Marathi Pustak - Novel -ELove CH-25 टाळ्यांचा कडकडाट

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Indian Proverb ---

If you live in the river you should make friends with the crocodile.

--- Sayings of Indian Origin


अंजली आणि शरवरी कॉफी हाऊसमधे एकमेकांसमोर बसल्या होत्या आणि दोघीही आपापल्या विचारात मग्न हळू हळू कॉफीचे छोटे छोटे सिप घेत कॉफी पित होत्या. त्यांच्यामधे एक विचित्र शांतता पसरलेली दिसत होता. शेवटी अंजलीने त्या शांततेचा भंग केला -

'' बरोबर 2 दिवस झालेत त्याची पुढची मेल अजून कशी आली नाही ? ''

'' कदाचित त्याला शंका आली असावी '' शरवरी म्हणाली.

''असंच दिसतं तर... '' अंजली एक सुस्कारा सोडत म्हणाली.

'' मला वाटत होतं की यावेळी आपण त्याला जरुर पकडू शकू... पण आता मला काळजी वाटत आहे की आपण त्याला कधी पकडण्यात यशस्वी होवू की नाही'' अंजली म्हणाली.

'' आणि हो त्याला शंका येणही तेवढंच धोकादायक आहे... त्याने सगळे फोटो इंटरनेटवर टाकले तर सगळाच प्लान ओम फस्स होवून जायचा... आणि बदनामी व्हायची ती वेगळीच'' शरवरीने म्हटले.

अंजलीने विचारांच्या तंद्रीत फक्त मान हलवली.

'' एकाच वेळी त्याला चारी खाने चीत करणं आवश्यक आहे... नाहीतर आपला प्लान सपशेल फ्लॉप होवून जायचा'' अंजली म्हणाली....

हॉलमधे चाललेल्या टाळ्यांच्या कडकटामुळे अंजली आपल्या विचारांच्या तंद्रीतून जागी झाली. तिने चौफेर आपली नजर फिरवली. भाटीयाजींच स्पीच संपलं होतं आणि ते तिच्या बाजुलाच असलेल्या आपल्या सिटवर परत येत होते. तिने त्यांच्याकडे बघून एक स्मीत केले. तिकडे ऍन्कर पुन्हा माईकजवळ गेला होता आणि त्याने जाहिर केले - '' आता मी पारितोषीक वितरणासाठी जी. एच. इन्फॉरमेटीक्सची मॅनेजींग डायरेक्टर ... दि आय. टी वुमन ऑफ दिस इयर... मिस. अंजली अंजुळकरांना इथे माइकवर आमंत्रित करीत आहे...''

अंजली उठून समोर माइकजवळ गेली. पुन्हा हॉल टाळाच्या कडकडाटाने दणानला होता.

'' तर आता आपण पारितोषीक वितरणाकडे वळूया... '' एन्करने माइकवर जाहिर केले.

''... जसे तुम्हाला माहित आहेच... ह्या प्रतिस्पर्धेस प्रसिद्धी देण्यात आली तेव्हा आम्हाला सहभागी होण्यास इच्छूक असणाऱ्या लोकांचा भरघोस प्रतिसाद मिळाला... देशभरातून जवळपास तिन हजार लोकांचे अप्लीकेशन फॉर्मस आम्हाला मिळाले.... पहिल्या चाळणीत त्यातली आम्ही फक्त 50 अप्लीकेशन्स निवडले... आणि आता फायनल मधे जे निवडले आहेत ते आहेत फक्त तिन... पण त्या तिन लोकांची नावे जाणण्यापुर्वी आपल्याला थोडं थांबावं लागेल कारण प्रथम आपण काही जणाना प्रोत्साहनपर बक्षीसे देणार आहोत....''

प्रोत्साहनपर बक्षीसे देण्यात जास्त वेळ न दवडता ऍन्कर एक एकांना स्टॆजवर बोलवत होता आणि अंजली त्यांना बक्षीसे देवून त्यांना शाबासकी देवून त्यांची रवानगी करीत होती. प्रोत्साहनपर बक्षीसं संपले तसे पुन्हा प्रेक्षकांत उत्साह वाढलेला दिसू लागला.

'' आता ज्या तिघांची नावं जाणण्यास आपण उत्सुक आहात ती वेळ आलेली आहे... प्रथम मी तिसरं बक्षीस पटकावलेल्या प्रतिस्पर्ध्याचे नाव जाहिर करणार आहे... '' एन्करने सगळ्याची उत्कंठा अजूनच वाढवीत एक मोठा पॉज घेतला, '' तिसरं पारितोषीक पटकावणाऱ्यास बक्षीस आहे 1 लाख रुपये रोख आणि मोमेंटो... तर थर्ड प्राईज... मि. अमोल राठोड फ्रॉम जयपूर... प्लीज कम ऑन द स्टेज... ''

हॉलमधे टाळ्यांचा कडकडाट व्हायला लागला. एक सडपातळ सावळा 20 -22 वर्षाचा तरुण समोरच्या दहापैकी एका रांगेतून उठून स्टेजकडे येवू लागला. त्या प्रतिस्पर्ध्याकडे पाहिल्यावर कुणाला वाटणार नाही की तो तिसरं बक्षीस पटकावण्याच्या लायकीचा असावा... पण त्याच्या चालण्यात एक जबरदस्त आत्मविश्वास जाणवत होता. अमोल राठोड स्टेजवर आला. त्याच्या चालीप्रमाणे आत्मविश्वासानेच त्याने पुरस्काराचा स्विकार करुन अंजलीला हस्तांदोलन केले. हॉलमधे मेडीयाचीही बऱ्याच प्रमाणात उपस्थिती होती. पुरस्कार स्विकार करतांना विजा चमकाव्या तसे फोटोंचे फ्लॅश दोघांवर चमकत होते.

पुन्हा हॉलमधे जणू पावसाच्या सरीप्रमाणे टाळ्यांची एक सर आली. अमोल राठोड स्टेजवरुन उतरुन पुन्हा आपल्या खुर्चीकडे निघाला तसा ऍन्कर दुसऱ्या क्रमांकाच्या प्रतिस्पर्ध्याचं नाव जाहिर करण्यास समोर आला,

'' दुसरं पारितोषीक पटकावणाऱ्यास बक्षीस आहे 1.5 लाख रुपये रोख आणि मोमेंटो... तर थर्ड प्राईज गोज टू... मिस. अनघा देशपांडे फ्रॉम पुणे ... प्लीज कम ऑन द स्टेज... ''

हॉलमधे पुन्हा टाळ्यांचा कडकडाट झाला. एक गोरी उंच सडपातळ नाजूकशी साधारणत: 20-21 वर्षाची तरुणी स्टेजवर येवू लागली. अंजली कदाचित ती स्वत:ही एक स्त्री असल्यामुळे त्या मुलीकडे डोळेभरुन कौतूकाने पाहत होती. अनघा स्टेजवर अंजलीजवळ आली. पुरस्कार देवून अंजलीने तिला अगदी मिठीच मारली. पुन्हा कॅमेऱ्यांच्या फ्लॅशच्या विजा चमकू लागल्या.


क्रमश:


Indian Proverb ---

If you live in the river you should make friends with the crocodile.

--- Sayings of Indian Origin


Marathi novels books pustak, Marathi library pustakalay granthalay, Marathi publication prakashan, Marathi sahitya literature wangmay, Marathi people lok, Marathi pratikriya comments, Marathi screen

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi literature - Novel - Elove CH-24 कॉम्पीटीशन

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Valuable thoughts -

YOU CANNOT HAVE WHAT YOU DO NOT WANT.

-----JOHN ACOSTA , POET


'इथीकल हॅकींग कॉम्पीटीशन - ऑर्गनायझर - नेट सेक्यूरा' असा मोठ्या अक्षरात लिहिलेला बॅनर स्टेजवर लावला होता. आज कॉम्पीटीशनची सांगता होती आणि विजेते जाहिर केले जाणार होते. पारीतोषीक वितरणासाठी प्रमुख पाहुणे म्हणून अंजलीला बोलावण्यात आलं होतं. स्टेजवर त्या बॅनरच्या बाजुला अंजली प्रमुख पाहुण्यांसाठी राखून ठेवलेल्या खुर्चीवर बसली होती. आणि तिच्या बाजुला एक वयस्कर माणूस बसला होता. कदाचित तो 'नेट सेक्यूरा' चा हेड असावा. तेवढ्यात स्टेजच्या मागून ऍन्कर समोर माईकपाशी जावून बोलू लागला,

'' गुड मॉर्निंग लेडीज ऍंड जन्टलमन... जसे की तुम्ही सगळे लोक जाणता आहाच की आमची कंपनी '' नेट सेक्यूराचं हे सिल्वर जूबिली वर्ष आहे आणि त्या निमीत्ताने आम्ही इथीकल हॅकींग या प्रतियोगीतेचं आयोजन केलेलं होतं... आज आपण त्या प्रतियोगीतेच्या शेवटच्या टप्प्यात म्हणजे पारितोषीक वितरणाच्या टप्प्यात पोहोचलो आहोत... या पारितोषीक वितरणासाठी आपण एका खास पाहूण्यांना प्राचारण केलेले आहे... ज्यांना एवढ्यातच आय टी वूमन ऑफ द ईयर हा मौल्यवान अवार्ड देवून सन्मानित करण्यात आलेलं आहे... ''

हॉलमधे बसलेल्या सर्वांच्या नजरा स्टेजवर बसलेल्या अंजलीवर खिळल्या होत्या. अंजलीनेही एक मंद स्मित आपल्या चेहऱ्यावर धारण करुन हॉलमधे बसलेल्या लोकांनवरुन एक नजर फिरवली.

'' आणि त्या प्रमुख पाहूण्यांच नाव आहे... मिस अंजली अंजुळकर .... त्यांच्या स्वागतासाठी मी स्टेजवर आमच्या एक्सीक्यूटीव मॅनेजर श्रीमती नगमा शेख यांना आमंत्रित करतो...''

श्रीमती नगमा शेख यांनी स्टेजवर येवून फुलांचा गुच्छ देवून अंजलीचं स्वागत केलं. अंजलीनेही उभं राहून त्या फुलाच्या गुच्छाचा नम्रपणे स्विकार करुन अभिवादन केलं. हॉलमधे टाळ्यांचा कडकडाट घूमला. जणू एका क्षणात हॉलमधे उपस्थित सर्व लोकांच्या अंगात एक उत्साह संचारला होता. टॉळ्यांचा गजर ओसरताच ऍन्कर पुढे बोलू लागला -

'' आता मी स्टेजवर उपस्थित आमचे मॅनेजींग डायरेक्टर श्री. भाटीयाजी यांच्या स्वागतासाठी आमचे मार्केटींग मॅनेजर श्री. सॅम्यूअल रेक्स यांना आमंत्रित करतो आहे...''

श्री. सॅम्यूअल रेक्स यांनी स्टेजवर जावून भाटीयाजींचं एक फुलांचा गुच्छ देवून स्वागत केलं. हॉलमधे पुन्हा टाळ्यांचा कडकडाट झाला.

'' आता भाटीयाजींना मी विनंती करतो की त्यांनी इथे येवून दोन प्रोत्सानपर शब्द बोलावेत'' ऍन्करने माईकवर जाहिर केले आणि तो भाटीयाजींची माईकजवळ येण्याची वाट पाहत उभा राहाला.

भाटीयाजी खुर्चीवरुन उठून उभे राहाले. त्यांनी एक नजर अंजलीकडे टाकली. दोघांनीही एकमेकांकडे पाहून स्मित केलं. आणि स्थूल शरीर असल्यामुळे हळू हळू चालत भाटीयाजी माईकजवळ येवून पोहोचले.

'' आज इथीकल हॅकींग या स्पर्धेसाठी आमंत्रित केलेली ... जी.एच इन्फॉर्मॆटीक्स ची मॅनेजींग डायरेक्टर आणि आय टी वूमन ऑफ दिस इयर मिस अंजली अंजुळकर, इथे उपस्थित माझ्या कंपनीचे सिनीयर आणि जुनियर स्टाफ मेंबर्स, या प्रतिस्पर्थेत भाग घेतलेले देशाच्या कानाकोपऱ्यातून आलेले उत्साही युवक आणि युवती, आणि या स्पर्थेचा निकाल ऐकण्यास उत्सुक असलेले लेडीज ऍन्ड जन्टलमन... खरं म्हणजे... ही एक स्पर्धा म्हणून नव्हे तर प्रत्येकाच्या जिवनातली प्रत्येक गोष्ट ही एक स्पर्धाच असते... पण स्पर्धा ही खिलाडू वृत्तीने खेळली गेली पाहिजे हे महत्वाचे... आता बघा ... हा एवढा मोठा आमच्या कंपनीचा स्टाफ पाहून मला एक गोष्ट आठवली... की 1984 साली आम्ही ही कंपनी सुरु केली... तेव्हा या कंपनीच्या कर्मचाऱ्यांची संख्या फक्त 3 होती... मी आणि अजुन दोन सॉफ्टवेअर इंजिनिअर्स... आणि तेव्हापासून आम्ही प्रत्येक दिवस लढत झगडत... प्रत्येक दिवसाला एक स्पर्धा समजून आजच्या या स्थितीला पोहोचलो... मला सांगायला आनंद आणि अभिमान वाटतो की आज आपल्या कंपनीने या देशातच नव्हे तर विदेशातही आपला झेडा फडकविला आहे आणि आज आपल्या कर्मच्याऱ्यांची संख्या... 30000 च्या वर आहे...''

हॉलमधे पुन्हा एकदा उत्स्फुर्त टाळ्यांचा कडकडाट झाला. टाळ्यांचा कडकडाट ओसरल्यावर भाटीयाजी पुन्हा पुढे बोलू लागले. पण स्टेजवर बसलेली अंजली त्यांचं भाषण एकता एकता केव्हा आपल्याच विचारात बुडून गेली हे तिला कळलेच नाही...


क्रमश:..


Valuable thoughts -

YOU CANNOT HAVE WHAT YOU DO NOT WANT.

-----JOHN ACOSTA , POET

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi literature Sahitya - Novel - ELove CH-23 अवार्ड

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Funny Quotes -

I can resist everything except temptation.

--- Oscar Wilde


त्या मनाला सलणाऱ्या, नव्हे मनाला पुर्णपणे उध्वस्त करु पाहणाऱ्या प्रसंगाला आता 10-15 दिवस तरी झाले असतील. त्या प्रसंगाला जेवढं शक्य होईल तेवढं विसरुन अंजली आता पुर्ववत आपल्या कामात मग्न झाली होती. किंबहूना त्या कटू आठवणी आणि त्या कटू यातना टाळण्यासाठी तिने स्वत:ला पुर्णपणे कामात डूबवून घेतले होते. मंध्यतरीच्या काळात अंजलीला आयटी क्षेत्रात एक मानाचा समजल्या जाणारा 'आय टी वुमन ऑफ द ईअर' अवार्ड मिळाला होता. त्या अवार्डच्या निमित्ताने बऱ्याच प्रेसवाल्यांची तिच्याकडे रिघ लागली होती. तिलाही ती रिघ हवीहवीशी वाटत होती. त्या निमित्ताने तिचा एकटेपणा टाळल्या जात होता आणि एकटेपणा टळल्यामुळे त्या कटू आठवणी तिला सतावित नव्हत्या. मागील चारपाच दिवसांपासून जवळपास रोजच कधी वर्तमान पत्रात तर कधी टीव्हीवर तिचे इंटरव्हू झळकत होते.

अंजली ऑफीसमधे बसलेली होती. शरवरी तिच्या बाजुलाच बसून तिच्या कॉम्प्यूटरवर काम करीत होती. तो वाईट अनुभव आल्यापासून अंजलीचं चॅटींग आणि मित्रांना मेल पाठविणं एकदमच कमी झालं होतं. फावल्या वेळात ती नुसतीच बसून शुन्यात बघत विचार करीत असायची. तिच्या मनात विचारांचा अगदी गोंधळ उडत असे. पण ती ताबडतोब ते विचार आपल्या डोक्यातून झटकून टाकायची. आताही तिच्या मनात विचारांचा कसा गोंधळ उडाला होता. तिने ताबडतोब आपल्या मनातले विचार झटकून मनाला दुसऱ्या कामात गुंतविण्याचा प्रयत्न करीत टेबलचा ड्रावर उघडला. ड्रॉवरमधे तिला ते तिने जपून ठेवलेले वर्तमानपत्राचे कात्रण दिसले. ' आय टी वुमन ऑफ द इअर - अंजली अंजुळकर' वर्तमानपत्राच्या कात्रणारवर हेडलाईन होती. तिने ते कात्रण बाहेर काढून टेबलवर पसरविले आणि पुन्हा ती बातमी वाचायला लागली.

ही बातमी वाचायला आता यावेळी आपले वडील असायला पाहिजे होते...

तिच्या मनात एक विचार चमकून गेला.

किती अभिमान वाटला असता त्यांना... आपल्या लेकीचा...

पण नियतीसमोर कुणाचे काय चालते...

आता बघा ना हाच एक ताजा अनूभव...

ती विचार करीत होती तेवढ्यात कॉम्प्यूटरचा बझर वाजला.

बऱ्याच दिवसांपासून चॅटींग आणि मेलींग कमी केल्यापासून सहसा कॉम्प्यूटरवर कुणाचा मेसेज येत नसे....

मग आज हा कुणाचा मेसेज असावा...

कुणी हितचिंतक?...

की कुणी हितशत्रू...

आजकाल कसं प्रत्येक गोष्टीमधे तिला दोन्ही बाजू दिसत असत- एक चांगली आणि एक वाईट. ठेच लागल्यावर माणून प्रत्येक पावूल कसा जपून टाकतो तसं.

अंजलीने वळून मॉनीटरकडे पाहाले.

'' विवेकचा मेसेज आहे...'' कॉम्प्यूटरवर बसलेली शरवरी अंजलीकडे पाहून भितीयूक्त स्वरात म्हणाली.

शरवरीच्या चेहऱ्यावर भिती आणि आश्चर्य साफ दिसत होतं. त्याच भावना आता अंजलीच्या चेहऱ्यावरही उमटल्या होत्या. अंजली ताबडतोब उठून शरवरीजवळ गेली. शरवरी अंजलीला कॉम्प्यूटरसमोर बसण्यास जागा देवून उठून तिथून बाजूला झाली. अंजलीने कॉम्प्यूटरवर बसण्यापुर्वी शरवरीला काहीतरी खुणावले तशी शरवरी ताबडतोब दरवाजाजवळ जावून अंजलीच्या कॅबिनमधून लगबगीने बाहेर पडली.

'' मिस. अंजली ... हाय ... कशी आहेस?'' विवेकचा तिकडून आलेला मेसेज अंजलीने वाचला.

एक क्षण तिने विचार केला आणि तीही चॅटींगचा मेसेज टाईप करु लागली -

'' ठीक आहे... '' तिने मेसेज टाईप केला आणि सेंड बटनवर क्लीक करुन तो मेसेज पाठवून दिला.

'' तुला पुन्हा त्रास देतांना मला वाईट वाटतं आहे... पण काय करणार ... पैसा ही साली गोष्टच वेगळी असते... कितीही जपून वापरली तरी संपून जाते...'' तिकडून विवेकचा मेसेज आला.

अंजलीला शंका आली होतीच की तो अजून पैसे मागणार...

'' मला यावेळी 20 लाख रुपयाची नितांत गरज आहे...'' तिकडून विवेकचा मेसेज आला.

'' आत्ता तर तुला 50 लाख रुपए दिले होते... आता माझ्याजवळ पैसे नाही आहेत...'' अंजलीने पटकन टाईप करुन मेसेज पाठवला सुध्दा.

मेसेज टाईप करतांना तिच्या डोक्यात अजूनही बऱ्याच विचारांचं चक्र सुरु होतं.

'' बस हे शेवटचं... कारण हे पैसे घेवून मी परदेशात जाण्याचा विचार करतोय'' तिकडून विवेकचा मेसेज आला.

'' तु परदेशात जा... नाहीतर कुठेही जा ... मला त्याच्याशी काही घेणंदेणं नाही ... हे बघ... माझ्याजवळ काही पैशाचं झाड नाही आहे... '' अंजलीने मेसेज पाठवला.

'' ठिक आहे... तुला आता मला कमीत कमी 10 लाख रुपए तरी द्यावे लागतील... पैसे केव्हा कुठे आणि कसे पाठवायचे ते मी तुला मेल करुन सांगीन...'' तिकडून मेसेज आला.

अंजली काही टाईप करुन त्याला पाठविणार त्याआधीच विवेकचा चॅटींग सेशन बंद झाला होता. अंजली एकटक तिच्या समोरच्या कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे पहायला लागली. ती मॉनिटरकडे पाहत होती खरी पण तिच्या डोक्यात डोक्यात आता विचारांचं काहूर माजलं होतं. पण पुन्हा तिच्या डोक्यात काय आलं काय माहित ती पटकन उठून तरातरा आपल्या कॅबिनमधून बाहेर पडली.


क्रमश: ...


Funny Quotes -

I can resist everything except temptation.

--- Oscar Wilde

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Books - Novel - ELove CH-22 ब्रिफकेस

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Precious thoughts -

Every really new idea looks crazy at first.

--- Alfred North Whitehead (1861-1947)


घनदाट जंगल. जंगलात चहुबाजुकडे वाढलेली उंच उंच झाडे दिसत होती. आणि झाडाखाली वाळलेली झाडांची पानं पसरलेली होती. जंगलातील झाडाच्या मधील अरुंद जागेतून रस्ता शोधीत एक काळी काचं चढवलेली काळी कार नागमोडी वळने घेत त्या वाळलेल्या पानांतून चालू लागली. त्या कारच्या चालण्यासोबतच त्या वाळलेल्या पानांचा एक विचित्र चुरगाळल्यासारखा आवाज येत होता. हळू चालत असलेली ती कार त्या जंगलातून रस्ता काढीत काढीत एका झाडाजवळ येवून थांबली. त्या कारच्या ड्रायव्हर सिटचा काळा काच हळू हळू खाली सरकला. ड्रायव्हींग सिटवर अंजली काळा गॉगल घालून बसली होती. तिने कारचे इंजीन बंद केले आणि बाजुच्या झाडाच्या बुंध्यावर लागलेल्या लाल खुणेकडे बघितले.

तिने हेच ते झाड अशी मनाशी खुनगाठ बांधली असावी...

नंतर तिने जंगलात चौफेर एक दृष्टी फिरवली. दुर-दुरपर्यंत एक चिटपाखरुही दिसत नव्हते. जवळपास कुणाचंही अस्तीत्व नसावं याची शाश्वती करुन तिने तिच्या पलिकडील सिटवर ठेवलेली ब्रिफकेस उचलून प्रथम आपल्या मांडीवर घेतली. ब्रिफकेसवर दोनदा आपला हाथ थोपटून तिने आपल्या मनाचा निश्चय पुन्हा पक्का केला असावा. आणि जणू आपला निश्चय पुन्हा डगमगला जाईल का काय या भितीने तिने पटकन ती ब्रिफकेस कारच्या खिडकीतूनच्या त्या झाडाच्या बुंध्याच्या दिशेने फेकली. धप्प आणि सोबतच वाळलेल्या पानांचा चुरगाळल्यासारखा एक विचित्र आवाज आला.

झाले आपले काम संपले...

चला आपली या प्रकरणातून एकदाची सुटका झाली...

असा विचार करुन तिने सुटकेचा निश्वास टाकला. पण पुढच्या क्षणीच तिच्या मनात एक विचार डोकावून गेला.

खरोखरच आपली या प्रकरणातून सुटका झाली का?...

तिने पुन्हा आजुबाजुला बघितले. आजुबाजुला कुठेही काहीही मानवी हालचाल दिसत नव्हती. तिने पुन्हा कार स्टार्ट केली. आणि कार गर्रकन वळवून ती तिथून वेगात निघून गेली. जणू तिथून निघून जाणे हे तिच्यासाठी त्या प्रकरणातून कायमचे सुटण्यासारखे होते.

कार निघून गेली तशी त्या सुनसान जागेत एका झाडावर एका उंच जागी एक मानवी हालचाल जाणवली. एका झाडाच्या पानाच्या रंगाचे हिरवे कपडे घातलेल्या, तोंडावर त्याच रंगाचे कापड गुंडाळलेल्या आणि उंच झाडावर बसलेल्या एका माणसाने त्याच हिरव्या रंगाचा वायरलेस आपल्या तोंडाजवळ नेला.

'' सर एव्हरी थींग इज क्लिअर ... यू कॅन प्रोसीड'' तो वायरलेसमधे बोलला आणि पुन्हा आपली चौकस नजर इकडे तिकडे फिरवू लागला. कदाचित ती कार निघून गेली ती परत तर येत नाही ना. किंवा त्या कारचा पाठलाग करीत इथे अजून कुणी तर आलं नाहीना याची तो खात्री करीत असावा.

'' सर एव्हती थींग इज क्लिअर... कन्फर्मींग अगेन'' तो पुन्हा वायरलेसमधे बोलला.

त्या झाडावरच्या माणसाचा इशारा मिळताच ज्या झाडाच्या बुंध्यावर लाल निशान केले होते त्या झाडाच्या बाजुलाच असलेल्या एका मोठ्या वाळलेल्या पानांच्या ढिगामधे हालचाल झाली. कार सुरु झाल्याचा आवाज आला आणि त्या वाळलेल्या पानांच्या ढिगाला बाजुला सारत, त्यातून एक कार बाहेर आली. ती कार हळु हळू पुढे सरकत जिथे ती ब्रीफकेस पडलेली होती तिथे गेली. कारमधून एक काळे कपडे आणि तोंडावर काळे कापड बांधलेला एक माणूस बाहेर आला. त्याने चौकस नजरेने इकडे तिकडे बघितले. जिथे त्याचा माणूस झाडावर बसलेला होता तिकडे पाहाले आणि त्याला अंगठा दाखवून इशारा केला. झाडावर बसलेल्या माणसानेही अंगठा दाखवून प्रतिसाद दिला आणि सर्वकाही कंट्रोलमधे असल्याचा संकेत दिला. त्या कारमधून उतरलेल्या त्या काळे कपडे घातलेल्या माणसाने आजुबाजुला कुणी पाहत तर नाही ना याची खात्री करीत ती खाली पडलेली ब्रीफकेस हळूच उचलली. ब्रीफकेस उचलून घेवून कारच्या बोनटवर ठेवून उघडून बघितली. हजार रुपयांची एकमेकांवर ठेवलेली बंडल्स दिसताच त्याच्या चेहऱ्यावर लावलेल्या काळ्या कपड्याच्या मागे लपलेल्या चेहऱ्यावर नक्कीच आनंदाची एक लहर पसरली असेल. आणि त्या नोटांचा सुगंध त्याच्या नाकातून शिरुन त्याच्या डोक्यापर्यंत भिनला असेल. त्याने त्यातलं एक बंडल उचलून बोट फिरवून चाळून बघितलं आणि पुन्हा ब्रिफकेसमधे ठेवून दिलं. त्याने पुन्हा ब्रिफकेस बंद केली. झाडावर बसलेल्या माणसाला पुन्हा अंगठा दाखवून सगळे व्यवस्थित असल्याचा इशारा केला. ती काळी आकृती पुन्हा ब्रिफकेस घेवून तिच्या कारमधे येवून बसली. कारचे दरवाजा बंद झाला, कार सुरु झाली आणि हळू हळू वेग पकडत भन्नाट वेगाने ती कार तिथून नाहीशी झाली. जणू तिथून निघून जाणे हे त्या व्यक्तीसाठी त्या नोटांवर लवकरात लवकर कायमचा हक्क मिळविण्यासारखे होते.


क्रमश:


Precious thoughts -

Every really new idea looks crazy at first.

--- Alfred North Whitehead (1861-1947)


Marathi novels, Marathi books, Marathi literature, Marathi sahitya, Marathi wangmay, Marathi kavita, Marathi gadya, Marathi sites blogs portal, Marathi aggregator, Marathi stories katha gosti

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Books - Novel - ELove CH-21 विवेक कुठे गेला असावा?

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Modern thoughts ---

The illiterate of the 21st century will not be those who cannot read and write, but those who cannot learn, unlearn, and relearn.

--- Alvin Toffler


जॉनी आपल्याच धूनमधे मस्त मजेत शिळ घालत रस्त्यावर चालत होता. तेवढ्यात त्याला मागून अनपेक्षीतपणे कुणीतरी आवाज दिला.

'' जॉनी...''

जॉनी शिळ वाजवायचं थांबवून एक क्षण तिथेच थबकला. आवाज ओळखीचा वाटत नव्हता म्हणून त्याने मागे वळून बघितले. एक माणूस घाई घाईने त्याच्याजवळ येत होता. जॉनी त्या माणसाकडे असमंजसपणे बघायला लागला कारण तो त्या माणसाला ओळखत नव्हता.

मग याला आपलं नाव कसं काय माहित झालं?..

जॉनी विचार करीत गोंधळलेल्या मनस्थितीत उभा होता. तोपर्यंत तो माणूस येवून त्याच्याजवळ पोहोचला.

'' मी विवेकचा मित्र आहे... मी त्याला कालपासून शोधत आहे... मला कॅफेवरच्या त्या पोराने सांगितले की कदाचित तुला माहित असेल'' तो माणूस म्हणाला.

कदाचित त्या माणसाने जॉनीच्या मनाचा उडालेला गोंधळ ओळखला असावा.

'' नही तसा तर तो मला सांगून गेला नाही ... पण मी काल त्याच्या होस्टेलवर गेलो होतो... तिथे त्याचा एक मित्र सांगत होता की तो 10-15 दिवसांकरीता कुण्या नातेवाईकाकडे गेला आहे...'' जॉनीने सांगितले.

'' कोणत्या नातेवाईकाकडे ?'' त्या माणसाने विचारले.

'' नाही तेवढं मला माहित नाही ... त्याला मी तसं विचारलं होतं पण ते त्यालाही माहित नव्हतं ... त्याला फक्त त्याची मेल आली होती'' जॉनीने माहिती पुरवली.

अंजली आपल्या खुर्चीवर बसलेली होती आणि तिच्या समोर टेबलवर एक बंद ब्रिफकेस ठेवलेली होती. तिच्या समोर शरवरी बसलेली होती. त्यांच्यात एक गुढ शांतता पसरली होती. अचानक अंजली उठून उभी राहाली आणि आपला हात हळूच त्या ब्रिफकेसवरुन फिरवीत म्हणाली, '' सगळ्या बाबी पुर्णत: लक्षात घेतल्या तर एकच गोष्ट ठळकपणे समोर येते..''

'' कोणती?'' शरवरीने विचारले.

'' की आपल्याला त्या ब्लॅकमेलरला 50 लाख देण्याव्यतिरिक्त आपल्याजवळ सध्यातरी दुसरा मार्ग नाही आहे... आणि आपण रिस्कसुद्धा तर घेवू शकत नाही''

'' हो तुझं बरोबर आहे'' शरवरी अधांतरी बघत काहीतरी विचार केल्यागत म्हणाली.

अंजलीने ती ब्रिफकेस उघडली. ब्रिफकेसमधे हजार हजारचे बंडल्स व्यवस्थीत एकावर एक असे रचून ठेवलेले होते. तिने त्या नोटांवर एक नजर फिरवली, मग ब्रिफकेस बंद करुन उचलली आणि लांब लांब पावले टाकीत ती तिथून निघून जावू लागली. तेवढ्यात तिला मागून शरवरीने आवाज दिला -

'' अंजली...''

अंजली ब्रेक लागल्यागत थांबली आणि शरवरीकडे वळून पाहू लागली.

'' काळजी घे '' शरवरी तिच्याबद्दल काळजी वाटून म्हणाली.

अंजली दोन पावले पुन्हा आत आली, शरवरीजवळ गेली, शरवरीच्या खांद्यावर तिने हात ठेवला आणि वळून पुन्हा भराभर पावले टाकीत तिथून निघून गेली.


क्रमश:...


Modern thoughts ---

The illiterate of the 21st century will not be those who cannot read and write, but those who cannot learn, unlearn, and relearn.

--- Alvin Toffler


Marathi literature, Marathi books, Marathi novels, kadambari, granth, granthalay, Marathi library, Marathi fiction, Marathi pustakalay, Marathi lekhan, Marathi on internet, Marathi blog, Marathi sites

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Novels - Novel - ELove CH-20 पर्याय

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Important thoughts -

Making the simple complicated is commonplace; making the complicated simple, awesomely simple, that's creativity.

--- Charles Mingus


अंजली आपल्या ऑफीसमधे खुर्चीवर बसून काहीतरी विचार करीत होती. तिचा चेहरा चिंताग्रस्त दिसत होता. कदाचित तिला तिच्या जिवनात एकदम अशी कलाटणी येईल अशी अपेक्षा नसावी. तिने तिचा कॉम्प्यूतर सुरु तर करुन ठेवला होता पण तिला ना चाटींग करण्याची इच्छा होत होती ना कुणा मित्राला मेल पाठविण्याची. तिने आपल्या ऑफीशियल मेल्स चेक करुन घेतल्या आणि पुन्हा ती विचार करीत बसली. तेवढ्यात तिच्या कॉम्प्यूटरवर बझर वाजला. तिने आपली चेअर फिरवून कॉम्प्यूटरकडे आपले तोंड केले-

' हाय ... मिस अंजली'

विवेकचा चॅटींग मेसेज होता.

तिला जाणवलं की तिच्या हृदयाची स्पंदनं वाढत आहेत. पण यावेळी स्पंदनं वाढण्याचं कारण वेगळं होतं. अंजली नुसती त्या मेसेजकडे बघत राहाली. तिला आता काय करावं काही सुचत नव्हतं. तेवढ्यात शरवरी आत आली. अंजलीने शरवरीला विवेकचा मेसेज आल्याचा इशारा केला. शरवरी पटकन त्यांनी काहीतरी आधी ठरविल्याप्रमाणे बाहेर निघून गेली. अंजली अजूनही त्या मेसेजकडे पाहत होती.

' अंजली कम ऑन एकनॉलेज यूवर प्रेझेन्स' विवेकचा पुन्हा मेसेज आला.

' यस' अंजलीने टाईप केले आणि सेंड बटनवर क्लीक केले.

अंजलीला कॉम्प्यूटर ऑपरेट करतांना तिच्या हातात आणि बोटांत प्रथमच कंपनं जाणवत होती.

' मी आता मेलमधे सगळी डीटेल्स पाठवित आहे' विवेकचा मेसेज आला.

' पण 50 लाख रुपए दिल्यानंतरही पुन्हा तू ब्लॅकमेल करणार नाहीस याची काय शास्वती?' अंजलीने मेसेज पाठवला.

विवेकने तिकडून एक हसणारा छोटा चेहरा पाठविला.

यावेळी अंजलीला त्या चेहऱ्याच्या हसण्यात साधेपणापेक्षा गुढपणा जास्त जाणवत होता.

' हे बघ... जग विश्वासावर चालतं ... तुला माझ्यावर विश्वास ठेवावा लागेल... आणि तुझ्याकडे माझ्यावर विश्वास ठेवण्या व्यतिरिक्त दुसरा काय पर्याय आहे?' तिकडून विवेकचा खोचक प्रश्न विचारणारा मेसेज आला.

आणि तेही खरंच होतं... तिच्याजवळ त्याच्यावर विश्वास ठेवण्या व्यतिरिक्त दुसरा काहीही पर्याय नव्हता...

अंजली आता त्याने पाठविलेल्या मेसेजला काय उत्तर पाठवावे याचा विचार करु लागली. तेवढ्यात त्याचा पुढील मेसेज आला -

' ओके देन बाय... दिस इज अवर लास्ट कन्व्हरसेशन... टेक केअर... तुझा ... आणि फक्त तुझा विवेक...'

अंजली त्या मेसेजकडे बराच वेळ पाहत राहाली. नंतर तिला काय सुचले काय माहीत तिने पटापट किबोर्डवर काही बटनं दाबली आणि माऊसवर काही क्लीक्स केले. तिच्या समोर तिचा मेलबॉक्स अवतरला होता. तिच्या अपेक्षेप्रमाणे आणि विवेकने चाटींगवर सांगितल्या प्रमाणे त्याची मेल तिच्या मेलबॉक्समधे येवून पडलेली होती. तिने क्षणाचाही विलंब न लावता ती मेल उघडली.

मेलमधे 50 लाख रुपए कुठे कसे आणि केव्हा नेवून ठेवायचे याची तपशिलवार माहिती दिली होती. सोबतच पोलिसांच्या भानगडीत न पडण्याबद्दल ताकिद दिली होती. अंजलीने आपल्या घडाळाकडे बघितले. अजूनही पैसे मेलमधे नमुद केलेल्या जागी पोहोचविण्यास 4 तासांचा अवधी शिल्लक होता. तिने एक दिर्घ श्वास घेवून एक सुस्कारा सोडला. ती तसे करुन तिच्या मनावरचे दडपण कमी करण्याचा प्रयत्न करीत होती. तसे चार तास म्हणजे तिच्यासाठी पुरेसा अवधी होता. आणि पैशाची व्यवस्थाही तिने आधीच करुन ठेवली होती - अगदी पैसे सुटकेसमधे पॅक करुन. मेलकडे पाहता पाहता तिच्या अचानक लक्षात आले की मेलसोबत काहीतरी अटॅचमेंट पाठवलेली आहे. तिने ती अटॅचमेंट उघडून बघितली. तो एक JPG फॉरमॅटमधील एक फोटो होता. तिने क्लीक करुन तो फोटो उघडला.

तो त्यांचा हॉटेलच्या रुम मधील दिर्घ चूंबन घेत असतांनाचा फोटो होता.


क्रमश:


Important thoughts -

Making the simple complicated is commonplace; making the complicated simple, awesomely simple, that's creativity.

--- Charles Mingus


Marathi books, Marathi novels, Marathi sahitya, Marathi literature, Marathi site blog web, Marathi web page, Marathi font, Easy marathi on internet, Learn marathi, Marathi translation, Mhani,

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Books - Novel - ELove CH - 19 सॉलीडेअर

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Encouraging thoughts -

Doing nothing is sure loosing, Doing something increases the probability of winning by fifty percent.

-- Anonymous


सायबर कॅफेमधे आपापल्या क्यूबीकल्स मधे लोक आपापल्या इंटरनेट सर्फींग मधे बिझी होते. काही कॉम्प्यूटर्स उघड्यावर होते तिथेसुध्दा एकही कॉम्प्यूटर रिकामा नव्हता. की बोर्डच्या बटनांचा एक विशीष्ट आवाज एका विशीष्ट लयीत संपूर्ण कॅफेत येत होता. सगळे जण, कुणी चाटींग, कुणी सर्फींग, कुणी गेम्स खेळण्यात तर कुणी मेल्स पाठविण्यात असे आपापल्या कामात गुंग होते. तेवढ्यात एक माणूस दरवाज्यातून आत आला. तो कावऱ्याबावऱ्या नजरेने आणि ज्या तऱ्हेने आत इकडे तिकडे पाहत होता त्यावरुन तरी तो प्रथमच इथे आला असावा असं जाणवत होतं. रिसेप्श्न काऊंटरवरील स्टाफ मेंबर त्याच्या समोर ठेवलेल्या कॉम्प्यूटरवर पत्याचा गेम 'सॉलीडेअर' खेळत होता. त्या माणसाची चाहूल लागताच त्याने पटकन, मोठ्या सफाईने आपल्या मॉनीटरवरील तो गेम मिनीमाईझ केला आणि आलेला माणूस हा आपला बॉस किंवा बॉसच्या घरचं कुणी नाही हे लक्षात येताच तो पुन्हा तो गेम मॅक्सीमाईज करुन खेळू लागला. तो आत आलेला माणूस एक क्षण रिसेप्शन काऊंटरवर घूटमळला आणि थांबून स्टाफला विचारु लागला -

'' विवेक आला का?''

त्या स्टाफने निर्वीकार चेहऱ्याने त्याच्याकडे पाहत विचारले -

'' कोण विवेक?''

'' विवेक सरकार ... खरं म्हणजे तो माझा मित्र ... आणि त्यानेच मला इथे बोलावले आहे..'' तो माणूस म्हणाला.

'' अच्छा तो विवेक... नाही तो दिसला नाही आज.. तसा तर तो रोज येत असतो पण कालपासून मी त्याला बघितलं नाही... '' काऊंटरवरील स्टाफने उत्तर दिले आणि तो आपल्या समोर ठेवलेल्या कॉम्प्यूटरवर पुन्हा 'सॉलीडेअर' खेळण्यात मग्न झाला.

अंजली कॉन्फरंन्स रुममधे भिंतिवर लावलेल्या छोट्या पडद्यावर प्रोजेक्टरच्या सहाय्याने शरवरीला काहीतरी समजावून सांगत होती. आणि शरवरी ती जे सांगत होती ते लक्ष देवून ऐकत होती.

'' शरवरी जसं तु सांगितलं होतं तशी मी विवेकला समजावून बघण्यासाठी एक मेल पाठवली आहे... पण त्याला नूसती मेलच न पाठविता मी एक मोठा डाव खेळला आहे... '' शरवरी सांगत होती.

'' डाव? ... कसला?...'' शरवरीने काही न समजून आश्चर्याने विचारले.

'' त्याला पाठविलेल्या मेलसोबत मी एक सॉफ्टवेअर प्रोग्रॅम अटॅच करुन पाठवला आहे'' अंजली म्हणाली.

'' कसला प्रोग्रॅम?'' शरवरीला अजूनही काही उमगलेले दिसत नव्हते.

'' त्या प्रोग्रॅमला 'स्निफर' म्हणतात... जशी विवेक त्याला पाठवलेली ती मेल उघडेल .. तो स्निफर प्रोग्रॅम रन होईल...'' अंजली सांगू लागली.

'' पण तो प्रोग्रॅम रन झाल्याने काय होणार आहे?'' शरवरीने विचारले.

'' त्या प्रोग्रॅमचे काम आहे ... विवेकच्या मेलचा पासवर्ड माहीत करणे... आणि तो पासवर्ड माहीत होताच तो प्रोग्रॅम आपल्याला तो पासवर्ड मेलद्वारा पाठवेल... '' अंजली सांगत होती.

'' अरे वा... '' शरवरी उत्साहाने म्हणाली पण दुसऱ्याच क्षणी काहीतरी विचार केल्यागत शरवरीने विचारले, '' पण त्याचा पासवर्ड माहीत करुन आपल्याला काय मिळणार आहे?''

'' ज्या तऱ्हेने विवेक मला ब्लॅकमेल करीत आहे... त्याच तऱ्हेन होवू शकतं की तो अजून बऱ्याच जणांना ब्लॅकमेलींग करत असेल...किंवा त्याच्या मेलबॉक्समधे आपल्याला त्याची काहीतरी कमजोरी... किंवा काहीतरी आपल्या उपयोगाचे माहित पडेल... तसं सध्या आपण अंधारात तीर मारतो आहोत... पण मला विश्वास आहे आपल्याला काहीना काही नक्कीच मिळेल''

'' हो ... शक्य आहे'' शरवरी म्हणाली '' मला काय वाटतं... आपल्याला आपला दुश्मन कोण आहे हे माहित आहे... तो कुठे राहातो हेही माहीत आहे... मग तो आपल्यावर वार करण्याआधी आपणच जर त्याच्यावर वार केला तर?''

'' ती शक्यताही मी पडताळून पाहाली आहे... पण तो सध्या त्याच्या होस्टेलमधून गायब आहे... वुई डोन्ट नो हिज व्हेअर अबाऊट्स''

तेवढ्यात कॉम्प्यूटरचा बझर वाजला. अंजलीने आणि शरवरीने पटकन वळून मॉनिटरकडे बघितले. मॉनिटरकडे बघताच दोघींच्या चेहऱ्यावर एक गुढ हास्य तरळले. त्यांच्या अपेक्षेप्रमाणे अंजलीने विवेकच्या मेलला अटॅच करुन पाठविलेल्या सॉफ्टवेअरचीच ती मेल होती. आता दोघींनाही ती मेल उघडण्याची घाई झाली होती. केव्हा एकदा ती मेल उघडतो आणि केव्हा एकदा विवेकच्या आलेल्या पासवर्डने त्याचा मेल अकाऊंट उघडतो असं अंजलीला झालं होतं. तिने पटकन डबलक्लीक ती मेल उघडली.

'' यस्स!'' तिच्या तोंडून विजयी उद्गार निघाले.

तिने पाठविलेल्या स्निफरने आपले काम चोख बजावले होते.

तिने विजेच्या गतिने मेल सॉफ्टवेअर ओपन केले आणि ...

'' हा त्याचा मेल आयडी आणि हा त्याचा पासवर्ड'' म्हणत विवेकचा मेल ऍड्रेस टाईप करुन त्या प्रोग्रॅमला विवेकच्या मेलचा पासवर्ड पुरविला.

अंजलीने त्याचा मेल अकाऊंट उघडताच अजून की बोर्डची दोन चार बटन्स आणि दोन चार माऊस क्लीक्स केले. आणि दोघीही कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघायला लागल्या.

'' ओ माय गॉड ... आय जस्ट कान्ट बिलीव्ह'' अंजलीच्या उघड्या तोंडून उद्गार निघाले.

शरवरी आलटून पालटून एकदा मॉनिटरकडे तर दुसऱ्यांदा अंजलीच्या आश्चर्याने उघड्या राहलेल्या तोंडाकडे बघत होती.


क्रमश:


Encouraging thoughts -

Doing nothing is sure loosing, Doing something increases the probability of winning by fifty percent.

-- Anonymous


Marathi books kadambari, dictionary, pustake, pustak, granth, Marathi lekhani, sahitya, wangmay, rachana, creation, padya, gadya, Marathi varta, news, natak, chitrapat, gite, songs, poems, kathanak

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi literature - Novel - ELove CH-18 काय झालं?

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Useful quotes -

Those who are too close to you are cabable of hurting you much.

--- Anonymous


शरवरीला आनंदजींचा निरोप मिळाल्याबरोबर ती ताबडतोब अंजलीच्या कॅबिनमधे हजर झाली. पाहाते तर अंजली हताश, निराश दोन्ही हाताच्या मधे टेबलवर आपलं डोकं ठेवून बसली होती.

"" अंजली काय झालं?'' अंजलीला त्या अवस्थेत बसलेलं पाहून शरवरी काळजीने तिच्या जवळ जात, तिच्या पाठीवर हात ठेवीत म्हणाली.

तिने तिला इतकं हताश आणि निराश, आणि तेही ऑफीसमधे कधीच बघितलं नव्हतं.

असं काय अचानक झालं असावं?...

अंजलीने हळूच आपलं डोकं वर उचललं. तिच्या हालचालीत एक शिथीलता, एक जडपणा जाणवत होता. तिचा चेहराही एकदम काळवंडलेला दिसत होता.

हो तीचे वडील अचानक हृदयविकाराने वारले तेव्हाही ती अशीच दिसत होती...

जडपणे आपला चेहरा कॉम्प्यूटरच्या मॉनीटर कडे करीत अंजली म्हणाली, "" शरवरी... सगळं काही संपलेलं आहे''

कॉम्प्यूटरचा मॉनीटर सुरुच होता. शरवरीने पटकन जवळ जावून कॉम्प्यूटरवर काय आहे हे बघितले. तिला मॉनीटरवर विवेकची अंजलीने उघडलेली मेल दिसली. शरवरी ती मेल वाचू लागली -

"" मिस अंजली... हाय... वुई हॅड अ नाईस टाईम ... आय रिअली ऍन्जॉइड इट.. आनंदाने ओथंबून भरलेले आणि तुझ्या आणि माझ्या प्रेमाने भिजलेले ते क्षण मी माझ्या हृदयात आणि कॅमेऱ्यात कैद करुन ठेवलेले आहेत... मी तुझी माफी मांगतो की ते क्षण मी तुझ्या परवानगी शिवाय कॅमेऱ्यात कैद केले... ते क्षण होतेच असे की मी माझा मोह आवरु शकलो नाही... तुला खोटं वाटतं... बघ... त्या क्षंणापैकी एका क्षणाचा फोटो मी या मेलसोबत पाठवित आहे... असे बरेच क्षण मी माझ्या कॅमेऱ्यात आणि माझ्या हृदयात कैद करुन ठेवलेले आहेत... विचार आहे या क्षणांना .. या फोटोंना इंटरनेटवर पब्लीश करावं म्हणत होतो... काय कशी अफलातून आयडिया आहे? नाही? ... पण ते तुला आवडणार नाही... नाही तुझी जर तशी इच्छा नसेल त्या क्षणांना मी कायमचं माझ्या हृदयात डांबून ठेवू शकतो... पण त्यासाठी तुला त्याची एक किरकोळ किंमत मोजावी लागेल... काय करणार प्रत्येक गोष्टीची एक ठराविक निर्धारीत केलेली किंमत असते ... नाही?...काही नाही बस फक्त 50 लाख रुपए... तुझ्यासाठी अगदी किरकोळच आहेत... आणि हो... पैशाचा बंदोबस्त लवकरात लवकर कर... पैसे कुठे कसे पोहोचवायचे आहेत ... हे नंतरच्या मेलमधे कळविन...

मी या मेलसाठी तुझी हृदयापासून माफी मागू इच्छीतो... पण काय करणार काही मिळविण्यासाठी काहीतरी गमवावं लागतं... पुढच्या मेलची प्रतिक्षा कर... आणि हो... मला पोलिसांची फार भिती वाटते बरंका... आणि जेव्हा मला भिती वाटते तेव्हा मी काहीही करु शकतो .... अगदी खुनसुद्धा...

--- तुझा ... फक्त तुझा ... विवेक ''

मेल वाचून शरवरीला जणू तिच्या पायाखालची जमीन सरकावी असा भास होत होता. ती एकदम सुन्न झाली होती. असंही होवू शकतं यावर तिचा विश्वासच बसत नव्हता. तिने विवेकबद्दल काय विचार, काय ग्रह केला होता आणि तो काय निघाला.

'' ओ माय गॉड ही इज अ बिग फ्रॉड... आय कांट बिलीव्ह इट...'' शरवरीच्या विस्मयाने उघड्या राहालेल्या तोंडातून निघाले.

शरवरीने मेलसोबत अटॅच केलेल्या फोटोच्या लिंकवर क्लीक करुन बघितले. तो अंजलीचा आणि विवेकचा हॉटेलच्या सुईटमधला एकमेकांना आगोशात घेतलेला नग्न फोटो होता.

'' पण त्याने हा फोटो घेतला तरी कसा?'' शरवरीने शंका उपस्थित केली.

"" मी मुंबईला कधी जाणार ... कुठे थांबणार... याची त्याला पुर्ण पुर्वकल्पना होती '' अंजली म्हणाली.

'' हे तर सरळसरळ ब्लॅकमेलींग आहे. '' शरवरी आवेशात येवून चिडून म्हणाली.

'' त्याच्या निरागस चेहऱ्यामागे एवढा भयानक चेहराही लपलेला असू शकतो ... मला तर अजूनही विश्वासच होत नाही आहे'' अंजली दु:खाने म्हणाली.

'' कमीत कमी लग्नाच्या आधी आपल्याला त्याचे हे भयानक रुप कळले... नाही तर देव जाणे काय झाले असते...'' शरवरी म्हणाली.

'' मला दु:ख पैशाचे नाही आहे... दु:ख त्याने माझा एवढा मोठा विश्वासघात करावा या गोष्टीचे आहे. '' अंजली म्हणाली.

'' समजा ... एक क्षण गृहीत धरु की आपण त्याला 50 लाख रुपए दिले... पण पैसे घेतल्यानंतर तो पुन्हा आपल्याला ब्लॅकमेलींग करणार नाही या गोष्टीची काय शाश्वती... मला वाटते तू त्याला एकदा मेल पाठवुन समजावण्याचा प्रयत्न कर ... जर तरीही तो अडून राहाला तर आपण यातून काही तरी दुसरा मार्ग काढूया'' शरवरी तिला धीर देत म्हणाली.


क्रमश:


Useful quotes -

Those who are too close to you are cabable of hurting you much.

--- Anonymous

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi literature - Novel - ELove : CH-17 माशी कुठे शिंकली?

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Famous thoughts -

Every word written is a victory against death.

---- Michel Butor


अंजली चिंताग्रस्त तिच्या खुर्चीवर बसली होती. तिच्या समोरच्या खुर्चीवर शरवरी बसली होती. विवेकसोबत घालविलेला एक एक क्षण आठवत मागचे तिन दिवस कसे गेले अंजजीला काहीच कळले नव्हते. पण आज तिला काळजी वाटायला लागली होती.

"" आज तिन दिवस झालेत ... ना तो चाटींगवर भेटतो आहे ना त्याची मेल आली आहे.'' अंजली शरवरीला काळजीच्या सुरात म्हणाली.

एका दिवसात कितीतरी वेळ चॅटींगवर चॅट करणारा आणि एका दिवसात कितीतरी मेल्स पाठविणारा विवेक आज तिन दिवस झाले तरी एकदाही चॅटींगवर भेटत नाही आणि त्याची एकही मेल येत नाही ही खरोखर एक काळजीची आणि चिंतेची बाब होती.

"" त्याचा काही कॉन्टॅक्ट नंबर वगैरे असेल ना?'' शरवरीने विचारले.

"" हो कॉलेजचा नंबर आहे ... पण त्याला तिथे फोन करने योग्य होईल का?'' अंजली म्हणाली.

"" हो तेही आहे म्हणा'' शरवरी म्हणाली.

"" मला काळजी वाटते की त्याला माझ्याबद्दल काही गैरसमज तर झाला नसेल ना... तो माझ्याबद्दल काही चुकीचा विचार तर करीत नसेल ना... '' अंजलीने जणू स्वत:लाच विचारले.

हॉटेलमधे जे झालं ते योग्य झालं नाही...

त्यामुळे विवेक कदाचित आपल्याबद्दल काहीतरी चुकीचा विचार करीत असेल कदाचित...

पण जे झालं ते कसं ... अचानक... दोघांच्याही ध्यानीमनी नसतांना घडलं...

आपण त्याला हॉटेलमधे बोलवायलाच नको होतं...

त्याला हॉटेलमधे बोलावलं नसतं तर हा प्रसंग कदाचित टळला असता...

अंजलीच्या डोक्यात विचारांच थैमान चाललेलं होतं.

"" मला नाही वाटत तो चुकीचा विचार करीत असेल... तो दुसऱ्याच काही कारणांमुळे तुझ्या संपर्कात नसेल... जसं की तो काही महत्वाच्या कामासाठी बाहेर गेला असेल...'' शरवरी अंजलीच्या मनाची समजूत घालण्याचा प्रयत्न करीत होती.

अंजलीने शरवरीला हॉटेलमधे घडलेल्या प्रसंगाबाबत सविस्तर सांगितलेलं दिसत होतं. तसं ती तिला खुप जवळची आणि जिवाभावाची मैत्रिण समजत होती आणि तिच्यापासून काहीही लपवित नव्हती.

"" त्याला हॉटेलच्या आत बोलावलं नसतं तर कदाचित ही वेळ आली नसती '' अंजली म्हणाली.

"" नाही गं तसं काही नसावं... त्याचं तु उगीच वाईट वाटून घेवू नकोस.'' शरवरी तिची समजूत काढण्याचा प्रयत्न करीत होती.

मोनाने घाईघाईने तिच्या समोरुन जाणाऱ्या आनंदजींना थांबविले.

""आनंदजी तुम्ही शरवरीला बघितलं का?'' मोनाने विचारले.

"" हो .. ती वर तिकडे विकासकडे आहे... का काय झाल?'' आनंदजीने मोनाचा काळजीयूक्त चेहरा बघून विचारले.

"" नाही अंजली मॅमने तिला ताबडतोब बोलावलं आहे... तुम्ही तिकडेच जात आहात ना ... तर तिला अंजली मॅमकडे ताबडतोब पाठवून देता का प्लीज... काहीतरी महत्वाचं काम दिसतं'' मोना आनंदजींना म्हणाली.

"" ठिक आहे ... मी आत्ता पाठवून देतो ..'' आनंदजी पायऱ्या चढत वर जात म्हणाले.


क्रमश:...


Famous thoughts -

Every word written is a victory against death.

---- Michel Butor


Marathi books, Marathi words, Marathi world, Marathi pustak, Marathi cinema, Marathi novel, kadambari, kathasangrah, Marathi site, Marathi blog, Marathi portal, Marathi movie, Marathi language

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi kadambari - Novel - ELove : CH-16 आधार

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Famous quotes

Man is constantly in search of something unknown, and when he feels, he got it, probably he is in love.

--- Unknown


हॉटेलचा सुईट जसजसा जवळ येवू लागला एका अज्ञात भावनेने अंजलीच्या हृदयाची गती वाढू लागली. एका अनामिक भितीने जणू तिला ग्रासले होते. विवेकही जरी तिच्या मागे मागे चालत होता पण त्याला त्याच्या श्वासांची गति विचलीत झालेली जाणवत होती. अंजलीने हॉटेलच्या सुईटचा दरवाजा उघडला आणि आत गेली.

विवेक दरवाजातच अडखळल्यासारखा उभा राहाला.

'' अरे येकी आत ये ना'' अंजली त्यांच्यात निर्माण झालेली एक, असहजता एक तणाव दूर करण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली.

'' बस '' अंजली त्याला बसण्याचा इशारा करीत म्हणाली आणि तिथे कोपऱ्यात ठेवलेला फोन उचलण्यासाठी त्याच्या शेजारीच बसली.

अंजलीने विवेकच्या शेजारी ठेवलेला फोन उचलण्यासाठी हात समोर केला आणि म्हणाली, '' काय घेणार थंड की गरम''

फोन उचलता उचलता अंजलीच्या हाताचा पुसटसा स्पर्ष विवेकला झाला होता. त्याचं हृदय धडधडायला लागलं. अजलीलाही तो स्पर्श सुखावह आणि हवाहवासा वाटला होता. पण चेहऱ्यावर तसं काहीही न दाखविता तीने ऑर्डर देण्यासाठी फोनचा क्रेडल उचलला.

फोनचा नंबर डायल करण्यासाठी तिने दुसरा हात समोर केला. यावेळी त्या हाताचाही विवेकला स्पर्ष झाला. आतामात्र विवेक स्वत:ला रोखू शकला नाही त्याने अंजलीने फोन डायल करण्यासाठी पुढे केलेला हात हळूच आपल्या हातात घेतला. अंजली त्याच्याकडे पाहून लाजून गालातल्या गालात हसली. तिला तो हात त्याच्या हातातून सोडवून घेववेना. जणू तो हात सुन्न झाला होता. त्याने आता तो तिचा हात घट्ट पकडून ओढून तिला आपल्या आगोशात घेतले होते. सगळ कसं पटापट घडत होतं आणि ते अंजलीलाही हवंहवसं वाटत होतं. तिचं अंग अंग गरम झालं होतं आणि ओठ थरथरायला लागले होते. विवेकनेही आपले गरम आणि अधीर झालेले ओठ तिच्या थरथरत्या ओठांवर टेकवले. अंजलीचे एक मन म्हणत होते प्रतिकार करावा, पण दुसरे मन तर विद्रोही होवून सर्व मर्यादा तोडू पाहत होते. तो तिच्यावर हावी होत होता आणि तिची जणू त्राण गेल्यागत अवस्था झाली होती. विवेकने तिला पटकन आपल्या मजबुत आगोशात उचलून बाजुच्या बेडवर घेतले. तिला त्याच्या त्या उचलण्यात एक आधार देण्याची पुरुषी आणि हक्काची जाणीव दिसली की तिही काही प्रतिकार करु शकली नाही. किंबहुना तीच्याजवळ प्रतिकार करण्याची शक्तीच उरली नव्हती.

तिला त्याचा तो प्रश्न आठवला '' अंजली माझ्याशी लग्न करशील?''

आणि तिचे उत्तर आठवले, '' मी थोडीच नाही म्हणाले''

तिला आता त्याच्या बाहुपाशात एक सुरक्षीततेची जाणीव होवू लागली होती. तिही आता त्याच्या प्रत्येक भावनांना साद घालीत प्रतिसाद देत होती.

'' विवेक आय लव्ह यू सो मच'' तिच्या तोंडून शब्द बाहेर पडले.

'' आय टू'' विवेक तिच्या गळ्याचे चुंबन घेत जणू तिच्या कानात म्हणाला.

हळू हळू त्याचा मजबुत पुरुषी हात तिच्या नाजूक शरीराशी खेळायला लागला. आणि तीही एखाद्या वेलीसारखी त्याला बिलगून जणू तिच्या भावी आयुष्याचा आधार त्याच्यात शोधत होती.

' हो मीच तुझ्या भावी आयूष्याचा आधार ... साथीदार आहे' या हक्काने आता तो तिच्या अंगावरचे एक एक कपडे काढू लागला.

' हो मीही आता सगळं तुला अर्पण करुन तुझ्या स्वाधीन करते आहे...' या विश्वासाच्या भावनेने अंजलीही त्याच्या अंगावरचे एक एक कपडे काढायला लागली.

अंजली अचानक दचकून झोपेतून जागी झाली. तिने बेडवर शेजारी बघीतले तर तिच्या शेजारी विवेक निर्वस्त्र अवस्थेत चादर अंगावर पांघरुन गाढ झोपी गेलेला होता. पण झोपेतही त्याचा एक हात तिच्या निर्वस्त्र अंगावर होता. इतक्या दिवसांत रात्री अचानक वाईट स्वप्नातून जागी झाल्यानंतर तिला प्रथमच त्याच्या हाताचा एक मोठा आधार वाटला होता.


क्रमश:..


Famous quotes

Man is constantly in search of something unknown, and when he feels, he got it, probably he is in love.

--- Unknown


Marathi books, Marathi novels, Marathi sahitya, Marathi quotes, Marathi words, Marathi dictionary, Marathi phrases proverbs, Marathi literature, Marathi library, Marathi katha, Marathi stories

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi books - Novels - ELove CH:15 सहचारी

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Encouraging thoughts -

I haven't failed, I've found 10,000 ways that don't work.

--- Thomas Edison (1847-1931)


अंजली गाडी ड्राईव्ह करीत होती आणि गाडीत समोरच तिच्या शेजारच्या सीटवर विवेक बसला होता. गाडीत बराच वेळ दोघंही काही न बोलता जणू आपल्याच विचारात गढून गेले होते.

खरं विवेक तिने विचार केल्याप्रमाणे कितीतरी उत्साही, उमदा आणि देखणा आहे... आणि त्याचा स्वभाव किती साधा सरळ आहे...

पहिल्याच भेटीत त्याने लग्नाचा प्रश्न विचारुन आपल्या बद्दलच्या भावना सरळ सरळ व्यक्त केल्या ते एका दृष्टीने बरेच केले...

खरं म्हणजे तो प्रश्न विचारुन त्याने आपल्यालाही त्याच्याबद्दलच्या भावना व्यक्त करण्यास योग्य संधी आणि वाव दिला आहे...

तिला आता त्याच्याबद्दल एक आपलेपणा वाटत होता. तिने आता त्याच्यात तिच्या भावी आयुष्यातला एक सहचारी ... एक मित्र... एक सुख दु:खात नेहमी सोबत देणारा सोबती बघणे सुरु केले होते.

तिने विचार करता करता त्याच्याकडे एक दृष्टीक्षेप टाकला. त्यानेही तिच्याकडे पाहून एक मधूर स्मित केले.

पण तोही आता आपल्याबद्दलच विचार करीत असेल का?...

'' तू अभ्यास वैगेर केव्हा आणि कधी करीत असतो... नाही म्हणजे नेहमी तर चॅटींग आणि इंटरनेटवर बिझी असतोस'' अंजली काहीतरी बोलायचं आणि विवेकला थोडं छेडण्याच्या उद्देशाने म्हणाली.

विवेक तिच्या छेडण्याचा मुड ओळखून नुसता हसला.

'' मागच्या एका महिन्यात तुमच्या कंपनीचा प्रोग्रेस काय म्हणतो?'' विवेकने विचारले.

'' चांगला आहे ... का?... आमची कंपनी दिवसेदिवस प्रगतिशीलच आहे'' अंजली म्हणाली.

'' नाही म्हटलं... नेहमी चॅटींग आणि इंटरनेटवर बिझी असल्यामुळे त्याचा परिणाम कंपनीच्या कामावर झाला असेल ... नाही?'' विवेकही तिच्या छेडण्यास प्रतिउत्तर देत म्हणाला.

तिही नुसती त्याच्याकडे पाहून हसली. तिला त्याच्या हजरजबाबीपणाचे नेहमीच कौतूक वाटत आले होते.


अंजलीची गाडी एका आलीशान हॉटेलसमोर - हॉटेल ओबेरायसमोर येवून थांबली. गाडी पार्कींगमधे नेवून पार्क करीत अंजली म्हणाली, '' एक मिनीट मी माझा मोबाईल हॉटेलमधे विसरली आहे... तो मी घेवून येते आणि मग आपण निघू... नाहीतर चल काही तरी थंड गरम घेवू आणि मग निघू '' अंजली गाडीच्या खाली उतरत म्हणाली.

अंजली उतरुन हॉटेलमधे जावू लागली आणि विवेकही उतरुन तिच्या सोबत हॉटेलमधे जावू लागला.


क्रमश:...


Encouraging thoughts -

I haven't failed, I've found 10,000 ways that don't work.

--- Thomas Edison (1847-1931)


Marathi books, Marathi novels, Marathi sahitya, Marathi pustak, pustakalay, granthalay, Marathi library, Marathi entertainment, Marathi songs, Marathi poems, charoly, kavita, Marathi nibandh

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Novels - Novel- ELove : CH-14 प्रपोज

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Precious thoughts -

Doubt is not a pleasant condition, but certainty is absurd.

Voltaire [Franॉois Marie Arouet] (1694-1778)


अंजली आणि विवेक दोघं कितीतरी वेळ नुसते एकमेकांकडे पाहत होते. ते एक महिन्यापासून एकमेकांना ओळखत असले तरी प्रत्यक्ष एकमेकांसमोर प्रथमच आले होते. ते एकमेकांना नुसते ओळखतच नसून त्यांनी सर्वार्थाने एकमेकांना जाणून घेतले होते. एकमेकांच्या स्वभावातल्या सर्व खाचाखोचा त्यांना माहित झाल्या होत्या. तरीही प्रत्यक्ष एकमेकांसमोर येताच त्यांना काय बोलावे काही सुचत नव्हते. ते एवढे स्तब्ध होते की जणू दोन-दोन तिन-तिन पानांची मेल करणारे ते आपणच का? अशी क्षणभर त्यांना शंका यावी. शेवटी त्यानेच पुढाकार घेवून सुरवात केली,

'' ट्रॅफिकमधे अडकलो होतो म्हणून उशीर झाला..''

'' मी तर साडेचार पासूनच तूझी वाट पाहत आहे..'' अंजली म्हणाली.

'' पण तू तर पाचची वेळ दिली होतीस'' विवेक म्हणाला.

फक्त सुरवात करण्याचाच अवकाश, आता ते एकमेकांना चांगले मोकळे बोलू लागले. बोलत बोलतच ते हळू हळू बीचच्या रेतीवर समुद्राच्या किनाऱ्या-किनाऱ्याने चालू लागले. चालता चालता केव्हा त्यांचे हात आपसूकच एकदूसऱ्यांच्या हातात गुंफले, त्यांना कळलंच नाही. कितीतरी वेळ हातात हात घालून ते बीचवर फिरत होते.

सुर्यास्त होवून गेला होता आणि आता अंधारही पडायला लागला होता. मधेच अचानक थबकून, गंभीर होवून विवेक म्हणाला,

'' अंजली... एक गोष्ट विचारू?''

तिने डोळ्यांनीच होकार दिला.

'' माझ्याशी लग्न करशील?'' त्याने सरळच तिला विचारले.

त्याच्या त्या अनपेक्षित प्रश्नाने ती एक क्षण गोंधळून गेली. आपल्या गोंधळलेल्या मनस्थितीतून सावरताच तिने काही न बोलता लाजून खाली मान घातली.

विवेकचं हृदय आता जोरजोराने धडधडायला लागलं होतं.

आपण मनाचा हिय्या करुन हा प्रश्न तर विचारला...

पण ती 'हो' म्हणेल की 'नाही'?...

तो तिच्या उत्तराची प्रतिक्षा करु लागला.

आपण हा प्रश्न विचारायला जरा घाईच तर नाही ना केली?...

ती जर 'नाही' म्हणाली तर?...

त्याच्या डोक्यात नाना शंका डोकावू लागल्या.

थोड्या वेळाने ती म्हणाली,

'' चला आपल्याला निघायला पाहिजे..''

तिने बोलायला सुरवात केली तेव्हा पुन्हा त्याचे हृदय धडधडायला लागले होते.

पण हे काय तिने त्याच्या प्रश्नाचे उत्तर टाळले होते...

पण तो एक पीएचडी चा विद्यार्थी होता. कोणत्याही प्रश्नाचा छडा लावणे त्याच्या रक्तातच होते.

'' .. तू माझ्या प्रश्नाचे उत्तर दिले नाहीस..'' त्याने तिला हटकले.

'' चल मी तुला सोडून येते'' ती पुन्हा त्याच्या प्रश्नाच्या उत्तराला टाळत म्हणाली.

पण तोही काही कमी नव्हता.

'' अजून तू माझ्या प्रश्नाचे उत्तर नाही दिलेस''

ती लाजेने चूर होत होती. तिची मान खाली झूकलेली होती आणि तिचा गोरा चेहरा लाजेने लाल लाल झाला होता. ती आपल्या भावना लपविण्यासाठी पायाच्या अंगठ्याने जमीन कुरेदू लागली.

'' मी थोडीच नाही म्हणाले'' ती कशीबशी खाली मान ठेवूनच म्हणाली.

आपल्या तोंडून हे शब्द बाहेर पडले याचे तिचे तिलाच आश्चर्य वाटत होते. विवेकचा आतापर्यंत भांड्यात पडलेला जीव आता कुठे सावरला होता. त्याला इतका आनंद झाला होता की त्याला तो कसा साजरा करावा काही सुचत नव्हते. त्याने न राहवून तिला प्रेमाने आपल्या घट्ट मिठीत ओढून घेवून उचलले.


क्रमश:...


Precious thoughts -

Doubt is not a pleasant condition, but certainty is absurd.

Voltaire [Franॉois Marie Arouet] (1694-1778)


Marathi novels, Marathi books, Marathi literature, Marathi sahitya, Marathi thoughts, Marathi proverbs, Marathi poems, Marathi songs, Marathi cinema, Marathi movies, Marathi stories, Marathi katha

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter