Marathi world of books - Madhurani CH-18 - गुपीत भाषेचं रहस्य

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

laughing_idiots Marathi world of books - Madhurani CH-18 - गुपीत भाषेचं रहस्य

Normal is getting dressed in clothes that you buy for work and driving through traffic in a car that you are still paying for - in order to get to the job you need to pay for the clothes and the car, and the house you leave vacant all day so you can afford to live in it.

--- Ellen Goodman

जसजसे दिवस जात होते गणेशचं त्याच्या खिडकीतून मधुराणीकडे पहाणं वाढत होतं. मधुराणीही गणेश इकडे खिडकीत आला की तिकडून त्याच्याकडे पाहून हसून प्रतिसाद द्यायची. त्याचं दूकानात जाणंही वाढलं. प्रथम काहीतरी घेण्याचे निमित्त करून तो जायचा. पण हल्ली तो साधी सुपारी फोडण्यासाठी अडकित्ता, सुईदोरा, सुतळी, इत्यादी निमित्त करून दूकानावर जाऊ लागला. मधुराणीही हसत हसत त्याला जे लागतं ते द्यायची. वस्तू देता घेतांना ती आपल्या कोमल हातांचा थोडा का होईना स्पर्श न चूकता करायची. हळू हळू गणेशचीही हिंम्मत वाढायला लागली होती. तोसुध्दा तिला स्पर्श करण्याच्या मोक्याच्या शोधातच राहू लागला. हल्ली हल्ली तर मधुराणीच्या स्पर्शाशिवाय आणि तिच्या आर्त नजरेत डूबून चिंब झाल्याशिवाय गणेशचा दिवसच जात नसे. त्यानेही विचार केला चला या अशा दुर्गम खेड्यात तेवढाच एक विरंगुळा. आणि तीही काय करणार तिचं ते वयच असं आणि वर बिचारीचा नवरा मेलेला.

एक दिवस तिने त्याला तिच्या खास भाषेचंही गुपीत सांगितलं.

" मीर्फी तुर्फुझ्यावर्फरर्फ प्रेर्फेमर्फ कर्फरतेर्फे .... बगा समजते का काही."ती म्हणाली.

" नाही बॉ ... एखादी तेलगु सारखी साऊथ इंडीयन भाषा वाटते.." तो डोक्यावर जोर देण्याच्या अविर्भावात म्हणाला.

" आवो ... खूप सोपं हाय... तेच्यातल र्फ, र्फु, र्फा, र्फे काढून टाकायचं... झाल बस."

" बस एवढं सोपं... " तो म्हणाला .

" आता पुन्हा सांग बरं तू काय म्हणाली होती " गणेशने पुन्हा विचारले.

" मीर्फी तुर्फुझ्यावर्फरर्फ प्रेर्फेमर्फ कर्फरतेर्फे " तिने ते वाक्य पुन्हा उच्चारले.

" मी... तुझ्या... पुढं काय होतं एकदा सांग .. अन् जरा हळू सांग..." गणेश वाक्य जुळवत म्हणाला.

" मीर्फी तुर्फुझ्यावर्फरर्फ प्रेर्फेमर्फ कर्फरतेर्फे "

" मी तुझ्या... वर ...प्रेम... करते... म्हणजे ... मी तुझ्यावर प्रेम करते... बरोबर आहे ना"

" हो एकदम बरोबर... "

तिने काय वाक्य उच्चारले हे गणेशला समजले होते... पण त्याचा अर्थ जरा उशीरा समजला. अर्थ लक्षात येताच त्याचा चेहरा लाजेने एकदम लाल लाल झाला.

" बगा ... बगा कसे लाजताय ... आवो ... असे लाजता काय... मी आपलं उदाहरण दिलं" मधुराणी म्हणाली.

" एवढं सोपं...पण एवढं सोपं असूनही ही भाषा इतरांना का कळत नाही" गणेश आपल्या चेहऱ्यावरचे लाजेचे भाव हटविण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

" कारण त्यांच अजून एक गुपीत हाय... ही भाषा फास्ट बोलावी लागते... नायतर ऐकणाऱ्याला कळू शकते"

" हो बरोबर आहे तुझं" तो म्हणाला.

एक दिवस संध्याकाळी गणेश थकून विश्रांतीसाठी पडला होता. आज त्याला जवळच्या एका खेड्यावर जावे लागले होते. त्या खेड्यावर जाण्यासाठी बस नव्हती. सरपंचांनी बैलगाडीची व्यवस्था केली होती. गणेशला बैलगाडीची सवय नव्हती. बैलगाडीत आदळून आदळून पार शरीराचा एक एक अवयव दूखत होता. तरी बरं प्रवासाला सोबत दोघंजण होते. एक गावोगावी मोटर पंप पंखे याचं मेकॅनिकचं काम करणारा बबन आणि दुसरा होता येडा. त्याचं नाव काय होतं माहित नाही पण लोक त्याला तो वागायला थोडा विक्षीप्त असल्यामुळे ' येडा ' म्हणूनच हाक मारायचे. प्रवासाच्या दरम्यान बबनसोबत गप्पा मारत मारत गणेशचा वेळ छान गेला होता. येड्याने तर गप्पा मारण्याचा प्रश्नच नव्हता. पण मधे मधे गंमत म्हणून ते त्याची फिरकी घ्यायचे. पडल्या पडल्या गणेशला बैलगाडीत जातांनाची एक गंमत आठवली आणि त्याच्या चेहऱ्यावर हसू तरळले. बैलगाडीत मागे तिघे बसले होते आणि गाडीवान गाडी हाकत होता. गाडी आदळल्यामुळे त्रास होवू नये म्हणून मागे गवताची पेंढी पसरवली होती. म्हणजे रस्त्यात बैलांना खायला चारासुध्दा झाला असता.

" या गाडीच्या धक्यानं माणसाचे सारे नट बोल्ट ढिले होऊन जायचे " बबन चाक दगडावरून गेल्यामुळे आदळलेल्या गाडीच्या धक्यातून सावरत म्हणाला.

त्याच्या मेकॅनिकच्या व्यवसायाला अनुसरुन त्याने अगदी योग्य उपमा दिली होती.

गणेश येड्याकडे इशारा करून गंमतीने म्हणाला, " या येडयाचे नट बोल्ट होऊन होऊन किती ढिले होणार ... याचे नट बोल्ट तर आधीच ढिले झालेले आहेत."

बबन गणेशला टाळी देऊन जोरजोराने हसायला लागला होता.

पडल्या पडल्या गणेश तंद्रीतून बाहेर आला. बाहेर काहीतरी गोंधळ ऐकू येत होता. त्याने पडल्या पडल्या कड बदलून खिडकीतून बाहेर बघितले. बाहेर बराच अंधार झाला होता. साडेसात आठ वाजले असतील. तो बाहेर कशाचा गोंधळ आहे ते लक्ष देऊन ऐकण्याचा प्रयत्न करु लागला.

" बो बो ... बॅ बॅ ..." एका पुरुषाचा कर्कश्य आवाज आला.

" ओ.. ऍ ... ना .. ना ... ना" त्यामागेच एका स्त्रीचा कर्कश्य आवाज आला.

गणेश कड बदलून पुन्हा झोपण्याचा प्रयत्न करु लागला. ते असबंध आवाज पुन्हा पुन्हा येऊ लागले. जणू कोणी भांडत होते. मध्येच मधुराणीचा मोठ्याने खळखळून हसण्याचा आवाज आला. आता मात्र गणेश उठून बसला. बाहेर काय चालू आहे हे बघण्याची त्याला उत्कंठा लागली होती. उठून कपडे बदलून तो खोलीतून बाहेर पडला.

क्रमश:

Normal is getting dressed in clothes that you buy for work and driving through traffic in a car that you are still paying for - in order to get to the job you need to pay for the clothes and the car, and the house you leave vacant all day so you can afford to live in it.

--- Ellen Goodman

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

No comments:

Post a Comment

 RSS Feed

आपण या संकेतस्थळावर येणारे

वे आगंतूक आहात!

Marathi Subscribers

English Subscribers

Hindi Subscribers

Enter your email address to SUBSCRIBE the MARATHI NOVELS:

Social Network