Marathi Latest Novel Book - Madhurani CH- 15 आपल्या घरी
गणेश तालूक्याच्या ठिकाणी आपल्या घरी आला. घरी बायको होती एक गोंडस मुलगा होता. पण त्याचं मन तिकडेच गावात राहालं होतं - मधुराणीजवळ. केव्हा एकदा परत उजनीला मधुराणीजवळ जातो असं त्याला झालं होतं. मध्ये सुट्ट्या होत्या म्हणून, नाहीतर कधीच तो उजनीला जाऊन पोहोचलासुध्दा असता. आणि सुट्टीच्या दिवशी जावं तर कुणाला उगीच शंका यायची. सुट्टीचे दोन दिवस दोन महिन्यासारखे त्याला जड जात होते. त्याने आपलं सामानसुमान बांधून आधीच तयार ठेवलं - तेवढाच वेळ जाईल म्हणून.
जितक्या उत्कटतेने आपण उजनीला एकदा पोहोचण्याची वाट पाहतो आहोत...
तेवढ्याच ... कदाचित त्याहीपेक्षा जास्त उत्कटतेने मधुराणी आपली वाट पाहत असेल...
तो विचार करु लागला.
शेवटी आपल्या मनातल्या भावना कितीही आपण आवरण्याचा प्रयत्न केला तरी...
त्या व्यक्त केल्याशिवाय माणसाला चैन पडत नाही....
मधुराणीने इशाऱ्याने का होईना आपल्या भावना व्यक्त केल्या होत्या....
आपण तिथे गेल्यापासूनच आपण तिच्या मनात भरलो असलो पाहिजे...
नाहीतर तिच्या नजरेत इतकी आर्तता आपल्याला का जाणवावी...
की ज्यामुळे आपणही तिच्याकडे आकर्षित होत गेलो....
तिने आपल्यावर असं भाळावं...
इतके लोक सोडून तिने आपलीच निवड करावी...
म्हणजे आपल्यातही काहीतरी असलंच पाहिजे...
त्याला स्वत:च्या रुपाचा अभिमान वाटत होता. काहीही असो तिनेही आपलं मन आपल्यासमोर उघडं केलं हे फार महत्वाचं. नाहीतर आपणच एखाद्या लंपटासारखं तिच्या मागे लागलेलं बरं दिसलं नसतं....
शेवटी तो दिवस उजाडला. सोमवार. ज्या दिवसाची गणेश आतूरतेने वाट पाहत होता. आजही गणेशला उजनीपर्यंतचा बसचा प्रवास जरासुध्दा जाणवला नाही. प्रवासभर त्याला आपले दोन्ही हात समोर करून मिठीत घेण्यास आतूर असलेली मधुराणी दिसत होती. बसमध्ये शेजारी कोण बसलेलं आहे... बसमधले बाकीचे प्रवासी काय करीत आहेत... खिडकीच्या बाहेर काय दृश्य दिसत आहेत कशाचीच त्याला काहीही जाणीव नव्हती.
बस ब्रेक लागल्यामुळे झटका देऊन थांबली. उजनी आली होती. गणेशच्या चेहऱ्यावर हास्य तरळायला लागलं. आज बॅग घेऊन गर्दीत सगळ्यात समोर तो खाली उतरण्यास धडपडत होता. तो बसच्या बाहेर पडला किंबहुना गर्दीनेच त्याला बाहेर आणले होते. बाहेर पडल्याबरोबर त्याने चहुकडे एक नजर फिरविली.
न जाणो मधुराणी बस स्टॉपवर आपली वाट पाहत उभी असावी...
किती वेडी आशा असते...
त्याने स्वत:लाच समज दिली.
ती बरं कशी असणार इथे?....
तिला आपण यायचा दिवस थोडीच माहित होता....
तेवढ्यात गणेशला सदा त्याच्याकडे येतांना दिसला. गणेशने त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं.
" आवो गणेशराव ... तुमी व्हय... म्या तर आदी ओळखीलंच नाय " सदा समोर येऊन म्हणाला.
गणेश त्याला टाळत समोर जाऊ लागला.
" अन्् हे काय सायेब... एखांद्या... गा... उकंड्यावर लोळ्ल्यागत हाल करून घेतलंयासा" सदा गणेशच्या मागे मागे जात म्हणाला.
गणेशला त्याच्या बोलण्यावरून लक्षात आलं होतं की तो आधी 'गाढवासारखं उकिरड्यावर लोळल्यासारखे हाल करून घेतले' असं म्हणणार होता. पण त्यानं 'गाढवासारखं' म्हणनं टाळलं होतं. गणेशने थांबून आपल्या कपड्याकडे बघितलं. गर्दीतून अगदी प्रथम येणाच्या नादात ते चुरगळले होते. आणि खिडकीतून येणाऱ्या धुळीने ते माखले होते. यावेळी धुळीपासून स्वत:ला वाचविण्याचे भान त्याला कुठे होते? त्याने केसावरून हात फिरवला. केसही विस्कटल्यासारखे आणि धुळीने माखले होते कदाचित. आता या अश्या अवतारात मधुराणीसमोर जायचे. गणेशला स्वत:चीच लाज वाटू लागली.
" आणा इकडं सायेब ... तुमी लई दमला असान ... म्या घेतो ते सामान" सदा म्हणाला.
" नाही ... नको " म्हणत गणेश झपाझप पावले टाकीत निघाला - मधुराणीच्या दूकानाकडे.
त्याला केव्हा एकदा मधुराणी त्याच्या नजरेस पडते असे झाले होते.
क्रमश:...
1 comments:
nice sroy
Post a Comment