Marathi stories - Elove : ch-36 जग विश्वासावर चालतं

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Inspirational thoughts -

Do we not all agree to call rapid thought and noble impulse by the name of inspiration?

--- George Eliot


अतूल सायबर कॅफेत एका कॉम्प्यूटरच्या समोर बसला होता. त्याने चॅटींग सेशन उघडला आणि अंजलीही चाटींग रुममधे आहे हे पाहून तिच्याशी चॅटींग सुरु केली -

'' हाय मिस. अंजली''


तिकडे अतूलने पाठविलेला मेसेस अंजलीच्या मॉनिटरवर उमटला. आणि तेवढ्यात शरवरी अंजलीच्या कॅबिनमधे आली. शरवरीला पाहताच अंजलीने 'त्याचाच मेसेज आहे' असा तिला इशारा केला. इशारा मिळताच शरवरी ताबडतोब कॅबिनच्या बाहेर गेली. बाहेर जावून शरवरी अंजलीच्या ऑफीसच्या बाजुला असलेल्या एका रुममधे गेली. त्या रुममधे इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि अजून दोन लोक एका कॉम्प्यूटरसमोर बसलेले होते. शरवरी खोलीत प्रवेश करताच म्हणाली -

'' सर त्याचा मेसेज आला आहे''

ते तिघेही एकदम सतर्क होवून, ताठ बसून कॉम्प्यूटरकडे पाहू लागले.

'' कम ऑन सुरज ट्रेस द ब्लडी बास्टर्ड '' त्या दोघांचा उत्साह वाढविण्याच्या दृष्टीने इन्सपेक्टर म्हणाले.

'' सर ही इज ट्रेस्ड ... द कॉल इज अगेन फ्रॉम मुंबई ... ऍन्ड सी द आय पी ऍड्रेस...''

इन्स्पेक्टरने मॉनिटरकडे बघितले आणि ताबडतोब मोबाईल लावला,

'' हॅलो राज... आम्ही त्या ब्लॅकमेलरला ट्रेस केलं आहे... त्याला अजूनही अंजलीने चॅटींगवर बिझी ठेवलं आहे... तू तिथे मुंबईला त्याची नेमकी जागा शोध... ऍन्ड सी दॅट द फेलो शुड नॉट एस्केप... हं हा घे ब्लॅकमेलरचा आय पी ऍड्रेस ....''


अजुनही अंजलीला ब्लॅकमेलरचा मेसेज ' हाय मिस अंजली ' तिच्या चॅटींग विंडोत दिसत होता. ती आता मनातल्या मनात त्याला जास्तीत जास्त वेळ चॅटींगवर कसं बिझी ठेवायचं की जेणेकरुन पुलिस त्याला ट्रेस करुन पकडू शकतील याचा विचार करु लागली. तेवढ्यात त्याचा पुढचा मेसेज आला,

' अंजली प्लीज ऍकनॉलेज युवर प्रेसेन्स '

आता अंजलीला काहीतरी मेसेज पाठविण्याशिवाय पर्याय नव्हता नाहीतर तो डिस्कनेक्ट करायची भिती होती.

' हॅलो.. ' तिने मेसेज टाईप करुन पाठविला.


इकडे इन्स्पेक्टरने पुन्हा मुंबईला फोन लावला.

'' राज ... काही पता लागला?''

'' यस सर ... द एरीया वुई हॅड जस्ट फाईन्ड आऊट... इट्स ठाणे... बट द एक्सॅक्ट स्पॉट वुई आर ट्राईंग टू लोकेट...'' तिकडून राज बोलत होता.

'' कमॉन डू समथींग ऍन्ड फाईन्ड आऊट क्वीकली'' इन्स्पेक्टर म्हणाले..


तिकडे अंजलीला ब्लॅकमेलरचा पुढचा मेसेज आला -

' मी सध्या मेलमधे सगळ्या डिटेल्स पाठवित आहे... '

अंजलीला वाटले की त्याला सगळी डिटेल्स चॅटींगवरच मागवावीत... पण नको त्याला शंका यायची...

पण आता तो डिस्कनेक्ट करणार... त्याच्याशी संभाषण सुरु ठेवणे आवश्यक होते...

अचानक तिला सुचले आणि तिने मेसेज टाईप केला,

' पण 50 लाख रुपए दिल्यानंतरही पुन्हा तू ब्लॅकमेल करणार नाहीस याची काय शास्वती?'


तिकडे इन्सपेक्टरला चैन पडत नव्हता. त्यांनी पुन्हा मुंबईला राजला फोन लावला,

'' राज .. काही माहित पडलं?''

'' सर वुई हॅव फाऊंड आऊट द एक्सॅक्ट लोकेशन ऍन्ड दी एक्सॅट स्पॉट...'' तिकडून राज म्हणाला.

'' गुड व्हेरी गुड... नाऊ क्वीकली इन्स्ट्रक्ट द ठाणे पुलिस टू रेड द स्पॉट ... '' इन्स्पेक्टर उत्साहाने म्हणाले.

'' यस सर'' तिकडून प्रतिक्रीया आली...


अंजली आता विचार करु लागली ती त्याला संभाषणात गुंतविण्यात यशस्वी झाली की नाही कारण अजून त्याचा रिप्लाय आला नव्हता.

तेवढ्यात त्याचा रिप्लाय आला,

' हे बघ... जग विश्वासावर चालतं ... तुला माझ्यावर विश्वास ठेवावा लागेल... आणि तुझ्याकडे माझ्यावर विश्वास ठेवण्याव्यतिरिक्त दुसरा काय पर्याय आहे?'

तिच्या दु:खद चेहऱ्यावरही एक आनंदाची चूणूक दिसून गेली की ती त्याला संभाषणात गुंतविण्यात यशस्वी झाली होती.

आता पुढे त्याला अजून गुंतविण्यासाठी काय पाठवावे ती विचार करु लागली आणि तिने टाईप केलेही पण ब्लॅकमेलरचा पुढील मेसेज आला -

' ओके देन बाय... दिस इज अवर लास्ट कन्व्हरसेशन... टेक केअर... तुझा ... आणि फक्त तुझा विवेक...'

ती अजून काही टाईप करुन त्याला काहीतरी पाठविणार येवढ्यात तो चॅटींगवरुन नाहीसा झाला होता.

तो इतक्या लवकर चॅटींग संपवेल याची तिला अपेक्षा नव्हती. अंजली ताबडतोब आपल्या खुर्चीवरुन उठली आणि घाईघाईने आपल्या कॅबिनमधून बाहेर पडली. बाहेर येवून सरळ ती बाजुच्या रुममधे, जिथे इन्स्पेक्टर आणि दोन कॉम्प्यूटर एक्स्पर्टस बसले होते तिथे गेली. अंजली तिथे पोहोचताच ते अंजलीच्या भितीयूक्त चेहऱ्याकडे आश्चर्याने पाहू लागले.

'' अंकल त्याने जस्ट आत्ताच चॅटींग शेशन क्लोज केला आहे... पण मला खात्री आहे की तो अजुनही इंटरनेटवर कनेक्टेड असावा आणि मेल लिहित असावा ..'' अंजली म्हणाली.

'' डोन्ट वरी... ठाणे पुलिस हॅव ऑलरेडी स्टार्टेड टू रेड द लोकेशन... '' इन्स्पेक्टर म्हणाले.


क्रमश:...


Inspirational thoughts -

Do we not all agree to call rapid thought and noble impulse by the name of inspiration?

--- George Eliot

Marathi stories, Marathi upanyas, Marathi kadambari, Marathi novel, Marathi book, Marathi free ebook download songs cinema movies, Marathi people, Marathi lokkala, marathi stage natak, marathi bana

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Story Episodes : ELove- ch-35 विवेकचं काय होईल?

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Best proverbs -

To find what you seek in the road of life,

the best proverb of all is that which says:

"Leave no stone unturned."

--- Edward Bulwer Lytton


कॉन्फरंस रुममधे अंजली, इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि शरवरी बसलेले होते. अंजली इन्स्पेक्टर आणि शरवरीला काहीतरी सांगत होती. सगळं सांगून झाल्यावर अंजलीने एक लांब श्वास घेतला आणि पुढे म्हणाली,

'' तर पुर्ण हकिकत या प्रकारे आहे...''

अंजलीने पुन्हा आलटून पालटून तिच्या समोर बसलेल्या इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि शरवरीकडे पाहाले.

'' कंवलजीत अंकल... आता मला भिती... तो ब्लॅकमेलर फोटो इंटरनेटवर टाकेल का या गोष्टीची नाही ... भिती आहे ती ही की ... कदाचित विवेक त्याच्या ताब्यात आहे... त्याच्या जिवाला धोका तर नाही?'' अंजलीने आपल्या मनातील भिती व्यक्त केली.

'' त्याची जी मेल आली होती त्याला आमच्या एक्स्पर्टसनी ट्रेस करण्याचा प्रयत्न केला होता... एक्सॅक्ट लोकेशन आणि कॉम्प्यूटरचा तर काही पत्ता लागला नाही ... पण एवढं मात्र कळलं की मेल मुंबईवरुन कुठून तरी केली गेली असावी.''

'' याचा अर्थ पैसे कुठे द्यायचे आणि कसे द्यायचे ही सांगणारी मेलही मुंबईवरुनच येणार'' इतका वेळ शांततेने सगळा प्रकार ऐकत असलेली शरवरी प्रथमच बोलली.

'' कदाचित हो... किंवा कदाचित नाहीही... हे तो क्रिमीनल किती मुरलेला आहे यावरुन ठरेल... परंतू यावेळी आपण आधीपासूनच तयार असल्यामुळे, मेल कोणत्या गावावरुन, त्या गावातून कुठल्या जागेवरून आणि कोणत्या कॉम्प्यूटरवरुन आली हे आपल्याला माहित पडू शकेल... '' इन्सपेक्टर म्हणाले.

'' याचा अर्थ आपल्या जवळ त्याच्या पुढच्या मेलची वाट पाहण्यापेक्षा दुसरा कोणताही पर्याय नाही ... '' अंजली निराश होवून म्हणाला.

'' हो ... असंच वाटतं तर.. '' इन्स्पेक्टरही विचार करीत शुन्यात बघत सगळ्या बाबी पडताळून पाहत म्हणाले.


एक जंगून जिर्ण झालेली जुनाट कार एका सायबर कॅफेजवळ येवून थांबली. गाडीच्या ड्रायव्हींग सिटवर अलेक्स बसला होता अणि त्याच्या बाजु च्या सिटवर अतूल बसला होता. कदाचित कुणाला शंका येवू नये म्हणून त्यांनी तिथे येण्यासाठी आणि पुढील सगळ्या कामांसाठी त्या जुन्या जिर्ण झालेल्या गाडीची निवड केली असावी. गाडी थांबताच गाडीतून अतूल खाली उतरला.

'' तू आता पैसे आणण्यासाठी निघ... मी मेलवर तिला जागेची माहिती देतो... आणि ऐक ... जरा सांभाळून... तुला बरच अंतर कापायचं आहे'' अतूल उतरतांना अलेक्सला म्हणाला.

'' यू डोन्ट वरी... तू एकदम बिनधास्त रहा '' अलेक्स गाडीच्या ड्रायव्हींग सिटवर बसल्या बसल्या म्हणाला.

'' बरं पैसे मिळाल्यावर त्या पंटरचं काय करायचं'' अलेक्स विचार केल्यागत म्हणाला. त्याचा इशारा विवेककडे होता.

'' त्याचं काय करायचं आहे .. ते पुढचं पुढे पाहू.... पण तो आपल्या महबुबासाठी शहीद होईल ही शक्यता जास्त आहे हे गृहीत धरुन चाल... कारण रस्त्याने चालतांना झालेले गड्डे बुजवित जाणं फार आवश्यक असतं... नाही तर परत येतांना त्याच गड्ड्यात अडखळून आपण पडण्याची शक्यता असते.'' अतूल उतरता उतरता गुढपणे हसत अलेक्सकडे पाहत म्हणाला.

अलेक्सही त्याच्याकडे पाहात गुढपणे हसला.

अतूल गाडीतून उतरला आणि सायबर कॅफेच्या दिशेने निघाला. अलेक्सने गाडी समोर नेली आणि पुढच्या चौकात वळवून तो भरधाव वेगाने पुढे निघून गेला.


क्रमश:...


Marathi story episodes parts, Marathi fiction books, Marathi kadambari, Marathi kavita, Marathi pady gadya, Marathi portal website blog, Marathi new books ebooks, free download marathi ebooks books


Best proverbs -

To find what you seek in the road of life,

the best proverb of all is that which says:

"Leave no stone unturned."

--- Edward Bulwer Lytton

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi book library - Novel - ELove ch-34 तिसरा

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Inspirational thoughts -

Inspiration and genius are one and the same.

--- Victor Hugo


संध्याकाळची वेळ होती. अतूल एका खोलीत कॉम्प्यूटरवर बसलेला होता. त्या खोलीतून बाजुच्याच खोलीत बंद केलेला विवेक दिसत होता. पण विवेकला त्याच्या खोलीतून अतूलच्या खोलीतील काहीच दिसत नव्हते. अतूलला दिवसरात्र कॉम्प्यूटरशिवाय काही सुचतच नव्हते. अलेक्स आपला व्यायाम वैगेरे आटोपून घाम पुसतच अतूल जवळ जावून बसला.

'' काय पोरगी काय म्हणते... तिला पैसा प्यारा आहे की इज्जत? '' अलेक्सने विचारले.

अलेक्सला आपल्या जवळ येवून बसलेलं पाहताच अतूल विवेकचा मेलबॉक्स उघडत म्हणाला,

'' बघ तूला एक गंम्मत दाखवतो''

अतूलने विवेकच्या मेलबॉक्समधली एक मेल उघडली.

'' बघ तर या मेलमधे अंजलीने काय लिहिले आहे.''

दोघंही वाचू लागले. मेल वाचून झाल्यावर दोघंही त्यांच्या खोलीत आणि विवेकच्या खोलीच्या मधे असलेल्या काचातून विवेककडे बघायला लागले.

''बघ या मेलमधे ही अंजली ...

विवेकको समझानेकी कोशीश कर रही है...

वह सोच रही होगी..

कबूतरकी एकदमसे कैसे मर सारी वफाए...

अब इसको क्या बताएं, कैसे समझाए

कि बेचारा इधर पिंजरेमे बंधा तडप रहा है ''

पुन्हा विवेककडे बघत त्यांनी एकमेकांची टाळी घेतली आणि ते जोरात हसायला लागले. दोघांच हसणं ओसरल्यानंतर अलेक्सने एक शंका काढली,

'' हा विवेक आपल्या होस्टेलवरुन अचानक गायब झाल्यामुळे तिथे काही हंगामा तर नाही ना होणार?''

'' अरे हो... बरं झालं तू आठवण दिली... त्याच्या होस्टेलवरच्या एखाद्या मित्राला मेल करुन तेथील बंदोबस्त करतो'' अतूल म्हणाला.

अतूल मेल टाईप करु लागला. आणि टाईप करता करता म्हणाला, '' पण अलेक्स लक्षात ठेव... येथून पुढे खरा धोका आहे... येथुन पुढे आपल्याला सगळी मेल्स वेगवेगळ्या सायबर कॅफेवर जावून करावी लागतील ... नाही तर ट्रेस होण्याचा मोठा धोका आहे... ''


.... कॉम्प्यूटरवर मेल आल्याचा बझर वाजताच अंजलीने आपला मेलबॉक्स उघडला. तिला एक नविन मेल आलेली दिसली. ती मेल तिने पाठविलेल्या स्निफर प्रोग्रॅमचीच होती. तिने पटकन ती मेल उघडली आणि

'' यस्स!'' तिच्या तोंडून विजयी उद्गार निघाले.

तिने पाठविलेल्या स्निफरने आपले काम चोख बजावले होते.

तिने विजेच्या गतिने मेल सॉफ्टवेअर ओपन केले आणि ...

'' हा त्याचा मेल आयडी आणि हा त्याचा पासवर्ड'' म्हणत विवेकचा मेल ऍड्रेस टाईप करुन त्या प्रोग्रॅमला विवेकच्या मेलचा पासवर्ड पुरविला.

अंजलीने त्याचा मेल अकाऊंट उघडताच अजून की बोर्डची दोन चार बटन्स आणि दोन चार माऊस क्लीक्स केले. आणि दोघीही कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघायला लागल्या.

'' ओ माय गॉड ... आय जस्ट कान्ट बिलीव्ह'' अंजलीच्या उघड्या तोंडून उद्गार निघाले.

शरवरी आलटून पालटून एकदा मॉनिटरकडे तर दुसऱ्यांदा अंजलीच्या आश्चर्याने उघड्या राहलेल्या तोंडाकडे बघत होती.

'' शरवरी हे बघ विवेकच्या मेलबॉक्समधे... बघ ही मेल... जी माझ्या नावाची आहे पण मी पाठवलेली नाही ... '' म्हणजे?'' शरवरीने विचारले.

'' म्हणजे मी आणि विवेकच्या व्यतिरीक्त तिसरा कुणीतरी आहे जो हे मेल अकाऊंटस उघडतो आहे... आणि होवू शकतं तो हा तिसराच असावा जो आपल्याला ब्लॅकमेल करतो आहे... पण तो तिसरा आहे तरी कोण?''


क्रमश:...


Inspirational thoughts -

Inspiration and genius are one and the same.

--- Victor Hugo


Marathi books library, Marathi free books ebooks, Marathi free, Download free marathi, Marathi free entertainment, Marathi free kadambari, Marathi free new books, free marathi font editor

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi literature : ELove - CH-33 सेन्ड शरवरी इन ... इमिडीयटली

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Precious thoughts -

Difficulties strengthen the mind, as well as labor does the body.

--- Seneca


सकाळची वेळ होती. एका खोलीत अतूल कॉम्प्यूरवर बसला होता आणि अलेक्स त्याच्या शेजारीच बसला होता. '' आता बघ... आपली हमाली आता संपली आहे'' अतूल अलेक्सला म्हणाला आणि त्याने कॉम्प्यूटरवर विवेकच्या मेलबॉक्सचा ब्रेक केलेला पासवर्ड देवून विवेकचा मेलबॉक्स उघडला.

'' आता खरं काम सुरु झालं आहे...'' अतूल कॉम्प्यूटर ऑपरेट करता करता अलेक्सला म्हणाला.

अलेक्स चूपचाप बारकाईने तो काय करतो आहे ते पाहत होता.

अतूल आता विवेकच्या मेलबॉक्समधे मेल टाईप करायला लागला -

"" मिस अंजली... हाय... वुई हॅड अ नाईस टाईम ... आय रिअली ऍन्जॉइड इट.. आनंदाने ओथंबून भरलेले आणि तुझ्या आणि माझ्या प्रेमाने भिजलेले ते क्षण मी माझ्या हृदयात आणि कॅमेऱ्यात कैद करुन ठेवलेले आहेत...''

अतूलने टाईप करता करता एकदा अलेक्सकडे अर्थपूर्ण नजरेने पाहाले. दोघंही एकमेकांकडे पाहून गुढतेने हसले. मग अतूल पुन्हा पुढे टाईप करायला लागला -

'' मी तुझी माफी मांगतो की ते क्षण मी तुझ्या परवानगी शिवाय कॅमेऱ्यात कैद केले... ते क्षण होतेच असे की मी माझा मोह आवरु शकलो नाही... तुला खोटं वाटतं... बघ... त्या क्षंणापैकी एका क्षणाचा फोटो मी या मेलसोबत पाठवित आहे... असे बरेच क्षण मी माझ्या कॅमेऱ्यात आणि माझ्या हृदयात कैद करुन ठेवलेले आहेत... विचार आहे या क्षणांना .. या फोटोंना इंटरनेटवर पब्लीश करावं म्हणत होतो... काय कशी अफलातून आयडिया आहे? नाही? ... पण ते तुला आवडणार नाही... नाही तुझी जर तशी इच्छा नसेल तर त्या क्षणांना मी कायमचं माझ्या हृदयात डांबून ठेवू शकतो... पण त्यासाठी तुला त्याची एक किरकोळ किंमत मोजावी लागेल... काय करणार प्रत्येक गोष्टीची एक ठराविक निर्धारीत केलेली किंमत असते ... नाही?...''

पुन्हा अतूल टाईप करता करता थांबला, तो अलेक्सकडे वळून म्हणाला,

'' अलेक्स सांग किती किंमत पाहिजे आहे तूला?''

'' माग 20-25 लाख'' अलेक्स म्हणाला.

'' बस 25 लाखच... असं करुया 25 तुझे आणि 25 माझे ... 50 कसे राहतील'' अतूल म्हणाला.

'' 50 !'' अलेक्स विस्फारलेल्या डोळ्यांनी अतूलकडे पाहत म्हणाला.

अतूल पुन्हा राहालेली मेल टाईप करायला लागला -

'' काही नाही बस फक्त 50 लाख रुपए... तुझ्यासाठी अगदी किरकोळच आहेत... आणि हो... पैशाचा बंदोबस्त लवकरात लवकर कर... पैसे कुठे कसे पोहोचवायचे आहेत ... हे नंतरच्या मेलमधे कळविन...

मी या मेलसाठी तुझी हृदयापासून माफी मागू इच्छीतो... पण काय करणार काही मिळविण्यासाठी काहीतरी गमवावं लागतं... पुढच्या मेलची प्रतिक्षा कर... आणि हो... मला पोलिसांची फार भिती वाटते बरंका... आणि जेव्हा मला भिती वाटते तेव्हा मी काहीही करु शकतो .... अगदी खुनसुद्धा...

--- तुझा ... फक्त तुझा ... विवेक ''

अतूलने संपूर्ण मेल टाईप केली. पुन्हा एकदा दोनदा वाचून बघितली आणि काही त्रूटी नाही याची खात्री होताच सेंड बटनवर क्लीक करुन अंजलीला पाठवलीसुध्दा.

जेव्हा स्क्रिनवर 'मेल सेंट' मेसेज अवतरला. दोघांनीही एकमेकांकडे पाहत एक टाळी घेतली.

तिकडे अंजलीने जेव्हा मेलबॉक्स उघडून ती मेल वाचली तिला तिच्या पायाखालची जमीन सरकली की काय असं वाटत होतं. तिने पटकन आपल्या समोर ठेवलेल्या इंटरकॉमवर दोन डीजीट दाबले,

'' मोना... सेन्ड शरवरी इन ... इमिडीयटली''


क्रमश:...


Precious thoughts -

Difficulties strengthen the mind, as well as labor does the body.

--- Seneca


Marathi precious thoughts, New Kadambari, New marathi books, Marathi text, Marathi fiction, Marathi history, Maratha literature, Marathi novels, Marathi books, Marathi ebooks, marathi free books

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Library - Novel - Elove-CH-32 सायबर कॅफेच्या बाहेर

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Success Quotation -

Nothing can stop the man with the right mental attitude from achieving his goal; nothing on earth can help the man with the wrong mental attitude.

---Thomas Jefferson


त्या माणसाच्या मागे सायबर कॅफेच्या बाहेर जाता जाता विवेकच्या डोक्यात विचारांची गर्दी झालेली होती.

तिने तर आपल्याला जे झालं ते विसरुन जाण्याची मेल केली होती...

मग अचानक ती पळून का आली असावी....

कदाचित तिच्या नातेवाईकांनी तिच्यावर दबाव आणला असेल...

आणि म्हणून तिने ती मेल लिहिली असावी...

एव्हाना विवेक त्या माणसाच्या मागे मागे सायबर कॅफेच्या बाहेर पोहोचला होता. बाहेर सर्वत्र अंधार होता आणि अंधारात एका कोपऱ्यात त्याला एक खिडक्यांना सर्व काळे काच लावलेली कार दिसली.

याच गाडीत आली असावी अंजली...

तो माणूस जसा त्या गाडीकडे जावू लागला विवेकही त्याच्या मागे त्या गाडीकडे निघाला. गाडीच्या जवळ पोहोचताच त्याच्या लक्षात आले की गाडीचा मागचा दरवाजा उघडा आहे.

दरवाजा उघडा ठेवून ती आपली वाट पाहात असावी...

गाडीच्या अजून जवळ पोहोचताच विवेकने मागच्या उघड्या दारातून अंजलीसाठी आत डोकावून बघितले.

पण हे काय?...

तेवढ्यात कुणी काळ्या आकृतीने मागून येवून त्याच्या नाकावर क्लोरोफॉर्मचा रुमाल ठेवला आणि त्याला आत गाडीत ढकलले. तो आत जाण्यासाठी प्रतिकार करु लागला तसे त्याने अक्षरश: त्याला जबरदस्ती आत कोंबले. गाडीचा दरवाजा बंद झाला आणि गाडी वेगात धावायला लागली. विवेकच्या लक्षात आले होते की त्याच्यासोबत काहीतरी दगाफटका झालेला आहे. पण तोपर्यंत वेळ निघून गेलेली होती. त्याला आता त्याची शुध्द हरपत असलेली जाणवत होती.

ज्या माणसाने विवेकला गाडीपर्यंत आणले होते त्याने खिशातून पैसे काढले आणि तो ते मोजत तिथून निघून गेला.

विवेक एका बेडवर बेशुद्ध पडलेला होता. आता हळू हळू त्याला शुध्द येत होती. जसा तो पुर्णपणे शुद्धीवर आला त्याला आपण एका अनभिज्ञ ठिकाणी आहोत याची जाणीव झाली. तो ताडकन उठून बसला आणि त्याने आपली नजर चहुकडे फिरवली. त्याच्या समोर अलेक्स आणि त्याचे दोन साथीदार काळ्या पेहरावात त्याच्या समोर बसलेले होते. त्यांचे चेहरेही काळ्या कापडाने झाकलेले होते. विवेकने उठून उभं राहण्याचा प्रयत्न केला तेव्हा त्याच्या लक्षात आले की त्याचे हातपाय कापडाच्या पट्यांनी घट्ट बांधलेले आहेत.

तश्याच परिस्थीत जोर लावून पुन्हा उठून उभं राहण्याच्या प्रयत्नात तो त्यांना म्हणाला, '' कोण आहात तुम्ही... मला इथे कुठे आणलं तूम्ही...''

'' काळजी करु नकोस ... इथे आम्ही तुला थाटामाटात ठेवणार आहोत... आम्ही तुला अंजलीजींच्या नातेवाईकांच्या सांगण्यानुसार इथे आणलं आहे... तसे ते खुप चांगले लोक आहेत... सहसा अशा भानगडीत पडत नाहीत ... पण काय करणार यावेळी नाईलाज झाला... तरीही त्यांनी तुला काही एक त्रास होणार नाही याची आम्हाला ताकीद दिली आहे... ''

अलेक्स तिथून उठून निघून जायला लागला तेव्हा विवेक ओरडला.

'' मला सोडून द्या... मला पकडून तुम्हाला काय मिळणार आहे?''

अलेक्स जाता जाता थांबला, आणि तोंडावर बोट ठेवून विवेकला म्हणाला.

'' चूप जास्त आवाज नाही करायचा... ''

मग त्याच्या दोन साथीदारांकडे पाहत तो म्हणाला, '' ओय... तुम्ही दोघं याच्यावर लक्ष ठेवा... ''

मग पुन्हा विवेककडे पाहत अलेक्स म्हणाला, '' अन मजनू तू... जास्त चालाकी किंवा हुशारी करण्याचा प्रयत्न करु नकोस ... नाहीतर दोन्ही पाय तोडून तुझ्या हातात देवू आम्ही... आणि लक्षात ठेव अंजलीजीचे नातेवाईक चांगले लोक असतील... आम्ही नाही... ''

अलेक्स समोर आणि त्याचे दोन साथीदार याच्या मागे मागे खोलीच्या बाहेर गेले. त्यांनी खोलीला बाहेरुन कुलूप लावून चाबी त्या दोघांपैकी एकाजवळ ठेवण्यास बजावले आणि अलेक्स तिथून निघून गेला.


क्रमश:...



Success Quotation -

Nothing can stop the man with the right mental attitude from achieving his goal; nothing on earth can help the man with the wrong mental attitude.

---Thomas Jefferson


Marathi library vachanalay wachanalay, Marathi quotations provebs mhani, Marathi katha sangrah, Marathi short stories collection, Marathi book collection, Marathi creations art sahitya, Marathi man

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi library of books - Novel- ELove CH-31 तिची मेल

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Inspirational quotes -

If you have built castles in the air, your work need not be lost; that is where they should be.

Now put foundations under them.

---Henry David Thoreau


संध्याकाळची वेळ होती. अतूल सकाळपासून अजुनही त्याच्या खोलीत त्याच्या कॉम्प्यूटरवर बसलेला होता. अलेक्स त्याच्या शेजारी येवून उभा राहाला आणि त्याचं काय चाललं आहे ते पाहू लागला. अलेक्सची चाहूल लागताच अतूल कीबोर्डची काही बटनं दाबत म्हणाला,

'' ही बघ ही आहेत आपण काढलेली फोटो... काय कशी वाटतात?''

कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरवर अंजली आणि विवेकची हॉट फोटोज एखाद्या स्लाईड शो सारखी एका मागून एक अशी समोर सरकू लागली.

'' वा वा .. एकदम परफेक्ट... जस्ट लाईक अ प्रोफेशनल फोटोग्राफर...'' अलेक्स अतूलची स्तूती करीत म्हणाला.

'' पण नुसती ही फोटोग्राफ्स बघून काय होणार... आपल्याला पुढची काही हालचाल करावी लागेल की नाही... नुसतं सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत कॉम्प्यूटरवर बसून काय होणार आहे '' अलेक्स त्याला टोमणा मारीत म्हणाला.

'' अरे ... आता पुढचं काम हा कॉम्प्यूटरच करणार आहे... आता आधी मी अंजलीच्या मेलबॉक्समधून विवेकला एक मेल पाठवतो... मग त्यानंतर तुझं काम सुरु होणार आहे'' अतूल म्हणाला.

'' तू माझ्या कामाबद्दल एकदम निश्चिंत रहा... फक्त आधी तुझं काम झालं की मला तसं सांग.. '' अलेक्स म्हणाला.

अतूलने अथक परिश्रम करुन मिळविलेला पासवर्ड देवून अंजलीचा मेलबॉक्स उघडला आणि तो मेल टाईप करायला लागला -

'' विवेक... प्रथम तुला लिहावं की नाही असा विचार केला ... पण नंतर ठरविलं की लिहावंच... आपण मुंबईला भेटल्यानंतर मी परत गेली आणि इकडे एक प्रॉब्लेम झाला... तसा प्रॉब्लेम नाही म्हणता येणार नाही... पण तुझ्यासाठी तो प्रॉब्लेमच म्हणावा लागेल... इकडे माझ्या नातेवाईकांना काय वाटले कुणास ठाऊक पण त्यांनी तडकाफडकी माझं लग्न ठरवलं आहे... प्रथम मला खुप वाईट वाटलं पण मी नंतर सखोल विचार केला आणि मी या निश्कर्षाप्रत पोहचले की माझे नातेवाईक जे करीत आहेत ते माझ्या भल्यासाठीच... मुलगा चांगला आहे, अमेरीकेत शिकलेला आहे.... ... आमच्या तोडीची इंडस्ट्रीयल फॅमिली आहे... आता मला हळू हळू कळायला लागलं आहे की आत्तापर्यंत आपल्यात जे झालं ते एक अपरीपक्वतेचा परीणाम होता... म्हणून तुझ्या आणि माझ्यासाठी हेच चांगलं राहील की आपण काही झालंच नाही अशा तऱ्हेने सर्व विसरुन जायचं... आपण मुंबईला भेटलो होतो ते कदाचित माझ्या नातेवाईकांना माहित झालं आहे... तु मला भेटण्याची किंवा माझ्याशी संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केला तर ते तुला काहीही करु शकतील... म्हणून मला तू या मेलचा रिप्लायसुध्दा पाठवू नकोस... माझा मेलबॉक्ससुध्दा कदाचित मॉनिटर केल्या जात आहे... काळजी घे... एवढंच मी तूला सांगू शकते... अंजली''

अतूलने मेल जणू अंजलीनेच टाईप करुन विवेकला पाठवावी या थाटाने टाईप केली. मेल संपूर्ण लिहिल्यानंतर त्याने पुन्हा तिवर एक धावती नजर फिरवली. त्याच्या चेहऱ्यावर एक गुढ हास्य लपवल्या लपत नव्हते. त्या मेलमधे काहीएक त्रूटी राहाली नाही याची खात्री होताच त्याने ती मेल विवेकला पाठवून दिली आणि अंजलीचा मेलबॉक्स बंद केला.


इकडे विवेक सायबर कॅफेमधे बसला होता. त्याला आशंका नव्हे खात्री होती की अंजलीची एखादी तरी मेल आलेली असेल. त्याने त्याचा मेलबॉक्स ओपन केला तेव्हा त्याला मेलबॉक्समधे अंजलीची मेल येवून पडलेली दिसली. त्याने तडकाफडकी , जणू त्याच्या शरीरात उत्साहाचा प्रवाह वहावा अशी ती मेल उघडली. मेल वाचता वाचता त्याच्या चेहऱ्यावरचा उत्साह क्षणात ओसरला होता आणि त्याचा चेहरा आता काळवंडल्यागत दिसत होता. मेल संपूर्ण वाचून झाली होती तरी तो शून्यात पाहाल्यागत समोरच्या मॉनिटरकडे बघत होता.

हे असे कसे झाले?...

ती आपली गंम्मत तर करीत नसावी?...

एक क्षण त्याला वाटून गेले.

तेवढ्यात सायबर कॅफेत एक माणूस आला. तो आल्या आल्या सरळ विवेकजवळ गेला. हळूच वाकून त्याच्या कानाशी आपलं तोंड नेत तो विवेकच्या कानात पुटपुटला -

'' विवेक... तुम्हीच नं?''

'' हो '' विवेक आश्चर्याने त्या माणसाकडे पाहत म्हणाला.

कारण तो त्या माणसाला ओळखत नव्हता.

'' अंजलीजी घरून पळून आल्या आहेत... बाहेर गाडीत आपलीच वाट पाहत आहेत...'' तो माणूस पुन्हा त्याच्या कानात पुटपुटला.

विवेकने पटापट कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरवर उघडे असलेले सगळे वेब पेजेस बंद केले. आणि त्या माणसाच्या मागे मागे सायबर कॅफेतून बाहेर पडला.


क्रमश:...


Inspirational quotes -

If you have built castles in the air, your work need not be lost; that is where they should be.

Now put foundations under them.

---Henry David Thoreau


Marathi bhumi land region, Marathi people lok manus, Marathi charitra sahitya, Marathi adhunik sahitya, Marathi modern literature, Maharastra maza, Marathi books novels ebooks fiction patkatha lyrics

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi fiction books - Elove -ch-30 डोन्ट वरी... वुई हॅव अ सोल्यूशन

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Inspirational Quotes -

Try not to become a man of success but a man of value.

--- Albert Einstein


वर्सोवा बिचवर अंजली विवेकची वाट पाहत होती आणि इकडे मोठमोठ्या दगडांच्या मागे लपून अतूल आणि अलेक्स आपापले कॅमेरे तिच्यावर खिळवून विवकच्या येण्याची वाट पाहू लागले. थोड्या वेळात विवेकही आला, विवेक आणि अंजलीत काहीतरी संवाद झाला, जो त्यांना ऐकू येत नव्हता पण त्यांचे कॅमेरे आता त्यांचे एकामागून एक असे फोटो घेवू लागले होते. थोड्याच वेळात विवेक आणि अंजली एकमेकांच्या हातात हात घालून बिचवर चालू लागले होते. इकडे अतूल आणि अलेक्स सुध्दा खडकांच्या मागून पुढे पुढे सरकत त्यांचे फोटो घेत होते.

अंधार पडायला आला होता आणि एका क्षणी त्यांच्यात काय संवाद झाला काय माहित विवेकने अंजलीला करकचून आपल्या बाहूपाशात ओढून उचलून घेतले. इकडे अतूल आणि अलेक्सची फोटो घेण्याची गती वाढली होती. तरीही ते समाधानी नव्हते. कारण त्यांना जे पाहिजे होतं ते अजूनही मिळालेलं नव्हतं.

अंजलीची कार जेव्हा ओबेराय हॉटेलसमोर येवून थांबली. तिच्या कारचा पाठलाग करणारी अतूल आणि अलेक्सची टॅक्सीही एक सुरक्षीत अंतर राखून थांबली होती. अंजली गाडीतून उतरुन हॉटेलमधे जायला लागली आणि तिच्या मागे विवेकही जात होता तेव्हा अतूलने अलेक्सकडे एका अर्थपुर्ण नजरेने बघितले आणि ते दोघेही त्यांच्या लक्षात येणार नाही याची खबरदारी घेत त्यांचा पाठलाग करु लागले.

एव्हाना अंजली आणि विवेक हॉटेलच्या रुममधे पोहोचले आणि रुमचा दरवाजा बंद झाला. त्यांचा पाठलाग करणारे अतूल आणि अलेक्स आता घाई करीत त्याच्या रुमच्या दरवाजाजवळ आले. अलेक्सने दरवाजा ढकलून बघितला. तो आतून बंद होता.

'' आता काय आपण यांची इथे पहारेदारी करणार आहोत?'' अलेक्स कुजबुजला.

'' डोन्ट वरी... वुई हॅव अ सोल्यूशन '' अतूल त्याला धीर देत म्हणाला.

अलेक्स दरवाजाच्या कीहोलमधून आत हॉटेलच्या रुममधे पाहत होता...

आत फोन उचलता उचलता अंजलीच्या हाताचा पुसटसा स्पर्ष विवेकला झाला. नंतर फोनचा नंबर डायल करण्यासाठी तिने दुसरा हात समोर केला. यावेळी त्या हाताचाही विवेकला स्पर्ष झाला. आतामात्र विवेक स्वत:ला रोखू शकला नाही त्याने अंजलीने फोन डायल करण्यासाठी पुढे केलेला हात हळूच आपल्या हातात घेतला. अंजली त्याच्याकडे पाहून लाजून गालातल्या गालात हसली. त्याने आता तो तिचा हात घट्ट पकडून ओढून तिला आपल्या आगोशात घेतले होते. सगळ कसं पटापट घडत होतं. तिचे ओठ थरथरायला लागले होते. विवेकने आपले गरम आणि अधीर झालेले ओठ तिच्या थरथरत्या ओठांवर टेकवले आणि तिला पटकन आपल्या मजबुत आगोशात उचलून बाजुच्या बेडवर घेतले....

अलेक्स आत कीहोलमधून इतकावेळ आत काय पाहत आहे... आणि तेही काहीही कुरकुर न करता. अतूलला शंका आली. त्यान अलेक्सचं डोकं कीहोलपासून बाजूला सारलं. आणि तो आता स्वत: आत पाहू लागला...

आत अंजलीच्या अंगावर विवेक आडवा झाला होता आणि तो तिच्या गळ्याचे चुंबन घेत जणू तिच्या कानात काही बोलत होता. हळू हळू त्याचा मजबुत पुरुषी हात तिच्या नाजूक शरीराशी खेळायला लागला. आणि तीही एखाद्या वेलीसारखी त्याला बिलगून प्रतिसाद देत होती. हक्काने आता तो तिच्या अंगावरचे एक एक कपडे काढू लागला आणि तीही त्याच्या अंगावरचे एक एक कपडे काढायला लागली.

अलेक्सने अतूलची त्याचं डोकं कीहोलपासून बाजूला होईल याची थोडावेळ वाट पाहाली. पण तोही हलायला तयार नव्हता. तेव्हा अलेक्सने जबरदस्ती त्याचं डोकं कीहोलपासून बाजुला केलं आणि तो त्याला म्हणाला, '' बाबा हे पाहल्याने आपलं पोट भरणार नाही ... जरा पोटा पाण्याचं बघ''

आतले दृष्य पाहण्यात गुंग झालेला अतूल आता कुठे भानावर आला.

'' पण आता यांचे फोटो तू कसे काढणार आहेस?'' अलेक्सने मुद्द्याचा प्रश्न उपस्थित केला.

'' डोन्ट वरी वुई आर इक्वीपड विथ टेक्नॉलॉजी.'' अलेक्सने त्याला दिलासा दिला आणि त्याने त्याच्या खिशातून एक वायरसारखी वस्तू काढून त्याचं एक टोक आपल्या कॅमेऱ्याला जोडलं आणि दुसरं टोक दरवाजाच्या कीहोलमधून आत टाकलं.

'' हे काय आहे?'' अलेक्सने विचारले.

'' दिस इज स्पेशल कॅमेरा माय डियर'' अतूल म्हणाला आणि तो त्या स्पेशल कॅमेऱ्याद्वारे हॉटेलच्या रुममधील सगळे फोटो घेवू लागला.


क्रमश:...


Inspirational Quotes -

Try not to become a man of success but a man of value.

--- Albert Einstein


Marathi quotes mhani, Marathi people lok, Marathi reading writting, Marathi on internet web, Marathi portal site blog, emarathi, Marathi varta literature, Marathi sahitya sammelan, marathi gani lyrics

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi katha kadambari - ENovel - CH-29 यू आर जिनियस

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Valuable thoughts -

In any free society, the conflict between social conformity and individual liberty is permanent, unresolvable, and necessary.

----Kathleen Norris


जवळ जवळ मध्यरात्र उलटून गेली होती. अतूलच्या खोलीचा लाईट बंद होता. पण खोलीत सर्वत्र धूसरसा प्रकाश पसरला होता - खोलीत कोपऱ्यात सुरु असलेल्या कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरचा. अतूल कॉम्प्यूटरवर बसून काहीतरी करण्यात अगदी मग्न होता. त्याच्या आजूबाजुला सगळीकडे जेवनाच्या, फराळाच्या प्लेटस, चहाचे रिकामे, अर्धे रिकामे कप्स, चिप्स, रिकामे झालेले व्हिस्किचे ग्लासेस आणि अर्धवट रिकामी झालेली व्हिस्किची बॉटल दिसत होती. त्याच्या मागे कॉटवर हातपाय पसरुन अलेक्स झोपलेला होता. त्या मध्यरात्रीच्या शांततेत अतूल भराभर कॉम्प्यूटरवर काहीतरी करीत होता आणि त्याच्या किबोर्डच्या बटनांच्या एक विचित्र आवाज त्या खोलीत येत होता. तिकडे अतूलच्या मागे झोपलेल्या अलेक्सची चूळबूळ सुरु होती.

शेवटी न राहवून अलेक्स उठून बसत अतूलला म्हणाला, '' यार तुझं हे काय चाललं आहे?... 8 दिवसांपासून पाहत आहे... दिवसा किचकिच... रात्रीही किचकिच... कधीतर शांततेने झोपू देशील... तुझ्या या किबोर्डच्या आवाजानं सालं डोकं वेडं व्हायची वेळ आली आहे...''

अतूल अगदी शांत होता. काहीही प्रतिक्रिया न व्यक्त करता त्याचं आपलं कॉम्प्यूटरवर काम करणं सुरुच होतं.

''बरं तू काय करतो आहेस हे तरी सांगशील? ... आठ दिवसांपासून तुझं असं कोणतं काम चाललं आहे?... मला तर काहिच समजत नाही आहे...'' अलेक्स उठून त्याच्या जवळ येत म्हणाला.

'' विवेक आणि अंजलीचा पासवर्ड ब्रेक करतो आहे.... अंजलीचा ब्रेक झाला आहे आता विवेकचा ब्रेक करण्याचा प्रयत्न करीत आहे'' अतूल त्याच्याकडे न पाहता कॉम्प्यूटरवर आपलं काम तसंच सुरु ठेवित म्हणाला.

'' तिकडे तु पासवर्ड ब्रेक करीत आहेस आणि इकडे तुझ्या या किबोर्डच्या किचकीच आवाजामुळे माझं डोकं ब्रेक व्हायची वेळ आली आहे त्याचं काय?'' अलेक्स पुन्हा बेडवर जावून झोपण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

कुणाचा पासवर्ड ब्रेक झाला आणि कुणाचा झाला नाही याच्याशी त्याला काहीएक सोयरसुतक दिसत नव्हतं. त्याला फक्त पैशाशी मतलब होता. अलेक्सने आपल्या डोक्यावर चादर ओढून घेतली, तरीही आवाज येतच होता, मग उशी कानावर ठेवून बघितली, तरीही आवाज येत होता, शेवटी त्याने उशी एका कोपऱ्यात फाडली आणि त्या उशीची थोडीशी रुई काढून आपल्या कानात कोंबली आणि तो पुन्हा झोपण्याचा प्रयत्न करु लागला.

आता जवळजवळ सकाळचे तिन वाजले असतील तरीही अतूलचे कॉम्प्यूटरवर काम करणे सुरुच होते. त्याच्या मागे बेडवर पडलेला अलेक्स गाढ झोपलेला दिसत होता.

तेवढ्यात कॉम्प्यूटरवर काम करता करता अतूल आनंदाने एकदम उठून उभा राहत ओरडला, '' यस... या हू... आय हॅव डन इट''

तो एवढ्याने ओरडला की बेडवर झोपलेला अलेक्स काय झाले म्हणून एकदम जागा झाला आणि उठून बसत , '' काय झाले? काय झाले ? '' म्हणून घाबरुन अतूलला विचारायला लागला.

'' कम ऑन चियर्स अलेक्स... आपल्याला खजीन्याची चाबी मिळालेली आहे... बघ तर इकडे...'' अतूल अलेक्सचा हात धरुन त्याला कॉम्प्यूटरकडॆ ओढून आणीत म्हणाला.

अलेक्स अनिच्छेनेच त्याच्या सोबत आला. आणि मॉनिटरवर बघायला लागला.

'' हे बघ मी विवेकचाही पासवर्ड ब्रेक केला आहे आणि ही बघ तिने त्याला पाठवलेली मेल'' अतूल अलेक्सचे लक्ष मॉनिटरवर विवेकच्या मेलबॉक्समधील उघडलेल्या एका मेलकडे आकर्षीत करीत म्हणाला.

मॉनिटरवर उघडलेल्या मेलमधे लिहिलेले होते -

'' विवेक ... 25 तारखेला सकाळी बारा वाजता एका मिटींगसाठी मी मुंबईला येत आहे... 12.30 वाजता हॉटेल ओबेरायला पोहचेन... आणि मग फ्रेश वगैरे होवून 1.00 वाजता मिटींग अटेंड करेन... मिटींग 3-4 वाजेपर्यंत संपेल... तु मला बरोबर 5.00 वाजता वर्सोवा बिचवर भेट... बाय फॉर नॉऊ... टेक केअर''

'' चल आता आपल्याला आपला तळ चेन्नईवरुन मुंबईला हलवण्याची तयारी करावी लागेल'' अतूल अलेक्सला म्हणाला.

अलेक्स अविश्वासाने अतूलकडे पाहत होता. आता कुठे त्याला विवेक आठ दिवसापासून काय करीत आहे आणि कशासाठी करीत आहे हे उमगले होते.

'' यार अतूल ... यू आर जिनियस'' आता अलेक्सच्या अंगातही उत्साह संचारला होता.


क्रमश:...


Valuable thoughts -

In any free society, the conflict between social conformity and individual liberty is permanent, unresolvable, and necessary.

----Kathleen Norris


Marathi romantic novel, Marathi suspense stories, Marathi entertainment, Marathi books, Marathi katha, Marathi kala, Marathi thought, Marathi society, Marathi suvichar, Marathi gani, Marathi kadambari

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi books - Novel - ELove - CH-28 रुम पार्टनर्स

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Writing wasn easy to start. After I finally did it, I realized it was the most direct contact possible with the part of myself I thought I had lost, and which I constantly find new things from.

---- Virpi Hॊmeen-Anttila


एका खोलीत अतूल आणि अलेक्स राहात होते. खोलीच्या स्थितीवरुन त्यांनी ती खोली भाड्याने घेतली असावी असे जाणवत होते. खोलीत एका कोपऱ्यात अतूल त्याच्या कॉम्प्यूटरवर बसून चॅटींग करीत होता आणि खोलीच्या मध्यभागी अलेक्स डीप्स मारीत व्यायाम करीत होता. अतूल त्याच्या कॉम्प्यूटरवर दिसणाऱ्या चॅटींग विंडोत वर वर सरकणारे एक एक मेसेज वाचत होता. तो चाटींग करण्यासाठी योग्य पार्टनर निवडण्याचा प्रयत्न करीत होता. चॅटींग हा प्रकार त्याला जेव्हापासून कळला तेव्हापासूनच आवडत आला होता. फावल्या वेळात गप्पा करुन टाईप पास करण्याचे यापेक्षा तरी दुसरे कोणते साधन नसावे असे त्याचे मत होते. आणि काही अनोळखी, काही ओळखी लोंकाशी अशा गप्पा मारणे त्याला फार मजेचे वाटत होते. अनोळखी लोकांना प्रत्यक्ष भेटल्यावर कसे प्रथम आपल्या कंफर्टेबल झोन मधे आणावे लागते आणि मगच गप्पा सुरु होवू शकतात. आणि त्या गोष्टीला समोरचा माणूस कसा आहे यावरुन कधी तास तर कधी कितीतरी दिवस लागू शकतात. चॅटींगवर तसे नसते. कुणी ओळखी असो की अनोळखी धडाल द्यायचा मेसेज पाठवून. समोरच्याने एंटरटेन केलेच तर ठीक नाही तर दुसऱ्या कुणाला गाठायचे. काही न समजणारे तर काही घाणेरड्यातले घाणेरडे संवाद त्याला चॅटींग विंडोत वर वर सरकतांना दिसत होते.

तेवढ्यात त्याला त्यातल्या त्यात वेगळा आणि सोज्वळ एक मेसेज दिसला, '' बरं तू काय करतेस?... म्हणजे शिक्षण की जॉब?'' कुणी विवेकने पाठविलेला मेसेज होता.

ते त्याचं खरंही नाव असू शकतं किंवा धारण केलेलं...

'' मी बी. ई. कॉम्प्यूटर केले आहे... आणि जी. एच. इन्फॉरमॅटीक्स या स्वत:च्या कंपनीची मी सध्या मॅनेजींग डायरेक्टर आहे'' विवेकच्या मेसेजला पाठवलेली प्रतिक्रिया चॅटींग विंडोत अवतरली.

पाठविणाऱ्याचे नाव अंजली होते.

अचानक मेसेज वाचता वाचता अतूलच्या मनात विचार येवुन गेला.

या मेसेजचा आपण काही उपयोग घेवू शकतो का?...

तो मनातल्या मनात पडताळून पाहू लागला. तो विचार करु लागला. विचार करता करता अचानक त्याच्या डोक्यात एक कल्पना चमकून गेली.

तो पटकन अलेक्सकडे वळून म्हणाला, '' अलेक्स पटकन इकडे ये''

त्याच्या चेहऱ्यावर एक उत्साह ओसांडत होता.

अलेक्स एक्सरसाईज करायचं थांबला आणि काहीही उत्साह न दाखविता जड पावलाने त्याच्या जवळ येत म्हणाला, '' काय आहे... आता मला शांततेने एक्सरसाईजही करु देणार आहेस का नाही?''

'' अरे इकडे मॉनिटरवर तर बघ... एक सोन्याचे अंडे देणारी कोंबडी भेटू शकते आपल्याला...'' अतूल पुन्हा त्याचा उत्साह जागृत करण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

आता अलेक्स थोडा इंटरेस्ट घेवून मॉनिटरकडे बघू लागला.

तेवढ्यात चॅटींग विंडोमधे अवतरलेला आणि वर सरकत असलेला विवेकचा अजून एक मेसेज त्यांना दिसला,

'' अरे .. बापरे!.. '' तुला तुझं वय विचारलं तर राग तर येणार नाही ना?... नाही ... म्हणजे मी कुठेतरी वाचलं आहे की स्त्रियांना त्यांचं वय विचारलेलं आवडत नाही म्हणून ... ''

आणि त्याच्या पाठोपाठ लागलीच अंजलीने पाठविलेल्या उत्तराचा मेसेज अवतरला,

'' 23 वर्ष''

'' बघ हा हंस आणि हंसिनी चा जोडा... यातली हंसीने एका सॉफ्टवेअर कंपनीची मालक आहे... म्हणजे मल्टी मिलीयन डॉलर्स...'' अतूल आपल्या चेहऱ्यावर तरळलेले लालचीपणाचे भाव लपविण्याच्या प्रयत्नात म्हणाला.

तेवढ्यात पुन्हा चॅटींग विंडोत विवेकचा मेसेज अवतरला, '' अगं हे तर मला आधीच माहित होतं... मी तुझ्या मेल आयडी वरुन बघितलं होतं ... खरं सांगू? तू जेव्हा सांगितलंस की तू मॅनेजींग डायरेक्टर आहेस ... तर माझ्या समोर 45-50 वयाच्या एका वयस्कर बाईचं चित्र उभं राहालं होतं ...''

अलेक्सने त्या दोघांचे त्या विंडोतले सगळे मेसेज वाचले आणि म्हणाला, '' पण आपल्याला काय करावे लागेल?''

'' काय करायचं ते सगळं तू माझ्यावर सोडून दे ... फक्त मला तूझी साथ पाहिजे'' अतूल आपला हात समोर करीत म्हणाला.

'' किती पैसे मिळतील?'' अलेक्सने मुळ मुद्द्याला हात घालीत प्रश्न विचारला.

'' अरे लाखो करोडो मधे खेळू शकतो आपण'' अतूल अलेक्सचा लालचीपणा जागृत करण्याच्या प्रयत्नात म्हणाला.

'' लाखो करोडो?'' अलेक्स अतूलचा हात आपल्या हातात घेत म्हणाला, '' तर मग मी हा जिव ओवाळण्यासही तयार आहे''

तेवढ्यात पुन्हा चॅटींग विंडोत अंजलीचा मेसेज अवतरला, '' तू तुझं वय नाही सांगितलंस?...''

लागलीच विवेकचं उत्तरही चॅटींग विंडोत अवतरलं '' मी माझ्या मेल ऍड्रेसच्या माहितीत ... माझं खरं वय लिहिलं आहे...''

'' 23 वर्ष म्हणजे फार नाजुक वय असतं... मासा प्रेमाच्या जाळ्यात अडकून काहीही करु शकतो'' अतूल गुढपणे गालातल्या गालात हसत म्हणाला.


क्रमश:


Writing wasn easy to start. After I finally did it, I realized it was the most direct contact possible with the part of myself I thought I had lost, and which I constantly find new things from.

---- Virpi Hॊmeen-Anttila


Marathi bhumi land region, Marathi people lok manus, Marathi charitra sahitya, Marathi adhunik sahitya, Marathi modern literature, Maharastra maza, Marathi books novels ebooks fiction patkatha lyrics

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi books - Kadambari - ELove - CH-27 हकिकत

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

A Nice Saying -


If you wait to be Happy you will wait forever,

But if you start to be happy you will be Happy forever.

--- Anonymous


कॉन्स्टेबल जेव्हा अतूलला तिथून घेवून गेला आणि अतूल सगळ्यांच्या नजरेआड झाला तेव्हा कुठे हॉलमधे लोकांमधे कुजबुज सुरु झाली. काही लोक अजूनही भिलेल्या अवस्थेत होते तर कुणाला हे काय होत आहे हे काहीही कळत नव्हते. पहिल्या क्रमांकाचे बक्षीस पटकावणारा एक हुशार मुलगा त्याला अचानक अंजलीने मारले काय आणि इन्स्पेक्टर डायसवर येवून त्याला अरेस्ट करतात काय. लोकांना काहीएक कळत नव्हते. लोकांचा गोंधळ आणि कुजबुज पाहून इन्स्पेक्टरने ताडले होते की लोकांना संपूर्ण केस आणि तिचं गांभीर्य समजावून सांगणे आवशक आहे नाहीतर लोक हातापायीवर उतरतील. कारण अतूल जो काही क्षणापूर्वी सर्वांचा हिरो होता त्याला अंजलीने पुढच्या क्षणीच व्हिलन करुन टाकले होते. लोकांना तो खरा की ती खरी हेही जाणण्याची नैसर्गीक उत्कंठा असणं साहजीक होतं.

'' शांत व्हा ... शांत व्हा प्लीज...'' इन्स्पेक्टर हात वर करुन, जे काहीजण उठले होते त्यांना बसवित म्हणत होते, '' कुणी काही भिण्याचं किंवा घाबरुन जाण्याचं कारण नाही... दिस इज अ केस ऑफ ब्लॅकमेलींग ऍन्ड सायबर क्राईम... मी स्वत: या केसवर काम केलेलं आहे ... आणि दोषी म्हणून आत्ताच तुमच्या समोर या अतूल सरकारला पकडण्यात आलं आहे...''

तरीही लोक शांत व्हायला तयार होत नव्हते तेव्हा ऍन्करने पुन्हा माईकचा ताबा घेतला, '' लोकहो शांत व्हा... प्लीज शांत व्हा... आपली प्रतिस्पर्धासुद्धा इथीकल हॅकींग ... म्हणजे.. हॅकिंगच्या संदर्भात होती... आणि इन्स्पेक्टरांनी आता आपल्यासमोर हॅन्डल केलेली केस सुद्धा हॅकींग आणि क्रॅकींगचीच होती .. म्हणून इन्स्पेक्टर साहेबांना माझी विनंती आहे की त्यांनी .. ही केस कशी हाताळली ... ही केस हाताळातांना त्यांना कोणत्या कोणत्या अडचणीना सामोरं जावं लागलं ... आणि शेवटी ते गुन्हेगारापर्यंत कसे पोहोचले हे इथे सभागृहात जमलेल्या लोकांना थोडक्यात सांगावे ...''

आता कुठे लोक पुन्हा शांत झाले होते. आणि ही केस कशाची आहे... आणि कशी हाताळल्या गेली आहे हे जाणण्याची त्यांना उत्सुकता लागून राहाली होती. एन्करने एकदा पुन्हा इन्स्पेक्टरकडे पाहाले आणि त्यांना पुढे होवून पुर्ण हकिकत सांगण्याची विनंती केली. इन्स्पेक्टरने अंजलीकडे पाहाले. अंजलीने डोळ्यानेच त्यांना ती हकिकत सांगण्याची मुक संमत्ती दिली. इन्स्पेक्टर समोर आले आणि त्यांनी माईक ऍन्करच्या हातातून स्वत:च्या हातात घेतला.

इन्स्पेक्टर हकिकत सांगू लागले -

'' सायबर क्राईम हे आता भारतात आपल्याला नविन राहालेलं नाही ... आजकाल देशभरात जवळपास रोज काहीना काही सायबर क्राईमच्या घटना होत असतात.... पण तपास करतांना मला नेहमीच जाणवतं की लोकांचे सायबर क्राइमबद्दल बरेच गैरसमज आहेत ... जितके त्यांचे सायबर क्राईमबद्दल गैरसमज आहेत तेवढाच त्यांचा त्या क्राईमच्या बाबतीत भारतीय पोलिसांवर अविश्वास आहे... त्यांना नेहमी शंका असते की हे टोपी आणि दांडे घेवून फिरणारे पोलीस हे एवढं ऍडव्हान्स... हे एवढं टेक्नीकल असलेलं क्राईम कसे हाताळू शकतील... त्यांना सायबर क्राईमच्या बाबतीत आपले पोलीस सक्षम आहेत की नाहीत या बाबत नाना प्रकारच्या शंका असतात... पण आता या नुकत्याच हाताळलेल्या केसच्या माध्यमातून लोकांना मी विश्वास देवू इच्छीतो की ... सायबर क्राईमच्या बाबतीत आपलं पोलीस डीपार्टमेंट नुसतंच सक्षम नाही तर पुर्णपणे तयार आहे... असला किंवा कसलाही सायबर गुन्हा झाल्यास आम्ही ज्या तऱ्हेने दुसरे गुन्हेगार पकडू शकतो तेवढ्याच शिताफीने हे सायबर क्रिमीनल्ससुद्धा पकडू शकतो... पण तरीही काही बाबतीत सायबर गुन्हा हाताळतांना आम्ही तोकडे पडतो... विषेशत: जेव्हा तो क्रिमीनल दुसऱ्या देशातून आपले सुत्र हालवित असतो तेव्हा... त्या केसमधे तो गुन्हेगार दुसऱ्या देशाच्या कायदेक्षेत्रात असतो ... आणि मग तो देश आम्हाला त्या गुन्ह्याबाबत त्या गुन्हेगाराला पकडण्यासाठी कसे सहकार्य करतो यावर सगळे अवलंबून असते... सायबर गुन्ह्यामधे अजून एक महत्वाची बाब म्हणजे यात इंटरनेट वापरणाऱ्या लोकांना काही बाबतीत जागरुक असणे आवश्यक आहे... जसे कुणाला, त्या समोरच्या पार्टीची संपूर्ण माहिती असल्याशिवाय स्वत:ची माहिती... पासवर्ड .. फोन ... मोबाईल पुरवणे धोकादायक असते... तसे अनसेफ, अनप्रोटेक्टेड, अनसेक्यूअर कनेक्शनवर फायनांसीयल ट्रान्झेक्शन करणे... स्वत:चे प्रायव्हेट फोटो इंटरनेटवर पाठवणे ... इत्यादी... आता मी ही जी केस सविस्तर सांगणार आहे त्यावरुन तुम्हाला कसे जागरुक रहावे लागेल याचाही अंदाज येईल...''

एवढी प्रस्तावना करुन इन्स्पेक्टर प्रत्यक्ष केसच्या संदर्भात हकिकत सांगू लागले...


क्रमश: ...


A Nice Saying -


If you wait to be Happy you will wait forever,

But if you start to be happy you will be Happy forever.

--- Anonymous


Marathi books kadambari novel literature, Marathi sahitya wangmay library granthalay, Marathi karamnuk plays, Marathi ekpatri, Marathi ek anki, Marathi kahani sangraha, Marathi poems lyrics songs

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter

Marathi Novel - Fiction - ELove - CH 26 पहिलं बक्षीस

Next Chapter Previous Chapter

This Novel in English

Valuable thoughts -

Fools take to themselves the respect that is given to their office.

--- Aesop 620-560 BC, Greek Fabulist


अनघा जशी स्टेजवरुन खाली उतरुन आपल्या जागेवर परतली ऍन्करने पुन्हा माईकचा ताबा घेतला,

'' आता शेवटी आपण ज्या क्षणाची आतूरतेने वाट पाहत आहोत तो क्षण अगदी जवळ आलेला आहे... पहिलं बक्षीस जाहिर करण्याचा क्षण... इन फॅक्ट मी मला नशिबवान समजतो की पहिलं बक्षीस कुणाला जाणार आहे हे जाहिर करण्याचं भाग्य मला लाभलं आहे... कारण तो प्रतिस्पर्धी सपुर्ण भारतातला एक अव्वल दर्जाचा प्रतियोगी राहणार आहे... तर प्रथम आपण बघूया की पहिलं बक्षीस काय आहे... पहिलं बक्षीस आहे 3 लाख रुपए रोख, मोमेंटो ऍन्ड अ जॉब ऑफर इन नेट सेक्यूरा... ''

सगळेजण शांततेने ऐकत होते. जणू प्रत्येकाने त्या क्षणासाठी आपापले श्वास राखून ठेवून आता रोखले होते. कित्यनेकाने आपल्या माना उंचावल्या होत्या. हॉलमधे सर्वत्र पिनड्रॉप सायलेन्स होतं....

'' फर्स्ट प्राईज गोज टू ... द वन ऍन्ड ओन्ली वन... मि. अतूल बिश्वास फ्रॉम चेन्नई ...''

दुसऱ्या रांग विस्कळीत झाल्यासारखी जाणवली कारण दुसऱ्या रांगेतून कुणीतरी उठलं होतं. सगळ्याच्या माना त्या दिशेने वळल्या. यावेळी हॉलमधे सगळ्यात मोठा आणि सगळ्यात दिर्घ टाळ्यांचा कडकडाट झाला. खरंच त्याचे यश त्याच्या नावाला साजेसे असे अतूल होते. तो उठून जवळ जवळ धावतच स्टेजवर गेला, यावरुन त्याचा अपूर्व उत्साह आणि दांडगा आत्मविश्वास जाणवत होता. गोरा, उंचपुरा, स्मार्ट, पिळदार शरीर असा तो सशक्त यूवक होता. अंजलीने त्या आपल्या दिशेने येणाऱ्या पहिल्या बक्षीसाच्या हकदाराकडे बघितले. त्याच्या चेहऱ्यावर एक तेज होते. डोळे निळे आणि बोलके होते. त्याच्या डोळ्यात पाहून क्षणभर अंजलीला विवेकची आठवण झाली. पण आपल्या भटकत्या विचारांना झटकून ती त्याला सामोरी गेली. तो अंजलीसमोर जावून उभा राहाला आणि त्याने प्रेक्षंकाकडे पाहून प्रेक्षकांना अभिवादन केले. आधीचा टाळ्यांचा कडकडाट जो अजून पुरता ओसरलाही नव्हता त्याने पुन्हा जोर धरला. प्रेक्षकांना अभिवादन करुन त्याने अंजलीकडे पाहाले आणि त्याची नजर अंजलीवरुन हटण्यास तयार होईना, जणू तो तिच्या मदहोश करणाऱ्या पाणीदार डोळ्यांमधे अडकून पडला होता. टाळ्यांचा कडकडाट अजूनही सुरुच होता. पण अचानक एक विचित्र घटना घडली, अंजलीने जेवढ्या जोराने शक्य होईल तेवढ्या जोराने अतूलच्या कानशिलात एक लगावून दिली आणि तो भानावर आला. हॉलमधील टाळ्यांचा कडकडाट एकदम थांबला होता. त्याने आणि तेथील दुसऱ्या कुणीही अपेक्षा केली नसेल अशी ही विचित्र घटना होती. हो अंजलीने त्याच्या गालात एक जोरदार ठेवून दिली होती. त्याचाच काय संपूर्ण सभागृहाचा विश्वास बसत नव्हता. हॉलमधे एकदम श्मशानवत शांतता पसरली.. एकदम पिनड्रॉप सायलेन्स.

'' यस आय स्लॅप्ड हिम... ऍन्ड ही डीजर्व इट... कारण हा एक क्रॅकर आहे... नुसता क्रॅकरच नाही तर ही इज आल्सो अ ब्लॅकमेलर...'' सभागृहात शांतता भंग झाली ती अंजलीच्या या शब्दांनी.

अंजली भराभरा बोलत होती. तिच्या डोळ्यात आग होती. रागाने अंजलीचं सर्व अंग थरथरत होतं. तेवढ्यात इन्स्पेक्टर कंवलजीत, जे आधी तयारीतच होते, ते डायसवर दोन कॉन्स्टेबल सोबत आले. त्यांनी प्रथम अतूलची कॉलर पकडून दोन तिन त्याच्या कानशिलात लगावल्या

'' इन्स्पेक्टर '' अतूल गुरगुरला.

त्याच्या निरागस, लोभस चेहऱ्याने आता उग्र रुप धारण केले होते. त्याला मारलेल्या चपराकींमुळे लाल झालेला चेहरा त्याच्या उग्रतेत अजूनच भर टाकत होता. इन्स्पेक्टरने जास्त वेळ न दवडता त्याला हातकड्या घालून अरेस्ट केले आणि ते रागाने खेकसले, '' टेक दिस बास्टर्ड अवे...''

कॉन्स्टेबल त्याला घेवून जवळ जवळ ओढतच तिथून निघून गेले. त्याची गुर्मी अजूनही उतरलेली दिसत नव्हती. तो तिथून जातांना वळून रागाने कधी इन्स्पेक्टरकडे तर कधी अंजलीकडे पाहत म्हणत होता.

'' लक्षात ठेवा मला अरेस्ट करणं तुम्हाला महाग पडणार आहे '' जाता जाता तो कडाडला.


क्रमश:...


Valuable thoughts -

Fools take to themselves the respect that is given to their office.

--- Aesop 620-560 BC, Greek Fabulist


Marathi fiction literature sahitya book, Marathi modern literature sahitya, Marathi writers creations, Marathi plays screenplays, Marathi entertainment karamnuk, Marathi pustak granth granthawali

This Novel in English

Next Chapter Previous Chapter