Marathi literature - Novel - ELove : CH-13 वर्सोवा बीच

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Valuable thoughts -

Difference between pain and suffering, Pain is unavoidable but to suffer or not to suffer from it is up to you.

--- Sri Sri Sri Ravi Shankar


अंजली वर्सोवा बीचवर येवून विवेकची वाट पहायला लागली. तिने एकदा घड्याळाकडे बघितलं. त्याला यायला अजून वेळ होता. म्हणून तिने समुद्राच्या काठावर उभं राहून समुद्रावर दुरवर एक नजर फिरवली. नजर फिरवता फिरवता तिचे मन भूतकाळात डोकावू लागले. तिच्या मनात तिच्या बालपणीच्या आठवणी उचंबळून यायला लागल्या...

वर्सोवा बीच हे अंजलीचं मुंबईतलं आवडतं ठिकाण. लहानपणी ती तिच्या आई वडिलांसोबत इथे नेहमी येत असे. तिला तिच्या आईवडीलांच्या आठवणीने दाटून येत होते. आता जरी हा समुद्रकिनारा स्वच्छ वाटत नसला तरी तिच्या लहानपणी तो आतापेक्षा बराच स्वच्छ होता. समोर समुद्राच्या लाटांचा आवाज अजूनच तिच्या हृदयात कालवाकालव करीत होता.

तिने मनगटावरच्या घड्याळावर पुन्हा एक नजर टाकली. विवेकला तिने संध्याकाळी पाचची वेळ दिली होती.

पाच वाजुन गेले तरी तो अजून कसा आला नाही?...

तिच्या मनात प्रश्न डोकावून गेला.

कुठे ट्रॅफिकमधे अडकला असेल...

मुंबईची ट्रॅफिक म्हणजे... कधी माणूस कुठे अडकेल काही नेम नसतो...

तिने पुन्हा सभोवार आपली नजर फिरवली.

समोर किनाऱ्यावर एक मुलगा समुद्राच्या किनाऱ्यावर रेतीसोबत खेळत होता. ते पाहून पुन्हा तिच्या मनाने भूतकाळात झेप घेतली आणि ती पुन्हा बालपणाच्या आठवणीत बुडून गेली.

ती तेव्हा 12-13 वर्षाची असेल जेव्हा ती आई वडिलांसोबत याच बीचवर आली होती. ती तिची आई आणि वडील, तो मुलगा जिथे खेळत होता, जवळपास तिथेच वाळूचा किल्ला बनवित होते. तेवढ्यात तिचे वडील तिला म्हणाले होते,

'' बघ अंजली तिकडे तर बघ...''

समद्राच्या किनाऱ्यावर एक मुलगा काहीतरी वस्तू समुद्रामध्ये दूरवर फेकण्याचा आटोकाट प्रयत्न करीत होता. तो मुलगा ती वस्तू जोरात आत समुद्रात फेकत होता. पण समुद्राच्या लाटा त्या वस्तूला पुन्हा किनाऱ्यावर आणून सोडीत. तो मुलगा पुन्हा पुन्हा त्या वस्तूला समुद्रामध्ये खूप दूरवर फेकण्याचा प्रयत्न करी आणि पुन्हा पुन्हा त्या लाटा त्या वस्तूला काठावर आणून सोडीत.

मग तिचे वडिल तिला म्हणाले होते -

'' बघ अंजली तो मुलगा बघ... तो ती वस्तू समुद्रात दूरवर फेकण्याचा प्रयत्न करतो आणि ती वस्तू पुन्हा पुन्हा किनाऱ्यावर येते... माणसाच्या जिवनात दु:ख आणि सुखाचं असंच असतं... माणूस जसं जसं आपल्या जिवनातील दु:खाला दूर सारण्याचा प्रयत्न करतो...त्यावेळेपुरतं वाटतं की आता दु:ख पुन्हा कधीच येणार नाही... पण दु:खाचं त्या वस्तूसारखं असतं... जितकं तुम्ही त्याला दुर फेकण्याचा प्रयत्न करणार ते पुन्हा तेवढ्याच जोराने किनाऱ्यावर येणार... आता बघ तो मुलगा थोड्या वेळाने आपल्या खेळण्यात गुंग होईल ... आणि त्या वस्तूला तो पुर्णपणे विसरुन जाईल ..मग जेव्हा त्याला त्या वस्तूची आठवण येईल... ती वस्तू त्याला किनाऱ्यावर शोधून सुध्दा सापडणार नाही ... तसंच माणसाने दु:खामधे न गुरफटता ... सुख दु:खांना स्थितप्रज्ञतेने जर तोंड दिलं तर त्याला त्या दु:खाचा त्रास होणार नाही ...देअर विल बी पेन बट टू सफर ऑर नॉट टू सफर वील बी अप टू यू!''

तिला आठवत होतं की तिचे वडिल कसे छोट्या छोट्या गोष्टीतून खुप काही बोलून जायचे.

जेव्हा अंजली आपल्या आठवणीच्या तंद्रीतून बाहेर आली, तिच्यासमोर विवेक उभा होता. उंचापूरा, धडधाकट, चेहऱ्यावर स्मित हास्य आणि त्याच्या प्रत्येक हालचालीवरुन ओसंडणारा अपूर्व उत्साह. तिने पाहालेल्या फोटतल्यापेक्षा कितीतरी देखणा तो वाटत होता. ते एकमेकांना पहिल्यांदाच भेटत असल्यामुळे दोघांचे चेहरे आनंदाने उजळलेले होते. दोघंही एकमेकांकडे नुसते एकटक बघत होते.


क्रमश:...


Valuable thoughts -

Difference between pain and suffering, Pain is unavoidable but to suffer or not to suffer from it is up to you.

--- Sri Sri Sri Ravi Shankar


Marathi literature, Marahi thoughts, Marathi books, Marathi novels, Marathi sahitya, Kadambari, Marathi people, Marathi lok, Marathi bhasha, Marathi site blog portal, Marathi entertainment, granthalay

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Books - Novel - E Love : CH 12 हॉटेल ओबेराय

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Proverb from Romania and Russia

The person who has no opinion will seldom be wrong.


विवेक सायबर कॅफेमधे आपल्या कॉम्प्यूटवर बसला होता. पटापट हाताची सफाई करुन काही जादू केल्यागत त्याने गुगलमेल ओपन करताच त्याला अंजलीची मेल आलेली दिसली. त्याचा चेहरा आनंदाने चमकायला लागला. त्याने एक क्षणही न दवडता पटकन डबल क्लीक करुन ती मेल उघडली आणि वाचायला लागला -

'' विवेक ... 25 तारखेला सकाळी बारा वाजता एका मिटींगसाठी मी मुंबईला येत आहे... 12.30 वाजता हॉटेल ओबेरायला पोहचेन... आणि मग फ्रेश वगैरे होवून 1.00 वाजता मिटींग अटेंड करेन... मिटींग 3-4 वाजेपर्यंत संपेल... तु मला बरोबर 5.00 वाजता वर्सोवा बिचवर भेट... बाय फॉर नॉऊ... टेक केअर''

विवेकने मेल वाचली आणि आनंदाने उठून उभा राहत '' यस्स...'' म्हणून ओरडला.

सायबर कॅफेतले बाकी जण काय झालं म्हणून त्याच्याकडे आश्चर्याने पाहू लागले तेव्हा तो भानावर आला आणि लाजून खाली बसला.

तो पुन्हा आपल्या रिसर्चच्या संदर्भात इंटरनेटवर सर्च ईंजीनवर माहिती शोधू लागला. पण त्याचं कशातच लक्ष लागत नव्हतं. केव्हा एकदा तो दिवस उजाडतो की ज्या दिवशी अंजली मुंबईला येते आणि आपण तिला वर्सोवा बिचवर भेटतो असं त्याला झालं.

' वर्सोवा बिच' त्याच्या डोक्यात आलं पण त्या बिचचं त्याच्या डोक्यात चित्र उभं राहीना. कारण तो तिथे कधी गेला नव्हता. वर्सोवा बिचचं नाव तो ऐकुन होता पण तो कधी तिथे प्रत्यक्षात गेला नव्हता. तसा तो मुंबईला राहून पिएचडी करीत होता खरा पण तो कधी जास्त फिरत नसे. मुंबईची बरीच ठिकाणं त्याने पाहिली नव्हती. इथे बसल्या बसल्या काय करावं म्हणून त्याने गुगल सर्च ओपन केलं आणि त्यावर 'वर्सोवा बिच' हे सर्च स्ट्रींग दिलं. इंटरनेटवर बरीच माहीती, फोटो, जाण्याचे मार्ग अवतरले. त्याने ती माहीती वाचून जाण्याचा मार्ग नक्की केला. आता अजून काय करावं? त्याचं डोकं नुसतं सुन्न झालं होतं. चला तिने पाठविलेल्या जुन्या मेल वाचाव्यात आणि तिचे फोटो पहावेत म्हणून तो एक एक करुन तिच्या जुन्या मेल्स वाचू लागला. मेलच्या तारखांवरुन त्याच्या लक्षात आलं की त्यांचं 'प्रकरण' तसं जास्त जुनं नव्हतं. आज जेमतेम 1 महिना झाला होता जेव्हा ती प्रथम त्याला चॅटींगवर भेटली होती. पण त्याला त्यांची ओळख कशी कितीतरी वर्ष जुनी असावी असं वाटत होतं. त्यांनी एकमेकांना पाठविलेल्या मेल्स आणि फोटोंवरुन त्यांना एकमेकांचा पुरता अंदाज आला होता. स्वभावातल्या बऱ्याच खाचाखोचाही कळाल्या होत्या.

' ती आपण कल्पना केल्याप्रमाणेच असणार ना?' त्याच्या डोक्यात एक प्रश्न डोकावून गेला.

की भेटल्यानंतर आपण कल्पनाकेल्याच्या एकदम विपरीत कुणीतरी परकं, कुणीतरी अनोळखी आपल्यासमोर उभं रहायचं.

' चला प्रत्यक्ष भेटल्यानंतर ती शंका तरी दूर होऊन जाईल' त्याने तिच्या फोटोंचा अब्लम चाळता चाळता विचार केला.

अचानक त्याला त्याच्या मागे कुणीतरी उभं आहे याची चाहूल लागली. त्याने वळून पाहाले तर जॉनी गालातल्या गालात हसत त्याच्याकडे पाहत होता.

'' साल्या आता प्रकरण एवढंच आहे तर तूला आजुबाजुचं भानही राहत नाही ... लग्न झाल्यानंतर तुझी काय स्थिती होते काय माहीत?'' जॉनी त्याला छेडीत म्हणाला.

'' अरे... तु केव्हा आलास?'' विवेक आपल्या चेहऱ्यावरचे गोंधळल्याचे भाव लपवित काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलला.

'' पुर्ण अर्धा तास तरी झाला असेल... लग्न झाल्यानंतर तु आम्हाला नक्कीच विसरणार असं दिसतं'' जॉनी पुन्हा त्याची छेड काढीत म्हणाला.

'' अरे नाही यार... असं कसं होईल?... कमीत कमी तुला तरी मी विसरु शकणार नाही'' विवेक त्याच्या समोर आलेल्या पोटात एक गुद्दा मारण्याचा अविर्भाव करीत म्हणाला.


क्रमश:...


Proverb from Romania and Russia

The person who has no opinion will seldom be wrong.


Marathi books, Marathi novels, Marathi site blog web, Marathi portal, Marathi literature, Marathi entertainment, Marathi on internet, Marathi font, Marathi software, Marathi application programs

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Library - Novel - E Love : CH-11 : मिटींग

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Valuable thoughts -

A cynic is a man who knows the price of everything, and the value of nothing.

---Oscar Wilde


दिवसागणीक अंजली आणि विवेकचं चॅटींग, मेल करणं वाढतच होतं. मेलची लांबी रुंदी वाढत होती. एकमेकांचे फोटो पाठविणे, जोक्स पाठविणे, पझल्स पाठविणे... मेल पाठविण्याचे किती तरी निमित्तं त्यांच्याजवळ होती. हळू-हळू अंजलीला जाणवायला लागलं की आपण त्याच्या प्रेमात पडलो आहोत. पण प्रेमाची कबुली तिनं त्याच्याजवळ किंवा त्यानं तिच्याजवळ कधीही दिली नव्हती. त्याच्या मेलगणिक... मेलमधल्या प्रत्येक वाक्यागणिक... त्याच्या प्रत्येक फोटोगणिक, त्याच्या व्यक्तीमत्वाचा एक एक पैलू तिला उलगडत होता. आणि तितकीच ती त्याच्यामधे गुंतत होती असं तिला जाणवत होतं. तिनं सुध्दा स्वत:ला रोखलं नाही, किंबहूना स्वत:ला आवरण्यापेक्षा स्वत:ला झोकून देण्यात तिला आनंद वाटत असावा. पण प्रेमाच्या कबुलीबाबत ती फार जपून पावले टाकीत होती. तिच्याजवळ निमित्त होतं की तिनं अजून त्याला प्रत्यक्ष पाहिलं नव्हतं. तसं त्याचं प्रेम तिला जाणवत नव्हतं असं नाही. परंतु तो सुध्दा कदाचित तेवढाच जपून वागत होता. कदाचित त्यानंही तिला अजून प्रत्यक्ष न भेटल्यामुळे. तो आपल्याला भेटल्यानंतर टाळणार तर नाही ना? याबद्दल ती एकदम बेफिकीर होती. विश्वामित्रालासुध्दा भूरळ पडावी असं तिचं सौंदर्य होतं.

अंजली आपल्या कॉम्प्यूटरवर चाटींग करीत होती आणि तिच्या टेबल समोर खुर्चीवर शरवरी बसलेली होती. कॉम्प्यूटरवर आलेली एक मेल वाचता वाचता अंजली म्हणाली,

'' शरवरी बघ तर विवेकने मेलवर काय पाठवले आहे''

शरवरी खुर्चीवरुन उठून अंजलीच्या मागे जावून उभी राहून काम्प्यूटरच्या मॉनीटरकडे पाहू लागली. एवढ्यात या दोघांचं एकमेकांना काही तरी पाठवणं सुरुच असायचं. आणि शरवरीलाही त्या दोघांची प्रेमयूक्त देवाणघेवाण पहायला आणि वाचायला मजा वाटायची. मॉनीटरवर एक छोटं चायनीज बाळ गमतीदार प्रकारे डांस करीत होतं. डांस करता करता ते बाळ एकदम शू करायला लागलं. ते पाहून दोघीही हसायला लागल्या.

'' कुठून हा काही काही शोधतो'' अंजली म्हणाली.

'' हो ना मी तर कीती इंटरनेटवर सर्फ करते पण माझ्या पाहण्यात हे ऍनीमेशन कधीच कसं आलं नाही'' शरवरीने दुजोरा दिला.

तेवढ्यात एक वयस्कर माणूस दरवाज्यावर नॉक करुन आत आला. तो माणूस येताच अंजलीने आपली चाकाची खुर्ची फिरवून आपले लक्ष त्या माणसाकडे केंद्रीत केलं. शरवरी तिथून निघून घेली. तो वयस्कर माणूस तिच्या टेबलच्या समोर खुर्चीवर बसताच अंजली म्हणाली,

'' बोला आंनंदजी..''

'' मॅडम ... इंटेल कंपनीने आपल्या सगळ्या कोलॅबरेटर्स सोबत एक मिटींग ठेवलेली आहे. आत्ताच थोड्यावेळापूर्वी त्यांचा फॅक्स आला आहे... त्यांनी मिटींगची तारीख आणि व्हेन्यू आपल्याला पाठविला आहे... आणि सोबतच मिटींगचा अजेंडाही पाठविलेला आहे...'' आनंदजीने माहिती पुरवली.

'' कुठे ठेवली आहे मिटींग ?'' अंजलीने विचारले.

'' मुंबईला ... 25 तारखेला ... म्हणजे .. येणाऱ्या सोमवारी'' आनंदजी कॅलेडरकडे बघत म्हणाले.

अंजलीही विचार केल्यासारखे करीत कॅलेंडरकडे बघत म्हणाली,

'' ठिक आहे कन्फर्मेशन फॅक्स पाठवून द्या... आणि मोनाला माझे सर्व फ्लाईट आणि होटल बुकींग डिटेल्स द्या''

'' ठिक आहे मॅडम'' आनंदजी उठून उभे राहत म्हणाले.

आनंदजी तिथून निघून गेले तसं अंजलीने आपली चाकाची खुर्ची गर्रकन फिरवून आपले लक्ष कॉम्प्यूटरकडे केंद्रीत केलं. तिच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसंडत होता. पटकन तिने मेल प्रोग्रॅम उघडला आणि घाईघाईने ती मेल टाईप करायला लागली-

'' विवेक ... असं वाटतं की लवकरचं आपल्या नशिबात भेटणं लिहिलेलं आहे...विचार कसं? काहीतरी क्लायमॅक्स रहायला पाहिजे ना? पुढच्या मेलमधे सगळे डिटेल्स पाठविन... बाय फॉर नाऊ... टेक केअर .. ---अंजली...''

अंजलीने पटापट कॉम्प्यूटरचे दोन चार बटन्स दाबून शेवटी ऐंन्टर दाबला. कॉम्प्यूटरच्या मॉनीटरवर मेसेज अवतरला - 'मेल सेन्ट'


क्रमश:..


Valuable thoughts -

A cynic is a man who knows the price of everything, and the value of nothing.

---Oscar Wilde


Marathi library, Marathi literature, Marathi sahitya, Marathi books, Marathi novels, Marathi entertainment, Marathi cinema, Marathi font, Marathi script, eMarathi, Marathi blog, Marathi site

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Books - Novel - E love : CH - 10 : स्माईल प्लीज

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Happy Thoughts

Always smile as if you are always ready for the photo snap.

--- Anonymous


विवेक कॉम्प्यूटच्या समोर बसून काहीतरी वाचत होता. तेवढ्यात त्याचा मित्र हळूच पावलाचा आवाज न होवू देता त्याच्या मागे येवून उभा राहाला. बराच वेळ जॉनी विवेकचं काय चाललं आहे हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करु लागला.

'' क्या गुरु... कहां तक पहूँची है प्रेम कहानी? '' जॉनीने अनपेक्षीतरित्या त्याला प्रश्न विचारला.

विवेक एकदम दचकून मॉनीटरवरील विंडो मिनीमाईझ करायला लागला.

'' लपवून काही उपयोग नाही ... मी सगळं वाचलं आहे'' जॉनी म्हणाला.

विवेक आपल्या चेहऱ्यावरचे गोंधळलेले भाव लपविण्याचा प्रयत्न करीत पुन्हा मॉनीटरवरील विंडोज उघडीत म्हणाला, '' बघ तर .. तिने मेलसोबत काय अटॅचमेंट पाठवलेली आहे''

'' मतलब आग बराबर दोनो तरफ लगी हूई है .... वैसे उस चिडीयाका कुछ नाम तो होगा... जिसने हमारे विवेक का दिल उडाया है'' जॉनीने विचारले.

'' अंजली'' विवेकचा चेहरा सांगताना लाजेने लाल लाल झाला होता.

'' बघ बघ किती लाजतोयस'' जॉनी त्याला छेडीत म्हणाला.

'' बघू ... काय पाठविले आहे तिने?...'' जॉनीने त्याला पुढे विचारले.

जॉनी बाजुच्याच स्टूलवर बसून वाचू लागला तर विवेक त्याला त्या अंजलीने अटॅच करुन पाठविलेल्या सॉफ्टवेअर प्रोग्रॅमबद्दल माहिती देवू लागला -

'' हा एक जॅपनीज सॉफ्टवेअर इंजीनिअरने लिहिलेला सॉफ्टवेअर प्रोग्रॅम आहे... या प्रोग्रॅमसाठी रिफ्लेक्शन टेक्नॉलॉजीजचा वापर करण्यात आलेला आहे. जेव्हा आपण कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरसमोर बसलेलो असू तेव्हा जो प्रकाश आपल्या चेहऱ्यावर पडतो तो वेगवेगळ्या रंगात विभागल्या जावून मॉनिटरवर परावर्तीत होतो. या सॉफ्टवेअर प्रोग्रॅमद्वारा परावर्तीत झालेल्या किरणांची तिव्रता एकत्रीत करुन त्याला या टेक्नॉलॉजीच्या सहाय्याने फोटोमध्ये परिवर्तीत केलं जाऊ शकतं. म्हणजे जर तुम्ही या प्रोग्रॅमला रन कराल तर मॉनिटरवर पडलेल्या परिवर्तनाच्या तिव्रतेला एकत्रित करुन हा प्रोग्रॅम तुमचा फोटो तयार करु शकतो. पण फोटो काढतांना फक्त एवढं लक्ष ठेवावं लागतं की तुम्ही बरोबर मॉनिटरच्या अगदी समोर, समांतर आणि समानांतर बसलेले आहात. मॉनीटर आणि तुमच्या चेहऱ्यात जर तिरपा कोण झाला तर फोटो बरोबर येणार नाही.''

'' म्हणजे हे सॉफ्टवेअर फोटो काढते तर?'' जॉनीने विचारले.

'' हो ... हे बघ आत्ताच थोड्या वेळापुर्वी मी माझा फोटो काढलेला आहे'' विवेकने कॉम्प्यूटरवर त्याचा फोटो उघडून दाखवला.

'' अरे वा... एकदम बढीया ... जर असं असेल तर कॅमेरा विकत घ्यायची गरजच पडणार नाही..'' जॉनी आनंदाने म्हणाला.

'' तेच तर..'' विवेकने दुजोरा दिला.

'' थांब... मला जरा बघू दे... मी माझा फोटो काढतो..'' जॉनी मॉनीटरच्या समोरच्या स्टूलवरुन विवेकला उठवीत तिथे स्वत: जावून बसत म्हणाला.

जॉनीने स्टूलवर बसून माऊस कर्सर मॉनीटरवर इकडेतिकडे फिरवीत विचारले, '' हं आता काय करायचं?''

'' काही नाही ... फक्त ते स्नॅपचं बटन दाबायचं... पण थांब आधी थोडं व्यवस्थीत सरळ बस'' विवेक म्हणाला.

जॉनी सरळ बसून माऊसचा कर्सर 'स्नॅप' बटन जवळ नेवून ते बटन दाबू लागला.

'' स्माईल प्लीज '' विवेक म्हणाला.

जॉनीने आपला चेहरा हसरा करण्याचा प्रयत्न केला.

'' रेडी ... नाऊ प्रेस द बटन'' विवेक

जॉनीने 'स्नॅप' बटनवर माऊस क्लीक केला. मॉनीटरवर एक-दोन सेकंदासाठी 'प्रोसेसींग' म्हणून एक मेसेज आला आणि मॉनीटरवर फोटो अवतरला. जसा मॉनीटरवर फोटो आला विवेक जोर जोराने हसायला लागला आणि जॉनीचा चेहरा बघण्यासारखा झाला होता. मॉनीटरवर एका हसणाऱ्या माकडाचा फोटो अवतरला होता.


क्रमश:...


Happy Thoughts

Always smile as if you are always ready for the photo snap.

--- Anonymous


Marathi novels, Marathi books, Marathi entertainment, Marathi literature, Marathi pustak, Marathi libray, Marathi granth, Marathi sahitya, Marathi gosti, Marathi katha, Marathi wangmay

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Novels - Novel - E Love : CH- 9 वेगळेपणा

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Precious thoughts -

People generally do the same things, but their approaches doing those things seperate them out from the rest.

... Anonymous


अंजलीने कॉम्प्यूटरवर आलेला विवेकचा चॅटींग मेसेज उघडला खरा पण तिला तिचं हृदय धडधडत आहे असं जाणवायला लागलं. तिला स्वत:लाच आपल्या बेचैन मन:स्थितीचे आश्चर्य वाटत होते. तिने पटकन त्याने पाठविलेला मेसेज वाचला -

'' हाय गुड मॉर्निंग ... हाऊ आर यू?'' त्याच्या मेसेज विंडोत लिहिलेले होते.

तिने आपण उगाचच गुरफटत तर नाही ना चाललो याची स्वत:शीच खात्री करुन जपूनच उत्तर टाईप केले -

'' फाईन...''

आणि उगीचच आपल्या मनाची अधिरता दिसून येवू नये म्हणून तिने एक ते शंभर पर्यंत आकडे मोजले आणि मग बरीच वेळ झाली आहे याची खात्री करीत सेंड बटनवर क्लीक केले.

'' काल मी गावाला गेलो होतो'' तिकडून ताबडतोब विवेकचा मेसेज आला.

' तू काल का चॅटींगवर भेटला नाहीस?' या अंजलीच्या मनात घोळत असलेल्या प्रश्नाला उत्तर देवून त्याने जणू तिच्या हृदयाचाच ठाव घेतला आहे असे तिला वाटले.

खरंच मनकवडा की काय हा?...

अंजलीला एक क्षण वाटून गेले.

'' हो का?'' तिनेही खबरदारी म्हणून कोरडीच प्रतिक्रिया व्यक्त केली.

'' अजून काही विचारणार नाहीस?'' त्याने विचारले.

ती त्याचा मेसेज आल्यानंतर उत्तर देण्यास मुद्दाम विलंब लावीत होती पण त्याचे मेसेजेस ताबडतोब, जणू मेसेज मिळण्याच्या आधीच टाईप केल्याप्रमाणे येत होते.

'' तूच विचारकी '' तिने रिप्लाय पाठविला.

तिला उगीचच मुलगा मुलगी पहायला आल्यानंतर वेगळ्या खोलीत जावून जसे बोलतात तसे वाटायला लागले.

'' अगं त्या दिवशी मी तुला ब्लॅंक मेल यासाठी पाठवली होती की तुझी मला काहीच माहिती नाही ... मग काय लिहिणार?... पण मेल पाठविल्याशिवाय राहवेना... मग दिली पाठवून ब्लॅंक मेल..''

मग त्यानेच पुढाकार घेवून विचारले, '' बरं तू काय करतेस?... म्हणजे शिक्षण की जॉब?''

'' मी बी. ई. कॉम्प्यूटर केले आहे... आणि जी. एच. इन्फॉरमॅटीक्स या स्वत:च्या कंपनीची मी सध्या मॅनेजींग डायरेक्टर आहे'' तिने मेसेज पाठविला.

तिला माहित होते की चॅटींगमधे आधीच स्वत:ची खरी माहिती देणं धोकादायक असतं. पण तरीही ती स्वत:ची खरी माहीती जणू तिच्या नकळत टाईप करीत होती आणि पाठवित होती.

'' अरे .. बापरे!.. '' तिकडून विवेकची प्रतिक्रिया आली.

'' तुला तुझं वय विचारलं तर राग तर येणार नाही ना?... नाही ... म्हणजे मी कुठेतरी वाचलं आहे की स्त्रियांना त्यांचं वय विचारलेलं आवडत नाही म्हणून ... '' त्याने तिला जपूनच प्रश्न विचारला.

तिने पाठविले, '' 23 वर्ष''

'' अगं हे तर मला आधीच माहित होतं... मी तुझ्या मेल आयडी वरुन बघितलं होतं ... खरं सांगू? तू जेव्हा सांगितलंस की तू मॅनेजींग डायरेक्टर आहेस ... तर माझ्या समोर 45-50 वयाच्या एका वयस्कर बाईचं चित्र उभं राहालं होतं ...'' तो थोडा मोकळा बोलत होता.

तिला त्याच्या गमतीदार स्वभावाचं गालातल्या गालात हसू येत होतं. त्याने तिचं वय सायबर सर्च द्वारे शोधलं हे जाणून तो सुद्धा तिच्याबाबत तेवढाच उत्कट असल्याचं तिला जाणवलं.

'' तू तुझं वय नाही सांगितलंस?...'' तिने प्रतिप्रश्न केला.

'' मी माझ्या मेल ऍड्रेसच्या माहितीत ... माझं खरं वय लिहिलं आहे...'' त्याचा तिकडून मेसेज आला.

त्याच्या या उत्तराने तिला त्याच्यातला वेगळेपणा अजूनच जाणवत होता.


क्रमश:...


Precious thoughts -

People generally do the same things, but their approaches doing those things seperate them out from the rest.

... Anonymous


Marathi thoughts, Marathi books, Marathi novels, Kadambari, pustake, granth, granthalaya, vachanalaya, online library, online marathi, online literature, online stories, online novels collection

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi books - Novel - E Love CH-8 अधीर मन

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Marathi books - Novel - E Love CH-8 अधीर मन


Interesting facts -

Cat closes her eyes while drinking milk, because she thinks no body would be able to watch her by closing her own eyes.

-- Anonymous


अंजलीने आज सकाळी आल्या आल्या तिच्या खुर्चीवर बसून कॉम्प्यूटर सुरु केला, चॅटींगचा विंडो ओपन केला आणि कुणाचा चॅटींगवर ऑफलाईन मेसेज आहे का ते बघू लागली. कुणाचाच ऑफलाईन मेसेज नव्हता. तिच्या चेहऱ्यावर निराशेचे भाव तरळले पण ते लपवत ती तिच्या समोर टेबलवर ठेवलेले रिपोर्टस चाळायला लागली. तिच्या टेबलसमोर शरवरी बसलेली होती. ती बारकाईने अंजलीच्या एक एक हालचाली टीपत होती आणि गालातल्या गालात हसत होती. रिपोर्ट चाळता चाळता अंजलीच्या लक्षात आले की ती गालातल्या गालात हसत आहे. तिने पटकन एक कटाक्ष शरवरीकडे टाकला.

'' का गं का हसत आहेस?'' अंजलीने तिला विचारले.

शरवरीही मोठ्या सफाईने आपल्या चेहऱ्यावरचे हास्य लपवून गंभीर मुद्रा धारण करीत म्हणाली,

'' कुठे... मी कुठे हसत आहे?... ''

तेवढ्यात अंजलीच्या कॉम्प्यूटरचा बझर वाजला. अंजलीने पटकन मान वळवून उत्सुकतेने आपल्या कॉम्प्यूटरच्या मॉनीटरकडे बघितले आणि पुन्हा रिपोर्ट वाचण्यात मग्न झाली.

'' दोन दिवसांपासून मी बघते आहे की जेव्हाही चाटींगचा बझर वाजतो तू सर्व कामधाम सोडून मॉनीटरकडे बघतेस... काय कुणाच्या मेलची किंवा मेसेजची वाट पाहते आहेस की काय? '' शरवरीने विचारले.

'' नाही ... कुठे काय?'' अंजली म्हणाली आणि पुन्हा आपल्या टेबलवर ठेवलेले रिपोर्ट वाचण्यात मग्न झाली. म्हणजे कमीत कमी तसं भासवायला लागली. कॉम्प्यूटरचा बझर पुन्हा वाजला. अंजलीने पुन्हा पटकन उत्सुकतेने मॉनीटरकडे बघितले आणि यावेळी ती तिची चाकाची खुर्ची झटक्यात वळवून कॉम्प्यूटरकडे तोंड करुन बसली.

'' हा नक्कीच त्या विवेकचा मेसेज आहे'' शरवरी पुन्हा तिला छेडीत म्हणाली.

'' कोणत्या विवेकचा?'' अंजलीही काही न कळल्याचा आव आणित म्हणाली.

'' कोणता? ... तो त्या दिवशी चॅटींगवर भेटलेला'' शरवरीही तिला सोडण्याच्या मुडमधे नव्हती.

'' हे तू एवढ्या खात्रीने कसं काय म्हणू शकतेस?'' अंजलीने कॉम्प्यूटरवर काम करता करता विचारले.

'' मॅडम तुमच्या चेहऱ्याचा रंग सगळं काही सांगतो आहे'' शरवरी गालातल्या गालात हसत म्हणाली.

प्रथम अंजलीच्या चेहऱ्यावर चोरी पकडल्यागत गांगारलेले भाव आले. पण पटकन स्वत:ला सावरत ती रागाचा आव आणित म्हणाली.

'' तू जरा माझा पिछा सोडतेस ... केव्हापासून बघते आहे सारखी माझ्या मागे लागली आहेस... ऑफिसची बघ किती कामे पेंडीग पडली आहेत... ती जरा जावून बघ बरं..'' अंजली म्हणाली.

अंजलीचा इशारा समजून शरवरी तिथून उठली आणि गालातल्या गालात हसत तिथून निघून गेली.

शरवरी गेल्याबरोबर अंजलीने पटकन कॉम्प्यूटरवर आलेला विवेकचा मेसेज उघडला.



क्रमश:...


Interesting facts -

Cat closes her eyes while drinking milk, because she thinks no body would be able to watch her by closing her own eyes.

-- Anonymous


Marathi books, Marathi novels, Marathi literature, Marathi fun, Marathi people, Maharastra sahitya, Marathi publication, Marathi prakashak, Marathi pustak, Marathi vachnalaya, Marathi library

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Sahitya - Novel - ELove CH-7 ब्लॅंक रिप्लाय

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Marathi Sahitya - Novel - ELove CH-7 ब्लॅंक रिप्लाय

Famous sayings -

Sometimes a silence says much more than the words.

-- Anonymous


शरवरी अंजलीच्या कॅबिनमधे कॉम्प्यूटरवर बसलेली होती. अंजली तिची सकाळची मिटींग आटोपून तिच्या कॅबिनमधे परत आली. तिने घड्याळाकडे बघितले. जवळजवळ दुपारचे बारा वाजले होते. खुर्ची मागे ओढून ती तिच्या खुर्चीवर बसली आणि मागे खुर्चीला रेलून आपला थकवा दूर करण्याचा प्रयत्न करु लागली. शरवरीने एकदा अंजलीकडे बघितले आणि ती पुन्हा आपल्या कॉम्प्यूटरच्या कामात व्यस्त झाली.

''कुणाची काही खास मेल?'' अंजलीने शरवरीकडे न बघताच विचारले.

'' नाही... काही खास नाही... पण एक त्या 'टॉमबॉय' ची मेल होती'' शरवरी म्हणाली.

'' टॉमबॉय ... काही लोक फारच चिकट असतात ... नाही?'' अंजली म्हणाली.

'' हो ना...'' शरवरीला अंजलीच्या बोलण्याचा रोख लक्षात आला होता.

कारण अंजलीने पुर्वी तिला एकदा त्या टॉमबॉयबद्दल सांगितले होते.

'' आणि हो ... एक अजून कुण्या विवेकची मेल होती'' शरवरी पुढे म्हणाली.

'' विवेक?... हो तो काल चॅटींगवर भेटलेला तोच असेल... मी सांगतेना त्याने काय लिहिले असेल.. तुझं वय काय?... तुझा पत्ता काय?... माझं वय फलाना फलाना आहे... माझा पत्ता फलाना फलाना आहे.. आणि मी फलाना फलाना काम करतो... आणि हळू हळू तो आपल्या खऱ्या जातिवर येणार... या माणसांची सर्व जातच अशी असते... लागट.. लोचट आणि चिकट...''

'' तू म्हणते तसं काहीही त्याने लिहिलेलं नाही आहे...'' शरवरी मधेच तिला तोडत म्हणाली.

'' नाही? ... तर मग एखाद्या कंपनीच्या प्रॉडक्टची सिफारस केली असणार त्याने... म्हणजे तो प्राडक्ट खरेदी आपण करायचं आणि त्याने फुकट कमिशन खायचं'' अंजली म्हणाली.

'' नाही तसंही त्याने काही लिहिलेलं नाही.'' शरवरी म्हणाली.

'' मग?... मग काय लिहिलेलं आहे त्याने?'' अंजलीने उत्सुकतेने मान वळवून शरवरीकडे पाहत विचारले.

'' त्याने मेलमधे काहीच लिहिलेलं नाही आहे.. त्याने ब्लॅंक मेल पाठवलेली आहे आणि खाली फक्त त्याचं नाव 'विवेक' असं लिहिलेलं आहे'' शरवरी म्हणाली.

अंजली एकदम उठून सरळ बसली.

'' बघू दे..'' अंजली शरवरीकडे वळून कॉम्प्यूटरकडे बघत म्हणाली.

शरवरीने अंजलीच्या मेलबॉक्समधील विवेकची मेल क्लीक करुन उघडली. खरंच ती मेल ब्लॅंक होती..

'' अंजली तू काहीही म्हण ... पण या मुलात 'स्टाईल' आहे... ऍटलिस्ट एवढं नक्की की आहे की हा मुलगा बाकी मुलांपेक्षा जरा हटके आहे...'' शरवरी अंजलीच्या मनाचा थांग घेण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली.

'' तू जरा चूप बसतेस ... आणि काय मुलगा ... मुलगा लावलं आहे... तुला तो कोण कुठला... त्याचं वयं काय... काही माहित आहे?... तो एखादा रंगेल, खुसट बुढाही असू शकतो... तुला माहित आहेच आजकाल लोक इंटरनेटवर कसं पर्सनलायझेशन करतात...''

'' ... हो तेही आहे म्हणा... पण काळजी करु नकोस... हे घे मी आत्ताच त्याची सायबर तहकिकात करते'' शरवरी पटापट कॉम्प्यूटरच्या किबोर्डचे काही बटनं दाबत म्हणाली.

थोड्या वेळातच कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरवर जणू एक रिपोर्ट अवतरला.

'' इथे तर त्याचं नाव फक्त विवेक असं लिहिलेलं आहे... अडनाव लिहिलं नाही आहे... मुंबईला राहणारा आहे आणि पिएच डी करीत आहे... वय आहे...'' शरवरीने जणू एखाद्या गोष्टीचा क्लायमॅक्स उघड करावा तसा एक पॉज घेतला.

अंजलीचीही आता उत्सुकता जागृत झाली होती आणि ती शरवरी त्याचं वय काय सांगते याची वाट पाहू लागली.

'' पिएचडी? ... म्हणजे नक्कीच कुणीतरी बुढ्ढा खुसट असला पाहिजे... मी म्हटलं होतं ना?''

'' आणि त्याचं वय आहे 25 वर्ष...'' शरवरीने जणू क्लायमॅक्स उघड केला.

'' तो नूर ए जन्नत मिस अंजली अब क्या किया जाए? शरवरी तिला छेडीत म्हणाली.

अंजलीही प्रयत्नपुर्वक आपला चेहरा निर्वीकार ठेवीत म्हणाली, '' तर मग? ... आपल्याला त्याचे काय करायचे आहे?

'' देने वाले अपना पैगाम देकर चले गए

करने वाले तो अपना इशारा कर चले गए

उधर बडा बुरा हाल है दिलके गलियारोंका

अब उन्हे इंतजार है बस आपके इशारोंका ''

'' वा वा क्या बात है ...'' शरवरी आपल्याच शेरची तारीफ करीत म्हणाली, '' आता काय करायचं या मेलचं? ''

'' करायचं काय ... डिलीट करुन टाक'' अंजली बेफिकीरपणे... म्हणजे कमीत कमी तसा आव आणित म्हणाली.

'' डिलीट... नही इतना बडा सितम मत करो उसपर... एक काम करते है ... कोरे खत का जवाब कोरे खतसेही देते है ...''

शरवरीने पटापट कॉम्प्यूटरच्या किबोर्डची बटन्स दाबली आणि त्या ब्लॅंक मेलला ब्लॅंक रिप्लाय पाठूवन दिला.


क्रमश:...


Famous sayings -

Sometimes a silence says much more than the words.

-- Anonymous


Marathi sahitya, Marathi literature, Marathi novel, Marathi books, Marathi pustake, Marathi wangmay, Marathi bhasha language, Marathi language literature, Marathi natya, Marathi skit, Marathi play

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi books - Novel Elove : CH-6 : त्या मेलचं काय झालं?

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Marathi books - Novel Elove : CH-6 : त्या मेलचं काय झालं?

Indian proverb

With efforts we can get oil out of sand.

-- Anonymous


सकाळी सकाळी रस्त्यावर लगबगीने हातात बॅग घेवून चालत विवेकची कुठेतरी जाण्याची गडबड दिसत होती.

मागुन धावत येवून त्याचा मित्र जॉनीने त्याला जोरात आवाज दिला, '' ए सुन गुरु... इतनी सुबह सुबह कहां जा रहा है''

विवेकने वळून बघितले आणि पुन्हा पुर्ववत तो लगबगीने समोर चालू लागला.

'' कुण्या पोरीबरोबर पळून बिळून तर जात नाहीस...'' जॉनीने तो थांबत नाही आहे आणि त्याची गडबड पाहून विचारले.

जॉनी अजूनही त्याच्या मागून धावत धावत त्याच्या जवळ येवून पोहोचण्याचा प्रयत्न करीत होता.

'' काय कटकट आहे... जरा दोन दिवस बाहेर चाललो आहे... त्याचाही एवढा गाजावाजा...'' विवेक बडबड करीत समोर चालत होता.

'' दोन दिवस गावला चाललो आहे... तेवढीच तुझ्यापासून सुटका'' विवेक चालता चालता जॉनीला मोठ्याने म्हणाला.

'' थोडा थांब तर खरं ... तुला एक अर्जंट गोष्ट विचारायची होती...'' जॉनी म्हणाला.

विवेक थांबला आणि जॉनी धावत येवून त्याच्याजवळ पोहोचला.

'' बोल ... काय विचारायचे? ... लवकर विचार ... माझी बस सुटेल'' विवेक त्रासल्या चेहऱ्याने म्हणाला.

'' काय झालं मग काल?'' जॉनीने विचारले.

'' कशाचं?'' विवेकने प्रतिप्रश्न केला.

'' तेच त्या मेलचं? ... काल मेल पाठवली की नाहीस? '' जॉनीने त्याला छेडल्यागत त्याच्या गळ्याभोवती खांद्यावर हात ठेवीत विचारले.

'' काय विचित्र माणूस आहेस तू... कोणत्या वेळी कशाचं काय महत्व याचा काही ताळमेळ नसतो तुला ... तिकडे माझी बस लेट होत आहे आणि तुला त्या मेलची पडली आहे...'' विवेक त्रासिकपणे त्याचा आपल्या खांद्यावर ठेवलेला हात झटकत म्हणाला.

विवेक आता पुन्हा लगबगीने पुढे चालू लागला.

'' काय गोष्ट करतो यार तू?... बसपेक्षा मेल केव्हाही महत्वाची ... आता मला सांग हावडा मेल, राजधानी मेल.... ह्या मेल मोठ्या की तुझी ती टपरी बस?'' जॉनी अजूनही त्याच्या मागे मागे जात त्याला छेडीत होता.

विवेकला कळले होते की आता या जॉनीशी वाद घालण्यात किंवा त्याच्याशी बोलण्यात काहीही अर्थ नव्हता. तो समोर मुकाट्याने लांब लांब पावले टाकीत जोरात चालू लागला. आणि जॉनीही बडबड करीत आणि खट्याळपणे गालातल्या गालात हसत त्याच्या मागे मागे त्याला छेडत चालू लागला.


क्रमश:...


Indian proverb

With efforts we can get oil out of sand.

-- Anonymous


marathi cinema, marathi books, marathi movies, marathi sahitya parishad, marathi poems, marathi kavita, marathi charolya, marathi entertainment. marathi fun, marathi videos, marathi editor font

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi sahitya - Novel : Elove CH -5 मिटींग

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Indian proverb -

Whatever hard the rock be, it is going to break one day, if you are going to hit it consistently.

-- Anonymous


सकाळचे दहा वाजले असतील. अंजलीने घाईघाईने आपल्या कॅबिनमध्ये प्रवेश केला. अंजली कॅबिनमध्ये आली तेव्हा शरवरीची आपली आवरा आवर चाललेली होती. अंजलीच्या अनुपस्थितीत तिच्या कॅबिनची पुर्ण जबाबदारी शरवरीवर असायची.

अंजलीने कॅबिनमधे प्रवेश करताच शरवरी अदबीने उभी राहात म्हणाली, '' गुडमॉर्निंग...''

'मॅडम' तिच्या तोंडात येता येता राहालं होतं. अंजली तिला कितीही मैत्रिणीप्रमाणे वाटत असली आणि तिच्याशी मैत्रिणीप्रमाणे वागत असली तरी शरवरीला तिच्या या कॅबिनमधे तरी तिच्याशी मैत्रिणीप्रमाणे वागणं कठिणंच जायचं.

अंजलीने आत आल्या आल्या शरवरीच्या पाठीवर एक थाप मारली, '' हाय''

तिच्या मागून तिचा ड्रायव्हर तिची सुटकेस घेवून आत आला. जशी अंजली आपल्या खुर्चीवर स्थानापन्न झाली, तिच्या ड्रायव्हरने तिची सुटकेस तिच्या बाजुला टेबलवर ठेवली आणि तो तिच्या कॅबिनमधून बाहेर निघून गेला.

शरवरी अंजलीच्या समोरच्या खुर्चीवर बसली आणि तिने तिच्या अपॉईंटमेंट्सची डायरी उघडून तिच्या समोर सरकवली. अंजलीने आपल्या कॉम्पूटरचा स्विच ऑन केला आणि ती डायरीमधील तिच्या अपॉईंटमेट्स वाचायला लागली.

'' सकाळी आल्याबरोबर मिटींग...'' अंजली कसस तोंड करीत म्हणाली, '' बरं या दूपारच्या सेमीनारला मी जावू शकणार नाही.. शर्माजींना पाठवून दे...''

'' ठिक आहे'' शरवरी त्या अपॉईंटच्या बाजुला स्टार मार्क करीत म्हणाली.

'' काय करणार या लोकांना तोंडावर नाहीही म्हणता येत नाही आणि वेळेच्या अभावी सेमीनारला जावूही शकत नाही... खरंच एखाद्या कंपनीच्या हेडचं काम काही सोपं नसतं.''

अंजली आपली सूटकेस उघडून त्यातले काही पेपर्स बाहेर काढू लागली. पेपर काढता काढता एका पेपरकडे बघून, तो पेपर बाजुला काढून ठेवत ती म्हणाली, '' आता हे बघ... या कंपनीच्या टेंडरचं काम अजून अर्धवटच पडलेलं आहे... हा पेपर जरा त्या कुळकर्णीकडे पाठवून दे...''

'' कुळकर्णी आज सूट्टीवर आहेत'' शरवरी म्हणाली.

'' पण त्यांची सूट्टी तर माझ्या माहितीप्रमाणे कालपर्यंतच होती...'' अंजली चिडून म्हणाली.

'' हो...पण आत्ताच थोड्या वेळापुर्वी त्यांचा फोन आला होता... ते येवू शकणार नाहित म्हणून'' शरवरी म्हणाली.

'' का येवू शकणार नाहीत?'' अंजलीने रागाने विचारले.

'' मी विचारलं तर त्यांनी काही न सांगताच फोन ठेवून दिला.''

'' हे कुळकर्णी म्हणजे अगदी इरिपॉन्सीबल माणूस...'' अंजली चिडून म्हणाली.

आणि मग जे अंजलीची बडबड चालू झाली ती थांबायला तयार नव्हती. शरवरीला पुरेपुर कल्पना होती की अंजली अशी बडबड करायला लागली की काय करायला पाहिजे. काही नाही चूपचाप बसून नुसती तिची बडबड ऐकून घ्यायची. मधे एकही प्रतिक्रिया व्यक्त करायची नाही. अंजलीनेच तिला एकदा सांगितले होते की जेव्हा आपला बॉस असा बडबड करीत असतो, ती त्याची बडबड म्हणजे त्याचा एकप्रकारे स्ट्रेस बाहेर काढण्याचा प्रकार असतो. जेव्हा त्याची अशी बडबड चाललेली असते तेव्हा जी सेक्रेटरी त्याला अजून काही सांगून किंवा अजून काही विचारुन त्याचा अजून स्ट्रेस वाढवत असते ती मोस्ट अनसक्सेसफुल सेक्रेटरी म्हणायची. आणि जी सेक्रेटरी निमूटपणे आपल्या बॉसची बडबड ऐकत आपल्या बॉसची पुन्हा नॉर्मल होण्याची वाट पाहाते ती मोस्ट सक्सेसफुल सेक्रेटरी म्हणायची.

अंजलीची बडबड आता बंद होवून ती बऱ्यापैकी शांत झाली होती. ती हातात काही पेपर्स आणि फाईल्स घेवून मिटींगला जाण्यासाठी खुर्चीवरुन उठून उभी राहाली. शरवरीही उठून उभी राहाली.

बाजूला सुरु झालेल्या कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघत ती शरवरीला म्हणाली, '' तू जरा माझ्या मेल्स चेक करुन घे... मी मिटींगला जावून येते...'' आणि अंजली तिच्या कॅबिनमधून बाहेर जायला निघाली.

'' पर्सनल मेल्ससुद्धा ?'' शरवरीने तिला छेडीत गालातल्या गालात हसत गमतीने विचारले.

'' यू नो... देअर इज नथींग पर्सनल... आणि जेही काही आहे... तुला सगळं माहित आहेच...'' अंजलीही तिच्याकडे पाहत, हसत म्हणाली आणि घाईघाईने मिटींगला निघून गेली.


क्रमश:


Indian proverb -

Whatever hard the rock be, it is going to break one day, if you are going to hit it consistently.

-- Anonymous


Marathi sahitya, Marathi literature, marathi book, marathi novel, marathi sanwad, marathi katha, marathi story, marathi entertainment, marathi diwali anka, marathi saptahik, marathi gosti songs

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi literature - Novel Elove :CH-4 जेव्हा शब्द सुचत नाहीत

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Indian proverb

Everybody thinks my watch is correct.

--- Annonymous



इंटरनेट कॅफेत विवेक एका कॉम्प्यूटरच्या समोर बसून काहितरी करीत होता. एका त्याच्याच वयाच्या मुलाने, कदाचित त्याचा मित्रच असावा, जॉनीने मागून येवून त्याच्या दोन्ही खांद्यावर आपले हात ठेवले आणि त्याचे कांधे दाबल्यागत करीत म्हणाला, '' हाय विवेक... काय करतो आहेस ?''

आपल्या तंद्रीतून बाहेर येत विवेकने मागे वळून पाहाले आणि पुन्हा आपले कॉम्प्यूटरवरचे काम सुरु ठेवीत म्हणाला '' काही नाही यार... एका मुलीला मेल पाठविण्याचा प्रयत्न करतो आहे''

'' ओ हो... तो मामला इश्क का है'' जॉनी त्याला चिडवित म्हणाला.

'' अरे नाही यार... बस फक्त मित्र आहे...'' विवेक म्हणाला.

'' प्यारे ... मानो या ना मानो...

जब कभी लडकीसे बात करना हो और लब्ज ना सुझे...

और जब कभी लडकीको खत लिखना हो और शब्द ना सुझे...

तो समझो मामला इश्क का है ...''

जॉनी त्याला अजुन चिडविल्यागत करीत म्हणाला.

विवेक काही न बोलता फक्त गालातल्या गालात हसला.

'' बघ बघ गाल कसे लाल लाल होताहेत...'' जॉनी म्हणाला.

विवेक पुन्हा काहीही न बोलता फक्त गालातल्या गालात हसला.

'' जब कोई ना करे इन्कार ...

या ना करे इकरार ...

तो समझो वह प्यार है ''

जॉनी त्याला सोडायला तयार नव्हता.

आता मात्र विवेक चिडला, '' तू इथून जाणार आहेस की माझा मार खाणार आहेस?...''

'' तु समजतो तसं काही नाही आहे... मी फक्त माझ्या पिएचडीचे टॉपीक्स सर्च करतो आहे आणि मधून मधून विरंगुळा म्हणून काही मेल्स पाठवितो आहे बस्स...'' विवेक आपले चिडणे आटोक्यात आणण्याच्या प्रयत्न करीत म्हणाला.

'' बस्स?'' जॉनी.

'' तु आता जाणार आहेस का?... की तुझी एवढ्या सगळ्या लोकांसमोर अपमानीत होण्याची इच्छा आहे?'' विवेक पुन्हा चिडून म्हणाला.

'' ओके .. ओके... काम डाऊन... बरं तुझ्या पिएचडीचा टॉपीक काय आहे?'' जॉनीने विचारले.

'' इट्स सिक्रीट टॉपीक डीयर... आय कान्ट डिस्क्लोज टू ऐनीवन...'' विवेक म्हणाला.

'' टू मी आल्सो ?...'' जॉनीने विचारले.

'' यस नॉट टू यू आल्सो'' विवेक जोर देवून म्हणाला.

'' तुझं हे बरं आहे... सिक्रसीच्या नावाखाली ... प्रेमाचे चाळेही चालवायचे...'' जॉनी म्हणाला.

'' तू ते काहीही समज...'' विवेक म्हणाला.

'' नाही आता मी समजण्या गिमजन्याच्या पलिकडे गेलो आहे...'' जॉनी म्हणाला.

'' म्हणजे?''

'' म्हणजे ... मला काहीएक समजण्याची गरज उरलेली नाही''

'' म्हणजे?''

'' म्हणजे माझी आता पक्की खात्री झाली आहे'' जॉनी म्हणाला.

विवेक पुन्हा चिडून मागे वळला. तोपर्यंत जॉनी गालातल्या गालात हसत त्याच्याकडे पाहत तिथून दाराकडे निघून गेला होता.


क्रमश:...


Indian proverb

Everybody thinks my watch is correct.

--- Annonymous


Marathi novel, Marathi literature, Marathi book, Marathi sahitya, Marathi wangmay, Marathi karamnuk, Marathi entertainment, Marathi art, Marathi poems, Marathi wrting, marathi on net internet

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Sahitya - Novel : Elove : CH-3 मेलींग ऍड्रेस

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Marathi Sahitya - Novel : Elove : CH-3 मेलींग ऍड्रेस

मॉनिटरवर अजुनही ' तुला माझा मित्र व्हायला आवडेल?' हा चॅटींगवर आलेला मेसेज दिसत होता. आता याला काय प्रत्यूतर पाठवावे की जेणेकरुन हा आपला पिछा सोडेल असा विचार करीत अंजलीने मेसेज पाठविणाऱ्याचं नाव बघितलं. पण तो 'टॉम बॉय' नव्हता हे पाहून तिला हायसं वाटलं.

' का नाही? जरुर... मैत्री करण्यापेक्षा निभावनं महत्वाचं असतं' अंजलीने मेसेज टाईप केला.

तेवढ्यात शरवरी - अंजलीची सेक्रेटरी आत आली.

'' यस मॅडम''

'' शरवरी तुला मी कितीदा सांगितलं आहे ... की डोन्ट कॉल मी मॅडम... कॉल मी सिम्प्ली अंजली... तु जेव्हा मला मॅडम म्हणतेस मला एकदम 23 वर्षावरुन 50 वर्षाचं झाल्यासारखं वाटतं'' अंजली चिडून म्हणाली.

ती तिच्यावर रागावली तर खरं पण मग तिला तिचंच वाईट वाटायला लागलं.

अंजली अचानक एकदम गंभीर होवून म्हणाली, '' खरं म्हणजे पापा अचानक गेल्यानंतर ही जबाबदारी माझ्यावर येवून पडली आहे... नाहीतर हे माझे हसण्या खिदळण्याचे दिवस आहेत... खरं सांगू... मी तुला इथे मुद्दाम बोलावून घेतलं...की जेणेकरुन या अशा तणावपुर्ण कामाच्या वातावरणात माझं हसणं, खिदळणं कुठे हरपून ना जावं... कमीत कमी तू तर मला अंजली म्हणू शकतेस... लक्षात ठेव तू माझी मैत्रिण आधी आणि सेक्रेटरी नंतर आहेस... समजलं'' अंजली म्हणाली.

'' यस मॅडम ... आय मीन अंजली'' शरवरी म्हणाली.

अंजली शरवरीकडे बघुन गालातल्या गालात हसली. शरवरी तिच्या समोरच्या खुर्चीवर बसली तेवढ्यात पुन्हा कॉम्पूटरचा अलर्ट बझर वाजला. चाटींगच्या विंडोत पुन्हा मेसेज आला होता -

'तुझं नाव काय आहे?'

' माझं नाव अंजली ... तुझं ?' अंजलीने मेसेज टाइप केला.

अंजलीने एंन्टर की दाबली आणि बोलण्यासाठी शरवरी बसली होती तिकडे आपली चेअर फिरवली.

'' तर नेट सेक्यूराचा प्रोजेक्ट काय म्हणतो?...'' अंजलीने विचारले.

'' तसं सगळं तर ठिक आहे ... पण एक मॉड्यूल सिस्टीमला वारंवार क्रॅश करतो आहे ... बग काय आहे काही समजत नाही आहे... '' शरवरीने माहिती पुरवली.

तेवढ्यात चॅटींगवर पुन्हा मेसेज आला-

' माझं नाव विवेक आहे... बाय द वे... तुझ्या आवडी-निवडी काय आहेत... आय मीन हॉबीज?'

अंजलीने कॉम्पूटरकडे बघितले. आणि त्या मेसेजकडे दुर्लक्ष करीत ती चिंतायुक्त चेहऱ्याने शरवरीकडे बघायला लागली.

'' त्या मॉड्यूलवर कोण काम करतो आहे?'' अंजलीने विचारले.

'' दिनेश माहेश्वरी'' शरवरीने माहीती पुरवली.

'' तोच ना जो मागच्या महिण्यात जॉईन झाला तो?'' अंजलीने विचारले.

'' हो तोच''

'' त्याच्या सोबत ताबडतोब कुणीतरी सिनीयर असोशिएट कर आणि सी दॅट द मॅटर इज रिझॉल्वड '' अंजलीने क्षणातचं त्या प्रॉब्लेमचे मुळ हेरुन त्यावर उपायसुध्दा सुचवला होता.

'' यस मॅडम... आय मीन अंजली'' शरवरी अभिमानाने अंजलीकडे पाहत म्हणाली.

तिला तिच्या मॅनेजमेंट कौशल्याचे नेहमीच असे कौतूक वाटत असायचे.

अंजलीने पुन्हा आपला मोर्चा आपल्या कॉम्प्यूटरकडे वळवला.

शरवरी तिथून उठून बाहेर निघून गेली आणि अंजली कॉम्प्यूटरवर आलेल्या चॅटींग मेसेजला प्रतिउत्तर टाईप करु लागली.

' हॉबीज ... हो .. वाचन, पोहणे... कधी कधी लिहिणे आणि ऑफ कोर्स चॅटींग'

अंजलीन मेसेज टाईप करुन 'सेन्ड' की दाबून पाठवला आणि चॅटींगची विंडो मिनीमाईझ करुन तिने मायक्रोसॉफ्ट एक्सेलची दुसरी एक विंडो ओपन केली. ती त्या एक्सेल शिटमधिल आकडे वाचत त्यात गढून गेली. कदाचित ती तिच्या कंपनीच्या कुण्या प्रोजेक्टचे फायनांसिएल डिटेल्स चेक करीत होती.

तेवढ्यात पुन्हा एकदा चॅटींगचा मेसेज आला.

' अरे वा .. काय योगायोग आहे... माझ्या आवडीनिवडीसुध्दा तुझ्या आवडीनिवडीशी जुळताहेत... अगदी हुबेहुब .. एक कमी ना एक जास्त ...' तिकडून विवेकचा मेसेज होता.

' रिअली?' तिने उपाहासाने प्रतिउत्तर दिले.

फ्लर्टींगचा हा जुना नुस्का अंजलीच्या चांगलाच परिचयाचा होता.

तेवढ्यात पियून आत आला. त्याने काही कागदपत्र सह्या करण्यासाठी अंजलीच्या समोर ठेवले. अंजलीने त्या सगळ्या कागदपत्रांवर एक धावती नजर फिरवली आणि ती सह्या करु लागली.

' आय स्वीअर' मॉनिटरवर विवेकने तिकडून पाठवलेला मेसेज आला.

कदाचित त्याला तिच्या शब्दातला उपाहास आणि खोच लक्षात आली असावी.

' मला तुझा मेलींग ऍड्रेस मीळू शकेल काय ? ' तिकडून विवेकचा पुन्हा मेसेज आला.

' anjali5000@gmail.com' अंजलीने खास चॅटींगवरील अनोळखी लोकांना पाठविण्यासाठी ओपन केलेल्या मेलचा ऍड्रेस त्याला पाठवून दिला.

अंजलीने आता आपली चेअर फिरवून आपली डायरी शोधली आणि आपल्या घड्याळाकडे बघत ती खुर्चीवरुन उठून उभी राहाली.

आपली डायरी घेवून ती जाण्यासाठी वळली तेवढ्यात पुन्हा कॉम्प्यूटरवर चॅटींगचा बझर वाजला. तिने जाता जाता वळून मॉनिटरकडे बघितले.

मॉनिटरवर विवेकचा मेसेज होता, ' ओके थॅंक यू... बाय ... सी यू सम टाईम...'


क्रमश:...


Marathi book, Marathi novel, Marathi literature, Marathi sahitya, marathi cinema, marathi vishva, Marathi jag, Marathi site, Marathi blog, Marathi movies, marathi songs, Marathi entertainment

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi sahitya - Novel Elove : CH-2 चॅटींग

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Marathi sahitya - Novel Elove : CH-2 चॅटींग

अंजलीने ऑफीसमध्ये आल्याबरोबर रोजची महत्वाची आणि आवश्यक कामे उरकून घेतली. जसे महत्वाची पत्र, महत्वाच्या ऑफीशियल मेल्स, प्रोग्रेस रिपोर्ट्स इत्यादी. काही महत्वाच्या मेल्स होत्या त्यांना उत्तरं पाठवली. काही मेल्सचे प्रिट्स घेतले. सगळी महत्वाची कामे उरकल्यावर तिने तिच्या कॉम्प्यूटरवर चॅटींग सेशन ओपन केलं. कामाचा शिण जाणवायला लागला की किंवा वेळ असल्यास ती चॅटींग करायची. हा तिचा रोजचाच खाक्या होता. एवढ्या मोठ्या कंपनीला सांभाळायचे म्हणजे काही सोपी गोष्ट नव्हती. कामाचा ताण, टेन्शन्स यांपासून विरंगुळा मिळविण्यासाठी तिने चॅटींग हा चांगला पर्याय शोधला होता. तेवढ्यात फोनची घंटी वाजली. तिने चॅटींग विंडो मधील मेसेजेस वाचता वाचता फोन उचलला. अगदी कॉम्प्यूटरच्या पॅरेलल प्रोसेसिंग सारखी ती सगळी कामं एकाच वेळा हाताळू शकत असे.

'' यस मोना''

'' मॅडम .. नेट सेक्यूराज मॅनेजींग डायरेक्टर ... मि. भाटीया इज ऑन द लाईन...'' तिकडून मोनाचा आवाज आला.

'' कनेक्ट प्लीज''

'' हाय'' चॅटींगवर कुणाचा तरी मेसेज आला होता.

अंजलीने कुणाचा मेसेज आहे ते चेक केलं. 'टॉम बॉय' मेसेज पाठविणाऱ्याने धारण केलेलं नाव होतं.

' काय लागट माणूस आहे हा' अंजलीने विचार केला.

हा 'टॉम बॉय' नेहमी चॅटींगवर असायचाच असायचा. आणि अंजलीने चॅटींग सेशन ओपन केल्याबरोबर त्याचा मेसेज हमखास यायचा.

' याला काय काम धंदे आहेत की नाहीत... सदान कदा नुसता चॅटींगवर पडलेला असतो'

अंजलीने आजही त्याला इग्नोर करण्याचं ठरविलं. दोन तिन ऑफलाईन मेसेजेस होते.

अंजली कान आणि खांद्याच्या मधे फोनचं क्रेडल पकडून की बोर्डवर सफाईने तिची नाजुक बोटं चालवीत ते ऑफलाईन मेसेजेस चेक करु लागली.

'' गुड मॉर्निंम मि. भाटीया... हाऊ आर यू'' अंजलीने फोन कनेक्ट होताच मि. भाटीयाचं स्वागत केलं आणि ती भाटीयाचं बोलणं ऐकण्यासाठी मधे थांबली.

'' हे बघा भाटीयाजी... वुई आर द बेस्ट ऍट अवर क्वालीटी ऍन्ड डिलीवरी शेड्यूलस... यू डोन्ट वरी... वुई विल डिलीवर युवर प्रॉडक्ट ऑन टाईम... आमची डिलीवरी वेळेच्या नंतर झाली असं कधी झालं आहे का?... नाही ना?... देन डोंट वरी... तुम्ही एकदम निश्चिंत राहा... यस... ओके... बाय.. '' अंजलीने फोन ठेवून दिला आणि पुन्हा दोन डीजीट डायल करुन फोन उचलला, '' जरा शरवरीला आत पाठव''

फोनवरच्या संभाषनामुळे अंजलीचं कॉम्प्यूटरवर लक्ष राहालं नव्हतं. कारण महत्व म्हटलं तर आधी कामाला होतं आणि बाकिच्या गोष्टी नंतर.

तेवढ्यात कॉम्पूटरवर 'बिप' वाजली. चॅटींग विंडोत अंजलीला कुणाचा तरी मेसेज आला होता. अंजलीनं चिडून मॉनिटरवर बघितलं.

' पुन्हा त्या टॉम बॉयचाच मेसेज असणार' तिने विचार केला.

पण तो मेसेज टॉम बॉयचा नव्हता. म्हणून तो ती वाचायला लागली.

मेसेज होता - ' तुला माझा मित्र व्हायला आवडेल?'


क्रमश:..


Marathi sahitya, marathi literature, marathi screenplay, marathi patkatha, Marathi songs, marathi lyrics, marathi music, marathi sakal, marathi lok, marathi people, puneri, maharastra sahitya

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi book - ELove Ch-1 जबाबदारी

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Marathi book - ELove Ch-1 जबाबदारी

सकाळची वेळ. काचेचे ग्लासेस लावलेल्या इमारतीच्या जंगलातील एक इमारत आणि त्या इमारतीच्या चवथ्या मजल्यावर एक एक करुन एका आय टी कंपनीचे कर्मचारी यायला लागले होते. दहा वाजायला आले आणि कर्मचाऱ्यांची गर्दी अचानक वाढली. सगळे कर्मचारी ऑफीसमध्ये जाण्याची गर्दी आणि घाई करु लागले. कारण एकच होते - उशीर होवू नये. सगळ्या कर्मचाऱ्यांच्या येण्याची वेळ दरवाजावरच स्मार्ट कार्ड रिडरवर नोंदली जात होती. नुसती जाण्याची वेळच नव्हे तर त्यांचा दिवसभरातील एकूण आत बाहेर जाण्याचा वावरच त्या कार्ड रिडरवर नोंदवीला जात होता. कंपनीचा जो काचेचा मुख्य दरवाजा होता त्याला मॅग्नेटीक लॉक होते आणि तो दरवाजा कर्मचाऱ्यांनी आपापले कार्डस दाखविल्याशिवाय उघडत नव्हता. त्या कार्ड रिडरमुळे कंपनीचा नियमितपणाच नाही तर सुरक्षाही राखल्या जात होती. दहाचा बझर वाजला आणि तोपर्यंत कंपनीचे सर्व कर्मचारी आत पोहोचले होते. अगदी कंपनीची डायरेक्टर आणि सिईओ अंजलीसुध्दा.

अंजलीने बी.ई कॉम्प्यूटर केले होते आणि तिचं वय जास्तीत जास्त 23 असेल. तिचे वडील, आधीचे कंपनीचे डायरेक्टर आणि सिईओ, अचानक वारल्यामुळे, वयाच्या मानाने कंपनीची फार मोठी जबाबदारी तिच्यावर येवून पडली होती. नाही तर तिचं हसण्या खिदळण्याचं आणि मजा करण्याचं वय. तिचे पुढचे शिक्षण यु.एस. ला घेण्याची तिची इच्छा होती. पण वडील वारल्यामुळे तिची इच्छा अपूर्णच राहाली होती. तीही कंपनीची जबाबदारी तर चोखपणे बजावीत होतीच सोबतच आपला अल्लडपणा अवखळपणा जपण्याच्या सारख्या प्रयत्नात असायची.

अंजली हॉलमधून दोन्ही बाजुला असलेल्या क्यूबिकल्सच्या मधील रस्त्यातून आपल्या कॅबिनकडे निघाली. तशी ती ऑफीसमध्ये कॅजुअल्सच वापरणे प्रिफर करायची - ढीला पांढरा टी शर्ट आणि कॉटनचा ढीला बदामी पॅंन्ट. अगदीच एखाद्या प्रोग्रॅममध्ये किंवा स्पेशल क्लायंटसोबत मिटींग असेल तेव्हाच ती फॉर्मल ड्रेस घालायची. ऑफीसच्या बाकी स्टाफ आणि डेव्हलपर्सनाही फॉर्मल ड्रेसची काही ताकीद नव्हती. ते ज्यात कंफर्टेबल असतील असा साधा आणि सुटसुटत पेहराव करण्याची सगळ्यांना सूट होती. ऑफीसमधल्या कामाबद्दल अंजलीचं एक सूत्र होतं. की तुम्ही ऑफीसमधलं कामही ऍन्जॉय करु शकले पाहिजे. जर तुम्ही कामही ऍन्जॉय करु शकले तर तुम्हाला कामाचा शिन कधीच येणार नाही. तिने ऑफीसमध्येही काम आणि विरंगूळा किंवा छंद याची चांगली सांगड घालून तिच्या कंपनीत काम करणाऱ्या कर्मचाऱ्यांची प्रॉडक्टीव्हीटी वाढवली होती. तिने ऑफीसध्ये स्विमींग पुल, झेन चेंबर, मेडीटेशन रुम, जीम, टी टी रुम अश्या वेगवेगळ्या सुविधा कर्मचाऱ्यांना देवून त्यांची ऑफीसची ओढ आणि आपलेपणा वाढविण्याचा प्रयत्न केला होता. आणि तिला त्याचे चांगले परिणामही दिसायला लागले होते.

तिच्या ऑफीसकडे जाता जाता तिला तिच्या कंपनीचे काही कर्मचारी क्रॉस झाले. त्यांनी तिला अदबीने विश केलं. तिनेही एक गोड स्माईल देत त्यांना विश करुन प्रतिउत्तर दिलं. ते नुसते भितीपोटी तिला विश करीत नव्हते तर तिच्या कर्मचाऱ्यांच्या मनात तिच्याबद्दलचा तिच्या कर्तुत्वाबद्दलचा एक आदर दिसत होता. ती तिच्या कॅबिनजवळ पोहोचली. तिच्या कॅबिनचंही एक वैशीष्ट होतं की तिची कॅबिन बाकिच्या कर्मचाऱ्यांपेक्षा भारी सामानाने भरलेली नसून ज्या सुविधा तिच्या कर्मचाऱ्यांना होत्या त्याच तिलाही तिच्या कॅबिनमध्ये पुरवल्या गेलेल्या होत्या. 'मीही तुमच्यातलीच एक आहे' ही भावना त्यांच्यात रुजावी म्हणून कदाचित असे असेल.

ती तिच्या कॅबिनजवळ पोहोचताच तिने तिच्या कॅबिनचं स्प्रिंग असलेलं ग्लास डोअर आत ढकललं आणि ती आत शिरली.


क्रमश:...


Marathi literature, marathi sahitya, marathi book, marathi novel, marathi kadambari, marathi stories, marathi love story, marathi suspense story, marathi romantic novel, marathi suspense new novel

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter