आपल्याशी बोलतोय. तो वर्गात टॉप असल्यामुळे तिला त्याच्याबद्दल एक आदर होता. तिलाच काय वर्गातल्या सर्व मुला मुलींना त्याच्या बद्दल आदर होता.
'' नाही ... म्हणजे... तुझ्यासोबत मला एक महत्वाचं बोलायचं होतं'' तो म्हणाला.
नॅन्सीने त्याच्या चेहऱ्याकडे निरखुन बघितले आणि ती त्याला काय बोलायचे असेल हे समजुन घेण्याचा प्रयत्न करु लागली. एव्हाना ते दोघं सोबत सोबत चालायला लागले होते.
'' नाही ... म्हणजे... ऍक्चूअली..'' तो शब्दांची जुळवाजुळव करीत म्हणाला, '' म्हणजे...मला तुला प्रपोज करायचं होतं... विल यू मॅरी मी'' त्याने भराभर महत्वाचे शब्द निवडले आणि त्याला जे बोलायचे होते ते बोलून तो मोकळा झाला.
अचानक तो असं काही बोलेल अशी नॅन्सीला अपेक्षा नव्हती.
तो गंमत तर करीत नसावा ? ...
तिने त्याच्या चेहऱ्याकडे निरखुन बघितले आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव समजून घेण्याचा प्रयत्न केला.
त्याच्या चेहऱ्यावरुन तरी तो गंमत करीत असावा असं वाटत नव्हतं...
'' आय ऍम सिरीयस '' तो तिचा उडलेला गोंधळ पाहून म्हणाला.
पुन्हा तिने त्याचे भाव ताडण्याचा प्रयत्न केला. ती त्याला ते एकाच वर्गात शिकत असल्यामुळे जाणत होती. तिला त्याचा स्वभाव चांगला ठाऊक होता. अश्या प्रकारची गंमत करणे त्याचा स्वभावात नव्हतं. आणि नॅन्सीच्या स्वभावात भिडस्तपणा आणि स्पष्टवक्तेपणा होता. त्यामुळे पटकन ती त्याच्याबद्दल तिच्या ज्या भावना होत्या त्या बोलून मोकळी झाली. शेवटी ती जॉनवर प्रेम करीत होती.
'' ऍन्थोनी... आय ऍम सॉरी बट आय कांन्ट'' ती म्हणाली.
ऍन्थोनीला हे अपेक्षीत नव्हतं. तो आश्चर्याने तिच्या चेहऱ्याकडे पाहू लागला.
ती इतक्या सहजासहजी आपल्याला कशी धुडकावून लावू शकते?...
त्याचा अहंकार दुखावल्या जात होता.
'' पण का?'' तो आता पुरता चिडला होता.
ती भराभर पुढे चालत होती आणि तोही भराभर चालत तिच्यासोबत चालण्याचा प्रयत्न करीत होता.
'' बघ मी वर्गात टॉपर आहे... पुढे कॉलेज संपल्यावर न्यूरॉलाजीमध्ये रिसर्च करण्याचा माझा प्लॅन आहे... माझ्या समोर एक उज्वल भविष्य आहे... आणि मला खात्री आहे की मला जर तुझ्यासारख्या सुंदर मुलीची साथ मिळाल्यास जिवनात मी अजुनही बरचं काही मिळवू शकतो'' तो तिला समजावण्याचा प्रयत्न करीत होता.
'' ऍंथोनी.. तु एक चांगला मुलगा आहेस, हूशार आहेस... यात वादच नाही .. पण मी तुझ्यासोबत लग्नाचा विचार करु शकत नाही'' तीही आता त्याला समजावण्याचा प्रयत्न करु लागली.
'' पण का? '' तो रागाने म्हणाला.
'' तुला माहित आहे?... मी तुझ्यावर प्रेम करतो...'' तो आता गिडगीडायला लागला होता.
'' कारण मी दुसऱ्याच कुणावर तरी प्रेम करते... '' ती म्हणाली.
ती पुढे चालतच होती. ऍंथोनी आता थांबला होता. तो तिच्या जाणाऱ्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे निराशेने पाहत होता.
क्रमश:...
Marathi Subscribers
English Subscribers
Hindi Subscribers
