sponsered link - मराठी जोक्स
Marathi blog of Novels - Madhurani CH-35 मुक्याचं लग्न
आज गावात सर्वत्र वर्दळ जाणवत होती. आज मुक्याचं लग्न होतं. मुक्याच्या बापानं अन् मामानं आटापिटा करून मुक्यासाठी दुसरी मुलगी शोधली होती. मुलगी शेजारच्याच एका गावातली एका गरीब घरातली होती. नवरा मुका असला म्हणून काय झालं आपली पोरगी मुक्याच्या इथे असलेल्या बागायती शेतीमुळे कमीत कमी रेलचेलीत तर नांदेल. नवरीच्या बापाने विचार केला असावा. मुलीच्या बापाची एवढी हलाखीची परिस्थिती होती की त्याची लग्न लावण्याचीसुध्दा ऐपत नव्हती. म्हणून मुक्याच्या बापानेच लग्नाची सर्व जबाबदारी घेतली होती आणि लग्न मुलाकडेच ठेवलं होतं. पोरगी मिळेपर्यंत मुका कडक बंदोबस्तात होता. त्याला मुकीला भेटण्याची बिलकुल परवानगी नव्हती. इकडे मुकीच्या बापानेही तिला जवळपास कोंडूनच एका खोलीत ठेवले होते.
लग्न सकाळी अकराच्या सुमारास होतं. पहाटे सात वाजेपासूनच मुलीकडच्या मंडळीच्या बैलगाड्या येणं सुरु झालं होतं. ती मंडळी मुलीकडची असल्यामुळे त्यांची कुणी जास्त वरवर करीत नव्हतं. वर टेकडीवरच्या शाळेत त्यांची उतरण्याची व्यवस्था केली होती.
इकडे गावात गावातली मंडळी जसं आपल्याच घरचं लग्न या थाटात नविन कपडे घालून मिरवीत होते. गावात एखादं लग्न असलं की मंडपाची, लाऊडस्पीकरची जबाबदारी भिकाकडे असे. जेवणावळीची व्यवस्था किसनकडे असे. त्यांच्या आपापल्या टीम ठरलेल्या असत. पाटील, सरपंच मंडळीचे सर्वच मंडळीना वेळोवेळी मार्गदर्शन असे. गावातल्या वारकाकडे लोकांची केस कापने, दाढी करणे, मालिश करणे या व्यतिरिक्त अशा लग्नप्रसंगी निमंत्रण देण्याची, लग्न मंडपात लोकांना टीका लावण्याची अश्या जबाबदाऱ्यासुध्दा त्याचेकडे असत. या कामाचे लोकांना वारकाला कधीही पैसे द्यावे लागत नसत. ते वर्षातून एकदा त्याला एक पायली, दोन पायली असा धान्याच्या स्वरूपात मोबदला देत. आणि लग्नप्रसंगाच्या कामाच्या मोबदल्यात त्याला आणि त्याच्या कुटूंबीयांना नविन कपडे मिळत. लग्नप्रसंगाला दोन तीन दिवस जसे घरच्या लग्नासारखे त्याचे कुटूंबच्या कुटूंब झटत असे. त्यांचे खाने पीणे सगळे मग लग्नघरीच.
झालं दहा वाजले. लग्नघरची वरदळ अजूनच शिगेला पोहोचली होती. त्यातच बँडबाजाचा आवाज लाऊड्स्पीकरवरचे गाणे याने वातावरण अजूनच भारुन गेल्यासारखे वाटत होते. गणेशला वारीक सकाळीच निमंत्रण देऊन गेला होता. गणेशने नविन इस्त्रीचे कपडे अंगावर चढवले आणि तो आपल्या खोलीला कुलूप लावून घराच्या बाहेर पडला. त्याने नेहमीप्रमाणे एक नजर मधुराणीच्या दुकानाकडे टाकली. दुकान बंद होतं. मग त्याने तिच्या घराकडे पाहालं. घर उघडंच होतं. तेवढ्यात घरातून त्याला दुकानावरचा नोकर आणि मधुराणीचा सासरा बाहेर पडतांना दिसले. ते बहुतेक लग्नघरीच जात असावेत. ते दोघं जाईपर्यंत गणेश तिथेच आपल्या दाराजवळच घुटमळला. मधुराणीच्या घरांच दार अजूनही उघडं होतं म्हणजे मधुराणी अजूनही घरातच होती. गणेशच्या डोक्यात एकदम विचारचक्र फिरु लागलं....
गावातली जवळपास सगळी मंडळी लग्नघरी जात आहेत...
आणि मधुराणी घरात एकटीच आहे...
म्हणजे हा चांगला मौका आहे...
नाहीतरी एक सुप्त विचार आपल्या मनात आणि कदाचित तिच्याही मनात बऱ्याच दिवसांपासून घोळत आहे...
आपल्या मनातल्या भावना व्यक्त करण्याला यासारखा एकांत आणि मौका कधीही भेटणार नाही ...
गणेशची पावले आपसूक मधुराणीच्या घराकडे चालू लागली. जाता जाता मधुराणीचा मादक स्पर्श आठवत होता. तिची आर्त निमंत्रीत करणारी नजर आठवत होती. आणि ते नेहमीचं तिचं खोडकर हास्य.
आपण चाललो तर खरं....
पण तिथे गेल्यावर आपली फजिती तर नाही होणार ना?...
म्हणजे आतापासून सगळी प्लॅनींग केलेली बरी...
सुरवात कशी करायची...
तो हळू हळू सगळं काही मनाशी निश्चीत करीत तिच्या घराकडे चालू लागला. अधून मधून आजूबाजूलाही पाहत होता.
कुणी आपल्याला पाहत तर नाही ना?...
नाही तर करणं काही नाही अन् फुकटची बदनामी...
चला कुणी तर दिसत नाही...
पण असंच जाणं चांगलं दिसणार नाही ...
काहीतरी निमित्त केलं पाहीजे....
नाहीतरी आज लग्नाच्या गडबडीमुळे आपल्या घरात सरपंचाच्या गड्याने पाणी भरलेलं नाही ...
या अशा भर उन्हाळ्यातल्या तापलेल्या उन्हात पाणी पिण्याचं निमित्त एकदम चांगलं राहील...
तशी त्याला गरम वातावरणामुळे तहान लागलेलीच होती पण आता त्याच्या घशाला अजूनच कोरड पडू लागली - अर्धी उन्हामुळे आणि अर्धी त्याच्या मनस्थीतीमुळे. तो तिच्या घराच्या दाराजवळ जाऊन उभा राहिला. त्याने पुन्हा सभोवार एक नजर फिरविली.
कुणी पाहत तर नाही? ...
आजूबाजूला कुणीच नव्हते...
लग्नघरच्या लाऊडस्पीकरचा आणि बँडबाजाचा आवाज येत होता. त्या आवाजाने गणेशच्या अंगात अजूनच उत्साह आणि आवेश संचारला. त्याच्या श्वासांची गती वाढली होती. ह्रदयही धडधड करायला लागलं होतं.
क्रमश:...
0 comments:
Post a Comment