Marathi Novels - ELove : Ch -50 पासवर्ड

This Novel in English Previous Chapter

.

Marathi Novels - ELove : Ch -50 पासवर्ड

Sucess secret -

Keep steadily before you the fact that all true success depends at last upon yourself.

-- Theodore T. Hunger


अतूल अजूनही त्या छोट्या छोट्या तुकड्यांपासून तयार झालेली बंदूक हातात घेवून उलटून पुलटून पाहात विवेकच्या भोवती चालत होता. त्याने विवेककडे गालातल्या गालात हसत एक कटाक्ष टाकला. त्याचं हसनं ' अब कैसे आया उट पहाड के निचे' असल्या अर्थाचं होतं. विवेक मुकाट्याने जागच्या जागी उभा होता. त्याच्या भोवती फिरता फिरता अतूलने एक नजर त्याच्या मनगटावर बांधलेल्या घड्याळावर टाकली,

'' अजूनही एक मिनिट शिल्लक आहे''

अतूल आता बोनेटजवळ गेला आणि त्याने तिथे सुरु असलेला मोबाईल उचलून आपल्या कानाला लावला. तिकडून अजूनही, '' हॅलो... अतूल... हॅलो... पासवर्ड काय आहे... लवकर सांग... वेळ संपत आलेला आहे...'' असं ऐकू येत होतं.

'' इन्स्पेक्टर ... एवढी घाई कसली... सांगतो की पासवर्ड'' अतूल म्हणाला आणि त्याने त्याच्या हातातली बंदूक विवेकवर तानली.


इकडे अंजली, इन्स्पेक्टर, भाटीयाजी इन्स्पेक्टरच्या हातातल्या मोबाईलवरचं चालू असलेलं संभाषण कान लावून ऐकत समोर मॉनिटरकडे पाहत होते. मोबाईलवर येणाऱ्या अतूलच्या बोलण्याच्या आवाजावरुन तरी विवेक अडचणीत आल्याचं जाणवत होतं. आणि समोर मॉनीटरवरचा मेसेज -' All the server data and computer Data has been deleted. To recover enter the password' आणि मॉनिटरवर उलटी मोजणी सुरु असलेली टाईम बॉम्बच्या घड्याळासारखी घड्याळ दर्शवत होती - 0 hrs... 2mins... 10secs. आणि अजुनही तिकडून अतूल पासवर्ड सांगायला तयार नव्हता. प्रत्येकाला वेगवेगळी काळजी लागलेली होती. अंजलीला विवेकची. भाटीयाजींना कंपनीची आणि इन्स्पेक्टरांना विवेक आणि कंपनीची. शेवटी कॉम्प्यूटरवरचं घड्याळावर वेळ दिसू लागली - 0 hrs... 0mins... 50secs.

'' वेळ संपत आला आहे... लवकर पासवर्ड सांग'' इन्स्पेक्टर जवळ जवळ ओरडलेच.

'' सांगतो इन्स्पेक्टर... घाई करु नका''

hrs... 0mins... 40secs.

'' आता काय डाटा नष्ट झाल्यावर सांगतोस की काय? '' इन्स्क्टर चिडून म्हणाले.

भाटीयाजींनी त्यांच्या पाठीवर हात ठेवून शांत राहण्याचा इशारा केला. नाही तर अतूल चिडला तर तो पासवर्ड सांगण्यास नकार द्यायचा.

hrs... 0mins... 30secs.

'' प्लीज ... लवकरात लवकर सांग'' इन्स्पेक्टर जणू आता विणवणी करु लागले.

'' त्याला आधी विवेकला सोडून द्या म्हणावं'' अंजली न राहवून ओरडली.

'' आणि विवेकला आधी सोडून द्या''

hrs... 0mins... 20secs.

'' आधी विवेकला सोडून द्यायचं की आधी पासवर्ड सांगायचा? '' तिकडून अतूलने प्रश्न केला.

'' आधी विवेकला सोडून द्या'' अंजली म्हणाली.

तिकडून अतूलचा मोठ्याने हसण्याचा आवाज आला.

hrs... 0mins... 10secs.

'' नाही इन्स्पेक्टर आधी मी पासवर्ड सांगणार आहे...काय कसं?''

'' सांग लवकर ...'' इन्स्पेक्टर

'' हं घ्या पासवर्ड - इलव्ह... ऑल स्मॉल... नो स्पेस इन बिट्विन..''

hrs... 0mins... 3 secs.

समोर कॉम्प्यूटरवर बसलेल्या कर्मचाऱ्याने ताबडतोब पासवर्ड टाईप केला.

hrs... 0mins... 1 secs.

आणि एंटर दाबला.

मॉनिटरवर सुरु असलेलं काऊंटर थांबला आणि मेसेज आला, '' password correct... recovery started''

सगळ्यांनी चहूबाजुला आपली नजर फिरवली. सगळ्या कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरवर तोच मेसेज आला होता - '' password correct... recovery started''

हॉलमधले अंजलीला सोडून सर्वजण एवढे खुश झाले की उस्फुर्तपणे टाळ्या वाजवू लागले. जणू एखादं यान सुखरुपपणे अवकाशात एखाद्या ग्रहावर उतरावं एवढ्या आनंदाने ते टाळ्या वाजवत होते. पण अचानक इन्स्पेक्टरच्या हातात अजुनही सुरु असलेल्या मोबाईलमधून आलेल्या बंदूकीच्या आवाजाने, सगळ्यांचं एकदम टाळ्या वाजवनं बंद झालं आणि हॉलमधे श्मशानवत शांतता पसरली. अंजली तर इतक्या वेळ पासून येणारा सारखा दबाव सहन न करु शकल्याने आणि तो बंदूकीचा आवाज ऐकून विवेकचं काय झालं असेल याच्या नुसत्या कल्पनेने चक्कर येवूनच खाली पडली होती.


एकीकडे अतूल मोबाईलवर बोलत होता आणि दुसऱ्या हातात त्याने विवेकवर बंदूक तानलेली होती. शेवटी त्याने जवळ जवळ 5 सेकंद शिल्लक असतील तेव्हा इन्स्पेक्टरांना पासवर्ड सांगितला होता - '' हं घ्या पासवर्ड - इलव्ह... ऑल स्मॉल... नो स्पेस इन बिट्विन..''

अतूलने आता सुरु असलेला मोबाईल पुन्हा गाडीच्या बोनेटवर ठेवला. आणि तो त्या विवेकडे तानलेल्या बंदूकीचा ट्रीगर दाबू लागला.

'' थांब ... तु फार मोठी चूक करतो आहेस...'' विवेक कसाबसा बोलला.

'' चूक... यानंतर तुझ्यामुळे... फक्त तुझ्या हट्टामुळे... मी ज्या गुन्हेगारी जगतात जाणार आहे ... त्यासाठी मला एक पात्रता लागणार आहे... विचार कोणती? ... कमीत कमी एक खुन... आणि ती मी आता पुर्ण करणार आहे'' अतूल म्हणाला आणि त्याने पटकन बंदूकीचे ट्रीगर दाबले.

एक मोठा आवाज आला आणि बाजुला उभ्या असलेल्या गाडीच्या काचांवर रक्तांचे मोठमोठे शिंतोडे उडाले होते.


क्रमश:...


Sucess secret -

Keep steadily before you the fact that all true success depends at last upon yourself.

-- Theodore T. Hunger


Marathi Cyber books, Marathi ebooks Novels, kadambari, Marathi magazine, Marathi stories, Marathi katha, Marathi screenplay patkatha, Marathi speaking learning, eMarathi, eMaharastra, epune, emumbai

.

This Novel in English Previous Chapter

Marathi Literature Sahitya - ELove : ch-48 अब्जावधी रुपयाचं नुकसान

This Novel in English Previous Chapter

.

Success Quotations -

Along with success comes a reputation for wisdom.

--- Euripides


कंपनीचे मॅनेजींग डायरेक्टर भाटीयाजी, इन्स्पेक्टर कंवलजित आणि अंजली अजूनही अस्वस्थतेने कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघत होते. मॉनिटरवर अजूनही तोच मेसेज ब्लींक होत होता. - ' All the server data and computer Data has been deleted. To recover enter the password' पण मॉनिटरवर उलटी मोजणी सुरु असलेली टाईम बॉम्बच्या घड्याळासारखी घड्याळ मात्र दर्शवत होती - 0 hrs... 20mins... 20secs.

घड्याळामधे दिसणाऱ्या शुन्य तास या बाबीने सर्वांमधे एक अस्वस्थता, एक भिती पसरवलेली होती.

'' आता तर फक्त 20 मिनीटच शिल्लक आहेत... अजून पर्यंत त्याचा फोन कसा आला नाही'' अंजली म्हणाली.

ती उघडपण दाखवित नसली तरी अंजलीला त्या कंपनीच्या अस्तित्वापेक्षा विवेकची जास्त काळजी होती. इन्स्पेक्टर कंवलजितने अंजलीच्या खांद्यावर धीराचा हात ठेवीत म्हटले, '' धीर धर... फोन येईलच एवढ्यात''

'' पण त्याचा फोन जर आला नाही तर आमच्या कंपनीचं काय होईल?'' भाटीयाजी काळजीच्या सुरात म्हणाले. हा त्यांनी विचारलेला प्रश्न, प्रश्नापेक्षा त्यांची काळजी दर्शवित होता त्यामुळे त्यांच्या त्या प्रश्नाला उत्तर देण्याच्या भानगडीत कुणी पडले नाही. आणि देणार तरी काय उत्तर देणार? तेवढ्यात कंपनीचे चार पाच कर्मचारी तिथे घाई घाईने आले.

'' काय झालं घेतला का बॅक अप'' भाटीयाजींनी त्यांन अधीरपणे विचारले.

'' नाही सर ... त्याने प्रोग्रॅम असा काही लिहिला आहे की सर्व नेटवर्कची वाहतूक बंद करुन टाकली आहे'' त्यातला एक कर्मचारी म्हणाला.

'' साला हे कॉम्प्यूटर म्हणजे जेवढं सोईचं आहे तेवढच घातकही आहे'' भाटीयाजी चिडून म्हणाले.

भाटीयांच्या चिडण्याचे कारणही तसेच होते. त्या नेटवर्कमधे सॉफ्टवेअरच्या स्वरुपात त्या कंपनीच्या क्लायंट्सचे अब्जावधी रुपए अडकलेले होते. आणि तो सर्व डाटा डीलीट झाला तर अब्जावधी रुपए पाण्यात जाणार. ती कंपनी ते सॉफ्टवेअर पुन्हा डेव्हलप करु शकत नव्हती असं नाही. पण ते सॉफ्टवेअर डेव्हलप करण्यासाठी लागणारा वेळ आणि कंपनीच्या लाखो कर्मचाऱ्यांची मेहनत पाण्यात जाणार होती. आणि डिलेव्हरी वेळेवर न दिल्यामुळे कंपनीचे नाव खराब होवून काही ऑर्डर्स कॅन्सलही झाल्या असत्या कदाचित. इन्स्पेक्टर कंवलजितची भाटीयाजींनाही धीर देण्याची इच्छा झाली पण हिंम्मत झाली नाही. कारण आता त्यांना स्वत:लाही अतूलचा फोन येईल की नाही याची शंका आणि काळजी वाटत होती.

'' कॅन समबडी ट्राय ऑन द मोबाईल'' एका कर्मचाऱ्याने सुचवले.

'' मी मघापासनं ट्राय करते आहे... पण 'स्विच्ड ऑफ'चाच मेसेज येतो आहे'' अंजली म्हणाली.

कारण तो विवेकने हल्लीच घेतलेला मोबाईल होता आणि त्याचा नंबर अंजलीजवळ होता.


अतूल गाडी चालवित होता आणि त्याच्या बाजुलाच विवेक बसला होता. इतका वेळ पासून दोघंही शांतच होते. अतूल वेडी वाकडी वळने घेत गाडी चालवत होता आणि विवेक नुसता रस्त्यावर तो कुठे गाडी घेतो आहे आणि त्याची कुठे पळून जायची मनिषा आहे हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत होता. तसा मधे मधे अतूल विवेकला रस्ता विचारीत होता पण जेवढा अतूल अनभिज्ञ होता तेवढाच विवेकही होता. आणि जेव्हा त्याच्या हे लक्षात आले त्याच्या चेहऱ्यावर एक हसू उमटले आणि त्याने त्याला रस्ता विचारणेही बंद केले. विवेकला रस्ता माहित नसने ही अतूलसाठी फायद्याचीच बाब होती. तेवढ्यात अतूलने मुख्य रस्त्यावरुन आपली गाडी एका निर्जन भागात वळवली.

'' इकडे कुठे घेतो आहेस... तिथून मोबाईलचा सिग्नल मिळणार नाही कदाचित '' विवेक म्हणाला.

अतूल नुसता त्याच्याकडे पाहून गूढपणे हसला. बरीच आडवी तिडवी वळने घेतल्यानंतर अचानक अतूलने करकचून ब्रेक दाबून आपली गाडी थांबवली आणि तो गाडीतून उतरला. विवेकही गाडीतून उतरुन सरळ डीकीकडे गेला. डीकी उघडून प्रथम त्याने मोबाईल बाहेर काढून स्वीच ऑन करुन पाहाला. मोबाईलवर येणारे सिग्नल्स पाहून तो सुटकेचा एक सुस्कारा सोडत म्हणाला, '' सिग्नल्स तर येत आहेत''

अतूल चालत गाडीच्या दुसऱ्या बाजुकडून विवेकच्या जवळ आला.

'' हं आता त्यांना पासवर्ड सांग'' विवेक मोबाईल त्याच्याजवळ देत म्हणाला.

'' अरे सांगूकी ... एवढी घाई कसली'' अतूल खांदे उडवत बेफिकीरपणे म्हणाला.

'' नाही ,... आता फक्त दहा मिनिटे राहालेले आहेत''

विवेक अतूलवर जाम चिडला होता. पण तो मनावर नियंत्रण करीत जेवढं शक्य होईल तेवढं शांत राहण्याचा प्रयत्न करीत होता. कारण काम शांततेनेच पार पडणार होतं.

'' दहा मिनिटं ... कॉम्प्यूटर साठी खुप आहेत... तुझ्या माहितीसाठी म्हणून सांगतो ... कॉम्प्यूटरमधे वेळ नॅनोसेकंदमधे मोजल्या जातो'' अतूल म्हणाला.

विवेकला त्याच्याकडून कॉम्प्यूटरबद्दल ज्ञान घेण्याची बिलकुल इच्छा नव्हती. आणि अशा वेळी त्याच्या अशा गोष्टी ऐकून विवेक पुरता चिडला होता.

'' कॉम्प्यूटसाठी दहा मिनीटं खुप असतील पण माझ्यासाठी नाहीत'' विवेक चिडून म्हणाला.

'' हो तेही आहे म्हणा'' अतूल त्याच्या जवळ येत म्हणाला.


क्रमश:...


Success Quotations -

Along with success comes a reputation for wisdom.

--- Euripides


Collection of marathi books novels, Marathi sahitya literature writings on internet, Marathi blog web site portal, Marathi vahini channel entertainment, Marathi screenplay patkatha, Marathi manoranjan

.

This Novel in English Previous Chapter

Marathi literature sahitya - ELove : Ch-41 तीच चूक पुन्हा?

This Novel in English Previous Chapter

.

Inspirational Quotes -

We do less than we ought,

unless we do all we can.

---Thomas Carlyle


अंजली आणि विवेक आल्यापासून नुसते तिच्या बेडरुममधे एकमेकांना बाहुपाशात घेवून पडून होते. त्यांना ना खान्याची शुध्द नव्हती ना पिण्याची.

'' त्याची जेव्हा पहली मेल आली तेव्हा तुला काय वाटले होते?'' विवेकने विचारले.

'' खरं सांगु ... माझ्या तर पायाखालची जमिन आणि डोक्यावरचं जणू आकाश नाहीसं व्हावं असं वाटलं होतं... मी तर तुला मनापासून पुर्णपणे स्विकारलं होतं आणि त्या मनाच्या स्थितीत असं काही व्हावं असा काही मी स्वप्नातही विचार केला नव्हता...'' अंजली म्हणाली.

'' म्हणजे तुला खरं वाटलं होतं तर '' विवेकने गमतीने विचारले.

'' अरे..म्हणजे?... जरी मनाला पटत नव्हतं तरी वस्तूस्थितीतर तेच दर्शवित होती'' अंजली आपला बचाव करीत म्हणाली.

'' आणि तुला काय वाटलं होतं?'' अंजलीने विचारले.

'' नाही बरोबर आहे तुझं... माझीही तशीच काहीतरी अवस्था होती... जरी मनाला पटत नसलं तरी वस्तूस्थिती तेच सांगत होती'' विवेक तिला थोपटत म्हणाला.

'' असा प्रसंग पुन्हा कधी आपल्या जिवनात न येवो'' अंजली म्हणाली.

'' खरंच प्रथम तर मला आपल्या प्रेमाला कुणाची तरी दृष्ट लागावी असंच वाटलं होतं'' विवेक तिच्या कपाळाचे चुंबन घेत म्हणाला.

तो तिच्या कपाळाचे चुंबन घेवून तिच्या तोंडाजवळ आपले तोंड नेवून मोठमोठे श्वास तसाच थांबला. आणि आपसूकच ते एकमेकांच्या ओठांना आपल्या तोंडात घेवून चुंबनबध्द झाले.

अचानक अंजलीला त्यांचा आधीचा हॉटेलमधील प्रणय आठवला आणि त्याचबरोबर कुणीतरी त्यांच्या प्रणयाचे फोटो काढीत आहे असा भास झाला.

ती पटकन आपले ओठ त्याच्या ओठांपासून वेगळे करीत मागे सरकली.

'' काय झालं?'' विवेकने विचारले.

'' आपण तीच चूक पुन्हा तर करीत नाही आहोत'' अंजलीने जणू स्वत:ला विचारले.

'' म्हणजे?'' विवेकने विचारले.

'' हे सगळं लग्नाच्या आधी ... तू माझ्याबद्दल काय विचार करीत असशील'' अंजलीने तिच्या मनात घोळणारा दुसरा प्रश्नही विचारला.

'' डोन्ट बी सिली'' तो पुन्हा पुढाकार घेत म्हणाला.

पण तिचे हातपाय जणू थंडे पडलेले होते. ती काहीच प्रतिक्रिया देत नव्हती.

'' तुला जर त्यात वावगं वाटत असेल आणि .. तुझ्या मनाची तयारी नसेल तर काही हरकत नाही... '' तो तिच्यावरुन उठत बाजुला सरकत म्हणाला.

'' तसं नाही हनी ... डोन्ट मिसअंडरस्टॅंड मी'' ती त्याला पुन्हा जवळ ओढीत म्हणाली.

त्याने पुन्हा उठण्याचा प्रयत्न केला पण आता ती त्याला सोडायला तयार नव्हती. विवेकला काहीच समजत नव्हते की कसे प्रतिउत्तर द्यावे. तो नुसता शिथील होवून पडून राहाला. पण आता जणू अंजलीच्या अंगात काहीतरी संचारले होते. ती कॉटवर त्याला एका बाजूने आडवे पाडून त्याच्यावर चढली आणि त्याच्यावर चुंबनाचा वर्षाव करायला लागली. आणि नंतर त्यांच्यात निर्माण झालेली ती तात्पुरती दरी केव्हा दुर झाली आणि ते केव्हा एकमेकांत पुर्णपणे सामाऊन गेले त्यांना काही कळलंच नाही.


अंजलीला सकाळी सकाळी जाग आली होती तेव्हा ती तिच्या शेजारी झोपलेल्या विवेकच्या निरागस चेहऱ्याकडे निरखून पाहत होती. तिने बाहेर खिडकीतून डोकावून पाहाले. बाहेर अजुनही उजाडले नव्हते. ती पुन्हा विवेकच्या चेहऱ्याकडे निरखून पाहत होती. अचानक तिच्या लक्षात आले की त्याचा निरागस गोंडस आणि हसरा चेहरा आता लाल लाल होवून उग्र रुप धारण करीत आहे.

कदाचित तो काहीतरी वाईट स्वप्न बघत असेल...

तिने त्याच्या चेहऱ्यावरुन हात फिरवण्याचा प्रयत्न केला पण तिच्या हाताचा स्पर्ष होताच तो दचकून उठून बसला आणि तो रागाने म्हणाला, '' मी तुला सोडणार नाही... मी तुला सोडणार नाही''

काही क्षण तर अंजलीही दचकून गोंधळून गेली.

'' काय झालं?'' अंजलीने विचारलं.

पण काही क्षणातच त्याचा राग निवळलेला दिसला. आणि तो इकडे तिकडे बघत पुन्हा झोपत म्हणाला,

'' काही नाही''


क्रमश:..


Inspirational Quotes -

We do less than we ought,

unless we do all we can.

---Thomas Carlyle


Marathi literature wangmay sahitya, Marathi best books, Marathi lekhani writing, Marathi kshetra, Marathi chitrapat cinema movies, Marathi screenplay patkatha, Marathi kadambari, Marathi websites

.

This Novel in English Previous Chapter