Never be afraid to laugh at yourself, after all, you could be missing out on the joke of the century.
-- Dame Edna Everage
बसमध्ये खिडकीतून धूळ येत होती. तर कधी बस आदळत होती. बसमध्ये चिकार गर्दी होती आणि ती लोकांची चिवचिव. बस घाटातून जातांना गणेशला मळमळ होत असे. पण आज गणेशला काहीच जाणवत नव्हते.
तिच्या हाताच्याच स्पर्शाने आपले हे हाल झाले आहेत ...
तर पुढे काय होणार कोण जाणे?...
स्पष्ट आहे ती आपल्याला प्रोत्साहन देत आहे...
म्हणजे आपल्यालाच तिच्याबद्दल वाटत नाही तर ...
तिलाही आपल्याबद्दल वाटते...
आग दोनो तरफ बराबर लगी हूई है...
खट् खट् ... गणेशला काहीतरी वाजल्या सारखे जाणवले. पण त्याने दुर्लक्ष केले. त्याला त्याच्या दिवास्वप्नातून जागे व्हायचे नव्हते. पुन्हा खट् खट् आवाज आला. यावेळी त्याला कुणीतरी हलविले सुध्दा. त्याने भानावर येऊन बघितले. कंडक्टर होता.
" तिकीट ..." तो पुन्हा खट् खट् वाजवीत म्हणाला.
" हो ... हो ... " गणेशने गोंधळून खिशात हात घातला.
एक पाचची नोट काढून कंडक्टरच्या हातात देत म्हणाला " एक उजनी द्या"
" अहो गाडी उजनीवरूनच निघाली आहे... " कंडक्टर हसत म्हणाला.
" नाही म्हणजे ... एक तालूक्याचे तिकीट द्या" गणेश आपल्या चेहऱ्यावर आलेले ओशाळलेले भाव लपवीत म्हणाला.
कंडक्टर बऱ्याच वेळी हाच राहत असे. गणेशला कुणाकडून तरी कळले होते की त्याचे गाव रस्त्यातच कुठे तरी लागते आणि म्हणून तो ह्याच गाडीवर नेहमी ड्यूटी घ्यायचा. आपल्या गावी गाडी थांबवून तो नेहमी सकाळचा किंवा संध्याकाळचा डबा कलेक्ट करत असे. त्याच्या गावला गाडी जरा जास्तच वेळ थांबायची. डबा घेता घेता दोनचार इकडच्या तिकडच्या जास्तीच्या गप्पाही तो मारत असे. खट् खट् वाजवत त्याने तिकीट फाडलं आणि गणेशच्या हातात दिलं. आणि तो पुन्हा खट् खट् वाजवत पुढे जाऊ लागला. गणेशने ते तिकीट आपल्या शर्टच्या वरच्या खिशात ठेवले आणि तो पुन्हा खिडकीबाहेर बघत आपल्या दिवास्वप्नात रमून गेला.
"साहेब उठा ... झोपले का काय?" या आवाजाने गणेश दचकून उठला.
त्याला कुणीतरी खांद्याला धरुन गदगद हलविले होते. गणेशने गोंधळून इकडे तिकडे बघितले तर गाडीतले सगळे जण उतरले होते. गाडी बस अड्ड्यात शिरली होती आणि फक्त तो एकटाच गाडीत अजूनही बसलेला होता. त्याला बसच्या कंडक्टरने उठवले होते. कंडक्टर तुच्छतेने त्याच्याकडे पाहत होता. गणेश चांगलाच ओशाळला होता. आपले भाव लपवीत त्याने वरून आपली बॅग काढली आणि बसमधून उतरु लागला. जेव्हापासून मधुराणीचा गोड स्पर्श त्याला झाला होता... नाही तिने तो मुद्दामच केला असावा ...
नाहीतर ती गोड हसली कशाला असती...
तेव्हापासून गणेश अगदी हवेत तरंगत होता. तिच्या दूकानापासून जड पावलाने केव्हा तो बस स्टॉपवर आला ... केव्हा बस आली... केव्हा तो बसमध्ये चढला आणि केव्हा बस तालूक्याच्या अगदी बस अड्ड्यात येऊन पोहोचली ... त्याला काहीच कळले नव्हते. अगदी अजूनही तिचे ते गोड हास्य, तिच्या त्या स्पर्शाची शिरशीरी आणि तिची ती भेदक नजर त्याच्या डोळ्यासमोरुन हटत नव्हती.
गणेश बसमधून उतरला. त्याच्यामागे कंडक्टरसुध्दा उतरला. बसचा ड्रायव्हर उतरुन कंडक्टरची वाट पाहत मागच्या दारात उभा राहिला होता. कंडक्टरने उतरल्यावर गणेशला थोडे समोर जाऊ दिले आणि दबक्या आवाजात गणेशकडे इशारा करीत चिडून ड्रायव्हरला म्हणाला-
" येडंच आहे... सगळी बस रिकामी झाली ... अन् पाहतो तर हे ध्यान खिडकीच्या बाहेर पाहत बसून होतं.."
ड्रायव्हर गणेशकडे पाहून कुत्सित हसला.
गणेशला सगळं ऐकू येत होतं पण तिकडे दुर्लक्ष करीत तो बॅग घेऊन तिथून निघून गेला.
क्रमश:
Never be afraid to laugh at yourself, after all, you could be missing out on the joke of the century.
-- Dame Edna Everage
0 comments:
Post a Comment