Marathi Online Library - Madurani - CH-34 शिरशिरी
एक दिवस गणेश महाद्याची बॉलींग खेळत होता अन् तिकडे आंब्याच्या सावलीत मधुराणी उभी होती. त्याचं सगळं लक्ष तिकडे मधुराणीकडे. इकडे महाद्यानं कधी बॉल टाकला अन् गणेशच्या डोक्याला घासून गेला ते त्याला कळलंच नाही. ते तरी बरं बॉल नुसता त्याच्या डोक्याला घासून गेला. नाहीतर कवटीच फुटायची बला होती. गणेश घाबरुन खाली पडला. सगळे जण त्याच्या अवतीभोवती जमा झाले. मधुराणीसुध्दा धावत आली. तिने खाली बसून गणेशचं डोकं चाचपलं. तिच्या हाताला लाल लाल रक्ताचा डाग लागला.
" ए कोणीतरी जाऊन डॉक्टरला ... जसा हाय तसा घेऊन या" मधुराणीने पूर्ण सुत्र आपल्या हातात घेतले.
गणेश दोन्ही हाताने डोकं धरुन निपचित खाली पडून होता.
" गणेशराव... गणेशराव..." तिने हलवून गणेश शुध्दीवर आहे का याची खात्री केली.
गणेशने तसेच डोकं धरलेल्या स्थितीतच मधुराणीकडे एक आर्त नजर टाकली.
" ए गणप्या त्या लभाण्याच्या इथून तू पाणी आण"
" गणेशराव ... कसं वाटतं..." एक पोरगा म्हणाला.
" ए मुड्द्या बाजूला हो ... डोस्क्याला लागल्यावर कसं वाटणार हाय" मधुराणी त्याच्यावर चिडून ओरडली.
" नाय म्हंजी वकल्यासारखं वाटते का... " तो पोरगा म्हणाला.
तेवढ्यात गणप्या पळत एका लोट्यात पाणी घेऊन आला.
" गणेशराव ... थोडं पाणी प्या ... मंग बरं वाटल... " मधुराणी म्हणाली.
" जरासं पाणी त्याच्या तोंडावर मार रे... " एकजण म्हणाला.
" आरं तोंडावर पाणी मारायला तो काय... बेसुध पड्ला व्हय... चांगलं होश हाय तेला..." दुसरा म्हणाला.
सगळ्यांना गणेशसाठी काहीतरी करायला पाहिजे असं वाटत होतं पण कुणाला काय करावं काही सुचत नव्हतं. कुणी त्याचे तळपाय चोळु लागला, कुणी त्याला थापटत होता तर कुणी कुरवाळायचा प्रयत्न करत होता. तेवढ्यात बबन्या डॉक्टरची बॅग घेऊन पळत आला आणि मागे मागे डॉक्टर त्याला गाठण्याचा प्रयत्न करीत पळत होते. बबन्याने आल्या आल्या खाली बसून डॉक्टरची बॅग उघडली.
" आरं आता काय तुच इंजक्शन देतं व्हय ... येऊ दे की डाक्तरला" एकाजणाला एवढ्या गोंधळातही मस्करी करण्याचा मोह आवरला नाही.
तेवढ्यात डॉक्टर तिथे येऊन पोहोचले.
" कुठे लागलं?'' डॉक्टर कसेतरी दम लागलेल्या स्थितीत दोन श्वासांच्या मधे बोलले.
" डोस्क्याला लागला चेंडू... " गर्दीतलं कुणीतरी एकजण बोललं.
" नुसता चाटून गेला म्हून बरं नायतर कवटीच फुटली आसती" दुसरा एकजण बोलला.
बोलणाऱ्याकडे मधुराणीने नुसते रागाने बघितले.
बोलणारा काय समजायचं ते समजून चूप बसला.
" कस मळमळल्यासारखं होतं का गणेशराव?" डॉक्टरने विचारले.
गणेशने नुसतं डोकं हलवून 'नाही' म्हटलं.
मग डॉक्टरने स्टेथेस्कोप काढून कानाला लावला आणि गणेशची छाती पोट तपासू लागले.
" त्याच्या डोस्क्याला लागलं अन् हे ध्यान बग त्याची छाती पोट तपासते..." एकजण दबलेल्या आवाजात खुसफुसला.
" अजून कुठे तर नाय लागलं ना काही?" डॉक्टरने तपासता तपासता विचारले.
पुन्हा गणेशने नुसतं डोकं हलवून 'नाही' म्हटलं.
डॉक्टर गणेशची नाडी तपासू लागले. मधुराणी प्रश्नार्थक चेहऱ्याने डॉक्टरकडे पाहू लागली.
" घाबरण्याचं काय कारण नाय ... थोडा मार लागलेला हाय बस येवढंच... " डॉक्टर आपला स्टेथेस्कोप गुंडाळून बॅगमध्ये ठेवूत म्हणाले, " मी काही गोळ्या देतो ... त्या यांना दोन टाईम घ्यायला सांगा... त्यानं आराम पडल''
डॉक्टरने त्याच्या बॅगमधून दोन शिशा काढल्या. प्रत्येक शीशीतल्या तीन गोळ्या काढून त्याचे अर्धे अर्धे असे तुकडे केले आणि दोन्ही गोळ्यांचे दोन अर्धे तुकडे असे मिळून सहा पुड्या बांधल्या.
" ह्या पुड्या त्यांना सकाळ संध्याकाळ घ्यायला सांगा " मधुराणीच्या हातात पुड्या ठेवत डॉक्टर म्हणाले.
रात्र झाली होती. गणेश नुसता तापाने फणफणला होता. संध्याकाळ पासून त्याला भेटायला येणाऱ्यांची नुसती रिघ लागली होती. सरपंच, पाटील, मास्तर सगळे येऊन गेले होते. शेजारच्या सारजाबाईने ज्वारीची पातळ पेज करून आणली होती. तिने स्वत:च्या हाताने चमचा चमच्याने त्याला पाजली होती. तीही बऱ्याच वेळ थांबून आपल्या घरी निघून गेली. आता रात्रीचे बारा बाजले असावेत. मधुराणी अजूनही त्याच्या उशाशी बसून होती. मधूनच कधी ती त्याच्या कपाळावरून तर कधी चेहऱ्यावरून हात फिरवीत होती. गणेशला अशा अवस्थेतही तीचा स्पर्श हवाहवासा वाटत होता. त्याला वाटत होते की कचकन मधुराणीला आपल्या बाहूपाशात ओढून घ्यावे. पण त्याचे हातपाय गळून गेलेले होते. अर्धे तापाने आणि अर्धे मधुराणीच्या स्पर्शाने.
" तू जा आता मधुराणी ... जा बरं जाऊन झोप आता " गणेश पडल्या पडल्याच आपल्या मनात चाललेली घालमेल लपवीत म्हणाला.
त्याच्या अंगात ताप अजूनही होता. हाता पायात गोळे येऊन अशक्तपणा आला होता. डॉक्टरने डोक्याला जखम झाली तिथे पट्टी बांधली होती.
" तुमाला अशा अवस्थेत सोडून?" मधुराणी गणेशच्या गळ्याचा ताप बघत म्हणाली.
त्यालाही ती तिथेच हवीहवीशी वाटत होती. त्याने तीचा हात आपल्या हातात घेतला आणि आपल्या छातीशी घट्ट धरुन पकडून राहिला.
ती हलकेच आपला हात सोडवीत म्हणाली " तुमी गप रहा बर पडून ... आराम केला तरच बरं वाटल."
ती उठून त्याच्या पायाजवळचं पांघरुन उचलीत म्हणाली, " अंगावर देऊ का टाकून... बाहेर बगा कशी अंगाला थंडी झोंबत हाय "
गणेशला काय बोलावं काही सुचत नव्हतं.
हो थंडी तर पडली आहेच ...
पण ती त्या चादराने कशी जाणार....
इतका चांगला मौका चालून आला ...
अन् सालं एखाद्या म्हाताऱ्यासारख शरीर साथ देइनासं झालं...
ती त्याच्या पायाशी बसून त्याचे पाय चेपून देऊ लागली आणि गणेशच्या शरीरात तिच्या मऊ स्पर्शाने अजूनच शिरशिरी शीरू लागली.
क्रमश:...
3 comments: