Marathi Novels .Net - Free Marathi Novels, Books, Sahitya, Literature, Stories, Cinema, Songs, Blog

It is a curious sensation: the sort of pain that goes mercifully beyond our powers of feeling. When your heart is broken, your boats are burned: nothing matters any more. It is the end of happiness and the beginning of peace.
.... George Bernard Shaw

मागील दोन-तिन दिवसांपासून प्रिया विजयच्या घरीच होती कारण तिचे पुन्हा तिच्या वडीलांशी विजयच्या इथे वारंवार जाण्याच्या कारणावरुन बिनसले होते. आज सकाळी तिला का कोण जाणे उशीराच जाग आली. तशी तिला सकाळी लवकरच उठण्याची सवय होती. पण आज जेव्हा जाग आली तेव्हा तिला जाणवले की उन्हाची किरणे खिडकीतून घरात येत आहेत. तिने आपल्या बाजुला बघितले. विजयची आई नेहमीप्रमाणे सकाळीच उठून आपल्या कामाला लागली असावी. आणि विजयची बहिणही आपल्या अंथरुणावर नव्हती. तिची तशी उठण्याची आणि झोपण्याची अशी ठरलेली कोणती वेळ नव्हती. ती कधीही लहर आली की झोपत असे आणि जाग आली की उठत असे. पण आज प्रियाला सकाळी उठल्याबरोबर एकदम ताजेतवाने वाटत होते. कदाचित बऱ्याच दिवसांची झोप आज भरुन निघाली होती त्यामुळे. तिने अंथरुणावरच उठल्या उठल्या अंगाला आळेपिळे देत आळस दिला आणि ती उठून समोरच्या दाराकडे निघाली. समोरच्या दारात जणू अधांतरी शुन्यात पाहात, आपल्याच विचारांच्या तंद्रीत ती कितीतरी वेळ उभी होती. तेवढ्यात तिला समोरुन येणारा एक दाढी वाढलेला इसम ओळखीचा वाटला. ती एक टक लावून तिकडे बघायला लागली. जसा-जसा तो इसम अजुन जवळ येवू लागला तिच्या चेहऱ्यावर हास्य खुलायला लागलं. तिने स्वत:ची खात्री करुन घेतली की आपण स्वप्नात तर नाही आहोत. कारण तिची जवळ जवळ खात्री पटायला लागली होती की तो दाढी-मिशा वाढलेला इसम दुसरा तिसरा कुणी नसून विजयच आहे. दाढी मिशांमुळे जरी त्याचा चेहरा वेगळा वाटत होता, तरी ती त्याची चालण्याची ढब चांगलीच ओळखत होती. जसा जसा तो अजुन जवळ येत होता तिला त्याची अजुनच पक्की ओळख पटत होती. तो इकडे त्याच्या घराकडेच येत होता. जसा तो उघड्या फाटकातून आत आला प्रियाला त्याची ओळख पुर्णपणे पटली होती. तिच्या समोर विजयच उभा होता.

'' विजय...'' तिच्या तोंडातून अनायसेच आनंदोद्गार निघाले.

ती एखाद्या वेलीसारखी त्याला बिलगली, '' विजय ... मला माहित होतं, नव्हे खात्री होती की तू जिवंत आहेस... देव आपल्या प्रमाच्या बाबतीत एवढा नाही निष्ठूर होऊ शकत... त्या लोकांनी दुसऱ्याच कुणाचे तरी प्रेत आणले होते... ते एवढे चिरडलेले होते की ओळखुही येत नव्हते... मला माहित होतं,.. की देव आपल्या बाबतीत एवढा निष्ठूर होऊ शकत नाही...'''

'' तुझ्या प्रेमानेच मला मरु दिले नाही...'' विजय मिठीतून बाहेर येत तिचा चेहरा आपल्या हातात घेत म्हणाला.

मग कितीतरी वेळ ते एकमेकांच्या डोळ्यात पाहत गप्पा मारत होते. तिकडे आत विजयच्या आईला बाहेरची चाहुल लागली असावी. कारण ती प्रियाचा आवाज ऐकून ती बाहेर आली.

'' विजय ... कुठे होता इतके दिवस... आणि हे काय किती अशक्त झाला आहेस?'' प्रिया बोलत होती.

जसे विजयच्या आईने प्रियाकडे बघितले तसे तिचे हातपाय थरथरायला लागले. साऱ्या अंगाला घाम फुटला होता. कारण प्रियाच्या समोर कुणीच नव्हते. ती जशी हवेशीच बोलत होती.

'' हे देवा आधी माझी पोरगी ... मग माझा पोरगा... आणि आता प्रिया सुध्दा... देवा ... देवा जरा दया दाखव रे बाबा... हे सगळं आता माझ्या सहनशक्तीच्या बाहेर होत आहे... देवा...'' विजयची आई वेड्यागत देवाची आळवणी करीत होती.

इकडे विजयच्या आईचे काय चालले आहे याचे प्रियाला काहीच भान नव्हते. ती हळू हळू चालत जावून फाटकाच्या बाहेर जावू लागली. ती अशी चालत होती, जसा विजय तिच्या सोबत सोबत तिचा हात हातात घेवून चालत असावा. विजयची आई आता प्रियाच्या मागे मागे चालायला लागली होती. जशी प्रिया समोर समोर चालत होती तशी तिच्या मागे सकाळच्या उन्हामुळे पडणारी तिची सावलीही चालत होती. त्या सावलीकडे जेव्हा विजयच्या आईचे लक्ष गेले तेव्हा तिला आश्चर्याचा धक्काच बसला. कारण तिने बघितले की प्रियाच्या सावलीसोबत आणखी एक सावली - विजयची सावली प्रियाचा हात आपल्या हातात हात घेवून चालत आहे. जेव्हा विजयची आई त्या धक्यातून थोडी बहूत सावरली तेव्हा तिने बघीतले की तोपर्यंत प्रिया त्या सावलीसोबत बरीच पुढे निघून गेली होती. विजयची आई आता प्रियाच्या मागे जवळ जवळ धावतच जावू लागली. विजयची बहिण शालीनीही, जी अंगणात उभी होती, आपल्या आईला धावतांना पाहताच, तिच्या मागे मागे लाळ गाळत धावायला लागली.

'' थांब प्रिया... '' विजयच्या आईने मागून आवाज दिला.

प्रिया थांबली. तिच्या सोबत जमिनीवर पडलेली विजयची सावलीही प्रियाच्या सावलीसोबतच थांबली. विजयची आई प्रियाजवळ गेली. आपल्या मुलाची सावली का होईना, पाहताच तीच्या आनंदाला आता पारावार राहाला नव्हता. ती आपल्या मुलाच्या सावलीजवळ गेली आणि खाली बसुन त्या सावलीला प्रेमाने कुरवाळू लागली. विजयची बहिण, जी तिच्या आईच्या मागे धावत आली होती, ती आता आपल्या आईजवळ पोहोचली होती आणि आपल्या आईला खाली बसलेलं पाहताच तिच्या पाठीवर बसून एखाद्या लहान मुलीसारखी तिच्या केसांशी खेळायला लागली.

विजयच्या घरासमोर चौकात एव्हाना बरीच गर्दी जमली होती. रस्त्याने जाणारे येणारे लोक काय गडबड चालली आहे हे बघण्यासाठी त्या गर्दीत सामिल होत होते. सकाळच्या दारुचा डोज घेवून नुकतेच परत येत असेलेले विजयचे वडीलही काय झाले हे बघण्यासाठी त्या गर्दीत सामिल झाले. त्यांनी बाकीच्या अवतीभवती जमलेल्या लोकांसोबत बघितले की गर्दीच्या अगदी मधे प्रिया उभी होती. आणि ती जशी हवेशीच बोलत होती. विजयची आई खाली जमिनीवर बसलेल्या अवस्थेत तेथील मातीला जणू कुरवाळत होती. विजयची बहिण तिच्या आईच्या पाठीवर बसून तिच्या आईच्या केसांशी खेळत होती.

... आणि जमिनीवर फक्त तिन सावल्या पडलेल्या होत्या - एक प्रियाची, दुसरी विजयच्या आईची आणि तिसरी विजयच्या बहिणीची.....

- समाप्त -

It is a curious sensation: the sort of pain that goes mercifully beyond our powers of feeling. When your heart is broken, your boats are burned: nothing matters any more. It is the end of happiness and the beginning of peace.
.... George Bernard Shaw
Sometimes reality is more tragic than fiction.
... Anonymous

कृपया या कादंबरीबद्दल आपल्या प्रतिक्रिया नोंदवा आणि ही कादंबरी आपल्या मीत्रांना ईमेल करा !

Rare Novel Collection - Mrugajal - Ch - 49

2011-03-04T13:27:00.001+05:30

Love is as much of an object as an obsession, everybody wants it, everybody seeks it, but few ever achieve it, those who do will cherish it, be lost in it, and among all, never... never forget it.
... Curtis Judalet
Pleasure of love lasts but a moment, Pain of love lasts a lifetime.
... Anonymous

मधे बरेच दिवस निघून गेले. प्रियाचं विजयकडे येणं आता वारंवार होवू लागलं होतं. तिने जणू विजयच्या कुटूंबासाठी स्वत:ला वाहून घेतलं होतं. ही गोष्ट म्हणजे प्रियाच्या वडीलांसाठी आणखी एक काळजीचं एक मोठं कारण होतं. ते तिला समजावून समजावून थकले होते. कधी रागावून, जोर जबरदस्ती करुनही त्यांनी पाहिली पण प्रिया होती की ऐकायला तयार नव्हती. उलट जेवढे तिचे वडील कठोर होण्याचा प्रयत्न करीत ती तेवढीच हट्टाला पेटत असे आणि मग दोन - दोन तिन तिन दिवस विजयच्या घरीच राहत असे. तशी तिने पुन्हा प्रक्टीसही सुरु केली होती. पण त्यातून मिळणारी मिळकत पुर्णपणे विजयच्या घरासाठीच खर्च होवू लागली होती. प्रश्न पैशाचा नव्हता. प्रश्न होता तिच्या जिवनाचा.त्यांचं म्हणणं होतं की तिच्या जिवनात विजयच्या रुपाने एक वादळ आलं होतं आणि ते तिचं जिवन उध्वस्त करुन गेलं. पण अजुनही वेळ गेली नव्हती. तिचं जिवन जेवढं उध्वस्त व्हायचं तेवढं झालं होतं पण आता तिने स्वत:ला सावरायला हवं. पण ती होती की जणू तिने त्यांचं काहीच ऐकायचं नाही अशी शपथच घेतली असावी. शेवटी थकून हारुन आणि हतबल होवून तिच्या वडीलांनी ठरवून टाकले की आपण काही एक बोलायचे नाही. कारण आता तिला समजावून सांगायला काही लहान राहाली नव्हती. तिच्याजवळ स्वत:चं चांगलं वाईट समजण्याची सदविवेकबुद्धी नक्कीच होती. आणि आजकाल त्यांचा नशिबावरचा विश्वासही वाढत चालला होता. आपण कितीही प्रयत्न केला तरी तिच्या नशिबात जे होणार ते टळणार नाही या गोष्टीवर आता त्यांचा जणू दृढ विश्वास बसत चालला होता.

एक दिवस विजयचे वडील नेहमीप्रमाणे दारु पिवून अंगणात खाटेवर पहुडले होते. विजयची बहिण केस मोकळे सोडलेल्या अवस्थेत, कुंपणाकडे पाहुन काहीतरी बोलत होती, जशी कुणा अदृष्य व्यक्तीशी बोलत असावी. विजय गेल्यापासून तिचीही परिस्थीती अगदीच दयनिय झाली होती. विजय होता तोपर्यंत विजय कसेतरी करुन तिला समजावून, लाडावून औषध देत असे. घरात एकच अशी व्यक्ती होती - विजय - की जिचं, जरी तो तिच्यापेक्षा लहान असला तरी, ती ऐकत असे. पण तो गेल्या पासून ती जास्तच हट्टी, दुराग्रही आणि सायकीयाट्रीक भाषेत सांगायचं झालं तर 'व्हायलंट' झाली होती. ती औषधंच काय तर जेवण खान पण व्यवस्थित घेत नसे. विजय गेल्यापासून विजयची आई जणू अंतर्मुख झाली होती आणि तिचं घरात कुणाकडे लक्षच नसे. त्यामुळे विजयच्या बहिणीला औषधं वैगेरे देण्याचं काम आता प्रियाने हातात घेतलं होतं. पण ती त्यात म्हणावी तशी यशस्वी झाली नव्हती.

विजयची आई कुण्या विचारात मग्न अशी मलीन चेहऱ्याने दळण निवडत होती, फाटकाचा आवाज येताच विजयच्या आईने वळून फाटकाकडे बघितले. नेहमीप्रमाणे तिच्या अपेक्षेप्रमाणे प्रिया आली होती. प्रिया येताच आईच्या हातातले दळण घेवून ती स्वत: निवडायला लागली.

'' किती करशील पोरी आमचं ... तो तर गेला... आता जे भोगायचं ते आम्हालाच भोगावं लागणार... तू का आपले हात भाजून घेतेस पोरी?'' विजयची आई न राहवून बोलली.

प्रियाने ताडले होते की तिच्या वडीलांनी इथे येवून काहीतरी तमाशा केला असावां. कारण आपली पोरगी ऐकत नाही हे पाहून त्यांनी आता नविनचं सुरु केलं होतं. विजयच्या इथे येवून त्याच्या आईला नाही नाही ते बोलणं. त्यांना वाटत होतं की असं केल्याने कदाचित त्याची आई प्रियाचं इथे येणं बंद करेल. प्रियाला या गोष्टीची सर्व कल्पना होती. त्यामुळे ती विजयची आई काहीही आणि कितीही बोलली तरी ते मनावर घेत नसे,

''आई.... तुम्हाला विजयने सांगीतले की नाही हे मला माहित नाही .... जेव्हा विजय एका महिण्यासाठी ड्यूटीवर गेला होता... तेव्हा दोन दिवसानंतर त्याच्या मागोमाग मी सुध्दा गेले होते...'' प्रिया दळण निवडता निवडता म्हणाली.

'' काय?'' विजयच्या आईच्या तोंडून आश्चर्याने निघाले.

हे कसं शक्य आहे?...

विजयची आई डोळे फाडून आश्चर्याने तिच्याकडे बघायला लागली.

प्रिया पुढे म्हणाली, '' जेव्हा तिथे आम्ही एका पुरातन शंकराच्या देवळातही गेलो होतो..तेव्हा मी देवाला काय प्रार्थना केली होती माहित आहे?''

विजयची आई अजुनही तिच्याकडे आ वासुन आश्चर्याने पाहत होती.

प्रिया एक क्षण थांबुन पुढे म्हणाली, '' ... की देवा मला जन्मोजन्मी विजयच पती म्हणून लाभू दे...''

विजयची आठवण निघताच विजयच्या आईच्या चेहऱ्यावर दु:खाची छटा पसरली.

मग पुढे उसासा टाकुन प्रिया म्हणाली, '' या जन्मात नाही मिळाला म्हणून काय झालं... माझा विश्वास आहे... पुढच्या जन्मात तो मला नक्कीच पती म्हणून मिळेल''

विजयच्या आईला तिच्या बोलण्यावर विश्वास कसा ठेवावा काहीच कळत नव्हते.

'' तिथे आम्ही खुप फिरलो... वॉटरफॉल , वृंदावन गार्डन, ... 15 दिवस आमचे कसे मजेत निघुन गेले म्हणून सांगु... की त्या 15 दिवसाला 15 जन्माची सर येणार नाही...''

विजयची आई अजुनही अविश्वासाने तिच्याकडे डोळे फाडून बघत होती. कारण ड्यूटीवरुन परत आल्यावर तिच्या मुलाने सुध्दा तिला नेमके हेच सांगीतले होते.

पण हे सगळं कसं शक्य आहे?....

जेव्हा विजय ड्यूटीवर गेला त्यानंतर दुस्ऱ्या तिसऱ्या दिवशीच तर प्रियाचा ऍक्सीडेंट होवून ती जवळ जवळ पंधरा दिवस कोमामधे गेली होती...

मग हे कसं शक्य आहे?...

ती विचार करीत होती.

'' त्यामुळे... तुम्ही त्रागा करुन घेवू नका ... किंवा वाईटही वाटून घेवू नका ... कारण मी जे काही करत आहे... ते माझं कर्तव्यच आहे...'' प्रिया म्हणाली.

प्रियाच्या बोलण्याने विजयची आई तिच्या विचारांच्या तंद्रीतुन बाहेर आली.

क्रमश:...

Love is as much of an object as an obsession, everybody wants it, everybody seeks it, but few ever achieve it, those who do will cherish it, be lost in it, and among all, never... never forget it.
... Curtis Judalet
Pleasure of love lasts but a moment, Pain of love lasts a lifetime.
... Anonymous

Recent Novel - Mrugajal - Ch-48

2011-03-03T15:58:00.001+05:30

There are no tragedies, just facts not recognized in time.
... William D. Montapert
Tragedy is like strong acid -- it dissolves away all but the very gold of truth.
... D. H. Lawrence

विजयच्या आईचा सामना तिच्या मुलाच्या ऍक्सीडेंट झालेल्या पुर्णपणे चेपलेल्या देहाशी झाला होता या गोष्टीला आता दोन - तिन महिने होवून गेले असतील. तेव्हा पासून ती अगदी शांत शांतच राहत असे. विजयच्या बहिणीला तर कोण गेलं आणि कोण जिवंत आहे याचं काही भानच राहत नसे आणि त्याच्या वडिलांना कोण गेलं आणि कोण आहे याचं काही देणं घेणं नव्हतं. तो गेल्यापासून त्या विषयावर घरात एकदाही चर्चा झाली नव्हती. तशी त्या घरात कोणत्या गोष्टीवर चर्चा विजय असतांनाच होत असे. आणि आता तोही गेला. सगळे जण आपण आपल्या ठरवून दिलेल्या विश्वात जगत होते. आणि त्या प्रत्येकाच्या विश्वात संयूक्त असं काहिच नव्हतं. जणू कुणी घराची जमिन, कुणी भिंती तर कुणी छत. जे की एकत्र कधीही येवू शकत नव्हते तरीही त्यांच्यापासून ते घर तयार झालं होतं. विजयची आई तिच्यावर जे बितलं होतं ती एकटीच सहन करीत होती आणि पेलत होती. आणि नुसतं ते दु:ख घेवून होणार नव्हतं. तिला घरातल्या सर्व जबाबदाऱ्या जसं स्वयंपाक करणे, घरचं सामान आणणे हे अजूनही पुर्वीसारखंच सुरु ठेवायचं होतं. विजय निघून गेल्यापासून जिवन जणू तिच्यासाठी थांबलं होतं. पण तिला चालत राहण्यावाचून पर्याय नव्हता. तिला थांबता येण्यासारखं नव्हतं. तिने आता स्वत:ला घरातल्या कामात गुंतवून घेण्यास सुरवात केली. कामं संपले तरी ती काहीतरी काम उकरुन काढायची आणि त्यात गुंतून रहायची किंवा तेच तेच काम पुन्हा पुन्हा करुन स्वत:ला गुंतवून ठेवायची. थोडसं का रिकामं झालं की डोक्यात पुन्हा तेच जिवघेणे विचार, त्या विचाराला ना अंत ना सुरवात.

प्रिया आजोळवरुन परत आली होती. आली तेव्हापासून तिची आपली विजयच्या घरी जायची सारखी ओढ चाललेली होती. पण तिला विजयच्या घरीच काय पण बाहेर कुठेही जाण्यास मनाई झालेली होती. तशी ती आता बऱ्यापैकी बरी झाली होती आणि बाहेर जावू शकत होती. तसे तिने बाहेर जाणे, फिरणे वैगेरे आजोळी असतांनाच सुरु केले होते. पण इथे आल्यावर तिच्यावर ही विचित्र बंधनं का लादली जात आहेत हे तिला काही कळत नव्हतं. एवढेच काय तिला तिच्या वडीलांच्या वागण्यात खुप फरक पडलेला जाणवत होता. सारखे त्यांचे आपले ' लग्नासाठी यांचा मुलगा सांगुन गेला... आणि त्यांचा मुलगा सांगुन गेला असे चाललेले असायचे' आणि प्रॅक्टीससाठी क्लिनीकवर जायची गोष्ट काढली तर ते म्हणायचे, '' मला वाटते तु आता तुझी प्रॅक्टीस तुझं लग्न झाल्यावरच सुरु करावीस''. विजयही तिला भेटावयास का आला नाही ही ही गोष्ट तिला सारखी खटकायची आणि वडीलांजवळ विजयचा विषय काढताच ते काहीतरी निमित्त करुन विषय बदलायचे. शेवटी एक दिवस ती वडीलांना न कळवता राजेशकडे जावून आली आणि तिला ती जिवघेणी बातमी मिळाली - विजय ऍक्सीडेंटमधे गेल्याची. राजेश सांगत होता पण तिची सर्व इंद्रीये जणू बधिर झाली होती.

हे कसं शक्य आहे?...

तिला विश्वासच बसत नव्हता...

तिच्याबाबतीत एवढं दुर्दैवी का घडावं?

देवाने माझ्याच नशिबी एवढं दुर्दैवं का द्यावं?

आता तिला देवाचा, नव्हे या सगळ्या जगाचाच राग यायला लागला होता. तिला जगण्याचा मरण्याचा, खाण्याचा पिण्याचा सगळ्याच गोष्टीचा जणू तिटकारा निर्माण झालां होता. तिच्यात झालेला हा बदल तिच्या वडीलांनीही ताडला होता. त्यांनी जाणले होते की विजयची बातमी तिला कळली असावी. कारण त्यांना माहित होते की तिच ती बातमी तिच्यात एवढं परिवर्तन घडवू शकते.

ती बातमी तिला केव्हा ना केव्हा तरी कळणारच होती...

एक बरे झाले की ती बातमी त्यांना तिला सांगावी न लागता कळली...

पण म्हणतात ना की काळ हा प्रत्येक जखमेवर औषध असतं....

काही काळ मधे गेल्यानंतर ती पुन्हा पुर्ववत होऊन जाईल...

त्या काळाचीच ते जाण्याची आता वाट पाहत होते. त्यांनी ठरविले होते की ती आता पुन्हा नॉर्मल होईपर्यंत तिच्याजवळ तिच्या लग्नाचा विषय काढायचा नाही. म्हणून तेही तिला पुन्हा पुर्ववत होण्याची वाट पाहत शांतच होते.

पण काळ जात होता तरी पोरीच्या जखमा काही भरायला तयार नव्हत्या. ती अजुनही शांत शांत आणि नेहमी कशाच्या तरी विचारात असायची. त्यामुळे प्रियाच्या वडीलांना तिची काळजी लागुन राहाली होती. एक दिवस ती तयारी वैगेरे करुन बाहेर जायला निघाली. आज बऱ्याच दिवसानंतर पोरगी घराच्या बाहेर पडते आहे हे पाहून तिच्या वडीलांना बरे वाटले.

'' बेटा कुठे चाललीस?'' तिच्या वडीलांनी सहज विचारले.

'' विजयकडे'' ती म्हणाली.

'पण तो तर आता गेला आहे' अगदी त्यांच्या तोंडात आले. पण तिचे वडील काहीच बोलले नाही. त्यांच्या चेहऱ्यावर पुन्हा आता काळजीच्या छटा उमटल्या होत्या.

या पोरीचं कसं होणार ... देव जाणे...

त्यानी विचार केला.

आज नेहमीप्रमाणे घरातली सगळी कामे आटोपून विजयची आई अंगणात बसली होती. कुठेतरी शुन्यात आपली नजर खिळवून. सगळी कामे पुन्हा पुन्हा करुनही संपली असावीत. फाटक उघडून प्रिया आत अंगणात आल्याचं भान सुध्दा तिला नव्हतं. आत येताच प्रिया गंभीर चेहऱ्याने विजयच्या आईजवळ उभी राहाली. विजय गेल्यानंतर कितीतरी दिवसानंतर प्रथमच ती त्याच्या आईला सामोरी जात होती. तरीही विजयच्या आईचं लक्ष नव्हतं. प्रियाला कशी सुरवात करावी काही कळेना. आणि काहीतरी सुरवात केलीही तरी त्याची आई कशी रिऍक्ट करेल याची तिला काही कल्पना येत नव्हती. हळूच तिने आपले दोन्ही हात विजयच्या आईच्या खांद्यावर ठेवले. विजयच्या आईने काहीही अविर्भाव न दाखवता वळून प्रियाकडे बघितले. कितीतरी दिवसानंतर एक आधाराचा हात तिला तिच्या खांद्यावर विसावलेला जाणवत होता. ती उठून उभी राहाली. प्रियाजवळ गेली आणि मग दोघीही अनावर होवून एकमेकांच्या गळ्यात पडून ओक्साबोक्शी रडत होत्या. त्यांच्या दोघींच्याही साठलेल्या भावनांना जणू आज वाट मिळाली होती.

क्रमश:...

There are no tragedies, just facts not recognized in time.
... William D. Montapert
Tragedy is like strong acid -- it dissolves away all but the very gold of truth.
... D. H. Lawrence

Story Book - Novel - Mrugajal - Ch-47

2011-03-02T12:30:00.000+05:30

Tragedy delights by affording a shadow of the pleasure which exists in pain.
... Percy Bysshe Shelley
It is restful, tragedy, because one knows that there is no more lousy hope left. You know you're caught, caught at last like a rat with all the world on its back. And the only thing left to do is shout -- not moan, or complain, but yell out at the top of your voice whatever it was you had to say. What you've never said before. What perhaps you don't even know till now.
.... Jean Anouilh

एक दिवस जायला, एक दिवस थांबायला आणि एक दिवस यायला असं जरी धरलं तरी तिन दिवसात विजय घरी परत यायला पाहिजे होता. पण आज चार दिवस होवून पाचवा दिवस होता. ना त्याचा फोन ना काही खबर. विजयची आई वारंवार दरवाजात येवून दुरवर तो कुठे येतांना दिसतो का ते पाहत होती. विजयचे वडील सकाळीच सायकल घेवून दारुच्या गुत्यावर जायचे आणि तिकून तिकडेच परस्पर ऑफीसला जायचे असा रोजचा जणू त्यांचा नियम असायचा.

विजयचे वडील दरवाज्यातून बाहेर पडले तशी विजयची आई म्हणाली, '' अहो ऑफीसात विजयचा काही फोनबिन आला होता का?''

'' नाही '' विजयचे वडील न थांबता म्हणाले.

'' अहो... आज पाचवा दिवस... पोरगा अजून कसा घरी आला नाही.... काहीतर करा ...'' विजयची आई आता पार चिडली होती.

विजयचे वडील बाहेर जाता जाता दरवाजात थांबले आणि म्हणाले, '' येईल ... कुठं जाणार आहे... '' आणि लगबगीने आपली सायकल घेवून निघून गेले.

कारण त्यांना थांबायला वेळ नव्हता. रोजच्यापेक्षा आज थोडा उशीर झाला होता म्हणून दारु विना त्यांचे हातपाय आता कापायला लागले होते. त्यांच शरीर आता पुर्णपणे अल्कोहोलीक झालं होतं. शरीरच ते. त्याला तुम्ही जशी सवय लावणार तसं ते वागणार. त्याला आता पुर्णपणे दारुची सवय लागली होती. तिकडे घड्याळीची वेळ चुकेल पण ते शरीर आता रोचच्या ठरलेल्या वेळी बरोबर दारुची मागणी करत असे - बॉयलॉजीकल क्लाकच्या वेळेनुसार.

दुपार झाली तरी अजुन पोराचा पता नाही. म्हणून विजयची आई पुन्हा दरवाजात उभी राहून दुरवर कुठे आपला पोरगा दिसतो का ते बघू लागली. दुर दुरवर पोराचा पत्ता नव्हता. तिच्या जिवाची आता घुसमट होत होती.

काय करावे?..

कुणाला सांगावे ?...

कुणाला विचारावे?...

तिला काही कळत नव्हते. घरात तिच्या व्यतिरीक्त तिची मुलगी होती. पण तिचा काही उपयोग नव्हता. शेवटी तिने काहीतरी विचार केला आणि मनाशी एक ठरवुन घराला कुलुप घालून ती निघाली - राजेशच्या घराकडे.

संध्याकाळ झाली. ती अजुनही दारात उभी राहून पोराची वाट पाहत होती. दूपारी राजेशच्या घरी गेली होती तर राजेशच्या घराला कुलूप होते. कळले सगळेजण सहकुटुंब कुठे कोण्या कुलदेवतेच्या देवस्थानाला गेले होते. राजेशला मुलगा झाला होताना. म्हणून सगळेजण अगदी खुश होते.

तेवढ्यात विजयच्या आईला समोरुन लोकांचा एक घोळका तिच्याच घराकडे येतांना दिसला.

काय भानगड आहे?...

यांनी पुन्हा दारु पिऊन कुठे काही गोंधळ तर नाही घातला?...

जसजशी गर्दी जवळ येवू लागली तिला स्पष्ट दिसू लागले की गर्दीतले चार लोक स्ट्रेचरसारखं काही तरी धरुन येत होते. आणि हो ते तिच्याच घराकडे येत होते.

दारु पिऊन पडून यांना काही झालं तर नाही?...

का आपल्या पोराला विजयला तर काही झालं नाही?...

अचानक तिच्या डोक्यात विचार आला आणि आता तिला धडधडायला लागलं होत. एव्हाना लोक आवाराचं फाटक उघडून स्ट्रेचर घेवून आत आले. त्यांनी स्ट्रेचर अंगणात ठेवला. स्ट्रेचरवर पाढऱ्या कापडात गुंडाळलेलं कुणाचं तरी शरीर होतं. पण ते कापड बाजुला सारुन ते शरीर कुणाचं आहे हे बघण्याची तिची हिम्मत होईना.

शरीर जिवंत आहे की?...

विजेसारखा एक प्रश्न तिच्या डोक्यात येवून गेला. तिला काय करावे काही कळेना. भांबावलेल्या स्थितीत ती त्या लोकांना सामोरी गेली. ती गर्दीतल्या प्रत्येकाकडे कुणीतरी तिला काय झालं हे सांगेल या आशेने पाहत होती. पण तिची नजरानजर होताच प्रत्यके जण आपली नजर चुकविण्याचा प्रयत्न करीत होता. प्रकार काहीतरी गंभीर आहे याची तिला आता जाणीव होवू लागली होती. तेवढ्यात गर्दीतला एकजण तिच्या समोर आला. त्याने कापडाचे एक गाठोडे उघडून तिच्या समोर धरले.

'' हे सामान तुमच्या पोराचंच ना?'' त्या माणसाने विचारले.

विजयच्या आईने एकदा त्या सामानाकडे आणि नंतर त्या खाली ठेवलेल्या स्ट्रेचरकडे पाहत विचारले, ''काय झालं माझ्या पोराला? ''

तरीही कुणी काहीच बोलत नाही हे पाहून ती त्या स्ट्रेचरवर पांघरलेला पांढरा कपडा बाजुला करण्याचा प्रयत्न करु लागली तेव्हा त्या गर्दीतला एक जण बोलला, '' माफ करा... त्याचा ऍक्सीडेंटमध्ये मृत्यू झाला आहे...ह्या त्याच्या सामानात सापडलेल्या पत्यावरुन आम्ही त्याला इथे घेवून आलो''

विजयच्या आईच्या डोळ्यासमोर एकदम अंधारी आली. ती स्ट्रेचरजवळ उभी होती तिथेच ती मटकन खाली बसली. तो धक्का तिच्यासाठी एवढा अनपेक्षीत आणि मोठा होता की जणू तिच्या सर्व इंद्रीयांनी काम करणे बंद केले होते. ना तिला काही एकू येत होते, ना काही दिसत होते ना ती काही बोलत होती ना रडत होती. थोड्या वेळाने त्या धक्यातून सावरल्यावर तिने पुन्हा प्रेतावरचा पांढरा कपडा बाजुला सारण्याचा प्रयत्न केला. पण तो बाजुला झाला नाही कारण तो पुर्णपणे पक्का त्या प्रेताला बांधला होता.

मग ती तो कपडा जोरजोराने ओढून काढण्याचा प्रयत्न करु लागली तेव्हा कुणीतरी तिला अडवित म्हटले, '' त्याची बॉडी आणि चेहरा पुर्णपणे चेपलेला आहे... चेहरा पण ओळखू येत नाही ''

'' माझ्या पोरा ... देवा...'' विजयची आई हंबरडा फोडून रडायला लागली.

कदाचित बाहेरच्या आवाजामुळे विजयची बहिण शालीनी घराच्या बाहेर आली. ती येताच गर्दीतल्या बऱ्याच जणांच्या नजरा तिच्यावर खिळल्या. ते जणू वाट पाहत होते की आता ही या सगळ्या प्रसंगावर कशी रिऍक्ट करते. पण शालीनीने बाहेर आल्या आल्या आपल्या रडणाऱ्या आईवर निर्वीकारपणे एक नजर टाकली आणि मग ती त्या कपड्यात बांधलेल्या प्रेताजवळ गेली. प्रेताजवळ जावून खाली बसून ती त्या प्रेताला हळू हळू गोंजारत होती की त्या प्रेताला सोडण्याचा प्रयत्न करीत होती - सांगणे कठिण होते. कदाचित बिचारीला काय झाले हे सगळे कळत होते. पण ते सर्व व्यक्त करण्यास कदाचित तिच्या भावना तिला साथ देत नव्हत्या.

क्रमश:...

Tragedy delights by affording a shadow of the pleasure which exists in pain.
... Percy Bysshe Shelley
It is restful, tragedy, because one knows that there is no more lousy hope left. You know you're caught, caught at last like a rat with all the world on its back. And the only thing left to do is shout -- not moan, or complain, but yell out at the top of your voice whatever it was you had to say. What you've never said before. What perhaps you don't even know till now.
.... Jean Anouilh

Online Literature book - Mrugajal - Ch-46

2011-03-01T14:41:00.001+05:30

Love is a temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides. And when it subsides you have to make a decision. You have to work out whether your roots have become so entwined together that it is inconceivable that you should ever part. Because this is what love is. Love is not breathlessness, it is not excitement, it is not the promulgation of promises of eternal passion. That is just being "in love" which any of us can convince ourselves we are. Love itself is what is left over when being in love has burned away, and this is both an art and a fortunate accident. Your mother and I had it, we had roots that grew towards each other underground, and when all the pretty blossoms had fallen from our branches we found that we were one tree and not two."
.... St. Augustine

प्रियाच्या घरी जावून आल्यापासून विजयला सारखी प्रियाला भेटण्याची ओढ लागून राहाली होती. आपल्या इतक्या कठीण दिवसात ती नेहमी आपल्यासोबत खंबीरपणे उभी होती आणि तिच्यावर जेव्हा कठीण प्रसंग बेतला तेव्हा आपण तिच्याजवळ नाही याची त्याला सारखी खंत वाटत होती.

असा कसा अपघात झाला तिचा?...

त्याचा तर विश्वासच बसत नव्हता. पण प्रियाच्या घरी जावून आल्यापासून त्याला सत्य परिस्थितीची जाणीव होत होती.

आणि डोक्याला मार लागून 15 दिवस कोमात होती ती...

म्हणजे मार फार जास्त असला पाहिजे...

अश्या परिस्थितीत जर आपण तिला जावून भेटलो तर तेवढाच तिला दिलासा...

आपल्याला तिथे ड्यूटीवर कुणी कसं कळवलं नाही....

आईने नाही तर राजेशने तरी कळवायला हवं होतं...

पण आता त्या झालेल्या गोष्टींना काही अर्थ राहाला नव्हता. त्याच्या डोळ्यासमोर राहून राहून प्रियाचा चेहरा येत होता.

बिचारीला आई नाही आणि वडील हे असे.. दिलं पाठवून आजोळी...

त्याला तिच्या वडीलांविषयी डोक्यात एक रागच होता. आधी ते त्याच्याशी व्यवस्थित वागत. पण जेव्हापासून प्रिया आणि त्यांच्यात जवळीक निर्माण झाली, ते त्याचा राग करु लागले होते. आणि त्यातच त्याची तब्येत अशी झाली आणि नोकरी गेलेली. त्यांचा त्याच्याविषयीचा राग समजण्यासारखा होता.

ते काही नाही... आता आपल्याला तिच्या वडीलांची परवा न करता तिला तिच्या आजोळी जावून भेटायला पाहिजे..

पण आई एकटे जावू देणार नाही याची त्याला खात्री होती...

राजेशकडे जावून यावं का?..

पण राजेशकडे जावून काय होणार आहे?...

प्रियाविषयीचा साधा निरोप त्याने न दिल्यामुळे त्याच्या मनात राजेशविषयी रागच होता.

जो काही निर्णय घ्यायचा तो तर आपल्यालाच घ्यावा लागेल...

त्याला भेटूनही काही उपयोग नाही ... एवढ्यात सारखा टोमणे मारतो तो...

शेवटी हेच खरं की परिस्थितीनुसार लोक बदलतात... काही अपवाद वगळता .... जशी की प्रिया...

दोन तिन दिवस झाले असतील त्याला ड्यूटीवरुन परत येवून आणि प्रियाच्या अपघाताची बातमी कळून. त्याच्या मनाचा सारखा कोंडमारा होत होता. ऑफिसला जायचीही काही इच्छा होत नव्हती. एका जागी बसुन विचार करुन करुन त्याच्या मेंदूचा नुसता भुगा होत होता.

इथे हातावर हात ठेवून नुसतं कुढत राहाण्यापेक्षा... जाऊन आलेलेच केव्हाही योग्य..

शेवटी एक दिवस विजयने मनाचा पक्का निर्णय केला की काहीही होवो एकदा प्रियाला जावून भेटून यायचेच आणि कुणालाही न सांगता त्याने आपली बॅग तयार केली.

तेवढ्यात त्याची आई तिथे आली, '' आता कुठे निघालास तू?''

'' प्रियाला भेटायला ... तिच्या आजोळी'' विजय आपली बॅग निट बंद करीत म्हणाला.

'' अश्या या परिस्थितीत... '' आई.

विजय काहीच बोलला नाही. पण त्याच्या हालचालींवरुन त्याचा ठाम निर्णय दिसत होता.

'' हे बघ,,, तुझं आधीच डोकं ठिकाणावर नाही... '' त्याची आई चिडून म्हणाली आणि मग स्वत:ला सावरीत त्याला समजावण्याच्या सुरात म्हणाली, '' अशा अवस्थेत तू जावू नकोस''

'' तू काळजी करु नको... मी सोबत औषधसुद्धा नेत आहे'' तो म्हणाला.

'' ड्यूटीला गेला होता तेव्हाही नेलं होतस'' पुन्हा त्याची आई चिडून त्याला टोमणा मारल्यागत म्हणाली.

'' नाही मी आता व्यवस्थीत औषधं घेईन... आता बघितलं नाहीस ... परत आलो तेव्हापासून मी निट औषधं घेत आहे...'' विजयने बॅग उचलली आणि तो निघाला.

त्याच्या आईला माहित होते की आता तो एकणार नाही.

'' थांब '' त्याची आई म्हणाली आणि काहीतरी आणण्यास लगबगीने घरात गेली.

विजय तिथेच दारात थांबला. थोड्या वेळाने त्याची आई हातात काहीतरी घेवून घाई घाईने बाहेर आली.

'' पोरा हे पिर बाबाचं तावीद गळ्यात बांधून जा'' ती त्याच्या गळ्यात तावीद बांधीत म्हणाली.

विजयचा अश्या गोष्टींवर कधीच विश्वास नव्हता. पण आईच्या समाधानासाठी त्याने तिला ते तावीद बांधू दिले.

'' हे तावीत तुझं रक्षण करील '' तावीदाला गाठ बांधीत ती म्हणाली. बिचारीला आता या तावीद गंडे दोरे यासारख्या गोष्टींचाच आधार होता. नवऱ्याचा तिला आधार असा म्हणून कधीच नव्हता. आणि या विखुरनाऱ्या घराला थांबवायचं असेल तर तिलाच घराचा एक मोठा आधार म्हणून भूमिका निभावायची होती. तिला जर मोठा आधार बनायचे असेल तर मग तिला कोण्या एखाद्या टेकूसारख्या आधाराची गरज नको?

विजय काहीच बोलला नाही.

'' हं निघू आता'' तिचं तावीद बांधून झाल्यावर तो म्हणाला.

'' निट जा... औषधं वेळेवर घे... कुठलंही काहीही खावू नको ... चांगल्या जागी काहीतरी खायचं ... नाही तर कुठे काही भेटलं नाही तर फळं खायची... पाणीही चांगल्या जागचंच प्यायचं... पैसे बरोबर ठेव...''

'' हो... आता प्रत्येक वेळा तेच तेच सांगशील... मागच्या वेळेलाही हेच सांगीतलं होतं...'' तो चिडून म्हणाला.
आणि बॅग घेवून तो निघाला.

'' हो हेच सांगितलं होतं... पण काही उपयोग झाला का?'' त्याच्या आईचा पुन्हा त्याने औषध न घेतल्याच्या गोष्टीकडे रोख होता.

विजय ने आता वाद घालण्याच्या मनस्थितीत नव्हता. त्याला जायची घाई झाली होती. तो काही न बोलता निघाला सुध्दा.

'' पोहोचल्यावर बाबाच्या ऑफीसात फोन कर..'' ती त्याला एकू जाईल अशा मोठ्या आवाजात म्हणाली.

'' हो...'' तोही चालता चालता वळून मोठ्या आवाजात म्हणाला. तो 'हो' म्हणाला खरा पण त्याला आधीच्या बऱ्याच वेळा आलेल्या अनुभवावरुन माहित होते की वडीलांच्या ऑफिसात फोन करुन काही उपयोग नव्हता. कारण ते ऑफीसात असे म्हणून कधी नसायचेच. मग कुणीतरी दुसरंच फोन उचलायचं आणि निरोप द्यायचं तर दूरच वर कुत्सीतपणे काहीतरी बोलायचं.

त्याची आई काळजीने त्याच्या जाणाऱ्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे ती नाहीशी होईपर्यंत टक लावून बघत राहाली

क्रमश:...

Love is a temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides. And when it subsides you have to make a decision. You have to work out whether your roots have become so entwined together that it is inconceivable that you should ever part. Because this is what love is. Love is not breathlessness, it is not excitement, it is not the promulgation of promises of eternal passion. That is just being "in love" which any of us can convince ourselves we are. Love itself is what is left over when being in love has burned away, and this is both an art and a fortunate accident. Your mother and I had it, we had roots that grew towards each other underground, and when all the pretty blossoms had fallen from our branches we found that we were one tree and not two."
.... St. Augustine

New fiction book - Mrugajal Ch-45

2011-02-28T13:37:00.001+05:30

Today's thoughts-
Sadness flies on the wings of the morning and out of the heart of darkness comes the light.
... Jean Giraudoux
The flame of love is now just a cold loneliness.
... Uniek Swain

विजयच्या आईने विजयचा हात धरुन जणू खेचूनच त्याला घराच्या बाहेर काढले त्याला ती प्रियाच्या घराकडे घेवून चालली होती. विजयची आई एखादी शक्ती तिच्या अंगात संचारावी अशी झपाझप पावले टाकीत विजयचा हात धरुन पुढे पुढे चालत होती. आणि विजय तिच्या चालण्याच्या गतिशी आपल्या चालण्याची गती मिळविण्याचा प्रयत्न करीत तिच्या मागे मागे चालत होता. प्रियाचे घर येईपर्यंत जवळ जवळ पंधरा मिनिटे ते अश्या तऱ्हेने चालत होते. विजय अजुनही संभ्रमावस्थेत असल्यासारखा तिच्या सोबत चालत होता. इतक्या वेळेपासून विजयची आई एक शब्द बोलली नव्हती की विजयही बोलला नव्हता. तो एकदम शांत झाला होता. जणू आता कुठे त्याला प्रकरणाच्या गांभिर्याची जाणीव झाली होती. पण तरीही त्याच्या मनात एक प्रश्न सारखा घोंगावत होता की..

हे कसं शक्य आहे?...

आणि विजयच्या आईच्या डोक्यात एक गोष्ट सारखी घोंगावत होती की...

आपण आधीच हा मानसिकरीत्या कमजोर असतांना याला प्रियाच्या बाबतीत सांगावे की नाही हे आपण विचार करीत होतो...

पण हा आधीच असा वागतो आहे...

याला आधीच ही गोष्ट कळून याच्यावर मानसिक आघात तर नाही ना झाला?...

न जाणो कदाचित तो तिकडे असतांना त्याला तिच्या ऍक्सीडेंट विषयी कळले असावे...

पण जे काहीही असो... आता त्याने मनाने पक्क व्हायला पाहिजे...

आणि सत्यपरिस्थीतीशी तोंड द्यायला शिकायला पाहिजे...

एव्हाना प्रियाचे घर आले होते. त्यांना घराच्या बाहेरच प्रियाचे वडील उभे होते. या दोघांना तिकडे येतांना पाहताच ते त्यांच्याकडे रागाने पाहत अजून समोर आले. प्रियाच्या वडीलांना तिची विजयशी जवळीक मान्य नव्हती. एरवी आपल्या मनाला मुरड घालून त्यांनी ती मान्यही केली असती. पण त्याची नोकरी गेली आणि त्याला वेडाचे झटके यायला लागल्यापासून तर त्यांना ती बिलकुलच मान्य नव्हती. आणि आता ह्या प्रियावर आलेल्या संकटालाही ते विजय आणि त्याच्या कुटूंबालाच जबाबदार मानत होते. आणि ते साहजीगच होतेही म्हणा. कारण एका वेड्याशी आपल्या मुलीने लग्न करावे हे कुणा वडीलांना मान्य होणार?. प्रियाच्या वडीलांना रागाने आपल्याकडे पाहतांना आणि समोर येतांना पाहून विजयच्या आईने त्याचा हात सोडला. आणि आता ते दोघेही प्रियाच्या वडीलांसमोर उभे होते. काही क्षण काही न बोलताच गेले.

'' कशी आहे प्रिया?'' विजयच्या आईने हिम्मत करुन विचारले.

'' जिवंत आहे अजून..'' प्रियाचे वडील कडवटपणे म्हणाले.

त्यांच्या लक्षात आले की आता यांच्याशी जास्त बोलण्यात काही तथ्य नाही. म्हणून जेव्हा ते प्रियाच्या वडीलांकडे दुर्लक्ष करुन आत घरात जावू लागले तेव्हा ते म्हणाले.

'' इथे नाही आहे ती... ''

'' मग कुठे आहे?...'' विजयच्या आईने विचारले.

'' तिला आम्ही बाहेरगावी पाठवले आहे... तुमच्या मनहूस सावलीपासून दूर'' प्रियाचे वडील म्हणाले आणि आत घरात निघून गेले.

त्यांचा नोकर तिथे बाजुलाच उभा होता. त्यांनी प्रियाच्या वडीलांना आत घरात जाईपर्यंत वाट बघितली आणि मग त्या नोकराला विजयच्या आईने विचारले.

'' प्रिया कुठे आहे?''

प्रथम त्या नोकराने आत बघीतले आणि त्याचा मालक घरात गेला आहे याची खात्री झाल्यावर तो त्यांना हलक्या आवाजात म्हणाला.

'' तुम्ही कशाला आला इथे... तुम्हाला तर माहित आहेच ... साहेबांना तुम्ही इथे आलेले बिलकुल आवडत नाही''

'' हो बाबा... तुमचं सगळं मान्य आहे... पण आमच्या या येड्या पोराला कोण सांगणार?... आता हा बघ वेड्यासारखा बरळतो आहे की प्रिया त्याच्यासोबत तिथे ड्यूटीच्या गावावर त्याच्याबरोबर होती... आता हा गेल्यानंतर दुसऱ्या दिवशीच तिचा अपघात झाला... नुसता अपघातच नाही तर नंतर पंधरा दिवस ती सिरीयस होती अन कोमात होती... अन याच्याबरोबर तिथे पंधरा दिवस ती राहणं कसं शक्य आहे... याला जरा समजावून सांग बाबा '' विजयची आई वैतागुन म्हणाली.

त्या नोकराने अविश्वासाने आणि गोंधळून विजयकडे बघितले. त्याला त्याच्याशी काय बोलावे आणि त्याला काय सांगावे काही कळत नव्हते. म्हणून तो तसाच उभा राहाला. विजयला हळू हळू आता परिस्थीतीची जाणीव होवू लागल्याचं जाणवत होतं.

'' कशी आहे तिची तब्येत आता?'' आता विजयनेच पुढाकार घेवून त्या नोकराला विचारले.

'' आठ-दहा दिवस झाले त्यांना शुद्ध आली ... अन काल साहेबांनी त्यांना आजोळी पाठवलं आहे... हवापालट करायला. '' नोकर म्हणाला.

विजयला आता हुरहुर लागुन गेली होती. प्रियाला केव्हा एकदा भेटतो असं त्याला झालं होतं.

पण तिला तर आजोळी पाठविलेलं...

विजयला तिचं आजोळ माहित होतं...

पण ते काही एवढं जवळही नव्हतं...

आता कसं करायचं?...

विजय विचार करु लागला.

क्रमश:..

Today's thoughts-
Sadness flies on the wings of the morning and out of the heart of darkness comes the light.
... Jean Giraudoux
The flame of love is now just a cold loneliness.
... Uniek Swain

Sahitya Book - Mrugajal- Ch-44

2011-02-26T07:39:00.000+05:30

Today's Quotes:
There is something beautiful about all scars of whatever nature.A scar means the hurt is over, the wound is closed and healed, done with.
.... Harry Crews
Man performs and engenders so much more than he can or should have to bear.That's how he finds that he can bear anything.
... William Faulkner

दुपारी जेवण वैगेरे झाल्यावर विजय बेडवर पडून आराम करीत होता. खाली जमिनीवर बसून त्याची आई दळण निट करीत होती. ती अजुनही सकाळच्या धक्यातून सावरली नव्हती. पण तिला थकून हारुन किंवा थांबून चालणार नव्हते. आता घरात ती एकटीच तर उरली होती जिच्यामुळे घर चालणार होतं. घर वेगवेगळ्या भागात विभाजीत होऊन विस्कळीत होत होतं. आणि तिला त्या भागांना जोडणारा दूवा म्हणून काम करायचं होतं. दळण निट करता करता तिने तिरप्या नजरेने त्याच्याकडे बघितले. तो बेडवर पडला होता, पण त्याचे डोळे उघडे होते आणि तो एकसारखा छताकडे पाहत होता. जणू त्याच्या डोक्यात विचारांचं थैमान माजलं होतं.
तिला त्याच्याशी बरच बोलायचं होतं. विषेशकरुन प्रियाच्या बाबतीत बोलायचं होतं. तो गेल्यापासूनच्या त्या एका महिन्यात बऱ्याच घडामोडी झाल्या होत्या, त्या सगळ्या तिला सांगायच्या होत्या.

पण ही योग्य वेळ होती का?...

त्याची तर मानसिक स्थिती अजुनच नाजुक झालेली दिसत होती...

अश्यात त्याला त्या सगळ्या गोष्टी सांगणं योग्य होईल का?..

तिने अंदाज घेण्याच्या उद्देशाने, सहजच विचारावे असे विचारले, '' तिथलं ऑफीसचं काम निट झालं ना सगळं?''

तो काहीच बोलला नाही. अजुनही तो आपल्याच विचारात मग्न दिसत होता. त्याच्या आईने त्याच्या हाताला स्पर्श करुन आवाज दिला, '' विजय''

'' हो... काय?'' तो एकदम विचारातून जागा झाल्यासारखा म्हणाला.

''नाही ... म्हटलं... तिथलं ऑफीसचं काम निट झालं ना सगळं?'' त्याच्या आईने पुन्हा विचारले.

'' हो झालंना... मी गेल्यावर .. दोन दिवसाने मागून प्रिया तिथे आली म्हणून बरं झालं... नाहीतर खुप बोअर झालं असतं'' विजय म्हणाला.

विजयच्या आईला जणू विजेचा झटका बसावा असं झालं. ती दळण निट करायचं थांबवून आश्चर्याने विजयकडे बघायला लागली. तिने दळणाचं ताट उचलून बाजूला ठेवलं आणि तावातावाने त्याच्यासमोर उभी ठाकत म्हणाली, '' पोरा तुला काय झालं?.... पुन्हा येड्यासारखा का बरळतोस? ''

'' का? काय झालं?'' विजय तिला या अनपेक्षीत पावित्र्यात बघून बेडवर उठून बसत म्हणाला.

'' तु आला तेव्हापासून तुला मी ... सांगावं म्हणत होते... पण तु आला अन त्या नयनाचं भाटपुराण घेवून बसला... म्हणून तुला सांगावं की नाही... अजुनही मला काही कळत नाही'' विजयची आई जणू स्वत:च त्याला सांगावं की नाही हे चाचपडून पाहत होती.

'' आता काय झालं हे मला सांगशील तरच कळेल ना?'' विजय म्हणाला.

'' तु गेल्याच्या दुसऱ्या दिवशीच प्रियाचा ऍक्सीडेंट झाला... तिच्या घराच्या गच्चीवरुन पडली ती... डोक्याला बराच मार लागला आहे... आणि तेव्हापासून अजूनही ती कोमातच आहे...'' विजयच्या आईने हिम्मत करुन सांगीतले.

विजय कॉटवरुन उठून उभा राहाला, '' कसं शक्य आहे?... काय बोलतेस आई तू?... मी ड्यूटीवर गेल्यावर दोन दिवसाने तर ती तिथं आली होती... मग गच्चीवरुन पडणे कसं शक्य आहे... आणि नुसती आलीच नाही तर आम्ही चांगले 15 दिवस सोबत होतो... खरं म्हणजे तुला काय सांगू आम्ही तिथे किती फिरलो... तुला माहित आहे... तिथे आम्ही एका पुरातन शंकराच्या देवळातही गेलो होतो..'' विजय त्याच्या आईला विश्वास देण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

विजयची आई पुन्हा खाली बसुन रडायला लागली.

'' देवा ... माझ्या पोराला यातून सोडव रे बाबा... काही अपराध झाला असेल तर त्याची शिक्षा मला दे... पण माझ्या पोराला यातून सोडव रे बाबा''

रडता रडता विजयच्या आईचे लक्ष बेडखाली ठेवलेल्या विजयच्या बॅगकडे गेले. हीच ती बॅग होती जी त्याने ड्यूटीवर आपल्या सोबत नेली होती. रडता रडता ती एकदम थांबली आणि तिने ती बेडखाली ठेवलेली बॅग तावातावाने ओढून बाहेर काढली. बॅग उघडून ती वेड्यासारखी त्यातल्या वस्तू इकडे तिकडे फेकायला लागली. बॅगच्या बुडात ठेवलेल्या औषधाच्या गोळ्यांकडे आश्चर्याने बघत ती म्हणाली, '' जातांना जश्या ठेवल्या तश्याच आहेत... एकही गोळी खाल्ली नाहीस''

विजयच्या आईने रागाने त्या गोळ्या विजयकडे फेकल्या. ती पुन्हा रडायला लागली, '' कोणत्या जन्माचा सूड घेत आहेस रे पोरा... ''

'' आई तुला खोटं वाटतंना... हव तर प्रियाला विचार... आम्ही वृंदावन गार्डनला गेलो होतो की नाही ते?'' विजय अजूनही तिला विश्वास देण्याचा प्रयत्न करीत होता.

आता मात्र विजयच्या आईच्याने राहवले गेले नाही. ती रडायची एकदम थांबली. एका हाताने आपले अश्रू पुसत दुसऱ्या हाताने विजयचा हात पकडत त्याला दरवाच्याकडे खेचत म्हणाली, '' चल... माझ्याबरोबर चल... एकदाचा सोक्षमोक्षच होवू दे''

क्रमश:...

Today's Quotes:
There is something beautiful about all scars of whatever nature.A scar means the hurt is over, the wound is closed and healed, done with.
.... Harry Crews
Man performs and engenders so much more than he can or should have to bear.That's how he finds that he can bear anything.
... William Faulkner

Current Novel - Mrugajal - Ch-43

2011-02-24T20:38:00.001+05:30

Turn your wounds into wisdom.
...Oprah Winfrey
Don't cry when the sun is gone, because the tears won't let you see the stars...Violeta Parra
The turning point in the process of growing up is when you discover the core of strength within you that survives all hurt.
...Max Lerner,The Unfinished Country, 1950

आज जवळपास एक महिन्यानंतर विजय ड्यूटीवरुन घरी परतला होता. आपली बॅग एका हातात घेवून त्याची पावले आपल्या घराच्या दिशेने भराभर चालत होती.

खरंच माणसाला घराची ओढ किती असते...

आणि खरंच ती माणसं किती भाग्यवान ज्यांना घराची ओढ असते...

फाटकापाशी आल्या-आल्या त्याला घराचे दार उघडे दिसले.

कोण आले असावे?...

नक्कीच प्रिया असेल...

पण तिला तर आपण येण्याचा दिवस माहित नव्हता...

म्हणजे ती असेल तर योगायोगच म्हणावा लागेल...

कंपाउंडचे फाटक उघडत त्याने तिथूनच आवाज दिला, '' आई.. ''

आतून काहीच प्रतिसाद आला नाही.

कदाचित ती स्वयंपाकात मग्न असेल...

पण तिला तर आपल्या येण्याची कल्पना होती ...

उघड्या दारातून आत जाता जाता त्याने पुन्हा आत आवाज दिला '' आई ''

तरीही काही प्रतिसाद नव्हता. तो उघड्या दारातून आत गेला आणि समोरच्या खोलीत जे कोणी बसलेलं होतं ते पाहून विजयच्या तळपायाची आग मस्तकात गेली. समोरच्या खोलीत त्याची वाट पाहात नयना बसलेली होती. विजय आत येताच ती अदबीने उठून उभी राहाली. ती काही बोलण्यार याच्या पहिलेच -

'' तू?...'' आश्चर्याने विजयच्या तोंडून निघाले.

'' विजय... मी तुझीच वाट पाहत होते'' तिच्या तोंडून निघाले.

'' कशाला?'' कडवटपणे तो म्हणाला, '' माझ्या संसाराची घडी कशीबशी निट बसली आहे ... ती उधळायला?''

'' नाही रे... तू असं कसं बोलतोस?''

'' तसं नाही म्हणू तर... काय आरती ओवाळू तूझी?'' विजय तोल गेल्यागत बोलू लागला.

'' विजय .. प्लीज जिव्हारी लागेल असं काही बोलू नकोस'' नयना गयावया करु लागली.
तिच्या डोळे आता पाणावले होते.

'' मग कशाला आलीस इथे?'' विजय.

'' का मला तुझ्याकडे यायचाही अधिकार नाही? ... एवढी का मी परकी झाले तुला'' नयना.

'' अधिकार?... '' तो उपाहासाने म्हणाला.

'' मी तुझी माफी मागायला आले होते... विजय खरच मी चूकले... माणूस जवळ असतांना त्याला त्याची किंमत कळत नाही .. तो दूर गेल्यावर्च त्याला त्याची किंमत कळते'' नयना

'' मग अजून दूर जायची वाट पहायची होतीस की... वर जायची... '' विजय.

'' विजय प्लीज असं अभद्र बोलू नकोस.. प्लीज मला माफ कर... मी चूकले'' नयना.

'' चूकले? ... आणि मी बरबाद झालो त्याचं काय?'' विजय संतापाने थरथरत बोलत होता.

'' अजून वेळ गेलेली नाही... पपा पुन्हा तुला नोकरीवर घेतील आणि पुन्हा सर्व पुर्ववत होईल'' नयना त्याला समजावण्याच्या सुरात म्हणाली.

'' तो तुझा बाप...माझ्या जिवनाची घडी जेव्हा त्याला वाटेल तेव्हा बिघडवायला.. आणि जेव्हा त्याला वाटेल तेव्हा निट बसवायला ... काय कुठला देव लागून जातो... '' विजय बोलत होता.

विजयची आई घाईघाईने फाटक उघडून दाराकडे निघाली. तिचा मुलगा आज जवळपास एका महिन्यानंतर घरी येत आहे याचा आनंद तिच्या प्रत्येक हालचालीतून जाणवत होता. ती दाराजवळ येवून पोहोचली आणि तिथेच थबकली. तिच्या आनंदावर जणू विरजण पडलं होतं. घरातून येणाऱ्या विजयच्या जोरजोरात आणि रागाने बोलण्याच्या आवाजाने ती संभ्रमात पडली.

काय झालं असेल?...

तो एवढा कुणावर रागावतो आहे?...

एवढा तो प्रथमच कुणावर रागे भरत होता...

बापात आणि पोरात कशावरुन बिनसलं की काय?...

नाही बापाचा आणि पोराचा संवाद तर दिसत नाही...

मग प्रियावर किंवा राजेशवर तर नाही?...

एवढ्या हक्काने तो त्या दोघांवरच रागावू शकत होता...

पण प्रियावर रागावने शक्य नाही ...

मग राजेशच असेल...

नाहीतरी एवढ्यात दोघांचं छोट्याछोट्या गोष्टींवरुन बिनसायचं...

ती हळूच घरात गेली. विजय समोरच्या खोलीतच होता आणि तो अजूनही रागाने बोलत होता,

'' जेव्हा मी तुझ्या प्रेमापोटी बरबाद व्हायच्या मार्गावर होतो... तेव्हा कुठे होतीस तू?... आणि आता... जेव्हा मी प्रियाच्या मदतीने कसाबसा सावरलो आहे... तेव्हा आली पुन्हा मोडता घालायला... माझी तर खात्री आहे... की आता तुला प्रियाची इर्शा वाटत असेल... आणि कागं... कमीत कमी तुला या गोष्टीची तर लाज वाटायला हवी होती की आता तुझं लग्न झालं आहे...बेशरमपणाची एवढी हद्द पार करशील... असं वाटलं नव्हतं कधी मला..''
'' हं आत्ता लक्षात आलं...'' विजय पुढे बोलत होता, '' ... उडत उडत माझ्या कानावरही आलं होतं... ज्याच्याशी लग्न केलं त्याने फसवलं ना तुला ... त्याचं आधीच लग्न झालेलं होतं म्हणे ... परदेशात नोकरी करणारा पाहिजे होताना ... मग असंच होणार... तु आणि तो तुझा उर्मट बाप... पैशाच्या मागे धावणारे लालची लोकहो... बरं झालं तुम्हाला चांगली अद्दल घडली... मला तर तुम्हाबद्दल जराही सहानुभूती वाटत नाही आहे.. ''
ज्या दिशेने हातवारे करुन रागाने विजय हे सगळं बोलत होता तिकडे बघितल्यावर विजयच्या आईला तिच्या पायाखालची जणू जमीन सरकावी असं वाटलं होतं. तिच्या शरीरातली शक्ती जणू एकाएकी क्षीण व्हावी असं तिला वाटलं. तिचे हातपाय गळून गेले होते आणि ती मटकन खालीच बसली.

'' कुलटा चालती हो या घरातून...तुझी सावलीही पडायला नको आता या घरावर'' विजय अजूनही रागाने थरथरत बोलत होता.

त्याच्या रागाचा पारा अजूनही उतरायचं नाव घेत नव्हता. घरात आई आली आहे याचंही त्याला भान नव्हतं. विजयच्या आईने जणू पुन्हा खात्री करुन घ्यावे असं, विजय ज्या खुर्चीकडे पाहून आणि हातवारे करुन बोलत होता त्या खुर्चीकडे बघीतलं. ती खुर्ची रिकामी होती आणि त्या खुर्चीवर कुणीही बसलेलं नव्हतं. त्या खुर्चीवर प्रत्यक्ष नयना बसलेली असती तर कदाचीत विजयच्या आईला एवढं काही वाटलं नसतं. पण त्या खुर्चीवर कुणीही बसलेलं नसून ती खुर्ची पुर्णपणे रिकामी होती ही विजयच्या आईसाठी अजुनच काळजीची बाब होती.
विजयची आई कशीबशी सावरत उठली. तरीही विजयला तिच्या उपस्थीतीची जाणीव झाली नव्हती.

कदाचित स्वत:च्या उपस्थीतीची जाणीव करुन देण्यासाठी ती विजयला म्हणाली, '' पोरा केव्हा आलास?''

विजयने वळून आपल्या आईकडे बघितले. पण त्याच्या डोळ्यात त्याच्या आईला इतक्या दिवसानंतर भेटल्यानंतर होणाऱ्या आनंदाचा लवलेशही दिसत नव्हता.

'' बघना आई... ही बघ आता आपलं घर उध्वस्त करायला आली आहे... अवदसा'' तो म्हणाला.

आतामात्र त्याच्या आईच्याने राहवले गेले नाही. ती तावातावाने उठली आणि विजयच्या खांद्याला गदगद हलवित म्हणाली, '' बघ तिकडे ... बघ कुणी आहे?''

रागाच्या भरात विजयच्या आईने ती रिकामी खुर्ची लाथेने खाली पाडली.

'' बघ ती खुर्ची रिकामी आहे पोरा'' ती म्हणाली.

तरीही विजय जणू त्याच्या आईचंच काहीतरी चुकत आहे या अविर्भावाने तिच्याकडे पाहात होता. विजयची आई आता तिने लाथेने पाडलेल्या खुर्चीचा आधार घेवून खाली बसली आणि ढसढसा रडायला लागली.

क्रमश:...

Turn your wounds into wisdom.
...Oprah Winfrey
Don't cry when the sun is gone, because the tears won't let you see the stars...Violeta Parra
The turning point in the process of growing up is when you discover the core of strength within you that survives all hurt.
...Max Lerner,The Unfinished Country, 1950

Literature Book Online : Mrugajal - Ch- 42

2011-02-23T19:38:00.000+05:30

Thoughts Today:
Pain is inevitable.Suffering is optional.
... M. Kathleen Casey
I expanded with the joy of your love and presence but now that you're gone I just feel bloated.
...Carrie Latet
The robbed that smiles, steals something from the thief.
... William Shakespeare,Othello

विजयची आई स्वयंपाकात मग्न होती. तेवढ्यात प्रिया तिथे आली. एवढ्यात प्रिया आधीसारखी येण्याबाबत कोणती वेळ पाळत नसे. कारण विजय आता तिच्यासोबत निट वागत असे. किंबहुना आतातर त्याला नेहमी तिच्या येण्याची वाट राहत असे आणि प्रियालाही त्याला भेटण्याची ओढ ... तशी ती तर पहिल्यापासूनच होती. पण आता तो जसा तिच्या भावनांची कदर करायला लागला होता ती ओढ अजुनच वाढली होती.

'' ये पोरी ये...'' खुशीतच विजयची आई म्हणाली.

बऱ्याच दिवसांपासून प्रियाने तिला एवढे खुश पाहाले होते. प्रियालाही त्याचे कारण माहित होते. आणि ते कारण तिलाच काय घरातल्या सगळ्यांनाच खुश होण्यास पुरेसे होते. पण दुर्दैवाची गोष्ट ही होती की त्या आनंदात फक्त त्याची आईच सहभागी होवू शकत होती. कारण त्याची बहिण तर या सगळ्या भावना समजण्यास तिच्या आजारामुळे असमर्थ होती. आणि त्याचे वडील तर जणू घरातल्या सुख:दु:खाच्या पुढे गेले होते. घरातल्या सुखादु:खाशी त्यांना काही कर्तव्य दिसत नव्हते. कधी कधी घराच्या सुख:दु:खासमोर पुर्ण मानव जातीच्या सुख दु:खाचा विचार करणाऱ्या माणसाच्या बाबतीत तसे होते. पण दुर्दैवाने गोष्ट तशीही नव्हती.

'' विजय कुठे आहे?'' प्रियाने विचारले.

'' पोरी आज मी खुप खुश आहे... ''

'' हो ते तर दिसतच आहे... तुमच्या चेहऱ्यावर एवढा ओसंडून वाहणारा आनंद मी प्रथमच बघत आहे'' प्रिया.

''...कितीदिवसानंतर आज पोरगा पहिल्यांदा घराच्या बाहेर पडला... तू काय जादू केलीस कुणास ठाऊक ... हल्ली फार शहाण्यासारखा वागतो... सगळी औषधं स्वत:च घेतो...''
विजयची आई गहिवरुन बोलत होती.

हो विजयमधे खुपच फरक पडला होता. ते प्रियालाही जाणवत होते. कदाचित औषधाचा परिणाम असावा. औषधाच्या परिणामामुळे तो औषधं व्यवस्थित घेत होता. गोष्ट थोडी अगम्यच होती. किंवा परिस्थितीची खरीखुरी जाणीव त्याला झाली होती. ते काहीही असो तो आता स्वत:होवून औषधं घेत आहे आणि डॉक्टरांना पुर्णपणे सहकार्य करत आहे हे प्रियासाठी सगळ्यात महत्वाचे होते.

'' असाच रेग्यूलर औषधं घेत राहाला तर तो लवकरच बरा होईल... '' प्रियाही खुशीत म्हणाली.

'' पोरी तुझ्या तोंडात तुप साखर पडो..'' विजयची आई न राहवून म्हणाली.

तिला बिचारीला तिच्या घराची घडी पुर्णपणे निट जरी नाही तरी विजय चांगला होता तेव्हा जशी होती तशी जरी झाली तरी समाधान होते. एवढ्या गोष्टी हातातून रेती निसटावी तशा निसटून जात असतांना, तेवढी एक गोष्ट तरी तिच्या हातात राहावी, कमीत कमी एवढी अपेक्षा तर ती जिवनापासून करु शकत होती.

प्रिया टेबलवर पेशंट चेक करीत होती. पण तिचं सगळं लक्ष बाहेर दाराकडे लागलेलं होतं. विजयची नेहमीची यायची वेळ झाली होती. आजकाल तो न चुकता यावेळी तिला क्लिनिकवर भेटण्यास येत असे. तेवढ्यात घाईघाईने विजय आत आला. तो खुप खुशीत दिसत होता.

'' प्रिया तुला माहित आहे? आज मी खुप खुश आहे'' त्याने आल्या आल्या आनंदाच्या भरात प्रियाला कंबरेला धरुन चक्क वर उचलले.

'' अरे ... अरे ... काय झालं?... या पेशंटचं चेकअप तर होवू देशील की नाही? '' प्रिया त्या पेशंटकडे बघून गोरीमोरी होत म्हणाली.

'' तुला माहित नाही ... आज मी किती खुश आहे...'' तो तिला खाली ठेवीत म्हणाला.

'' ते तर ... दिसतच आहे... पण काय झालं ते तर सांगशील?'' ती म्हणाली.

'' अगं ... हे बघ... मला पुन्हा नोकरी लागली आहे..'' तो तिला अपॉइन्टमेंट ऑर्डर दाखवित म्हणाला.

'' अरे वा... अभिनंदन... बघू'' प्रिया अपॉइन्टमेंन्ट ऑर्डर हातात घेत म्हणाली.

खरं तर त्याला नोकरी मिळण्यात प्रियाचाच बऱ्यापैकी सहभाग होता. म्हणजे तसा प्रत्यक्ष जरी नाही तरी अप्रत्यक्ष होताच. कारण औषधांचा परिणाम जरी दिसु लागला होता तरी विजयला आता पुढे काय हा मोठा यक्षप्रश्न होता. आणि कंपनीची गेलेली नोकरी मिळणं तर शक्य नव्हतं. तसं तिने तेही पडताळून बघितलं होतं. पण त्याचा बॉस त्याबाबतीत काही ऐकून घ्यायला तयार नव्हता. कमीत कमी आता नयनाचं लग्न झाल्यानंतर आणि आता तिथे नयना नसतांना त्यांनी त्याला परत कामावर घ्यायला काहीच हरकत नव्हती. पण दिलेली टर्मीनेशन ऑर्डर मागे घेण्यात त्या माणसाचा 'इगो' आड येत होता. आणि कदाचित त्यांना त्या मुद्द्यावर पुन्हा उलट सुलट चर्चा नको होती. आणि 'त्यांची स्वत:ची मुलगी' ही नाजुक बाब त्या मुद्द्याचा एक भाग होती. म्हणून कदाचित ते आपल्या भूमीकेवर अगदी ठाम होते. त्यामुळे प्रियाने मग दुसऱ्या शक्यता पडताळून बघण्यास सुरवात केली होती. आणि विजयचा पुन्हा पुर्वीचा आग्रह होता की त्याला नोकरी तिथेच त्याच शहरात मिळावी की जेणेकरुन तो त्याच्या कुटुंबाकडे लक्ष देवू शकेल. पण त्या शहरात जी नोकरी त्याची सुटली होती तिच मोठ्या मुष्कीलीने मिळाली होती. आणि त्याच शहरात दुसरीकडे तरी त्याच्या लायकीची नोकरी सध्यातरी उपलब्ध नव्हती. अश्या परिस्थितीत त्याला दुसरीकडे बाहेरगावी नोकरीसाठी अप्लीकेशन्स भरण्यास प्रवृत्त करणे फार आवश्यक होते. आणि इथेच प्रियाने आपली भूमिका चोखपणे पार पाडली होती. त्याचा तिथेच नोकरी करण्याचा जो मेंटल ब्लॉक होता तो काढण्याचं महत्वाचं काम तिने केलं होतं. दुसरीकडे नोकरीसाठी त्याच्या सुटलेल्या नोकरीचे एक्सपरीयंस सर्टीफिकेटही आवश्यक होते. आणि ते जर नाही जोडले तर इतके दिवस त्याने काय केले या प्रश्नाला त्याला प्रत्येक जागी तोंड द्यावे लागणार होते. आणि ते एक्सपरीयंस सर्टीफिकेट नयनाचे वडिल वाईट शेरा मारल्याशिवाय देणार नाहीत याची प्रियाला खात्री होती. म्हणून तिने त्यांची पुन्हा प्रत्यक्ष भेट घेवून नोकरीवर जर ते परत त्याला घेवू शकत नसतील तर कमीत कमी काही वाईट शेरा न मारता एक्सपरीयंस सर्टीफिकेट तरी द्यावं असा आग्रह धरला होता. आणि बरेच प्रयत्न केल्यानंतर, त्यांना पुन्हा पुन्हा भेटून विनवनी केल्यानंतर कुठे ती चांगले सर्टीफिकेट देण्यात त्यांचे मन वळवीन्यात यशस्वी झाली होती. या सगळ्या गोष्टी ती विजयला मधे न घेताच करत होती. कारण तिची इच्छा होती की या सगळ्या गोष्टींमुळे विजयला उगीचच पुन्हा मानसिक त्रास होवू नये. कारण तो जरी बऱ्यापैकी बरा झाला होता तरी त्याचे जुने वाईट अनुभव अजूनही ताजेच होते.

शेवटी तिला या गोष्टीचा आनंद होता की तिच्या मेहनतीला फळ येवून विजयला पुन्हा नव्याने आयूष्य उभारण्याची एक नवी संधी मिळाली होती. आणि त्यातच जमेची बाजु म्हणजे... त्याला इथेच या शहरातच नोकरी मिळाली होती. फक्त अधून मधून त्याला ड्यूटीनिमित्त बाहेरगावी जावे लागणार होते.

बस स्टॉपवर बसची वाट पाहत विजय उभा होता. त्याच्या डाव्या बाजुने त्याची बॅग ठेवलेली होती आणि उजव्या बाजूने प्रिया मलिन चेहऱ्याने उभी होती. विजयही नाराज दिसत होता.

'' एका महिन्याची तर गोष्ट आहे... काय करणार ड्यूटी आहे ... जावे तर लागणारच...'' विजय प्रियाला समजवण्याच्या सुरात म्हणाला.

'' एक महिना ... म्हणजे तुला कमी वाटत असेल... इथे एक एक क्षण कठीण वाटतो'' प्रिया म्हणाली.

विजयचा चेहरा अचानक एका कल्पनेने चमकला.

'' जर तुही माझ्याबरोबर आलीस तर ... '' विजयने प्रियाच्या चेहऱ्यावर तिची प्रतिक्रिया शोधत म्हटले.

'' मी तुझ्यासोबत.. काहितरी काय बोलतोस?... माझे वडील जावू देणार आहेत का?... आधीच तुझं नाव काढलं की ते भडकतात... आणि... '' प्रिया वाक्य अर्धवट ठेवीत म्हणाली.

'' त्यांचही बरोबर आहे म्हणा... एका वेड्याच्या नादाला आपली मुलगी लागलेली कोणत्या बापाला आवडेल... काहीतरी दुसरं कारण काढून तू नाही का येवू शकणार?'' विजयने दुसरी कल्पना सुचवली.

'' तसं म्हणतोस?... '' प्रिया विचार करीत म्हणाली, '' एक काम कर... तु पुढं हो... मी बघते मागून काही करता आले तर... कारण क्लिनिकवरही काहीतरी व्यवस्था केल्याशिवाय येथून हलता येणार नाही''

तेवढ्यात बस आली.

विजय बॅग उचलत म्हणाला, ' नक्की?''

ते दोघंही बसकडे जायला लागले.

'' प्रॉमिस नाही करु शकणार ... कारण क्लिनिकवर सुट्टी मिळण्यावर आणि तिथे काहीतरी व्यवस्था होण्यावर सगळे अवलंबून आहे... पण प्रयत्न नक्की करीन'' प्रिया त्याच्या सोबत बसच्या दारापर्यंत जात म्हणाली.

'' प्रयत्न नाही ... आलीच पाहिजेस... मी वाट पाहिन..'' विजय बसमधे चढता चढता म्हणाला.

बस निघाली. विजयने बसच्या खिडकीतून हात हलवित म्हटले, '' मी वाट पाहिन''

'' औषधं वैगेरे निट वेळेवर घेत जा'' प्रिया हात हलवित म्हणाली.

बस जात होती आणि कितीतरी वेळ हात हलवित प्रिया तिथे उभी होती.

क्रमश:...

Thoughts Today:
Pain is inevitable.Suffering is optional.
... M. Kathleen Casey
I expanded with the joy of your love and presence but now that you're gone I just feel bloated.
...Carrie Latet
The robbed that smiles, steals something from the thief.
... William Shakespeare,Othello

Latest Novel - Mrugajal - Ch-41

2011-02-21T22:07:00.000+05:30

Today's Quotes:
A man begins cutting his wisdom teeth the first time he bites off more than he can chew.
... Herb Caen
Common sense in an uncommon degree is what the world calls wisdom.
... Samuel Taylor Coleridge
He dares to be a fool, and that is the first step in the direction of wisdom.
... James Huneker

प्रिया विजयकडे नियमीत येत जात असे पण विजयचा तिच्याशी अबोला अजुनही चालूच होता. तिने त्याच्याशी जबरदस्ती किंवा काही झालेच नाही असे भासवून बऱ्याच वेळा बोलण्याचा प्रयत्न केला होता. पण तो त्याच्या तिच्याबद्दल घेतलेल्या भूमीकेशी आणि तिच्याबद्दल केलेल्या ग्रहाविषयी अगदी ठाम दिसत होता. उलट तिने बोलण्याचा प्रयत्न केला तर तो तिचा अजूनच पायउतारा करीत असे. नंतर नंतर तर ती नुसती त्याच्या घरी जरी दिसली तरी तो तिचा पायउतारा करण्याचा मौका सोडत नसे. त्यामुळे प्रिया विजयकडे शक्यतो संध्याकाळी यायची. कारण संध्याकाळी शक्यतो तो झोपलेला असायचा. आणि तो जर झोपलेला नसला तर ती काहीतरी निमीत्त करुन लवकरात लवकर तिच्या घरी परत जायचं बघायची. एक दिवस अशीच प्रिया विजय झोपलेला असतांना विजयच्या अंगणात लाकडी खुर्चीवर बसली होती. विजय घरातून बाहेर आला. तो सहसा इतक्या लवकर उठत नसे. पण आज उठला होता. त्याची चाहुल लागताच अक्षरश: तिच्या अंगावर शहारे यायला लागले होते. कारण तो काय बोलेल आणि तिचा कसा अपमान करेल याचा काही नेम नसायचा. बऱ्याच दिवसांपासून ती त्याच्याशी एकदम आमना सामना होण्याचे यशस्वीपणे टाळत आली होती. पण आज शेवटी तिच्या त्याच्याशी सामना झालाच होता. एकदमही काहीही कारण नसतांना तिथन निघून जाणेही तिला योग्य वाटले नाही. शेवटी हृदयावर दगड ठेवून आल्या प्रसंगाला तोंड देण्याचे तिने ठरवले. विजय जवळ येताच त्याची नेहमीची तिरस्काराची नजर चुकविण्यासाठी ती फाटकाच्या बाहेर बघायला लागली. नेहमीप्रमाणे दुरुनच तिला काहीतरी बोलून किंवा तिच्यावर तिरस्काराची नजर टाकून तिला टाळून सरळ पुन्हा आत न जाता तो तिच्या शेजारी येवून उभा राहाला होता.

आज याचा आकांडतांडव करुन काहीतरी मोठा अपमान करण्याचा बेत दिसतो...

प्रियाने ताडले. प्रियाने इकडेतिकडे आपली नजर फिरवली. जवळपासही कुणी दिसत नव्हते. ती तिथे अंगणात एकटीच होती. म्हणजे त्याच्या तावडीतून सूटका करण्यासही जवळपास कुणी नव्हते. कारण त्याची आई जवळपास असतांना तो तिचा अपमान करायचा नाही असं नाही पण तेवढा अपमान करण्याची त्याची हिंमत व्हायची नाही.

'' प्रिया...'' विजयच्या गळ्यातून अस्पष्ट असा क्षीण आवाज निघाला.

विश्वास न बसून खात्री करण्यासाठी प्रियाने आपल्या डोळ्याच्या कडांतून विजयकडे बघितले.

हो... तो तिच्या शेजारी उभा राहून तिच्याशीच बोलत होता...

कितीतरी दिवसापासून प्रथमच ती त्याच्या आवाजात मृदुता अनुभवत होती. तरीही प्रियाची त्याच्या नजरेला नजर देण्याची हिम्मत होत नव्हती. बऱ्याच दिवसापासून ती त्याच्या नजरेत तिच्याबद्दल तिरस्कार पाहत आली होती. जिवनातल्या कितीही मोठ्या संकटांना तोंड देण्याची हिम्मत तिच्यात होती पण विजयच्या नजरेत तिच्याबद्दल तिरस्कार बघण्याची हिम्मत तिच्यात नव्हती.

विजय आता दुसरी एक खुर्ची ओढून तिच्या शेजारी बसला होता.

आता हा आपल्याशी काय बोलणार?...

इतके दिवस नुसता तिरस्काराने बघत होता...किंवा अपमानास्पद एकदोन शब्द बोलायचा... मात्र आज हा काही तरी कटू बोलून आपले इथे येणेही बंद करणार की काय?...

पण नाही तो कितीही कटू बोलला तरी आपलं इथे येणं बंद होणं शक्य नाही...

कितीही झालं तरी तो जो वागतो... बोलतो... यात त्याचा काहीच दोष नाही...

तो काहीही बोलला तरी आपण नुसतं एकून घ्यायचं...

जणू मनाचा पक्का निर्धार करुन ती ताठ होवून बसली.
त्याने खुर्ची तिच्या अजून जवळ सरकवली.
तिच्या अंगावर अक्षरश: काटे उभे राहाले होते. बऱ्याच दिवसांपासून तो तिच्या इतक्या जवळ बसला नव्हता. आधीही तो तिच्या इतक्या जवळ बसला नव्हता असे नाही पण प्रथमच तिच्या अंगावर रोमांच उभे न राहता काटे उभे राहाले होते.

'' किती त्रास घेशील आमच्यासाठी...'' तो बोलला.

त्याच्या बोलण्याचा सुर अजूनही प्रियाच्या लक्षात आला नव्हता.

तो उपरोधाने तर बोलत नाही...

'' तुझं उभं आयूष्य पडलं आहे... का आपलं किमती आयूष्य खर्ची पाडते आहेस या वेड्यासाठी '' तो पुढे म्हणाला.

तो उपरोधाने तर नक्कीच बोलत नव्हता...

पण अजूनही त्याचा मुद्दा तिच्या लक्षात येत नव्हता. म्हणून प्रिया अजूनही इकडे तिकडे बघत त्याच्याशी नजरा नजर टाळत होती.

'' खरंच माणूस किती वेडा असतो.. सुख, आनंद, प्रेम त्याच्या जवळ असतांना तो साऱ्या जगात शोधायला निघतो '' तो बोलतच होता - त्याच्या नेहमीच्या फिलॉसॉफर शैलीत.

प्रिया अजूनही इकडे तिकडे बघत होती. पण यावेळी त्याच्याशी नजरा नजर टाळण्यासाठी नाही तर आपल्या डोळ्यात आलेली आसवं लपविण्यासाठी. त्याच्या आवाजात पश्चाताप स्पष्ट जाणवत होता. इतक्या दिवसानंतर तो प्रथमच तिच्याशी बोलत होता. आणि त्याच्या नेहमीच्या फिलॉसॉफीकल शैलीत. प्रिया अजूनही आपल्या डोळ्यातली आसवं लपविण्याचा असफल प्रयत्न करीत होती.

'' मी माफीच्या लायक नाहीये... '' विजय.

आता मात्र प्रिया आपलां हुंदका आवरु शकली नव्हती.

'' पण ... खरंच ... मी तुला खुप छळलं आहे.. मला माफ...''

प्रिया एकदम तिच्या खुर्चीवरुन उठली. विजयसुध्दा उठून उभा राहाला. प्रियाने चट्कन जवळ जावून विजयच्या तोंडावर आपला हात ठेवला. तिच्या डोळ्यातून अजूनही अश्रूंच्या धारा थांबायचं नाव घेत नव्हत्या.
विजयच्या डोळ्यातही अश्रू तरळू लागले होते. त्याचा गळा भरुन आला.

'' मला माफ करशील?..'' तिचा हात आपल्या तोंडावरुन सारत तो कसाबसा बोलला.

कितीतरी दिवसांच्या विरहानंतर जणू ते प्रथमच भेटत असावे या आवेगाने एकदम एकमेकांच्या मिठीत शिरुन ते ओक्साबोक्शी रडायला लागले.

क्रमश:...

Today's Quotes:
A man begins cutting his wisdom teeth the first time he bites off more than he can chew.
... Herb Caen
Common sense in an uncommon degree is what the world calls wisdom.
... Samuel Taylor Coleridge
He dares to be a fool, and that is the first step in the direction of wisdom.
... James Huneker

Psycological thriller - Novel Mrugajal - Ch - 40

2011-02-20T21:38:00.000+05:30

Today's Quotes:
You can clutch the past so tightly to your chest that it leaves your arms too full to embrace the present.
... Jan Glidewell
There are things that we don't want to happen but have to accept, things we don't want to know but have to learn, and people we can't live without but have to let go.
... Author Unknown

दर दोन तिन दिवस आड असे तिनदा-चारदा भेटून प्रिया आणि राजेश विजयच्या आईजवळ विजयच्या ट्रिटमेंटबद्दल आग्रह करु लागले. त्यांनी त्या गोष्टीचा जणू पिछाच पुरवला. तेव्हा कुठे हळू हळू विजयच्या आईला विजयच्या ट्रिटमेंटचं महत्व पटून ती त्यांना सहकार्य करायला तयार झाली. खरंतर तिला त्या धक्यातून सावरायला थोडा वेळ हवा होता. आणि ती दोघं तिला नेहमी भेटल्यामुळे तिला तो वेळ आणि स्वत:च मन हलकं करण्यास निमित्त मिळालं होतं. आणि जेव्हा विजय पुर्णपणे बरा होवू शकतो हे पटवण्यास ते दोघे यशस्वी झाले तेव्हा तीही सहकार्य करण्यास तयार झाली. मग त्यांनी विजयच्या आईला मधे घालून विजयला कधी जबरदस्तीने तर कधी त्याला समजावून डॉक्टरकडे नेण्यास सुरवात केली. प्रथम तो काहीही बोलण्यास किंवा सहकार्य करण्यास तयार नव्हता. पण डॉक्टरांनी लगेचच काही गोळ्या लिहून देवून त्या सुरु करण्याचे सुचविले. आता त्या गोळ्या घेण्याचा जेव्हा प्रश्न उदभवला तेव्हा पुन्हा विजय काहीही सहकार्य करायला तयार नव्हता. तेव्हा विजयच्या आईनेच केव्हा त्याला रागावून तर केव्हा त्याच्या लपून त्याच्या चहात किंवा जेवणात मिसळवून त्याला गोळ्या देण्यास सुरवात केली.

कसे का होईना औषध सुरु होणे महत्वाचे होते. आणि औषध सुरु होताच औषधाने आपला परिणाम दाखवणे सुरु केले. ट्रिटमेंट सुरु झाल्या पासून त्याचा ऍग्रेसिव्ह पणा आणि साध्या साध्या गोष्टीवर चिडण्याचे त्याचे प्रमाण कमी होत होते. मेडीकल भाषेत सांगायचे झाल्यास त्याचा व्हायलंटपणा जावून आता तो शांत होत होता. आजकाल तो जो आधी नेहमी वेचैन असायचा आता तो कधी शांतपणे एकाजागी बसून राहत असे तर कधी झोपत असे. कदाचित ट्रिटमेंटमुळे त्याला जास्त सुस्ती येवून जडपणा येत असावा. एक दिवस असाच घरात तो विचारमग्न बसला असतांना राजेश आला आणि त्याच्या हाती एक पाकिट देवून परत जावू लागला.

'' अरे काय आहे?'' विजयने त्याला आवाज देल्यागत विचारले.

'' तुच उघडून बघ'' राजेश म्हणला आणि निघून सुध्दा गेला.

कदाचित त्याला त्याच्याशी होणारा त्याचा वाद टाळायचा असावा. कारण आजकाल राजेश जरी त्याच्या घरी अधून मधून येत असे, पण तो विजयशी बोलण्याचे कटाक्षाने टाळत असे. कारण त्यांच्या बोलण्याचा अंत शेवटी त्यांच्या वादविवादातच होत असे. आणि आज तर जणू राजेशला त्यांच्या वादविवादाची खात्रीच असावी असा तो त्याच्या हातात पाकिट देवून तेथून लागलीच निघून गेला. विजयने एकदा दाराकडे बघितले, ज्यातून आत्ताच राजेश निघून गेला होता आणि मग पाकिटाकडे बघितले.

असं काय असावं या पाकिटात?...

त्याने विचार केला.

न जानो कॉलेज संपल्यावर भरलेल्या नोकरीच्या अप्लीकेशनचा एखादा कॉल असावा...

पण कॉल याच्याजवळ कसा काय पोहोचला?...

किंवा यानेच कुठेतरी खटपट करुन आपल्या नोकरीची व्यवस्था लावली असावी...

किंवा प्रियाने हे याच्याजवळ दिले असणार...

कारण नाहीतरी आपण तिच्याशी आजकाल बोलत नाही आहोत...

त्याने संथपणे ते पाकिट उलटून पुलटून बघितलं.आणि मग पाकिट फोडून आत बघितलं. आत लग्नाची पत्रिका होती.

कुणाच्या लग्नाची पत्रीका असावी?...

नाना प्रकारच्या शंका त्याच्या डोक्यात घर करु पाहत होत्या. त्याने थोडाही वेळ न दवडता ती पत्रीका बाहेर काढली आणि वाचायला लागला सुध्दा. तेवढ्यात विजयची आई तिथे आली.

'' कुणाच्या लग्नाची पत्रीका आहे?'' विजयच्या आईने विचारले.

विजयने काही न बोलता पत्रिका आपल्या आईच्या समोर धरली.

'' कुणाची आहे ... जरा वाचून दाखव की? '' विजयची आई म्हणाली.

विजय आपला पडलेला चेहरा लपवित खाली मान घालून म्हणाला, '' नयनाच्या लग्नाची आहे''

'' मी आधीपासूनच सांगत होते... आता शिक काहीतरी... त्या पोरीचं भूत काढून टाक डोक्यातून... ते लोक कुठे अन आपण कुठे... आपण कसं आपल्या पायरीनं वागावं... ही सोन्यासारखी पोरगी सोडून त्या अवदसेच्या मागे लागलास... काय दिसलं त्या सटवीत देव जाणे... ही पोरगी पहा किती जीव लावते... एखादी असती तर गेली असती वाऱ्यावर सोडून... नाही म्हटलं तरी एका पागलाची साथ कोण देणार?'' विजयच्या आईच्या तोंडून रागाच्या भरात निघून गेले.

आधीच विजय दु:खी झाला होता आणि आता त्याची आई त्याला बोलू लागल्यावर त्याच्याच्याने राहवले गेले नाही.

'' आई... मी पागल नाही आहे... मला तू तरी पागल म्हणू नकोस...'' विजयच्या डोळ्यात अश्रू तरळले होते.

त्याच्या डोळ्यातले अश्रु बघून त्याच्या आईला जणू जाणीव झाली होती की ती जरा जास्तच बोलली होती.

ती जवळ गेली आणि प्रेमाने त्याच्या डोक्यावर हात फिरवीत म्हणाली, '' पोरा... सत्य हे कडू असते... म्हणून सत्यापासून पाठ फिरवायची नसते... बघ काय हाल करुन घेतलेस तू जीवाचे... तुझा बाप तसा... चोविस तास दारुच्या नशेत पडून असतो... तुझी बहिण तशी.. अन तू ही असा करु लागल्यवर कोणाकडं पहायचं मी '' विजयच्या आईचाही गळा दाटून आला होता.

आज विजय आपल्या आईच्या खांद्यावर डोकं ठेवून कितीतरी दिवसानंतर प्रथमच ओक्साबोक्शी रडायला लागला होता. त्याला आठवत होतं एकदा असाच तो सहावीत असतांना त्याच्या वडीलांनी त्याला दारु पिऊन काहीही कारण नसतांना बदडून काढलं होतं. तेव्हाही तो असाच आइच्या कुशीत शिरुन ओक्साबोक्शी रडला होता. विजय कितीतरी वेळ असाच आईच्या खांद्यावर डोकं ठेवून रडत होता. त्याची आई एखाद्या लहान बाळासारखी त्याला जवळ घेवून त्याच्या डोक्यावरुन हात फिरवत होती. आणि तिच्याही डोळ्यातून अश्रूचा अखंड पूर वाहत होता.

तिला आठवत होतं... की विजयचा जन्म झाला होता आणि तेव्हापासूनच तिच्या नरक यातना संपल्या होत्या...

तिचं लग्न होवून तिला पहिली मुलगी झाली... पण तिच्या सासूला मुलगा हवा होता... म्हणून तिच्या सासूने तिचा अगदी अतोनात छळ सुरु केला होता... जणूकाही तिचा छळ केल्याने तिला मुलगा होणार होता... तिला कमीत कमी नवऱ्याकडून तरी आधाराची अपेक्षा होती ... पण नवरा जरी सुरवातीला पित वैगेरे नसला तरी तिच्याशी फार तुटक तुटक वागत असे.. तो जास्तीत जास्त घराच्या बाहेरच आपला वेळ घालवत असे... आणि मग तिला दुसऱ्यांदा दिवस राहाले... नवऱ्याला तर जणू तिला दिवस राहाले नाही राहाले याचं काही सोयर सुतक नव्हतं... पण ती बातमी कळल्यापासून तिच्या मनावरचं दडपण अधिकच वाढलं... दुसऱ्यांदाही जर मुलगी झाली तर?... आणि मग ज्या दिवशी विजयने त्या घरात पाऊल ठेवले... अगदी त्या दिवसापासून... नव्हे अगदी त्या क्षणापासून तिच्या नरक यातना संपल्या... घरात मुलाचा जन्म झाला हे कळताच घराचा तर नूरच बदलून गेला... सासूही तिच्यासोबत एवढी प्रेमाने वागू लागली की तिला कधी कधी शंका यायची की ती हीच सासू का जी तिला आधी छ्ळ छ्ळ छळायची...

दारात चाहूल लागताच विजयची आई भानावर आली.

'' जा आता तोंड वैगेरे धूवून घे... मी बघते समोर कोण आलं ते?'' अशी म्हणत विजयची आई समोर गेली.
विजय आपले डोळे पुसत मागे बाथरुमकडे गेला. विजयला प्रथमच आज मोकळं मोकळं वाटत होतं. इतके दिवस जणू त्याच्या जिवाची अक्षरश: घूसमट चाललेली होती. आणि आज त्याला अगदी पहिल्यासारखं वाटत होतं.

म्हणजे माझ्यात खरंच काहीतरी फरक पडलाय...

आधीचा विजय असा अगतिक असा.. हरणारा नव्हता..

आणि हरुन असा रडणारा तर नक्कीच नव्हता..

मग माझ्यात खरंच काय बदल झाला आहे..

हो खरंच एखाद्या न सुटणाऱ्या कोड्यात कायमचं अडकुन पडल्यासारखं वाटतय तर खरं...

म्हणजे...बदल झाला आहे हे तर मला मान्य करावच लागेल...

आणि मग जर बद्ल झाला असेल... जर तो पुर्वीचा मी ... मी राहोलो नसेल ... तर आता ज्या कोड्यात मी अडकलो आहे... त्यातून मला बाहेर निघायला हवं... बाहेर निघायलाच हवं.... आणि हो अगदी कायमचं...

त्याने जणू मनाशी अगदी पक्का निश्चय केला होता.

क्रमश:

Today's Quotes:
You can clutch the past so tightly to your chest that it leaves your arms too full to embrace the present.
... Jan Glidewell
There are things that we don't want to happen but have to accept, things we don't want to know but have to learn, and people we can't live without but have to let go.
... Author Unknown

Books Online - Novel - Mrugajal - Ch- 39

2011-02-16T11:39:00.001+05:30

With what a deep devotedness of woe
I wept thy absence - o'er and o'er again
Thinking of thee, still thee, till thought grew pain,
And memory, like a drop that, night and day,
Falls cold and ceaseless, wore my heart away!
... Thomas Moore
We must embrace pain and burn it as fuel for our journey.
...Kenji Miyazawa

प्रियाचा विजयला डॉक्टरकडे घेवून जाण्याचा पहिला प्रयत्न पुर्णपणे फसला होता. डॉक्टरांनी पहिल्या सिटींगनंतर त्याला पुन्हा बोलावले होते. पण तो पुन्हा जाण्याचे तर दूरच, त्या डॉक्टरचे नाव काढण्यास तयार नव्हता. आणि प्रियालाच नाही नाही ते बोलला होता. प्रियाने हृदयावर दगड ठेवून त्याने जे जे आरोप केले होते ते निमूटपणे ऐकून घेतले होते. थोडक्यात काय तर त्याला काहीतरी सायकीयाट्रीस्ट प्रॉब्लेम आहे हे तो मान्य करण्यास बिलकूल तयार नव्हता. पण प्रिया हार मानन्यास तयार नव्हती. पण एक प्रयत्न पुर्णपणे फसल्यानंतर तिला आता कळत नव्हते की त्याला तिथे कसे न्यावे. आणि एवढं सगळं झाल्यानंतरही तिला त्या गोष्टी मनाला लावून घेवून थांबन्यासारखे नव्हते. तिला तिची रोजची दवाखान्याची प्रॅक्टीस पुर्ववत सुरु ठेवायची होती. कारण पुर्वीपेक्षा आता तिला त्या प्रॅक्टीसपासून मिळणाऱ्या पैशाची खरी गरज होती. विजयला त्या गर्तेतून काढण्यासाठी. पण नुसता पैसा असूनही काही उपयोग दिसत नव्हता.

एक दिवस अशीच प्रिया आपल्या दवाखाण्यात रोजचे पेशंट अटेंड करीत असतांना राजेश आणि त्याची बायको पुन्हा दवाखान्यात आले. त्याच्या बायकोच्या रेग्यूलर चेकअपचा भाग म्ह्णून.

'' अरे ये राजेश... कमल... या...'' प्रियाने त्यांचं स्वागत केलं.

राजेश आणि त्याची बायको प्रियाकडे तिच्या क्लिनिकवर तिच्या टेबलसमोर बसले होते. राजेशच्या बायकोच्या पोटावर आता लक्षात येण्याइतपत फरक जाणवत होता.

'' कसं काय.. .काय म्हणते बाळ ... आता फार तडतड करत असेल नाही'' प्रिया तिच्या पोटाकडे पाहात म्हणाली तशी ती लाजली.

'' अगं तडतड म्हणजे ... फारच अवचींद आहे... बापाला पण सोडत नाही ... सारखा लाता मारतो'' राजेश.

तशी कमल अजुनच लाजून पाणी पाणी होत होती.

'' बरं ये ... आपण चेकअप करुया'' म्हणत प्रिया पडद्यामागे जायला लागली तशी कमलही तिच्या मागे मागे जावू लागली.

जोपर्यंत चेकअप सुरु होतं राजेश तिथेच खुर्चीवर बसून होता. त्या मोकळ्या वेळेत त्याने प्रियाच्या कॅबिनमधे एक नजर फिरवली. ज्या जागेवरुन मागच्या वेळेस त्याने एक लहान मुलांचा सुंदर फोटो काढून नेला होता ती जागा अजुनही रिकामीच होती.

त्या दिवशी नंतर कदाचित तिला वेळच मिळाला नसेल...

आणि वेळ तरी कसा मिळणार?...

त्या दिवसापासूनच तर तिच्या जिवनाला ढवळून टाकणाऱ्या घटना घडत होत्या...

विजयचं टर्मीनेशन...

मग त्याचे बिघडलेले मानसिक संतूलन ...

त्याच्या जिवनात येणाऱ्या त्या घटना तेवढ्याच प्रमाणात किंबहुना जास्तप्रमाणात तिच्याही जिवनाला हादरुन सोडत होत्या...

कारण प्रियाचा विजयवर किती जिव आहे हे विजयला जरी कळत नव्हते तरी राजेशला आधीपासूनच पुरेपुर कळले होते. तेवढ्यात प्रिया आणि तिच्या मागोमाग कमल पडद्यामागून बाहेर आल्या तशी राजेशच्या विचारांची श्रुंखला तुटली होती.

'' काळजीचं काही कारण नाही ...पण तुम्हाला रेग्यूलर व्हिजीट्स देणं आवश्यक आहे... म्हणजे आपण प्रत्येक बारीकसारीक डेव्हलपमेंटवर लक्ष ठेवू शकू'' प्रिया बाहेर येता येताच म्हणाली.

प्रियाच्या बोलण्याचा रोख लक्षात येवून राजेशची बायको कमल म्हणाली, '' मागच्या वेळेस आलो तेव्हापासून मधे बरेच दिवस गेले... खरं तर मी मधेच माहेरी जावून आल्यामुळे येवू शकली नाही''

'' पण तिथेतरी दुसऱ्या डॊक्टरांकडे जायला हवं ना'' प्रिया म्हणाली.

'' होना तिथे गेलो होतो आम्ही ... त्यांनीही तसं सगळं नॉर्मल असल्याचं सांगितलं आहे... '' राजेश म्हणाला.

'' मग काही हरकत नाही... आताही पुढे... रेग्यूलर व्हीजीट्स ठेवा... मी काही औषधं लिहून देते... ती तेवढी नियमीत घेत चला .. आणि या काळात हसत खेळत... मजेत रहायला हवं हे काही मी वेगळं सांगायला नको...'' प्रिया म्हणाली.

'' तसं मी हिला पहिल्यापासूनच ... हसत खेळत आणि मजेत ठेवत आलो आहे'' राजेश आपल्या बायकोकडे पाहून गालातल्या गालात हसत म्हणाला.

त्याची बायकोही त्याच्याकडे पाहून गालातल्या गालात मंद हसत होती.

'' बरं एवढ्यात विजय भेटला होता का?'' प्रियाने प्रिस्क्रिप्शन लिहिता लिहिताच प्रश्न विचारला.

काही वेळ कुणीच काही बोललं नाही. वातावरणात एक प्रकारचा तणाव स्पष्टपणे जाणवत होता. राजेशलाही या प्रश्नाचं उत्तर कसं द्यावं काही कळत नव्हतं.

'' हो एकदा भेटला होत... पण आजकाल तो काहीतरी भलतं सलतं.. तोल गेल्यासारखाच बोलतो... काहीतरी प्रिया माझ्यावर सुड उगवू पाहत आहे ... वैगेरे वैगेरे ... काही तरी ... बरळत होता... मी सुध्दा त्याला चांगलं सुनावलं... आणि असं फालतू बोलायचं असेल तर मला पुन्हा भेटू नकोस म्हणून स्पष्ट बजावलं मी त्याला... '' राजेश म्हणाला.

'' राजेश... अरे शेवटी तो आपला मित्रच ना... सध्या त्याची मानसिक स्थिती चांगली नाही आहे ... आणि अश्यावेळी मित्र या नात्याने आपणच त्याला समजून घ्यायला हवं... '' प्रिया आता राजेशकडे रोखन पाहत बोलत होती.

राजेशने मान खाली घालून जणू आपली चूक कबूल केली होती.

'' खरं सांगू प्रिया... मी त्याला हे सगळं बोललो हे खरं... पण मला त्याची ती दयनिय स्थिती पाहवल्या जात नव्हती... एवढ्या हुशार आणि कर्तबगार पोरावर ... परमेश्वराने अशी पाळी आणावी... खरं तर या गोष्टीचा मला राग आला होता... आणि मग माझा तोल सुटला'' राजेश खाली मान घालूनच आपला दाटलेला गळा लपविण्याच्या प्रयत्नात आवंढा गिळत म्हणाला.

प्रियाच्याही डोळ्यात एकदम पाणी आलं होतं पण ताबडतोब तिने स्वत:ला आवरलं. काहीतरी निमित्त करुन ती पुन्हा पडद्याच्या मागे गेली. राजेशला खात्री होती की ती स्वत:चे अश्रु पुसण्यासाठी गेली होती.

पण पुन्हा लगबगीने बाहेर येत म्हणाली, '' अरे ... माझा खरा जीव तुटतो तो या गोष्टीसाठी की त्याच्यावर जे बेतलं आहे... त्यासाठी आपल्याजवळ उपचार उपलब्ध आहे... पण या गोष्टीसाठी त्याला विश्वासात कसं घ्यायचं ते मला कळत नाही आहे...'' प्रिया म्हणाली.

'' मी ही त्याला आधी बरीच समज देण्याचा प्रयत्न केला.. पण तो काहीएक ऐकत नव्हता हे पाहून माझा तोल गेला आणि रागाच्या भरात मी त्याला नाही नाही ते बोललो...'' राजेश म्हणाला.

'' तुझ्याशी तर तो कमीत कमी बोलतो तरी... माझ्याशी तर आजकाल बोलतसुध्दा नाही... तरीही बेशरमसारखी मी त्याच्या घरी जाते...'' प्रिया उसासा टाकत म्हणाली.

'' मग तुम्ही त्याच्या आईला का विश्वासात घेत नाही... कदाचित तो त्याच्या आईचं तरी ऐकेल..'' इतका वेळ शांत असलेली राजेशची बायको म्हणाली.

राजेशने आणि प्रियाने प्रथम तिच्याकडे आणि मग एकमेकांकडे बघितले.

'' त्याच्या बहिणीच्या उपचारासाठी त्याने त्याच्या आईला विश्वासात घेवूनच तिची ट्रिटमेंट सुरु केली होती... पण यावेळी त्याच्या आईचीही मानसिक स्थिती तेवढी पोषक दिसत नाही आहे...'' प्रिया निराशेचा सुरात म्हणाली.

'' कमीत कमी आपण त्याच्या आईला भेटून बोलून तर बघू शकतो...'' राजेश तिला दिलासा देण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

ठरल्या प्रमाणे दुसऱ्याच दिवशी प्रिया आणि राजेश विजय घरी नसतांना विजयच्या आईला जावून भेटले. विजयच्या ट्रिटमेंट विषयी राजेशने आणि प्रियाने आपापल्या परीने तिला समजावून सांगितले. प्रथम तिने सगळं अगदी लक्ष देवून ऐकलं. पण नंतर अचानक त्याची आई अगदी ओक्साबोक्शी रडायला लागली. कदाचित इतके दिवस परिस्थितीला धीराने तोंड देत असलेल्या तिचा शेवटी धीराचा बांध तुटला होता.

'' पोरांनो... तुमचं सगळं पटतय... पण... माझं दुसरं लेकरुही त्याच मार्गावर जात आहे हे कळल्यावर माझ्यावर काय बेतली असेल याची कुणीही कल्पना करु शकत नाही'' विजयची आई पदराने डोळे पुसत म्हणाली.

'' पण काकू आपल्याला जे घडतय त्याला सामोरं तर जावच लागणार'' राजेश तिला हिम्मत देण्याचा प्रयत्न करीत्त म्हणाला.

'' त्याने जर नियमित औषधं घेतली तर तो अगदी पुर्णपणे दुरुस्त होवू शकतो... असं डॉ. नाडकर्णी सांगताहेत.

'' तो त्याचा बाप असा... दारु पिऊन सगळे पैसे उधळतो... उरले सुरले ते त्या पोरीच्या ट्रीटमेंटला जातात... अन आता याचीही नोकरी गेली... काय करावं काही कळत नाही... परमेश्वर कोणत्या जन्माची फळं देतो आहे काही कळत नाही'' विजयची आई.

'' पैशाची तुम्ही बिलकूल काळजी नका करु... ते काय करायचं ... कसं करायचं... ते मी सगळं बघते... फक्त तुम्ही विजयला ट्रीटमेंटसाठी तयार करा..बस्स'' प्रिया विजयच्या आईचा हात आपल्या हातात घेत तिला दिलासा देत म्हणाली.

क्रमश:...

With what a deep devotedness of woe
I wept thy absence - o'er and o'er again
Thinking of thee, still thee, till thought grew pain,
And memory, like a drop that, night and day,
Falls cold and ceaseless, wore my heart away!
... Thomas Moore
We must embrace pain and burn it as fuel for our journey.
...Kenji Miyazawa

Online Story - Mrugajal - Ch 38

2011-02-14T19:52:00.001+05:30

Today's thoughts -
If we must part forever,
Give me but one kind word to think upon,
And please myself with, while my heart's breaking.
...Thomas Otway
Have you ever been hurt and the place tries to heal a bit, and you just pull the scar off of it over and over again.
... Rosa Parks

एक दिवस जेव्हा प्रिया विजयकडे नेहमी प्रमाणे आली होती तेव्हा विजय तिला काहीतरी गहन विचार करीत असलेला दिसला.

'' काय विजय आज एकदम विचारात दिसतोस...'' प्रियाने विचारले.

'' अगं काही नाही '' विजय आपल्या विचारातून बाहेर येत म्हणाला.

'' नाही काही तर आहे... नाही तर एवढ्या गहन विचारात तू कधी नसतोस... मी केव्हाची आलेली आणि तू एवढ्या विचारात होतास की तुला काहीच पत्ता नव्हता'' प्रिया.

'' अगं काही नाही ... आज थोडं वेगळं वेगळं वाटत आहे'' विजय.

'' म्हणजे?'' प्रिया.

'' अगं तेच ... काही कळत नाही ... पण वेगळं वेगळं वाटत आहे हे खरं'' विजय.

हं आज योग्य वेळ आहे...
तो विषय काढायची ...
प्रियाने विचार केला.

'' एवढ्यात नेहमीच वाटतंना तसं... ''

'' नेहमी ... म्हणजे रोज वाटतं ... पण कधीतरी...'' विजय.

'' म्हणजे... काही कारण नसतांना भिती ... राग... वैगेरे ... असंच वाटतं ना'' प्रिया.

'' हो बरोबर म्हणालीस... पण तुला कसं कळलं'' विजय.

'' अरे मी काय तुला आजची ओळखते... तुझा एक श्वास जरी नागेपुढे झाल तरी मला इकडे जाणीव होते'' प्रिया बोलून तर गेली. पण आता यावर विजय कसा रिऍक्ट करतो याकडे तिचं लक्ष लागलं होतं.

पण विजय आपल्याच तंद्रीत असल्यागत बोलला '' अगं... कदाचित रिकामं असल्यामुळॆ होत असेल.'' .

'' माझ्याजवळ आहे त्यासाठी उपाय'' प्रिया आपल्या मुद्द्यावर येण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली

'' उपाय ? .. म्हणजे? '' विजय.

'' म्हणजे... आता इथे नाही सांगता येणार... चल आपण बाहेर थोडं फिरायला जावूया ... म्हणजे मोकळ्या गोष्टीही करता येतील '' प्रिया.

'' फिरायला?... अच्छा चल'' विजय उठत म्हणाला.

प्रियाने फिरायचा बहाणा करुन कसेतरी आज विजयला डॉ. नाडकर्णींच्या हॉस्पीटलकडे आणले.

'' हे आमचे डॉक्टर नाडकर्णी म्हणजे फार हुशार डॉक्टर आहेत बरं'' प्रिया डॉक्टरांच्या बोर्डकडे त्याचं लक्ष आकर्षीत करीत म्हणाली.

'' हो?... पण मला तर तुझ्यापेक्षा दुसरा कुणीच डॉक्टर हुशार वाटत नाही'' विजय तिला छेडण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाला.

'' अच्छा हो?... तुला कधी आला माझ्या डॉक्टरकीचा अनुभव... आणि हो मी गायनाकॉलॉजीस्ट आहे म्हटलं... तुला तरी कधी माझ्या डॉक्टरकीचा अनुभव येणं काही शक्य नाही '' प्रिया हसत म्हणाली.

'' हो तेही आहे म्हणा... '' विजयही हसत म्हणाला, '' पण त्यासाठी अनुभव घेणं जरुरीचं नसतं... '' विजय.

'' मग?''

'' अगं .. तुझ्याकडे बघितल्याबरोबर माहित पडतं की तू एक हुशार डॉक्टर आहेस म्हणून'' विजय.

'' खरंच... बोलण्याच्या बाबतीत तर तुझा कुणीच हात धरु शकत नाही'' प्रिया म्हणाली.

विजयला एकदम नयनाची आठवण झाली. कारण नयनाच्या बाबतीतही तो असाच काहीतरी म्हणायचा.

विजय विचाराच्या तंद्रीत गेलेला पाहून प्रियाने या क्षणाचा फायदा घेण्याचे ठरवीले.

'' बरं चल आत जावूया '' प्रिया एकदम विषय बदलत पुन्हा मुळ मुद्द्यावर येत म्हणाली. तिला आज कोणत्याही हालतीत विजयची डॉ. नाडकर्णीशी भेट घालून द्यायची होती.

'' आत ? '' विजयने आश्चर्याने हॉस्पीटलच्या बोर्डकडे पाहत म्हणाला, '' तुला काही काम आहे?''

'' अरे नाही हे माझे ओळखीचे डॉक्टर आहेत ... चल त्यांना भेटून घेवूया'' प्रिया म्हणाली.

विजय अनिच्छेनेच तिच्यासोबत आत गेला. डॉ. नाडकर्णींनी त्या दोघांना कॅबिनचा दरवाजा उघडून आत येतांना बघीतले आणि चेहऱ्यावर डॉक्टरी हास्य धारण करून ते त्यांना म्हणाले, '' प्लीज कम इन''

दोघंही आत यायला लागले तसे ते प्रियाला म्हणाले, '' प्लीज... यू कॅन वेट आऊटसाईड ''

'' यस सर'' प्रिया अदबीने म्हणाली आणि दारातून मागे वळून वेटींग सेक्शनमधे ठेवलेल्या सोफ्यावर बसली.
विजयला हा सगळा प्रकार काय चालू आहे हे काही कळत नव्हते. त्याने प्रियाकडे प्रश्नार्थक मुद्रेने वळून बघितले.

'' जस्ट गो इन'' प्रिया जणू त्याला आश्वस्त करीत म्हणाली.

विजय कसाबसा आत गेला तसा डॉक्टरांच्या कॅबिनचा स्प्रिंग असलेला दरवाजा बंद झाला.

विजयला आत जावून बराच वेळ झाला होता. आणि प्रिया बाहेर सोफ्यावर बसून त्याची वाट पाहत होती.

जितका वेळ झाला तेवढं उलट चांगलच...

दोघांची सविस्तर चर्चा तरी होईल...

प्रिया विचार करीत होती. जवळपास दिड तासानंतर विजय कॅबिनचं दार उघडून बाहेर आला. बाहेर येताच त्याने तिला इशाऱ्यानेच चलायची खून केली.

'' मला त्यांना सांगून तर येवू देत '' प्रिया कॅबिनकडे जात म्हणाली.

तसा तो मधे आडवा येत म्हणाला, '' त्याची काहीएक गरज नाही''

त्याचा तो पावित्रा बघून प्रिया तिथेच थबकली आणि जसा तो बाहेर जायला लागला तशी मुकाट्याने ती त्याच्या मागे मागे चालायला लागली. तिच्या हृदयाच्या ठोक्यांची गती वाढली होती. आत डॉक्टरांसोबत काय झालं असावं - समजायला काही मार्ग नव्हता. त्याची पावलं अजुनही झपाझप समोर जात होती. तिला त्याच्यासोबत जाणं कठीण जात होतं. काही थोडं अंतर चालल्यानंतर तो तिला त्याच्या सोबत येण्यासाठी थोडा वेळ थांबला. त्याला थांबलेलं पाहताच तिला हायसं वाटलं.
कदाचित आता त्याचा राग शांत झाला असावा..
पण ती बरोबर येताच काहीही न बोलता तो पुन्हा चालायला लागला. बराच वेळ दोघं नुसती सोबत चालत होती. तोही काही बोलत नव्हता आणि तिचीही त्याचा मुड बघून काही बोलण्याची हिम्मत होत नव्हती. तरीही तो काहीतरी बोलेल या आशेने प्रिया अधून मधून तिरप्या नजरेने त्याच्याकडे बघत होती.

'' तो डॉक्टर काय समजतो स्वत:ला?...'' विजय शेवटी न राहवून रागाच्या भरात बोलला.

'' का?... काय झाल?'' तीने अंदाज घेण्याचा प्रयत्न करीत विचारले.

'' डॉक्टरी पदवी घेवून शेवटी त्यानं काय हेच कमावलं की काय?'' तो पुन्हा रागाने म्हणाला.

'' पण काय झालं ते तर सांगशील?'' प्रियाने विचारले.

'' अगं तो मला ठार वेडा ठरवण्याचा प्रयत्न करीत होता... आज दुसरं कुणी भेटलेलं दिसत नाही साल्याला.'' विजय चिडून म्हणाला.

"" अरे.. तसं नाही... डॉक्टरांना सगळ्या बाजु तपासून पहाव्या लागतात... तो त्यांच्या ट्रीटमेंटचा एक भाग असतो '' ती त्याला समजविण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली.

'' ट्रीटमेंट?'' तीही डॉक्टरचीच बाजू घेत आहे हे पाहून तो एकदम थांबला आणि तिच्याकडे एकटक पाहत म्हणाला, '' आणि तू सुद्धा?''

तो तिच्याकडे अविश्वासाने पाहत होता.

'' अरे ... तसं नाही.. काही गोष्टी आपल्यालाही कळत नसतात... पण तुला एवढं तर मान्य करावंच लागेल की तुला सायकीयाट्रीस्ट ट्रीटमेंटची गरज आहे... '' प्रिया पुन्हा त्याला समजाविण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली.

'' काय मला ट्रीटमेंटची गरज आहे? '' तो एकदम थांबून तिच्या अंगावर जवळ जवळ खेकसलाच. आपल्या अनावर झालेल्या रागाला आवर घालण्याचा प्रयत्न करीत तो म्हणाला '' पण तुझ्याकडून तरी मला ही अपेक्षा नव्हती प्रिया ''

त्याचा राग आता अनावर झाला होता. तो पुन्हा पुढे चालायला लागला आणि ती त्याच्या मागे मागे चालायला लागली.

पुन्हा तो काहीतरी आठवल्यागत ब्रेक लागल्यासारखा थांबला आणि तिच्याकडे वळून म्हणाला, '' आता.. मला सगळं समजायला लागलं आहे...''

तो पुन्हा झपाझप पावले टाकीत पुढे चालू लागला तशी प्रिया त्याच्या मागे चालत, त्याला गाठण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली, '' अरे विजय थांब''

पुन्हा तो एकदम थांबला आणि तिच्याकडे वळून म्हणाला, '' आता मला सगळं समजायला लागलं आहे... मी तुझ्यावर प्रेम न करता नयनीवर प्रेम करतोना... हे तुझ्याच्याने बघवलं गेलं नाही... आणि म्हणून तू मला ठार वेड्यात काढण्याचा प्रयत्न करतेस ... छी ... छी... तू एवढ्या खालच्या स्तराला जाशील... असं कधी वाटलं नव्हतं मला'' तो जणूआग ओकत होता.

त्याचा एक एक शब्द जणू एखाद्या तोफगोळ्याप्रमाणे तिच्या कानात शिरत होता.

एवढा मोठा आरोप..

आणि तो ही आपल्या प्रिय व्यक्तीकडून...

तिच्या डोळ्यातून दोन मोठे मोठे अश्रू घळकन ओघळून गालावर आले. आणि मग ज्या अश्रूंच्या धारा सुरु झाल्या त्या थांबायला तयार होत नव्हत्या.

क्रमश:...

If we must part forever,
Give me but one kind word to think upon,
And please myself with, while my heart's breaking.
...Thomas Otway
Have you ever been hurt and the place tries to heal a bit, and you just pull the scar off of it over and over again.
... Rosa Parks

Today's Post - Novel - Mrugajal - Ch - 37

2011-02-12T20:03:00.000+05:30

Today's Thoughts -
The heart is the only broken instrument that works.
... T.E. Kalem
Sometimes I wish I were a little kid again, skinned knees are easier to fix than broken hearts.
...Author Unknown
God can heal a broken heart, but He has to have all the pieces.
... Author Unknown

प्रियाने सगळी हकिकत डॉ. नाडकर्णींना सांगीतली. आणि सगळी हकिकत सांगून झाल्यावर ती त्यांच्यासमोर खुर्चीवर हताश झाल्यासारखी बसली होती.

'' आय सी'' डॉ. नाडकर्णी काहीतरी विचार केल्यागत म्हणाले.

'' पण तो जो सांगतो आहे... त्यातलं खरं कोणतं आणि काल्पनिक कोणतं?.. हे कळायला काही तर मार्ग असेल ?'' प्रिया म्हणाली.

'' ते फार कठीण आहे... कारण अश्या पेशंटच्या बाबतीत खऱ्या गोष्टींची आणि काल्पनीक गोष्टींची सरमिसळ झालेली असते... खऱ्या आणि काल्पनीक गोष्टीत जी एक भिंत असते ती नाहीशी झालेली असते... त्यामुळे असे पेशट्स खऱ्या आणि काल्पनीक गोष्टीत फरक करु शकत नाहीत ...'' डॉक्टर नाडकर्णी म्हणाले.

'' म्हणजे नयनाच्या बाबतीत तो जे काही सांगतो आहे ... ते सगळं काल्पनीक आहे की काय?'' प्रियाने प्रश्न उपस्थित केला.

'' शक्य आहे... काही काही गोष्टी खऱ्याही असू शकतात..'' डॉ. नाडकर्णी म्हणाले.

'' पण हे असं का व्हावं ... आणि तेही विजयच्याच बाबतीत व्हावं हे फार दुर्दैवी आहे ... एवढा हुशार , होतकरु, मेहनती ... घराबद्दल ओढ असलेला चांगला मुलगा... त्याच्याच बाबतीत असं व्हावं...'' प्रिया म्हणाली.

'' विजयच्याच बाबतीत नाही तर... कुणाच्याही बाबतीत असं घडणं म्हणजे दुर्दैवाची गोष्ट आहे'' डॉ. नाडकर्णी म्हणाले.

'' पण असं होण्यास काहीतर कारण असेल?'' प्रियाने विचारले.

'' कारणं खुप असू शकतात... अती दडपण, अति ताण, जबाबदारीच्या मानाने कमजोर शरीर ... किंवा कमकुवत मन ... काहीही कारण असू शकतं.''

थोडा वेळ काही न बोलताच निघून गेला.

'' अशा बाबतीत हेरीडीटारी कारणही नाकारता येत नाही ... '' डॉ. नाडकर्णी पुढे म्हणाले.

'' हो विजयच्या बाबतीत कारण हेरीडीटरीच असू शकतं... कारण त्याची बहिणही सायकियाट्रीक पेशंट आहे.'' प्रिया म्हणाली.

तिच्या आवाजातून तिची विजयबद्दल असलेली काळजी दिसत होती.

'' अच्छा म्हणजे बहिणीलाही असाच प्रॉब्लेम आहे.... '' डॉ. नाडकर्णीनी शुन्यात पाहत, जणू काहीतरी विचार करीत विचारले.

'' बरं तिला एक्सॅक्ट्ली कशा प्रकारचा... आणि केव्हापासून तो प्रॉब्लेम आहे..'' डॉ. नाडकर्णी.

'' जवळपास असाच प्रॉब्लेम आहे... तिच्या प्रॉब्लेमला आता जवळपास सात - आठ वर्ष झाले असतील... आणि एवढ्या दिवसात तो प्रॉब्लेम आता जरा जास्त प्रमाणात आहे एवढंच '' प्रिया.

'' बरं या आधी कधी विजयला असा प्रॉब्लेम आला होता का?... आय मीन एनी मॅनियाक अटॅक किंवा हालोसिनेशन... त्याला यापुर्वी कधी झालं होतं का?''

'' माझ्या माहितीप्रमाणे तर नाही ... मला वाटते हे त्याला प्रथमच असं होत आहे... '' प्रियाने उत्तर दिले.

नंतर विचार केल्यागत डॉ. नाडकर्णी म्हणाले, '' मला वाटते ही क्लीअर स्किझोफ्रेनियाची केस आहे... सुरवातीला स्क्रिझोफ्रेनियामधे पेशंटला असेच... हालोसिनेशन्स होवू शकतात... ''

'' म्हणजे हा पुर्णपणे हेरेडीटरीच प्रॉब्लेम आहे म्हणायचा'' प्रिया एक लांब उसासा टाकत म्हणाली.

'' हो... असंच दिसतं तर... '' डॉ. नाडकर्णी.

'' म्हणजे त्यावर काही उपाय?...'' प्रिया निराशेने म्हणाली.

'' नाही नाही तसं नाही ... तू काळजी करु नकोस ... तो जरी हेरेडीटरी प्रॉब्लेम असला तरी आजच्या काळात मेडीकल सायन्स खुप पुढे गेलं आहे... अशा केसेसला आजच्या युगात शुअर क्यूअर अव्हॅलेबल आहे... पण अश्या पेशंट्समधे एक अडचण असते'' डॉ. नाडकर्णी.

'' अडचण... कोणती... पैशाची? '' प्रिया.

'' नाही अडचण पैशाची नाही आहे'' डॉ.

'' मग?'' प्रिया.

'' ते काय आहे अशा केसेसमध्ये पेशंटला विश्वासात घेणं फार जरुरीचं असतं. आणि ट्रीट्मेंटपेक्षा तेच सर्वात कठीण काम असतं... तुम्हाला त्याला विश्वासात घेवून मेडीकल ट्रीटमेंटसाठी तयार करणं आवश्यक असते ..'' डॉ. नाडकर्णी तिला दिलासा देत म्हणाले.

'' कितीही कठीण असू देत ... मी त्याला घेईन विश्वासात आणि ट्रीटमेंट्साठी तयार करीन'' प्रिया ठामपणे म्हणाली.

'' यस आय थींक ... जरी ते कठीण असलं तरी ... यू शुड नॉट फाईंन्ड एनी डीफीकल्टी... कारण तु स्वत: एक डॉक्टर आहेस... आणि तोही सुशिक्षीत आहे...'' डॉ. नाडकर्णी म्हणाले.

थोडा वेळ पुन्हा काही न बोलताच निघून गेला.

'' बरं त्याच्या बहिणीची काय स्थिती आहे आता ... म्हणजे तिचं ट्रीटमेंट वैगेरे काह सुरु आहे की नाही... आणि असेल तर काही फरक वैगेरे आहे की नाही.'' डॉक्टरांनी मधेच आठवल्यागत विचारले.

'' ती म्हणावी तेवढी जरी नाही तरी आता बरी आहे... विजयने हल्लीच त्याला नोकरी लागल्याबरोबर तिची ट्रीटमेंट सुरु केली होती... कदाचित ट्रीटमेंट उशीरा सुरु केल्यामुळे तिला बरे होण्यास थोडा वेळ लागेल... पण आता पुढे कुणास ठाऊक तिचे काय होईल ते... कारण त्यांच्या घरची आर्थिक परिस्थिती बेताचीच आहे आणि आता वरुन विजयचीही नोकरी गेलेली... आणि आता पुन्हा त्याचीही ट्रीटमेंट'' प्रिया म्हणाली.

डॉ. नाडकर्णींचा चेहरा पुन्हा काळजीयूक्त झाला.

'' पण डॉक्टर काळजी करण्याचं काही कारण नाही... आता मी आहे ना... मी त्यांना सर्वतोपरी मदत करीन'' प्रिया म्हणाली.

'' यस दॅट्स बेटर'' डॉ.म्हणाले.

क्रमश:...

Today's Thoughts -
The heart is the only broken instrument that works.
... T.E. Kalem
Sometimes I wish I were a little kid again, skinned knees are easier to fix than broken hearts.
...Author Unknown
God can heal a broken heart, but He has to have all the pieces.
... Author Unknown

Daily Novel Posts - Mrugajal - Ch- 36

2011-02-11T00:16:00.000+05:30

Daily Thoughts:
prithee send me back my heart,
Since I cannot have thine;
For if from yours you will not part,
Why, then, shouldst thou have mine?
... John Suckling
Let your tears come.Let them water your soul.
...Eileen Mayhew

प्रिया जेव्हा नयनाच्या घरुन परत आली तेव्हा सत्य परिस्थितीची जाणीव होण्यापेक्षा अजुनच गोंधळलेली होती. नयनाची जी 'इमेज' तिच्या डोळ्यासमोर होती त्यापेक्षा ती कितीतरी वेगळी निघाली होती.

अश्याने तर जरी त्यांचं पुन्हा जुळून आलं तरी पुढे पटेल का?..

विजयने मोठ्या घराशी सबंध जोडण्याच्या नादात पुर्णपणे चुकीची तर सॉइस नाही ना केली...

कदाचित आपल्या कुटुंबाच्या भवितव्याच्या दृष्टीने तो एवढ्या मोठ्या लोकांशी सबंध जोडू पाहत असावा?...

पण या मोठ्या घराशी संबध जोडून त्याच्या कुटुंबाजे भवितव्य खरोखरच उज्वल होणार होते ... की तो त्याच्या कुटुंबापासून अजुनच दूर झाला असता?...

कि विजय म्हणतो तसे ते सगळेजण नाटक तर करीत नसावेत ?...

कदाचित नाटकच करीत असावेत... कारण ज्या प्रमाणे विजयने सांगितल्याच्या विपरीत त्यांचे वागणे वाटत होते... ते एक चांगले वठवलेले नाटकच असू शकते...

पण विजयने जो त्यांच्या नाटक करण्याचा उद्देश सांगितला होता तो अजुनही तिला पुर्णपणे पटला नव्हता...

थोडक्यात काय तर ती पुर्णपणे गोंधळलेली होती. त्यामुळे या सगळ्या प्रकरणात तिने राजेशलाही सहभागी करण्याचे ठरवले होते.

प्रियाने आज मुद्दाम राजेशला आणि विजयला संध्याकाळी अशोक पार्कमधे बोलवले होते. प्रिया आणि राजेश पार्कमधे आधीच आले की जेणेकरुन त्या प्रकरणावर जी चर्चा विजयच्या उपस्थितीत केली जावू शकत नव्हती ती आधीच केली जावी. राजेश आणि प्रिया बेंचवर बसून चर्चा करीत होते. विजय अजून आला नव्हता. प्रियाने विजयची बाजु ऐकल्यानंतर तिच्या मनाचा जो गोंधळ उडाला होता आणि तो गोंधळ कमी व्हावा म्हणून ती नयनाला भेटली होती. पण उलट गोंधळ अधिकच वाढला होता.

'' हे बघ मी दोघांच्याही बाजु नुसत्याच ऐकून नाही तर समजूनही घेण्याचा प्रयत्न केला आहे पण मी तरी कोणत्या निष्कर्षाप्रत पोहोचू शकत नाही आहे'' प्रिया त्याला ती दोंघानाही भेटल्याची संपूर्ण माहिती थोडक्यात दिल्यानंतर म्हणाली.

'' अच्छा म्हणजे विजय खोटा बोलतो आहे असं तिचं म्हणणं आहे'' राजेश संपूर्ण गोष्टींचा सार आणि निष्कर्ष काढीत म्हणाला.

'' विजय खोटं बोलणार नाही याची मला शाश्वतीच नाही तर पुर्णपणे खात्री आहे'' प्रिया म्हणाली.

'' मलाही..'' राजेशने दूजोरा दिला.

'' पण मग नयना का खोटं बोलत असावी ?'' प्रियाने प्रश्न उपस्थित केला.

नयनाचं आणि विजयचं जर फिसकटलं तर एका दृष्टीने बरंच होईल...

कमीत कमी त्यांना पुन्हा एकत्र यायची संधी मिळेल...

राजेश विचार करीत होता. खरंतर तो मनातून खुप खुश झाला होता. पण वरवर तसं दाखवू शकत नव्हता.

'' तू जर म्हणतेस तशी ती नयना असेल तर त्यांचं वाजलं ते एका दृष्टीने बरंच झालं'' राजेश न राहवून म्हणालाच.

'' अरे... राजेश .. तु असं कसं बोलतोस... आज त्याच्या प्रेमावरच नाही तर त्याच्या नोकरीवरही गदा आली आहे आणि तू त्याच्यातून मार्ग काढायचा विचार सोडून ... जे झालं ते चांगलं झालं असं कसं म्हणू शकतोस...'' प्रिया चिडून म्हणाला.

'' असं नाही तर कसं म्हणू .... या विज्याला नोकरी लागल्यापासून त्याच्या डोक्यात हवा शिरली आहे... त्याला जवळचं कोण अन दूरचं कोण हेही कळेनासं झालं आहे..'' राजेशही चिडून म्हणाला.

'' पण हे बघ... राजेश... आता ही वेळ त्या गोष्टी करण्यास योग्य नाही आहे'' प्रिया त्याला आता समजावणीच्या सुरात म्हणाली.

राजेश काही न बोलता गप झाला. आणि प्रिया विजयची वाट पाहत आपल्या विचारांत गुंग झाली. याआधी असं कधीच झालं नव्हतं की विजयच्या प्रश्नासाठी प्रिया आणि राजेश चर्चा करीत बसले आहेत. उलट त्या दोघांना काही प्रश्न असल्यास विजयकडून ते मार्गदर्शन घेत. आणि तो चुटकीसरशी त्यांचे प्रश्न सोडवतही असे. आज जिवनभर जो तिचा मार्गदर्शक राहाला होता त्यालाच कदाचित आज मार्गदर्शनाची गरज होती... प्रिया विचार करीत होती.

'' तिच्या वडीलांचं दडपण.... किंवा दबाव असला पाहिजे तिच्यावर'' इतका वेळ पासून विचार करीत असलेला राजेश शेवटी एका निष्कर्षापत पोहोचला.

'' हो तुझं म्हणणं बरोबर आहे... तिच्या वडीलांचा दबाव, दडपण मलाही तिच्यावर स्पष्ट जाणवत होतं.'' प्रिया म्हणाली.

'' किंवा तिची काही मजबूरी असावी की ज्यामुळे ती खोटं बोलत असावी'' राजेश.

'' अशी काय मजबूरी असावी?'' प्रिया.

'' किंवा त्यांची जरी इच्छा असली तरी त्यांना निर्णय एवढ्या लवकर घ्यायचा नसेल'' राजेश.

'' पण असे का?'' प्रिया.

'' कारण तेवढ्यात अजुन एखादा विजयपेक्षाही चांगला मुलगा मिळाला तर'' राजेश.

'' पण ते असा कसा विचार करु शकतात'' प्रिया.

'' अगं हे मोठे लोक फार प्रोफेशनल असतात... यालाही हाताशी ठेवतील... आणि तेवढ्यात दुसरा एखादा चांगला मिळाला तर याला डावलून त्याच्याशी तिचं लग्न लावण्यासही मागे पुढे पाहणार नाहीत'' विजय.

'' हो ... तू म्हणतोस तसं ते अती प्रोफेशनल असलेले मलाही जाणवलं खरं... पण तरीही मला नाही वाटत की ते असं करतील'' प्रिया.

तेवढ्यात त्यांना विजय समोरुन येतांना दिसला.

'' अरे काय केवढा वेळ?'' राजेश आपल्या घड्याळाकडे बघत म्हणाला.

'' कुठे वेळ कुठे... मी तर बरोबर वेळेवर आलो... अगदी इंडीयन स्टॅडर्ड टाईम नुसार... तुम्हीच लेकाचेहो लवकर आलात... नेहमी प्रमाणे'' विजय हसून म्हणाला.

प्रियाने आपल्या घड्याळाकडे बघितले. चांगला अर्धा तास तो उशीरा येत होता. सहसा तो असा उशीरा कधी येत नसे. आणि आलाच तर तशी दिलगीरी व्यक्त करीत असे. प्रियाला आज विजयमधे एक वेगळाच बिनधास्तपणा दिसत होता.

प्रेमात पडल्यावर असं होत असेल कदाचित...

किंवा नयनाच्या संगतीचा परिणाम असावा..

तिने विचार केला.

तो जवळ येताच, ते बेंचवर बसले. एक दोन क्षण काही न बोलता गेले. कुणी काहीच बोलत नाही हे पाहून विजयनेच सुरवात केली , '' बोला काय विशेष ... मला कशाला बोलावलंस इथे... राजेशलाही बोलावलंस म्हणजे विषय काहीतरी गंभीर आहे असं दिसतं''

'' का म्हणजे काहीतरी गंभीर असेल तरच मी येतो असं तुला म्हणायचं आहे का?'' राजेशला त्याचा तो टोमणा सहन न होवून तो चिडून म्हणाला.

'' अरे... येवढं चिडायला काय झालं... काहीतरी गंभिर असल्यावरच तू येतोस... असा जरी त्याचा अर्थ निघत असला तरी ... कुणीतरी एकदम मेल्यावरच जाण्यापेक्षा हे केव्हाही चांगलेच की'' विजय त्याला अजुनच खोचून बोलला.

राजेश पुरता चिडला होता पण रागाच्या भरात आता याला काय उत्तर द्यावे त्याला काही सुचत नव्हते.

'' काय विजय.. असं काय बोलतोस तू ... एकदमे मेल्याबिल्याच्या गोष्टी'' आता प्रियाही चिडली होती.

'' अगं एक दिवस प्रत्येकालाच मरायचं असतं... त्यामुळे मरण्याचा एवढा बाऊ करायचं काही कारण नाही'' विजय.

इतक्या दिवसानंतर प्रथमच प्रियाने पुन्हा विजयच्या फिलॉसॉफर शैलीत काहीतरी ऐकले होते. त्यामुळे तिला त्यातल्या त्यात बरे वाटले.

पण तसे काही न बोलता किंवा चेहऱ्यावर न दाखवता ती पुढे सरळ मुद्द्यालाच हात घालीत म्हणाली, '' मी नयनाच्या घरी गेले होते...'' प्रियाने सरळ मुद्द्यालाच हात घातला.

कारण तिला पुन्हा गोष्टीना वेगळे वळण नको होते.

'' नयनीकडे होय... काय म्हणाली ती'' विजयने आतूरतेने विचारले.
'नयनी' शब्दात तर त्याचे तिच्याबद्दलचे ओतप्रोत भरलेले प्रेम दिसत होते.

राजेशला तर त्याचे असे प्रेमाने 'नयनी' उच्चारने मुळीच आवडलेले दिसत नव्हते.

'' पण तिचं थोडं वेगळच म्हणणं आहे'' प्रियाने एकदम कसं सांगावं असा विचार करुन थोडी वेळ मारुन नेली.

'' काय म्हणणं आहे ... म्हणजे तसे आम्ही हुंड्याबिंड्याच्या अगदी विरोधात आहोत '' विजय त्यातल्या त्यात गंमत करण्याच्या प्रयत्नात म्हणाला.

'' विजय ... गोष्ट ... गमतीवर नेण्याइतपत साधी नाही आहे'' प्रिया नाराजी व्यक्त करीत म्हणाली.
राजेशने तर जणू काहीच बोलायचे नाही असे ठरविलेले दिसत होते. त्याला वाटले आपण बोललो तर पुन्हा विषय दुसरीकडेच भरकटेल. म्हणून तो चुपच होता.

'' मग .. काय म्हणणं आहे तिचं'' विजय.

'' तिचं म्हणणं आहे की... ती तुझ्यावर प्रेम वगेरे काहीच करीत नाही... तसं मी तिला सरळच विचारलं होतं... उलट प्रेम वैगेरे अशा ' फालतू' आणि 'चिप' गोष्टींवर तिचा विश्वास नाही असं ती म्हणत होती'' प्रियाने 'फालतू' आणि 'चिप' वर जरा वाजवीपेक्षा जास्त जोर देत सांगितले.

विजय एकदम जोरात हसला आणि मग पुढे म्हणाला, '' अगं तेच तर ... तेच तर मी तुला सांगत होतो... ती पण तिच्या वडीलांच्या नाटकात सामील आहे... ते दोघं मिळून नाटक करीत आहेत माझ्यासोबत... अगं ती आणि तिचे वडील म्हणजे पक्की एक नाटक कंपनी आहे ... त्यांच्या नाटकामुळे तर कंपनीत कधी कधी चांगल्या चांगल्याचा जिव भाड्यात पडतो''

'' आणि नुसते एवढ्यावरच ते थांबले नाहीत तर तिच्या वडीलांनी माझ्यावर पाळत ठेवण्यासाठी कंपनीतला एक माणूस ठेवला आहे... तो सारखा माझा पाठलाग करतो... आणि लपून - लपून माझं निरिक्षण करतो...मी दिवसभर कुठे कुठे जातो ... आणि काय काय करतो यावर त्याची बारीक नजर असते ... '' विजय म्हणाला.

प्रिया आणि राजेशच्या संभ्रमयुक्त चेहऱ्याकडे पाहून पुढे तो म्हणाला, '' तुम्हाला खोटं वाटतं... अगं कुणालाही खोटंच वाटेल... बरं... एक काम करा जरा इकडं या...''
त्याने दोघांनाही तिथून उठवले आणि तो त्यांना थोडं बाजुला पार्कच्या कुंपनाकडे एका झाडाच्या बुंध्याच्या आडोशाला घेवून गेला.

'' असंच आडोशाला रहा आणि जरा तिकडे बघा... आवाराच्या बाहेर त्या झाडाच्या मागे... आतापण आमच्या ऑफिसच्या त्या माणसाची कार उभी आहे... आणि कारमधून बघ तो कसा इकडेच बघत आहे...'' विजय बोलत होता.

प्रियाने आणि राजेशने त्याने निर्देश केलेल्या दिशेने त्या झाडाच्या आडोशाला राहातच आश्चर्याने बघितले. त्याने दाखविलेल्या जागेवर एक मोठं झाड होतं खरं पण झाडाच्या मागे कार नव्हती.

प्रियाने आणि राजेशने एकमेकांकडे प्रश्नार्थक नजरेने बघितले आणि त्यांच्या तोंडून एकदम निघाले, '' कुठे...?''

'' अरे ... ते काय तिथे... तिकडे बघा ना पिंपळाच्या झाडाच्या मागे...'' विजयने आपल्या हाताने इशारा करुन दाखविले.

तिथे पिंपळाचे झाड होते हे खरे पण झाडाच्या मागे ना कार होती ना कुणी माणूस होता. आता मात्र प्रियाला विजयची काळजी वाटायला लागली होती. राजेशला तर काहीच समजत नव्हते.

'' बरं ते जाऊद्या ... ते तिकडे बघा फाटकाकडे ... आता तिकडून तर खुद्द नयनाच आली आहे... तिला प्रत्यक्ष माझ्यासमोर विचार की ती माझ्यावर प्रेम करते की नाही..'' विजय बगीचाच्या फाटकाकडे निर्देश करीत म्हणाला.

राजेशने आणि प्रियाने पुन्हा चमकुन बगिच्याच्या फाटकाकडे बघितले.

'' नयना कुठे?...'' राजेशने फाटकाकडे बघत विचारले, कारण तो नयनाला ओळखत नव्हता.

पण '' नयना कुठे?...'' तेच शब्द प्रियाच्याही तोंडून आश्चर्याने निघाले होते, जरी ती नयनाला ओळखत होती.

तिकडून फाटकाकडून नयनाच काय... कुणीही येत नव्हतं.

'' ते काय येड्या तिकडं...'' विजय पुन्हा पुन्हा निर्देश करुन दाखवत होता.

आणि राजेश संभ्रमाने कधी त्याने निर्देश केलेल्या दिशेने, कधी विजयकडे , तर कधी प्रियाकडे बघत होता.
प्रियाच्या लक्षात हा सगळा प्रकार काय आहे हे यायला वेळ लागला नाही. तिच्या स्मृती पटलावर एका मागुन एक विजयच्या वेड्या बहिणीची चित्र झळकुन जात होती. तिच्या तोंडातून गळणारी लाळ, तिचे मोकळे सोडलेले केस.. तिच्या काळजात एकदम चर्र झाले.

तिला विजयने एकदा त्याच्या बहिणीची हकिकत सांगतांनाचे ते शब्द आठवले - '' माझी बहिण वयाच्या एकविसाव्या वर्षापर्यंत एकदम नॉर्मल होती ... पण नंतर अचानक तिला वेडाचे झटके यायला लागले होते ...''

'' माय गॉड!'' प्रियाच्या तोंडून अनायसेच निघाले.

'' काय झालं?'' राजेशने आता तिच्याकडेही आश्चर्याने बघत विचारले.

प्रियाला आता पटत होते की नयना कदाचित खरं बोलत होती.

क्रमश:..
.
Daily Thoughts:
prithee send me back my heart,
Since I cannot have thine;
For if from yours you will not part,
Why, then, shouldst thou have mine?
... John Suckling
Let your tears come.Let them water your soul.
...Eileen Mayhew

Today's Novel - Mrigajal - Ch-35

2011-02-09T22:12:00.000+05:30

Today's Quotes -
Relationships are like glass.Sometimes it's better to leave them broken than try to hurt yourself putting it back together.
... Author Unknown
Love is like a puzzle.When you're in love, all the pieces fit but when your heart gets broken, it takes a while to get everything back together.
... Author Unknown
Maybe part of loving is learning to let go.
... From the television showThe Wonder Years

फाटकातून बंगल्याच्या आवारात शिरल्यावर प्रिया सरळ बंगल्याच्या प्रमुख दरवाजाजवळ गेली. दरवाजा अजुनही आतून बंदच होता. तिला ते जरा खटकल्या सारखे झाले. कारण तिची अपेक्षा होती की 'विजयची मैत्रीण' म्हटल्यावर नयना कदाचित दार उघडून तिची वाट पाहत उभी असेल. पण तसे काही झाले नाही. तिथे बंद दरवाजाजवळ ती थोडावेळ थांबली.

कदाचित नयना आत काही कामात बिझी असेल...

त्यामुळे तिला समोर येण्यास कदाचित वेळ होत असावा...

पण ती बराच वेळ थांबल्यानंतरही जेव्हा दरवाजा उघडला नाही तेव्हा प्रियाने नाईलाजाने बंगल्याच्या दाराची बेल दाबली आणि ती दार उघडण्याची वाट पाहू लागली. दार उघडेपर्यंत तिने बंगल्याच्या आजुबाजूचा परिसर, व्हरंड्यात ठेवलेलं उंची फर्निचर, इत्यादीवरुन एक नजर फिरवली. सगळा कसा एका कंपनीच्या मॅनेजरला शोभेल असा थाट होता. थोड्या वेळाने दार उघडलं. दारात एक सुंदर मुलगी उभी होती. नयनाच असावी!. कुणीही तिच्या प्रेमात पडावं अशी तिची सुंदरता होती. प्रियाला तिचा हेवा वाटल्या वाचून राहाला नाही. तशी प्रियाही कमी सुंदर नव्हती, पण नयनाचं राहाणीमान तिच्या सुंदरतेला अधिकच खुलवत होतं. प्रिया तिच्या कामाच्या व्यापामुळे कदाचित स्वत:च्या राहाणीमानाकडे तेवढे लक्ष देवू शकत नसावी.

'' मी प्रिया... विजयची मैत्रिण...'' प्रियाने स्वत:ची ओळख करुन दिली.

नंतर प्रश्नार्थक मुद्रा करुन विचारले, '' तू नयनाच ना?''

'' हो मीच नयना'' ती म्हणाली.

'' ये आत ये ना'' तिच्या शब्दात मृदुता आणि आदर जाणवत होता.

प्रिया तिच्या मागे मागे आत ड्राईंगरुममधे गेली. ड्राईंगरुमच्या ठेवणीवरुन सुद्धा त्यांची आर्थीक सुबत्ता आणि संपन्नता जाणवत होती. ड्राईंगरुममधे एक मध्यमवयीन व्यक्ती पेपर वाचण्यात मग्न होती.

तिचे वडील असावेत ...

नयनाने प्रियाला इशाऱ्यानेच बसायला सांगितले. प्रिया त्या व्यक्तीकडे पाहून बसण्यास अवघडल्यासारखी करु लागली तेव्हा नयना तिच्या जवळ जावून हळूच म्हणाली, '' माझे वडील आहेत..''

नयनाच्या चेहऱ्यावर त्यांचा धाक, दडपण स्पष्ट जाणवत होतं, त्यांची चाहूल लागताच तिच्या वडीलांनी वर्तमान पत्रातून डोकं वर काढून त्यांच्यावर एक नजर टाकली आणि काहीही न बोलता उठून ते तेथून आत निघून गेले. एव्हाना प्रिया सोफ्यावर बसली होती आणि तिच्या शेजारीच नयनाही बसली.

प्रियाला सुरवात कशी करावी काही कळेना, '' कशी आहेस?'' प्रियाने एकदमच सुरवात कशी करावी या हिशोबाने विचारले.

'' चांगली आहे... '' ती हसून जणू काही घडलंच नाही या अविर्भावात म्हणाली.

'' मी आत्ता विजयकडूनच आले '' ती कशीबशी पुढे बोलली.

नयना नूसती ऐक़त होती.

प्रियाला अपेक्षा होती की ती विचारेल 'कसा आहे विजय?' वैगेरे. पण तसे काहीच झाले नाही. आणि तिच्या वागण्यातही एवढा 'प्रोफेशनलपणा' होता की तिला एक क्षण शंका वाटून गेली की -

हीच ती नयना आहेका? की जिच्याविषयी विजयने तिला सांगीतले?...

हीच ती नयना का जिच्यावर विजय प्रेम करतो?...

आणि हीच ती नयना की जिही विजयवर तेवढंच प्रेम करते?...

ज्या गोष्टी नयनाकडून व्हायला पाहिजे होत्या त्या तिच्या अपेक्षेप्रमाणे होत नव्हत्या.

मी चुकीच्या घरात तर नाही आले?...
एक क्षण तिला वाटून गेले.

मोठे लोक आहेत ना...

म्हणून कदाचित आपल्या भावनांचं उघड प्रदर्शन करत नसावेत...

हो तसेच असावे... ते म्हणतात ना की मोठ्या लोकांच्या मोठ्या गोष्टी...

तिने स्वत:ची समजूत घालण्याचा प्रयत्न केला. पण तरीही तिला आता थोडं अवघडल्यासारखं वाटत होतं. तेव्हा तिने आता सगळं आटोपतं घेवून सरळ मुद्द्यालाच हात घालायचे ठरविले.

'' तुला एक गोष्ट विचारु?'' प्रियाने तिचा अंदाज घेत प्रश्न विचारला.

'' विचार '' तिच्या चेहऱ्यावर काहीही अविर्भाव नव्हता.

'' म्हणजे स्पष्टच विचारते ?'' प्रियाने हिंम्मत एकवटून, सोफ्यावर सरळ ताठ बसत, तिच्याकडे नेत्रकटाक्ष टाकीत विचारले.

ती काहीच बोलली नाही. उलट प्रियाच्या विचारण्याची वाट पाहू लागली.

'' तू विजयवर प्रेम करतेस का?'' प्रियाने सरळ सरळ विचारले.

बोलायच्या आधी ती एक क्षण थांबली. जणू तिने काय बोलायचे याचा आधी व्यवस्थित विचार केला. आणि सोफ्यावर निट बसत, जणू योग्य शब्दांची जुळवाजुळव करीत म्हणाली, '' हे बघ... तो एक चांगला मुलगा आहे... हूशार आहे... होतकरु आहे... तो आणि मी एका प्रोजेक्टवर सोबत काम करीत होतो... मी त्याला एका चांगल्या मित्राप्रमाणे मानत होते... म्हणजे अजूनही मानते... पण त्याचा त्याने गैरसमज करुन घेतलेला दिसतो...''

प्रियासाठी हा एक मोठा आघात होता. जणू तिच्याद्वारे विजयच हे सगळं ऐकत होता. पुढे काय बोलावे तिला काही कळेना. तरीही आपण जे ऐकलं ते कदाचित बरोबर ऐकलं नसावं किंवा तिने जे सांगितलं ते तिला बरोबर कळले नसावे या अविर्भावात ती पुढे म्हणाली.

'' म्हणजे तू त्याच्यावर प्रेम करीत नाहीस'' प्रियाने पुन्हा अजुन स्पष्टपणे विचारले.

'' स्पष्टच सांगायचे झाल्यास मी त्याच्यावर प्रेम वैगेरे काही करीत नाही ... किंबहुना प्रेम वैगेरे अशा फालतू आणि चिप गोष्टींवर माझा विश्वास नाहीये...'' ती आता मोकळी बोलायला लागली होती.

आतामात्र प्रियाला काहीएक कळत नव्हते. कारण इथे यायच्या आधी तिने वेगळेच गृहीत धरले होते. की कदाचित त्यांच्यात काहीतरी गैरसमज झाला असावा. आणि तो कदाचित आपल्याला दुर करावा लागेल. पण इथे तर गोष्टी अगदी स्पष्टपणे बोलल्या जात होत्या. तरीही तीने आशा सोडली नव्हती.

'' पण विजयतर म्हणतो की तु सुध्दा त्याच्यावर प्रेम करतेस म्हणून ... म्हणजे त्याने तु असं मैत्रिणीजवळ बोलत असतांना ऐकलं आहे ... असं तो म्हणत होता ... आणि तुझ्या वडीलांना सुद्धा या गोष्टीची जाणिव आहे असं तो म्हणत होता.'' प्रिया विजयची बाजू मांडत म्हणाली.

नयनाने एक क्षण शुन्यात बघितले आणि ती दृढतेने म्हणाली, '' तो खोटं बोलतो आहे..''

विजय आणि खोटं?...

हे कसं शक्य आहे?...

विजयला ती पुरेपुर ओळखत होती...

जो गमतीतही खोटं बोलणं टाळतो ... तो एवढी मोठी गोष्ट खोटं कसा बोलेल...

'' पण तो खोटं का बोलेल?'' प्रियाने जणू स्वत:लाच प्रश्न विचारला.

प्रियाला आता नयनाला पुढे अजून काही विचारण्यात स्वारस्य वाटत नव्हते. पण तिला राहून राहून वाटत होतं की पाणी कुठंतरी मुरतय खरं. विजय खोटं बोलणार नाही याची तिला शाश्वतीच नाही तर पुर्णपणे खात्री होती. उलट नयनावर दडपण जाणवत होतं. तिच्या वडीलांचा धाक तिच्यावर स्पष्टपणे दिसत होता. कदाचित त्यामुळेच ती दबावाखाली आणि दडपणाखाली येवून बदलली असावी. किंवा तिच्या मनात जे आहे ते स्पष्ट बोलू शकत नसावी. कदाचित तिच्यावर आता तिच्या वडीलांनी दबाव आणला असावा. पण तसे म्हणावे तर विजयच्या म्हणण्यानूसार तिच्या वडीलांनाही त्यांचे प्रेम मान्य होते. मग अश्या परिस्थितीत हे सगळं काय होत आहे तिला काहीएक कळत नव्हतं. किंवा हे सगळं तिच्या आकलनाच्या पलिकडचे होते.

'' पण विजयच्या खोटे बोलण्यामागे त्याचा काय स्वार्थ असू शकतो?'' प्रियाने पुन्हा खोदून तिला विचारण्याचा प्रयत्न केला.

'' ते मी कसे सांगू शकेन?'' ती बेफिकीरपणे खांदे उचकुन म्हणाली.

आतामात्र प्रिया नयनाची प्रत्येक गोष्टीत एवढी सहज आणि बेफिकीर भूमीका बघून ती चिडली होती. तिला तिचा सहजपणा आणि बेफिकीरपणा आता उर्मटपणा वाटायला लागला होता. तिला वाटत होतं की नयनाला तिचे केस पकडून चांगला जाब विचारावा की ' तुझा प्रेमावर विश्वास नाही आहे ना... मग त्याला तुझ्या प्रेमात पडायच्या आधीच का स्पष्ट बोलली नाहीस... किंवा त्याला तुझ्या प्रेमात पडायच्या आधीच सावध का केले नाहीस... किंवा स्पष्टच बोलायचे झाल्यास त्याला का नादी लावलंस... की तुझ्या प्रेमात पाडून तुला त्याची असाय्य झालेली दशा पाहाण्यात येणारा अघोरी आनंद लूटायचा होता. ' पण लगेच तिने स्वत:ला सावरले. तिला तिच्यामुळे प्रकरण चिघळवायचं नव्हतं. किंवा त्यांच नात तूटण्यास तिला कारणीभूत व्हायचं नव्हतं.

शेवटी बोलण्यासाठी काही शिल्लक राहाले नाही असे जाणवताच प्रिया निघण्यासाठी उठत म्हणाली, '' बरं येते मग...''

नयनाही उठून तिला दारापर्यंत पोहोचवायला आली. अजुनही प्रियाने हार मानली नव्हती. जाता अचानक ती दारात थांबली आणि मागे वळून नयनाच्या अगदी डोळ्यात डोळे टाकीत म्हणाली , '' हे बघ नयना .. विजय एक चांगला मुलगा आहे हे तूही कबूल केलं आहेस... तेव्हा गोष्टी एवढ्या टोकाला का जावू देतेस... त्याच्यासारखा चांगला मुलगा तुला शोधून सापडणार नाही... ''

तिच्या प्रतिक्रियेसाठी मधे एक क्षण ती थांबली. पण तिची काहीच प्रतिक्रिया नव्हती.

तेव्हा ती पुढे म्हणाली, '' तू काहीतरी चुक करीत आहेस... असं तुला नाही वाटत?''

नयना काहीच बोलली नाही. तिचा चेहरा अगदी निर्विकार होता.

क्रमश:...

Today's Quotes -
Relationships are like glass.Sometimes it's better to leave them broken than try to hurt yourself putting it back together.
... Author Unknown
Love is like a puzzle.When you're in love, all the pieces fit but when your heart gets broken, it takes a while to get everything back together.
... Author Unknown
Maybe part of loving is learning to let go.
... From the television showThe Wonder Years

Fiction Literature - Novel - Mrigajal - Ch-34

2011-02-08T21:14:00.000+05:30

Today's Quotes -
I don't know why they call it heartbreak.It feels like every other part of my body is broken too.
... Missy Altijd
A heartbreak is a blessing from God.It's just his way of letting you realize he saved you from the wrong one.
... Author Unknown
In the arithmetic of love, one plus one equals everything, and two minus one equals nothing.
... Mignon McLaughlin

प्रिया विजयच्या घरुन बाहेर पडली, पण समाधानी होवून नक्कीच नाही. विजयने तिला जे काही सांगीतले, ते तिला समजले होते, विजयने तसे ते अगदी 'कन्व्हीन्स' करुन सांगितले होते. तशी त्याच्या 'कन्व्हीन्सींग' पावरबद्दल ती आधीपासूनच जाणून होती. तिला पोस्ट ग्रॅजूएट करण्यास त्यानेच 'कन्व्हीन्स' करुन भाग पाडले होते. हे ते अजून विसरली नव्हती. पण आज प्रथमच तिला त्याने सांगितलेले पुर्णपणे पटलेले नव्हते. कुठेतरी तिला ते खटकल्याप्रमाणे जाणवत होते. त्याला जास्त खोदून विचारणेही तिला योग्य वाटत नव्हते. तसा तिने प्रयत्न केलाही. पण तो छोट्या छोट्या गोष्टीवर चिडत होता.

की तो तिच्यापासून काही लपवित होता...

तशी ती त्याला पुर्णपणे ओळखत होती. तो शक्यतो तिच्यापासून काही लपवित नसे.

पण न जाणो काही न सांगण्यासारखे असेल...

की जे तो तिच्यापासून लपवित असावा...

तसा आज त्यांच्यातला बॉंडही जो बऱ्याच दिवसांपासून - नव्हे बऱ्याच वर्षापासून मजबूत होता तो तिला आज प्रथमच कमकुवत झाल्यासारखा जाणवला. कारण कदाचित तो खुलून तिला सर्व काही सांगत नव्हता. किंवा ती
त्याला पुर्णपणे समजण्यात आज असमर्थ वाटत होती.

तो नयनाच्या प्रेमात पडला म्हटल्यावर ते साहजिकच होते म्हणा...

पण त्यांच्या प्रेमाला आज तिला वेगळेच वळण लागतांना दिसत होते. पण पुर्ण सत्य जाणून घेतल्याशिवाय तिला चैन पडणार नव्हते. म्हणून विजयच्या घरुन बाहेर पडल्याबरोबर तिने ठरवले की आता सरळ नयनाच्या घरी जायचे. पण नंतर एक क्षण ती थबकली.

आपण नयनाच्या घरी जात आहोत हे योग्य आहे का?...

आणि तेही विजयला माहित नसतांना ...

त्याला विचारले तर तो नक्कीच तिला जावू देणार नव्हता...

किंवा त्याने जावू दिले असतेही. पण तिचीच त्याला विचारण्याची हिम्मत होत नव्हती. आणि आता त्याच्या घराच्या बाहेर पडल्यावर तिच्या डोक्यात नयनाला भेटण्याचा विचार आला होता. त्यामुळे पुन्हा जावून त्याला विचारणे तिला योग्य वाटले नाही.

पण आपण तिथे जावून करणार तरी काय आहोत?...

आपल्याला तिचा स्वभाव माहित नाही की काही नाही...

आणि तिला विचारलेले ती आपल्याला सरळ सांगेल?...

पण विजय जिच्या प्रमात पडला ती तशी नसावी अशी तिला शाश्वती होती.

पण तसे म्हणावे तर विजयला अशा प्रसंगानंतर ती भेटणेही टाळू तरी कसे शकते..

तिथे गेल्याशिवाय या सगळ्या गोष्टीचा अंदाज येणार नव्हता.

पण आपल्या जाण्याने काय परिस्थिती बदलणार आहे का?...

कदाचित तिला भेटल्याने आपल्याला परिस्थितीचा अचूक अंदाज तरी येईल...

पण परिस्थिती जाणून घेण्याच्या नादात आपल्यामुळे त्यांच्यामधे अजून काही गैरसमज निर्माण झाला तर?...

विजय आणि माझ्याबद्दल तिला काही गैरसमज तर होणार नाही?...

त्यांच नातं तूटण्यास आपण कारणीभूत तर होणार नाहीना?...

नाना प्रकारचे विचार तिच्या मनात येत होते.
नयना बद्दल तिने विजयच्या तोंडून बरेच ऐकले होते. पण आत्तापर्यंत तिने नयनाला प्रत्यक्ष पाहाले नव्हते.

कदाचित तिला पाहण्याची इर्षायूक्त इच्छा तर आपल्याला तिच्याकडे जाण्यास भाग पाडत नसावी...

तिने स्वत:ची प्रबळ इच्छा पाहता स्वत:ला पडताळून बघितले.

नाही नाही...

आता सगळ्या गोष्टी कशा इर्षा वाटण्याच्या पलिकडे गेल्या होत्या.

पण नाही ... आपल्या मित्राच्या प्रती एक कर्तव्य म्हणून प्रियाला तिची भेट घेणं आवश्यक आहे...

हो बरोबर आहे... विजयमुळेच आपण तिला भेटण्यास प्रवृत्त झालो आहोत...

म्हणजे अजुनही विजयबद्दलची प्रेमाची भावना आपल्यात शिल्लक आहे...

हो बरोबर... कदाचित ती भावना आपण कधीही मिटवू शकणार नाही...

तिला जाणवले होते.

पण अश्याने तर ती भावना पुन्हा उचंबळून तर येणार नाही...

त्या भावनेला आपण आता उगीच खतपाणी तर घालत नाही आहोत?...

आणि ती पुन्हा जावे की न जावे या विवंचनेत पडली.

नाही ... आपण आपल्या पहिल्या विचाराचंच समर्थन करायल हवं...

नंतरचे विचार नेहमी गोंधळून टाकणारे असतात... आणि नंतरचे विचार हे अतिविचाराचा परिणाम असतात...

आणि अतिविचार म्हणजेच अविचार...

त्यामुळे आपल्याला गेलच पाहिजे...

तिने मनाचा पक्का निश्चय केला आणि तिचे थबकलेले पाय आता जोरात चालू लागले होते.

विजयने नयनाबद्दल आधीच प्रियाला एवढे काही सांगितले होते की तिला तिचा पत्ता वगैरे कुणाला विचारायची गरजच नव्हती उरली. विजयच्या घरापासून थोडं अंतर चालत आल्यानंतर तिने चौकात ऍटो केला आणि ऍटोवाल्याला सरळ नयनाच्या घराकडे ऍटो घेण्यास सांगितले.

प्रिया नयनाच्या बंगल्यासमोर ऍटोतून खाली उतरली. त्या भव्य दिव्य बंगल्याकडे अचंबेने पाहतच तिने ऍटोवाल्याच्या पैसे दिले. तिने बाहेरुनच आत बंगल्याच्या आवारात न्याहाळून बघितले. सगळं कसं निटनेटकं दिसत होतं. बंगल्यासमोर हिरवीगार लॉन - अगदी व्यवस्थित कटींग केलेली. आणि आवारात सगळीकडे शोची, कुठे फुलांची झाडं दिसत होती. सगळ्यांची कशी अगदी व्यवस्थित कटींग केलेली. त्या सगळ्या गोष्टीवरुन न जानो का? पण प्रियाच्या डोळ्यासमोर नयनाच्या वडिलांची एक प्रतिमा तयार झाली होती--- अगदी भावनाविरहित... यंत्रमाणवाप्रमाणे ... गंभिर व्यक्तीमत्व.
बंगल्याला न्याहाळून पाहता पाहता अचानक तिला आठवले की विजयने जेव्हा नयनाच्या घरी फोन करुन तिला भेटण्याचा प्रयत्न केला होता तेव्हा ती बाहेरगावी गेल्याचं सांगण्यात आलं होतं.

ती गावावरुन परत आली असेल का?...

तिच्या मनात प्रश्न डोकावला.

पण त्याने फोन केल्याला एव्हाना सात - आठ दिवस तरी झाले असतील...

म्हणजे ती परत आली असेल...

किंवा ती बाहेर गावी वैगेर कुठे गेलीच नसेल फक्त विजयला तसे सांगण्यात आले असेल...

ते काहीही असो... आता आपण इथपर्यंत आलोच आहोत तर ती घरी आहे की नाही हे बघायलाच हवं...

प्रिया जेव्हा बंगल्याच्या आवाराच्या फाटकाजवळ गेली. तिथे तिला एक चौकीदार तैनातीत असलेला दिसला.

'' कुणाला भेटायचे आहे?'' चौकीदाराने तिला हटकले.

'' नयनाला..'' प्रिया.

'' काय काम?'' चौकीदार.

प्रियाला माहित होते की या चौकीदार लोकांना जास्त मान दिला तर ते जास्त वरचढ होतात. त्यांच्याशी तुसडेपणाणे वागलं तर ते अगदी सुतासारखे सरळ होतात.
तेही बिचारे काय करणार... सवयच ती ... मालकाकडून तुसडेपणाचे शब्द ऐकण्याची सवयच...

'' काम?.... पर्सनल काम आहे ... ते मी तुम्हाला सांगू शकणार नाही '' प्रिया ठामपणे त्याला जास्त भाव न देता म्हणाली.

आतामात्र चौकीदार वचकला आणि त्याने एकदा तिला न्याहाळून बघितले आणि पुढे अदबीने विचारले, '' बरं आपलं नाव?''

'' प्रिया ... '' प्रिया म्हणाली.

चौकीदाराने लागलीच तिथे ठेवलेल्या इंटरकॉमवर दोन बटनं दाबली आणि तो क्रेडल कानाशी लावून प्रतिक्षा करु लागला.

'' मॅडम ... आपल्याला कुणी प्रिया मॅडम भेटायला आलेल्या आहेत...'' चौकीदार फोनवर बोलला.

चौकीदाराने थोडावेळ तिकडचे बोलणे ऐकले आणि त्याने फोन कानावर ठेवूनच विचारले, '' प्रिया कोण? ... म्हणजे आपलं आडनाव मॅडम!''

'' विजयची मैत्रिण म्हणून सांगा '' प्रिया म्हणाली.

चौकीदाराने काही वेळ प्रियाकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहाले आणि फोनमधे बोलला, '' मॅडम कुणी विजयची मैत्रीण आहे म्हणतात त्या ''

काही वेळाने चौकीदाराने गंभिरपणे फोन खाली ठेवला आणि गंभीरतेनेच प्रियास फाटकातून आत घेतले. आत जातांना प्रियाला जाणवत होतेकी चौकीदारासही कदाचित विजयबद्दल माहित होते. किंवा त्याला विजयबद्दल काही सुचना देवून ठेवण्यात आल्या असाव्यात. कारण विजयचं नाव काढताच अचानक त्याचा गंभीर झालेला चेहरा आणि जड झालेल्या त्याच्या हालचाली तिच्या नजरेतून सुटल्या नव्हत्या.

क्रमश:...

Today's Quotes -
I don't know why they call it heartbreak.It feels like every other part of my body is broken too.
... Missy Altijd
A heartbreak is a blessing from God.It's just his way of letting you realize he saved you from the wrong one.
... Author Unknown
In the arithmetic of love, one plus one equals everything, and two minus one equals nothing.
... Mignon McLaughlin

Literature - Novel - Mrugajal - Ch- 33

2011-02-07T21:02:00.000+05:30

Broken Heart Quotes -
Giving up doesn't always mean you are weak; sometimes it means that you are strong enough to let go.
... Author Unknown
Sometimes, when one person is missing, the whole world seems depopulated.
...Lamartine
When love is lost, do not bow your head in sadness; instead keep your head up high and gaze into heaven for that is where your broken heart has been sent to heal.
...Author Unknown

.... विजयने आपली आपबीती सांगीतली आणि एक मोठा सुस्कारा सोडून प्रियाकडे चेहरा करुन बसून राहाला. दिसायला तर तो प्रियाकडे बघत आहे असे जाणवत होते. पण तो प्रियाकडे नसून शुन्यात बघत होता. प्रिया तो अजून पुढे काय सांगतो हे ऐकण्यासाठी वाट पाहू लागली. प्रियाला वाटले तो मधे थोडा थांबून पुढे पुन्हा सांगेल.

पण बराच वेळ झाला तरी तो अजून काहीच बोलत नाही हे पाहून प्रिया म्हणाली, '' मग ... पुढे काय झालं?''

'' मग पुढे काय.... जे झालं ते सर्व तर मी सांगीतलच की'' विजय.

'' नाही पण तू... तुला त्यांनी टर्मीनेट का केलं .... किंवा पुढे काय झालं की त्यांनी तुला टर्मीनेट करण्याएवढी मोठी स्टेप घेतली हे तू सांगीतलं नाहीस...'' प्रियाने विचारले.

'' मग काय ... दुसऱ्या दिवशी सुटी होती... सगळे आधल्या दिवसाच्या गतीविधीमुळे आणि रात्री उशीरा चाललेल्या पार्टीमुळे थकले होते... मी तर दुसऱ्या दिवशी पुर्ण दिवसभर झोपलो होतो... आणि तिसऱ्या दिवशी ऑफीसमधे गेलो तर काही ध्यानी मनी नसतांना टेबलवर ठेवलेली टर्मीनेशन ऑर्डर माझी वाट पाहत होती'' विजय हसत हसत म्हणाला.

'' काय ... एकदम टर्मीनेशन ऑर्डर ... '' प्रिया.

'' हो ना मी तर एकदम बुचकळ्यातच पडलो होतो'' विजय.

''काहीही कारण न देता?... त्या ऑर्डरमधे तर काही कारण दिलं असेल'' प्रिया.

'' दिलं होतं ना... ड्यू टू सम अनअव्हायडेबल रिझन्स...वुई हॅव्ह नो अदर ऑपशन दॅन टू टर्मीनेट यू... दो ऍज पर रुल्स वुई आर अटॅचींग वुइथ दिस लेटर अ थ्री मन्थस सॅलरी चेक... सोबत एक चेक जोडलेला होता...'' विजय.

'' अनअव्हायडेबल रिझन्स... तुझ्यासोबत अजुनही कुणाला टर्मीनेट केलं की काय?'' प्रिया.

'' नाही,.. तशी मी चौकशी केली ... फक्त मलाच टर्मीनेट केलं त्यांनी '' विजय.

'' तू कारण माहित करण्याचा प्रयत्न नाही केलास?...'' प्रिया.

'' केलाना ... मी ताबडतोब .. नयनाला शोधण्याचा प्रयत्न केला तर माहित पडले की ती त्या दिवशी आणि पुढे जवळपास एक हप्ताभर सुटीवर होती,,, मग मी आमचा बॉस म्हणजे तिच्या वडीलांना भेटण्याचा प्रयत्न केला तर त्यांच्या सेक्रेटरीने त्यांच्या पुढील एका हप्त्याच्या पुर्ण अपॉईंन्ट्मेंन्टस फुल असल्याचं सांगीतलं ... माझ्या सहकाऱ्यांनाही विचारलं तर कुणालाच काहीच माहित नसल्यांच कळलं...एवढच नाही तर मी नयनाच्या घरीही फोन करुन बघीतला तर ती कुठे बाहेरगावी गेल्याचं कळलं... बाहेरगावीही कुठे गेली हेही मी माहिती काढण्याचा प्रयत्न केला पण तिच्या घरचे नौकर काही थांगपत्ता लागू देत नाहत'' विजय.

'' कदाचित त्यांना घरी सांगून ठेवलं असलं पाहिजे'' प्रिया.

'' हो असंच काहीतरी दिसतं..'' विजय.

'' म्हणजे स्पष्ट आहे ... की तू प्रपोज केल्याचीच घटना तुला टर्मीनेट करण्यास कारणीभूत झालेली दिसते..'' प्रिया.

विजय काहीच बोलला नाही.

'' तु जेव्हा तिला प्रपोज केलं तेव्हा तु पुर्णपणे शुध्दीवर होतास?'' प्रियाने विचारले.

'' अरे शुध्दीवर म्हणजे पुर्णपणे शुध्दीवर होतो... मी फक्त तिन ग्लास आणि तीही फक्त बियर घेतली होती'' विजय.

'' तुझ्या वडीलांचे असे हाल बघितल्यावरही तु मद्द्याला स्पर्ष करावा हे तर माझ्या अगदी समजण्या पलिकडचे आहे'' प्रिया आपली नाराजी व्यक्त करीत म्हणाली.

'' प्रिया आता तू उगीच फाटे फोडते आहेस बघ... इथे मुद्दा काय आणि तू कोणत्या गोष्टीवर बोलतेस'' विजय चिडून म्हणाला.

'' बघ चिडलास ना... शेवटी काय तर सत्य हे कटू असतं... आणि त्या मुद्यापेक्षा मला हा मुद्दा जास्त महत्वाचा वाटतो... हे बोलण्यामागे कमीत कमी तुही तुझ्या वडीलांच्याच पावलावर पावूल ठेवू नए हा माझा निर्मळ उद्देश आहे'' प्रिया.

'' प्रिया प्लीज... तो विषय पुन्हा कधीतरी'' विजय.

थोडा वेळ दोघं काहीच बोलले नाहीत.

शेवटी प्रियाच जणू माघार घेत बोलली.
'' मग तु ज्या तऱ्हेने तिला प्रपोज केलं ते त्यांना आवडलेलं दिसत नाही'' प्रिया.

'' आता म्हण ना की तशी हिरोगीरी करण्याची काय गरज होती... अगं प्रेमच ते प्रेमात सगळं माफ असतं आणि माणूस प्रेमात पडल्यावरच असं काहीतरी करतो... आता तुला हे सांगून तरी काय उपयोग... तुला स्वत:ला प्रेमात पडल्याशिवाय हे कळणार नाही'' विजय बोलून गेला.

आणि प्रियाने आवंढा गिळल्या सारखे केले. तिचे डोळेही पाणावले होते पण कदाचित संध्याकाळ असल्यामुळे विजयच्या ते लक्षात आले नसावे.

पुन्हा थोडावेळ काही न बोलण्यात गेला. थोडावेळ प्रियाने मुद्दाम बोलण्याचे टाळले होते कारण ती जर आता बोलली असती तर तिच्या भावनांचा प्रभाव तिच्या बोलण्यावर किंवा आवाजावर स्पष्ट दिसला असता.

जेव्हा प्रिया पुर्णपणे सावरली तेव्हा ती पुन्हा पुढे बोलली.

'' पण तू जे काही सांगतोस त्यावरुन तरी ... भलेही तुझी प्रपोज करण्याची पद्धत चुकीची असेल... प्रथम त्यांनी तुला समजावलं असतं.. किंवा नुसते ते तुझ्यावर नाराज झाले असते... त्यांनी तुला एकदम टर्मीनेट करावे हे काही पटत नाही ... मला वाटते कुठं तरी पाणी मुरतय'' प्रिया म्हणाली.

'' अगं नाही ,... ते काय आहे ... असतो एखाद्याचा स्वभाव... तिचे वडील म्हणजे एक वेगळचं व्यक्तीमत्व आहे... ते एक ऍडव्हेंचर लव्हींग पर्सन आहेत... तसं ऍडव्हेंचर मलाही आवडतं... आणि त्यांना हे सगळं एवढ्या सहजा सहजी होवू द्यायचं नाही... असं दिसतं'' विजय म्हणाला.

''सहजासहजी होवू द्यायचं नाही... पण का?'' प्रिया.

'' कारण त्यांना मला आजमावयाचं आहे... ते माझी योग्यता पडताळून पाहत आहेत... आणि ते साहजीकच आहे... ते एवढी त्यांची एकुलती एक मुलगी कुणाला देत आहेत तर त्याची योग्यता त्यांनी पडताळून पहायला नको?... काय?'' विजय.

'' पण .. तू तिथे सिलेक्ट झालास आणि आता तू इतके दिवस त्यांच्या हाताखाली काम करतो आहेस... मग तर त्यांना तुझ्या योग्यतेची पुरेपुर कल्पना यायला हवी'' प्रिया.

'' अगं तशी योग्यता नाही... माझ्यावर संकटं आली तर मी त्यांना कसे तोंड देतो... हे त्यांना पडताळून पहायचं आहे... थोडक्यात, ते माझी परिक्षा घेवू पाहत आहेत... घेवू देत... मीही त्यांच्या परिक्षेत कसा पुरेपुर उतरतो ते बघ'' विजय.

आतामात्र प्रिया न राहवून बोललीच, '' पण ही अशी कशी जिवघेणी परीक्षा?... एखाद्याच्या जिवाशी खेळणं... हे तुला तरी पटतं का?''

विजय हसला आणि म्हणाला, '' अगं या मोठ्या लोकांच्या ह्या अशाच परिक्षा असतात...''

'' तु काहीही म्हण ... मला तर हे पटत नाही आहे... '' प्रिया म्हणाली.

क्रमश:

Broken Heart Quotes -
Giving up doesn't always mean you are weak; sometimes it means that you are strong enough to let go.
... Author Unknown
Sometimes, when one person is missing, the whole world seems depopulated.
...Lamartine
When love is lost, do not bow your head in sadness; instead keep your head up high and gaze into heaven for that is where your broken heart has been sent to heal.
...Author Unknown